Σαν σήμερα: Πριν 80 χρόνια άρχισε ο Β’ παγκόσμιος πόλεμος

Σαν σήμερα πριν 80 χρόνια ξεκίνησε ο 2ος παγκόσμιος πόλεμος, η πλέον φονική σύγκρουση του 20ου αιώνα, η οποία έλαβε τέλος το 1945 και αναδημιούργησε τον παγκόσμιο χάρτη, στην οποία έλαβαν μέρος 100 εκατομμύρια άνθρωποι από 30 χώρες του κόσμου.

Οι απώλειες υπήρξαν συγκλονιστικές και εκτιμώνται σε 50 – 85 εκατομμύρια ανθρώπους από όλες τις πλευρές, στρατιώτες και πολίτες, συμπεριλαμβανομένων αυτών που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα, αλλά και αυτών που χάθηκαν από τις δύο ατομικές βόμβες με τις οποίες επιτέθηκαν οι Η.Π.Α. στην Ιαπωνία τον Αύγουστο 1945.

Περισσότερα

Η ιατρική περίθαλψη των τραυματιών και ασθενών το 1940

Ο Ελληνο-Ιταλικός πόλεμος (1940-1941)

Στον τομέα της Υγειονομικής Υπηρεσίας, εξαιτίας του αγώνα σε ιδιαίτερα ορεινό έδαφος, αρχικά παρουσιάστηκαν πολλές δυσχέρειες και προβλήματα. Από την Έκθεση του Διευθυντή της Υγειονομικής Υπηρεσίας του Τμήματος Στρατιάς Ηπείρου (ΤΣΗ), από τις 18 Δεκεμβρίου 1940 μέχρι τη διάλυσή του, διαβάζουμε:

Περισσότερα

Η εξέλιξη του οικονομικού πολέμου

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Η Γερμανία φιλοδοξεί να μετατραπεί στον τρίτο μεγάλο πόλο του πλανήτη, απομονώνοντας τις Η.Π.Α. και κυριαρχώντας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, μέσω της κρίσης – ο ρόλος της πολιτικής λιτότητας και τα διάφορα είδη χρεών.

Περισσότερα

Όλοι εναντίον ενός

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

epirusnewsΗ Γερμανία, οι Η.Π.Α., οι τοκογλύφοι, οι κερδοσκόποι τύπου Soros, η ανατολική Ευρώπη, οι Ουκρανοί, οι Τούρκοι, οι Σαουδάραβες, όλοι μαζί, είναι εναντίον του Ρώσου προέδρου – ενώ ταυτόχρονα η ελίτ θεωρεί πως η λύση της είναι ο πόλεμος.

Περισσότερα

Social Media, Smartphones, tablets και apps στην υπηρεσία του πολέμου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Γερμανός

Ραγδαία φαίνεται να είναι η ανάπτυξη της χρήσης έξυπνων συσκευών πολιτικών προδιαγραφών καθώς και online εργαλείων αλλά και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης στα σημερινά πεδία των μαχών.

Περισσότερα

Το δόγμα της αποκάλυψης

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Τα τελευταία στάδια μίας μεγάλης οικονομικής κρίσης είναι οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, οι εγχώριοι, καθώς επίσης οι διεθνείς θρησκευτικοί πόλεμοι – ο σκανδιναβικός εφιάλτης και οι επτά τρόποι χρηματοδότησης του ισλαμικού χαλιφάτου.

Περισσότερα

Θα καταλάβουμε το βουνό προτού να ξημερώσει!

Γράφει ο Γιάννης Β. Δεβελέγκας

Αναζητώντας τα ίχνη μιας ποιητικής συλλογής, βρέθηκα τις προάλλες στην αίθουσα του αρχείου της Εταιρείας Ηπειρωτικών Μελετών, να κρατώ στα χέρια μου ένα φύλλο της εφημερίδας «Ηπειρωτικόν Μέλλον», που εκδόθηκε τον Οκτώβριο του 1949.

