Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε τα τελευταία διαδικτυακά μου άρθρα δοκίμασα να διαπεράσω το «πέπλο άγνοιας» του σημερινού έλληνα, μέσα στο οποίο ζει, έτσι ώστε να νοιώθει κάποιου είδους ασφάλεια, μια κάποια βεβαιότητα μέσα στην μεγάλη αβεβαιότητα που προκαλεί η μορφή της ελληνικής κρίσης. Να δείξω πως χειραφέτηση σημαίνει «παύω να αναζητώ στρατόπεδο για να ενταχθώ και έτσι να υπάρξω σε ένα φαντασιακά ασφαλές, διανοητικό τουλάχιστον, καταφύγιο.

Επιχείρησα να πω: οποιαδήποτε μεγάλη αλήθεια είναι κατασκευασμένη διαλεκτικώς με τον ίδιο τρόπο που φτιάχνονται τα ψέματα, που νομιμοποιούν πολιτικά την καταστροφή. Οι αυτορυθμιζόμενες θεωρίες και εθνικιστικές κοσμοαντιλήψεις λειτουργούν σαν την αυτορυθμιζόμενη αγορά: αγνοούν την καταστροφική δημιουργία των μονοπωλίων και έτσι είναι σαν να την επιζητούν, ή να την αποδέχονται ως κάτι φυσιολογικό, ή ως αναγκαίο έστω κακό. Τα μονοπώλια κάθε είδους είναι η κοινωνικοοικονομική διαστροφή που ορθολογικοποιεί (ρεαλιστικοποιεί καλύτερα) την συγκέντρωση δύναμης και εξουσίας για κάποιον προβαλλόμενο «καλό», κοινωνικό, εθνικό ή οικουμενικό, ασφαλώς, σκοπό. Πίσω από μια μεγάλη θεωρία, όπως πίσω από μια ολοκληρωμένη αγορά κρύβεται το μονοπώλιο – η απάτη του μονοπωλίου και η ταξική παθολογία της ευνοιοκρατίας και του αυταρχισμού που αυτό ενσωματώνει.

Αν η θεωρία γίνει ολοκληρωτική και η αγορά ολοκληρωτική αντίστοιχα, το μονοπώλιο από κοινωνική παθολογία μετατρέπεται σε χρηστή αντικειμενικότητα, φορέα του αγαθού σκοπού και αυθεντικού εκφραστή της μοναδικής αλήθειας, που κατασκευάζει στρατόπεδα για να αμυνθούν όσοι βρίσκονται μέσα σε αυτά, από τον εχθρό – τον κάθε έναν που δεν βρίσκεται εντός του συγκεκριμένου στρατοπέδου. Κάθε απόλυτη αλήθεια είτε της κοινωνικής οργάνωσης, είτε της οικονομικής οργάνωσης έχει ανάγκη για να υπάρξει έναν εξωτερικό και έναν εσωτερικό εχθρό, που βρίσκονται φαντασιακά σε συνωμοτικού χαρακτήρα συνεργασία εναντίον της – εναντίον των ιερών σκοπών που αυτή υπηρετεί! Έτσι, δικαιολογείται η συνομωσία που κατασκευάζει μονοπώλια και τα διατηρεί ενωμένα ως μονάδες εξουσίας και επιρροής. Έτσι, δικαιολογείται κάθε συνωμοτική δομή, που υπάρχει για να αντιμετωπίζει την κατασκευή που η ίδια δόμησε περί «συνωμοτών-εχθρών». Όσοι υποτάσσονται στον θεσμό του μονοπωλίου οχυρώνονται μέσα στο στρατόπεδο, που αυτός ο ίδιος κατασκευάζει και αποκτούν αναφερόμενη ταυτότητα μέσω αυτού, όντες έγκλειστοι, φυλακισμένοι σε αυτό.

Τα κείμενα μου δοκίμασαν να προκαλέσουν για μια μορφή χειραφέτησης από την λογική των στρατοπέδων κάθε μορφής – χωρίς ασφαλώς να καταλήξουμε, όσοι είμαστε κατά των στρατοπέδων, να κατασκευάσουμε ένα άλλο, δικό μας στρατόπεδο, έμμεσα και δίχως καλά-καλά να το καταλάβουμε! Προφανώς, για όσους είναι φυλακισμένοι σε κάποιο στρατόπεδο, όσοι είναι έξω από αυτό σαν εχθροί φαντάζουν και σαν εχθροί αντιμετωπίζονται, που εντάσσονται στο στρατόπεδο του μισητού αντιπάλου! Αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, αναπαριστά την διαλεκτική του ολοκληρωτισμού, ασχέτως αν πρόκειται για εθνικιστικό ολοκληρωτισμό, κοινωνικοπολιτικό ολοκληρωτισμό, ή ολοκληρωτισμό της αγοράς (οικονομικό ολοκληρωτισμό). Και δυστυχώς αυτό διαπιστώνω να είναι σήμερα το μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο εμποδίζει τους έλληνες να αντιμετωπίσουμε πραγματιστικά και υπέρ των συμφερόντων των δύο-τρίτων της, σε μεγάλο βαθμό περιθωριοποιούμενης, κοινωνίας την κρίση.