Περισσότερα

2014, χρονιά ορόσημο για πόλεμο ή ειρήνη στην Ευρώπη

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Και η ειρήνη με τα υλικά του πολέμου κατασκευάζεται, μόνον που αυτή λειτουργεί υπέρ του ανθρώπινου παράγοντα, ενώ εκείνος εναντίον του. Το ζήτημα λοιπόν είναι αν αγωνιζόμαστε υπέρ της ζωής ή με κανόνα την καταστροφή της και υπέρ ενός ηγεμονικού (ή σκέτα οικονομιστικού) αγαθού.

Όσοι πιστεύουν πως αποκλειστικά μέσω του πολέμου σταθεροποιείται η ειρήνη, σε ένα άλλο ασφαλώς επίπεδο, ή όσοι καταφεύγουν σε πολιτικές αυταρχισμού («σοκ και δέος»), ή απλώς προπαγανδίζουν τέτοιες, που ενδυναμώνουν την αίσθηση της υπαρξιακής απειλής εναντίον συγκεκριμένων κοινωνιών, εθνών, μειονοτικών ομάδων, προσώπων, ή αγορών, για να «σεκιουριτοποιήσουν» (securitization, securitized issue) την διαδικασία έλεγχου επ’ αυτών, λειτουργούν υπέρ κάποιας ελίτ και κατατείνουν στην δημιουργία καθεστώτων οικονομισμού και απανθρωπισμού.

Εκεί όπου η «σεκιουριτοποίηση» της αγοράς ή ενός άλλου συμφέροντος (εθνικού, κοινωνικού ή ακόμη ταξικού) διαδέχεται, αντικαθιστά ή υποκαθιστά την πολιτικοποίηση (του) ετοιμάσου για άγριο πόλεμο. Ετοιμάσου για αίμα, δυστυχία, πολιτική διαστροφή, καταστροφή όλων των μορφών, έγκλημα κάθε είδους και στο τέλος… για την καθυπόταξή σου στον «σεκιουριτοποιητικό» παράγοντα (securitized actor) που θα επικρατήσει κατά την διένεξη.

Τρέμε τις πολιτικές που καταλήγουν σε ένα δίλημμα ασφαλείας (security dilemma), σε οποιαδήποτε μορφή διλήμματος ασφαλείας. Από εκεί και έπειτα μπαίνεις στο περιθώριο ή στην ουρά ή στο χαράκωμα και στο στρατόπεδο κάποιου πολιτικώς επιτήδειου αγύρτη του ηγεμονισμού. Έτσι μετατρέπεσαι σε πιόνι, σε μια σκακιέρα υψηλής στρατηγικής και αφάνταστα ταπεινών κινήτρων παραγόντων που εμφανίζονται νομιμοποιημένοι «ηθικά»! Παραγόντων που εμφανίζονται, μόνον αυτοί, αυθεντικοί γνώστες της αλφαβήτας της σωτηρίας σου και της ευημερίας σου, καθώς και ικανοί να σου προσφέρουν προστασία, από εκείνους τους «κακούς» που επιβουλεύονται την ασφάλειά σου. Τα «σεκιουριτιστικά» καθεστώτα είναι τα πλέον χυδαία καθεστώτα ηγεμονίας, τα πλέον λαϊκιστικά, τα πλέον βρώμικα, ύπουλα και απάνθρωπα.

Κοίταξε αναγνώστη μου, οι τρόποι αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης ήταν και παραμένουν δύο: δια της «σεκιουριτοποίησης» ή δια της πολιτικοποίησης. Ο δεύτερος τρόπος είναι ο δρόμος της ειρηνικής επίλυσης της κρίσης, ενώ ο πρώτος της πολεμικής. Η δική μου αφήγηση και το σύνολο των δράσεων και προτάσεών μου εδράζονταν στην πολιτικοποίηση, δηλαδή στην ειρηνική, μη-καταστροφική και δημοκρατική διευθέτηση της ελληνική κρίσης, τόσο υπέρ του συμφέροντος της ελληνικής κοινωνίας, όσο και υπέρ των επιμέρους ευρωπαϊκών λαών και της υπόθεσης της Ενωμένης Ευρώπης.

Μόνον η πολιτικοποίησης της ελληνικής κρίσης θα μπορούσε να υπηρετήσει την ειρηνική εξέλιξη στην υπόθεση της πολιτικοοικονομικής ένωσης της Ευρώπης. Δυστυχώς όμως η υπόθεση αυτή από την αρχή και από όλες σχεδόν τις πλευρές «σεκιουριτοποιήθηκε», είτε σκόπιμα και νεοφιλελεύθερα, είτε εθνικιστικώς, ή ακόμη αφελώς ή εκ του πονηρού ιδεολογικώς. Ο λαϊκισμός κάθε μορφής «σεκιουριτοποιεί», διαστρέφοντας την πολιτική ουσία της κρίσης. Και είναι εξίσου λαϊκιστικό, για παράδειγμα, το «πλεόνασμα υπάρχει» (Σαμαράς) με το «λεφτά υπάρχουν» (Παπανδρέου). Στην Ελλάδα μια και οι σχέσεις παραγωγής-εργασίας και χρέους-ΑΕΠ βρίσκονται στον «αέρα», αντί για την «πολιτική γλώσσα», σχεδόν όλοι οι παράγοντες που διαπραγματεύονται την κρίση, ομιλούν την «σεκιουριτιστική» με κεντρικό σημείο αναφοράς το ευρώ, φυσικά! Μοιάζει σαν ο «σεκιουριτισμός» της συγκυρίας να βασίζεται εξ ολοκλήρου στο κοινό νόμισμα, το οποίο ωστόσο συνδέεται με μια πολιτική η οποία εμφατικώς αντιστρατεύεται καί την παραγωγική ανασυγκρότηση καί την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, που με τη σειρά τους εμφανίζονται να διασφαλίζουν την οικονομική ανάπτυξη.

Όπως το «λεφτά υπάρχουν» οδήγησε στην χρεοκοπία (οικονομικό θάνατο της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης) και το «διάγγελμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο», έτσι και το «πλεόνασμα υπάρχει» – υπό της συνθήκες που αυτό κατασκευάστηκε – θα οδηγήσει σε πολιτικό θάνατο εντός της ευρωζώνης και συνέχιση της ύφεσης το 2014. Και αυτό επειδή το «πλεόνασμα υπάρχει» «σεκιουριτοποιεί», αντί να πολιτικοποιεί την κρίση, ενισχύοντας το καθεστώς ηγεμονίας που την προκάλεσε και ενδυναμώνοντας την τάση μείωσης του εισοδήματος, της αξίας της ακίνητης περιουσίας και της επένδυσης, έτσι ώστε αυτό να έχει τις προϋποθέσεις να διατηρηθεί και μάλιστα μεγεθυνόμενο τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, αν πολιτικοποιούσες το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, πρωτογενές πλεόνασμα θα επεδίωκες και θα επιτύγχανες στη φάση της ανάπτυξης, ενώ τώρα «σεκιουριτοποιώντας» βυθίζει την οικονομία για δραματικά μεγάλο διάστημα στην ύφεση, καταστρέφοντας το ανθρώπινό σου κεφάλαιο και μια ολόκληρη γενιά ελλήνων.

Ποιο είναι άραγε το πρόσκαιρο αποτέλεσμα αυτής της «σεκιουριτοποίησης» στον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο; Η δραματική υποχώρηση της εξομάλυνσης της σχέσης μεταξύ του χρέους και των επιτοκίων, μέσω καί ενέσεων που δέχεται η ευρωζώνη από την ΕΚΤ, πράγμα που δημιουργεί μια άλλης μορφής, φούσκα, υπερεθνική αυτή τη φορά, στην ευρωζώνη. Βιώνουμε το εξής: η «σεκιουριτοποίηση» από τη μια πλευρά να καταστρέφει την ελληνική κοινωνία και να μεταβάλλει την Ελλάδα σε υποτελή πολιτεία, ενώ από την άλλη να διαμορφώνει συνθήκες γενικευμένης αποσταθεροποίησης στην ευρωζώνη και γενικότερα στην ΕΕ. Αυτό παραπέμπει στην επικράτηση ενός πολεμικού κλίματος στην Ευρώπη με την μορφή όλοι εναντίον όλων και δηλητηρίασης της ιδέας του ευρωπαϊσμού.

Αντίθετα η πολιτικοποίηση της οικονομικής κρίσης και της κρίσης του μοντέλου διακυβέρνησης (και ηγεμονίας) της ΕΕ – που συνδέεται άμεσα με το πρώτο – θα όριζε τις εξελίξεις στην Ευρώπη με όρους ειρήνης και συνεργασίας και όχι πολέμου από τη νέα χρονιά (2014). Δυστυχώς η φωνή ημών των ευρωπαϊστών της αριστερής μεταρρύθμισης, οι οποίοι αγωνιζόμαστε για την πολιτικοποίηση στη θέση της «σεκιουριτοποίησης» δεν είναι ισχυρή και δεν έχει μεγάλη διείσδυση εξαιτίας αντικειμενικών ιστορικών εμποδίων και υποκειμενικών αδυναμιών.

Θα κλείσω αυτό το πρωτοχρονιάτικο σημείωμα κυνικά: Η σημερινή Ευρώπη αν επιθυμεί να εξελιχθεί μετανεωτερικά και μεταβιομηχανικά σε μια πραγματικά ενωμένη, ειρηνική περιοχή, πόλο της παγκόσμιας ηγεμονίας, πρέπει να εγκαταλείψει τον «σεκιουριτισμό» σε όλα τα επίπεδα και να προχωρήσει με γοργά και αποφασιστικά βήματα στην «βιοπολιτική» (: πολιτικές για την θεμελίωση ενός σοσιαλδημοκρατικού (με την κλασική έννοια) καθολικού καθεστώτος εφημερίας για όλους τους πολίτες της Ένωσης που θα εμπνέεται και θα λειτουργεί από/με τις αρχές της βιο-οικονομίας σε ένα θεσμικό περιβάλλον ουσιαστικής ομοσπονδιακής δημοκρατίας). Μόνον έτσι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με όρους ειρήνης για το 2014 και εγκατάλειψης της παραδοσιακής έννοιας των κυρίαρχων κρατών (sovereign states), που βασίζουν τη νομιμοποίησή τους στην ικανότητά τους να… τιμωρούν αυστηρά τους πολιτικούς τους αντιπάλους και να σκοτώνουν.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ήταν μάλλον ορθό να μιλούμε πλέον για πόλεμο, φασισμό ή λαϊκή επαναστάτη… και φυσικά εμείς οι αντισταλινικοί αριστεροί που δεν λαϊκίζουμε, δεν ηρωοποιούμε τον εργάτη και δεν θυματοποιούμε τον άνεργο και τον προλετάριο, αν τους δούμε να συγκρούονται στο δρόμο με τον ταξικό τους αντίπαλο δεν θα αναρωτηθούμε ούτε στιγμή με ποιού το μέρος να πάμε! Έτσι το βλέπω, προσωπικά ασφαλώς, το ζήτημα δίχως να εκπροσωπώ ή να αντιπροσωπεύω απολύτως κανέναν. Άραγε θα κυριαρχήσει ξανά το 2014 στην Ευρώπη το πλέον τυχοδιωκτικό κεφάλαιο, που θα την οδηγήσει σε εθνικές και ταξικές συγκρούσεις, οι οποίες αναπόδραστα θα κατέληγαν σε ένα γενικευμένο εμπόλεμο καθεστώς και σε μια νέα γενικευμένη καταστροφή;

Περισσότερα

ΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων για την 28η Οκτωβρίου

ΣΥΡΙΖΑΣΥΡΙΖΑ Ιωαννίνων: Όχι στον πόλεμο και τον φασισμό

Η μνήμη της 28ης Οκτώβρη αποτελεί και μνήμη της μεγάλης νίκης των λαών ενάντια στον φασισμό. Ο φασισμός γεννήθηκε μέσα από την τεράστια πολιτική και οικονομική καπιταλιστική κρίση στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αποδείχτηκε ο καλύτερος συνεργάτης των οικονομικά ισχυρών και βύθισε τους λαούς στη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου.

Σήμερα, φασιστικά νεοναζιστικά μορφώματα, όπως η Χρυσή Αυγή, εκμεταλλεύονται την οικονομική και πολιτική κρίση, αλλά και το ξεθώριασμα της μνήμης, το οποίο υπηρετεί ο τρόπος εορτασμού της επετείου πανελλαδικά. Το ίδιο συμβαίνει και τοπικά, όπου η κατάθεση στεφάνων γίνεται στο Ηρώο Μπιζανομάχων (που σκοτώθηκαν σε έναν άλλο πόλεμο), ενώ λίγα μέτρα από το σημείο βρίσκεται μνημείο για την Ηρωική πράξη Επονιτών να σηκώσουν το 1944 την ελληνική σημαία στο ρολόι, κοντά στο Γερμανικό φυλάκιο. Δύο από αυτούς εκτελέστηκαν.

Περισσότερα

Δεν βρίσκονται αντιμέτωποι Ομπάμα – Άσαντ, αλλά ο νέος πόλεμος με την παλιά ειρήνη…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕίναι ανάγκη να καταλάβεις τον νέο πόλεμο που έρχεται στην Συρία πριν κλειστείς ή σε κλείσουν σε «στρατόπεδο», παρακολουθώντας την κατασκευασμένη εικόνα του, η οποία θα κατασκευάσει με τη σειρά της μια νέα «κοινή λογική» περί πολέμου, ειρήνης, ασφάλειας και αστυνόμευσης, από κοινού, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Μα, «δεν έριξα εγώ τα χημικά», λέει ο Άσαντ! «Άσχετο»! Απαντά η διοίκηση Ομπάμα. «Σημασία έχει πως χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα και σκοτώθηκαν άμαχοι στην χώρα σου, ενώ εσύ αποδείχθηκε πως είσαι ανίκανος να αποτρέψεις την χρήση χημικών και να υπερασπιστείς τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα που ασκείς εξουσία. Άρα, είσαι, αν όχι φυσικός, σίγουρα ηθικός αυτουργός σε ένα «έγκλημα πολέμου» και ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του σκληρού πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ε, ως εγκληματία σε αντιμετωπίζουμε, δίχως ελαφρυντικά. Το καθεστώς κυριαρχίας σου θα καταστραφεί πάση θυσία, εν ονόματι της Δυτικής Μεταδιπολικής Ειρήνης»! Αυτή είναι η διαλεκτική στην αφήγηση των αυτουργών σε έναν νέο «ανθρωπιστικό πόλεμο».

Περισσότερα

Ειρήνη, πόλεμος και οικονομία σε κρίση

Ανάλυση του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠρόσεξε τι συμβαίνει ως προς την διεθνή ανακατωσούρα με αφορμή την κρίση στην Συρία και θα καταλάβεις πως η ειρήνη πλέον δεν απαντά στον πόλεμο, ούτε ο πόλεμος στην ειρήνη! Και τα δύο βρίσκονται σε θεσμική απορρύθμιση, με σημάδια ιδεολογικοπολιτικής αποδιοργάνωσης ως αφηγήσεις.

Γιατί μια ομάδα συμφερόντων υπό το μιλιταριστικό σύστημα ηγεμονίας των ΗΠΑ επιδιώκει στρατιωτική επέμβαση στην Συρία; Διότι, φαινομενικά, όπως είπε η Σαμάνθα Πάουερ (*), κατά την πρώτη της ομιλία ως πρεσβευτής των ΗΠΑ στον ΟΗΕ, «έχουν εξαντληθεί όλες οι εναλλακτικές ειρήνευσης στην Συρία» [1]. Και, διότι «μια περιορισμένη στρατιωτική επίθεση στη Συρία είναι η μόνη πορεία δράσης στις καταγγελίες για επίθεση με χημικά όπλα» [2]!

Δηλαδή, κάνουμε πόλεμο για να πετύχουμε, αυτό που δεν πετύχαμε με ειρηνικά μέσα. Όταν θεωρήσουμε πως τελείωσαν τα μέσα της ήπιας και λιγότερο ήπιας πολιτικής και της διπλωματίας, περνάμε φυσιολογικά στην στρατιωτική δράση… αυτονόητα, εννοεί προφανώς η Κυρία αυτή που εκπροσωπεί τις ΗΠΑ και θεσμικά τον πρόεδρο Ομπάμα στον Οργανισμό. Άρα, η ειρήνη προσδιορίζεται κάθε φορά από την απειλή του πολέμου και αυτό είναι, αγαπητέ αναγνώστη, το δόγμα κάθε μιλιταριστή, που κατασκευάζει ως υπαρξιακή αφήγηση ένα δίλημμα ασφάλειας (Security Dilemma) στα μέτρα του και σύμφωνα με τα συγκυριακά οικονομικά και ηγεμονικά συμφέροντα που εξυπηρετεί.

Περισσότερα

Ψήφισμα Σωματείου Ιδιωτικών Υπαλλήλων για τον πόλεμο στη Συρία

no_logoΤο Δ/Σ του Σωματείου μας καταγγέλλει την στρατιωτική προετοιμασία των κυβερνήσεων ΗΠΑ, ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ, ΓΑΛΛΙΑΣ, ΤΟΥΡΚΙΑΣ για εισβολή στη Συρία. Είναι γνωστό ότι η Συρία είναι εμπόδιο στα σχέδια των Αμερικανών και Ευρωπαίων ιμπεριαλιστών για την Νέα Μέση Ανατολή, δηλαδή τον έλεγχο των πλουτοπαραγωγικών πηγών της περιοχής ειδικά σήμερα στο φόντο της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης και των τεράστιων ανταγωνισμών μεταξύ των μονοπωλίων.

Η στρατιωτική επίθεση κατά της Συρίας απειλεί να πνίξει στο αίμα τους λαούς της Μέσης Ανατολής και συνολικά της Ανατολικής Μεσογείου.

Καλούμε τους εργαζόμενους του κλάδου και όλο το λαό της πόλης σε επαγρύπνηση και αγώνα ενάντια στον πόλεμο και την πολιτική που υπηρετεί συμφέροντα των μονοπωλίων και των ιμπεριαλιστών. Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα όχι μόνο δεν έχουν να κερδίσουν τίποτα από τη συμμετοχή της χώρας μας στον πόλεμο, αλλά αντίθετα έχουμε να χάσουμε πολλά. Η όλο και μεγαλύτερη εμπλοκή μας στα αιματηρά σχέδια στην περιοχή, είναι επιλογή της ελληνικής κυβέρνησης και των επιχειρηματιών που προσπαθούν να αρπάξουν μερίδιο από τη λεία.

Περισσότερα

Μίνι πόλεμος με μάξι διεθνή αποσταθεροποίηση…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠροχθές έτυχε να τσεκάρω τις ανησυχίες μου σχετικά με την πιθανή, άμεση και μονομερή πυραυλική επίθεση των ΗΠΑ στην Συρία ενώπιος ενωπίω με έναν πρώην Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ – τον οποίον μάλλον δεν συμπαθούν οι περισσότεροι Έλληνες, σε αντίθεση με τα δικά του αισθήματα προς εμάς – και δύο σημερινούς κορυφαίους παράγοντες του Οργανισμού.

Η συζήτηση είχε ως βάση το περίφημο δίλημμα ασφαλείας (: Security Dilemma). Δηλαδή, συγκεκριμένα, πώς οι ΗΠΑ αναζητώντας μέσω των «ανθρωπιστικών επεμβάσεων» να αυξήσουν την δική τους ασφάλεια, προκαλούν έξαρση των εξοπλισμών, γενικότερη ενθάρρυνση για ένοπλη αμφισβήτηση του Status Quo και γιγάντωση της μιλιταριστικής κουλτούρας σε βασικούς ανταγωνιστές τους στην διεθνή αρένα, όπως και σε περιφερικές χώρες, οι οποίες, έτσι, ουσιαστικά επιβραδύνουν ή και ανατρέπουν την διαδικασία δημοκρατικοποίησής τους.

Περισσότερα

Ο πόλεμος που μας απειλεί δεν είναι ένας ακόμη περιφερειακός πόλεμος…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΟι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι έτοιμοι να βομβαρδίσουν την Συρία. Ο λόγος; Ανθρωπιστικός! Η υποκρισία στο απόγειο της. Το παραμύθι έχει ως εξής: το καθεστώς Άσαντ στη Συρία επιτέθηκε με δηλητηριώδη αέρια σε περιοχές αμάχων που ελέγχονται από τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» με αποτέλεσμα χίλιοι και πάνω νεκροί. Το παραμύθι έχει δυο πηγές. Τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» και τις στρατιωτικές αρχές του Ισραήλ (βλέπε Μοσάντ).

Στημένη προβοκάτσια εξαρχής…

Κανείς ανεξάρτητος παρατηρητής δεν επιβεβαιώνει το συμβάν και κυρίως ότι προέρχεται από ενέργεια των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ. Δεν έχει καμιά σημασία. Οι εκπρόσωποι της Ουάσινγκτον, του Λονδίνου και του Παρισιού βγαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα και χωρίς να χάσουν χρόνο δηλώνουν ότι η εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αδιαμφισβήτητη» και ότι οι κυβερνήσεις τους είναι έτοιμες να βομβαρδίσουν εγκαταστάσεις με χημικά όπλα των Συριακών ενόπλων δυνάμεων. Από εκεί και πέρα ανέλαβαν τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης διεθνώς.

Παρ’ όλα αυτά καμιά απόδειξη δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα για αυτή την «αδιαμφισβήτητη» εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ. Ακόμη και τα επίσημα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία μεταδίδουν τις επιφυλάξεις των αρμόδιων υπηρεσιών. «Έτσι, ενώ η υφυπουργός Τζον Κέρι, δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι σχέσεις μεταξύ της επίθεσης και της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αναμφισβήτητη», Αμερικανοί αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών δεν είναι τόσο βέβαιοι ότι η ύποπτη χημική επίθεση διεξήχθη με βάση διαταγές του Άσαντ, ούτε είναι ακόμα και εντελώς σίγουροι ότι διεξήχθη από τις κυβερνητικές δυνάμεις, δήλωσαν οι αξιωματούχοι.» (AP, 29/8/2013).

Περισσότερα

Η σημειολογία μεταξύ πολέμου, ειρήνης και δημοκρατίας σήμερα…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓιαΑν το σημαίνον είναι η ειρήνη και το σημαινόμενο η αρμονικά εξελισσόμενη (αστική) δημοκρατία, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, αποκέντρωσης και ευρείας συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις, του πλουραλισμού και της νομιμότητας σε ένα αναπτυγμένο καθεστώς ευημερίας, διαφάνειας και αυστηρού απολογισμού, τότε τι είναι πόλεμος σήμερα;

Αυτό που εμφανίζει την παραπάνω σχέση αντίστροφα για να αναπτύξει την αφήγηση των λεγόμενων «διεθνών ανθρωπιστικών επεμβάσεων» ως σημαίνον μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία θεμελιώθηκε μετά την έμπρακτη ακύρωση του διπολισμού – της συμφωνίας της Γιάλτας και όσων την συμπλήρωσαν, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά στην περιοχή της Ευρασίας – που ήταν ασφαλώς το αποτέλεσμα τριών μειζόνων ιστορικών γεγονότων: (1) της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και της μετάβασης του «σοβιετικού κόσμου» στην Πλουραλιστική Δημοκρατία (τυπικά ή ουσιαστικότερα) μέσω της νεοφιλελεύθερης πρακτικής «σοκ και δέος», (2) της επιχείρησης «ενοποίηση της Ευρώπης» ως διακριτός πόλος ηγεμονίας υπό την πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και την οικονομική του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που συνεχίζει να λειτουργεί υπό την αιγίδα και υψηλή προστασία των ΗΠΑ, και (3) τον πραγματιστικό δρόμο μετάβασης του Μαοϊκού καθεστώτος στην Κίνα σε ένα ιδιόμορφο Κινεζικό Μοντέλο Καπιταλισμού, μέσω διαδοχικών σταδίων εναρμονισμού στο διεθνές σύστημα οικονομίας και ηγεμονίας [μια αντίθετη μεθοδολογία από αυτή του «σοκ και δέος», η οποία ξεκίνησε με αντιφάσεις και ανατροπές ήδη από τα μέσα του 1970].

Περισσότερα