Το καθεστώς που ηγεμονεύει στην Ελλάδα έχει κάθε λόγο να συντηρήσει και σήμερα να ενδυναμώσει την λογική των στρατοπέδων, μέσω της λογικής των απόλυτων διλημμάτων, των απόλυτων μορφών σωτηρίας, των μονόδρομων, του άσπρου-μαύρου, καθώς είναι το ίδιο που βρίσκεται υπό άμεση απειλή κατάρρευσης. Οι υπόλοιποι όμως γιατί το πράττουν; Διότι μόνον έτσι θα διατηρήσουν τις συγκεντρωτικές δομές της μικρο-ηγεμονίας τους και την αυτονομιμοποιούμενη ύπαρξή τους, που δομείται στο πλαίσιο μιας θεωρίας που δεν μπορεί να υπάρξει δίχως την απειλή από κάποιον αδίστακτο, ύπουλο εχθρό: εναντίον του έθνους μας, των εργαζομένων, της περιουσίας μας, του πλούτου μας, των καταθέσεων μας, των επενδύσεων μας κλπ.

Αυτή η θεωρία (: οι επιμέρους θεωρητικές κατασκευές) βασίζεται στη λογική της καταστροφής. Μιας αναγκαίας θυσίας ανθρώπων και κεφαλαίου κάθε μορφής, για να επέλθει η σωτηρία, με την μορφή του θανάτου και της ανάστασης: να πεθάνει το κακό για να γεννηθεί το καλό! Ξέρετε πότε διασκεδάζω… με πίκρα; Όταν οι νεοφιλελεύθεροι αρθρώνουν εμμέσως ή αμέσως την θεωρία της «καταστροφής των επιχειρήσεων» αναφερόμενοι στο ελληνικό κράτος, θεωρώντας μάλιστα πως είναι «προχωρημένοι» άνθρωποι! Σκοταδιστές είναι, αλλά άντε να το καταλάβουν, ζώντας μέσα στην εικονική πραγματικότητα της αγοράς που τους έχει κυριολεκτικώς μετατρέψει από κοινωνικά όντα σε αγοραίες, αφάνταστα μοναχικές και καταθλιπτικές υπάρξεις, οι οποίες διεγείρονται συναισθηματικά αποκλειστικά από τα σημαίνοντα της αγοράς. Δεν υπάρχει κόσμος για αυτούς έξω από την αγορά.

Αυτή τη στιγμή όλα μοιάζει να γίνονται στην Ελλάδα για να σωθεί η αθάνατη ψυχή, που κρύβεται μέσα στον αυτο-επιβεβαιούμενο σκοπό κάθε θεωρητικής, αφηρημένης αποκρυστάλλωσης του συμφέροντος. Με πιο χυδαία ασφαλώς εκδοχή εκείνη της ολοκληρωτικής αγοράς που μετατρέπει την εργασία σε δουλεία, ή εκείνη που ορίζει την πολιτική ως διαδικασία υπονόμευσης του έθνους μας! Αυτή η κοσμοαντίληψη είναι εκείνη που κατασκευάζει τα πλέον απάνθρωπα στρατόπεδα, στα οποία όποιος μπει μέσα μετατρέπεται σε τέρας, θέλοντας και μη!

Για να αντιμετωπίσουμε οι Έλληνες το μεγαλύτερο πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας, το οποίο είναι συνυφασμένο με την γενικότερη κουλτούρα μας και τον λεγόμενο πολιτικό πολιτισμό μας, νομίζω πως πρέπει να γκρεμίσουμε τα στρατόπεδα που μας κυβερνούν. Πρώτα να ασκούμε κριτική στις δικές μας στάσεις, συμπεριφορές, πεποιθήσεις, γνώσεις και αξίες και μετά, μέσω αυτής της κριτικής, να αντιμετωπίζουμε το ηθικό και κανονιστικό σύμπαν που προβάλει ο άλλος. Αυτό σε καμία περίπτωση δεν προϋποθέτει την «ανάσταση των νεκρών», δεν δικαιολογεί την θυσία και δεν νομιμοποιεί την καταστροφή.

Αυτό αποκαλείται προοδευτική προσέγγιση, που μάλλον πολλοί πλέον είναι αυτοί που την αποστρέφονται ακόμη και ως λέξη! Γιατί; Εδώ σηκώνει πολύ συζήτηση, στην οποία δεν θα υπεισέλθει αυτό το σημειώματα, το οποίο αποσκοπεί να προβληματίσει αποκλειστικά πάνω στο «μεγάλο μας πρόβλημα». Θέλετε ακόμη ένα παράδειγμα – το πιο πρόσφατο: προσπάθησα να πω πως την Ελλάδα δεν την συμφέρει να επιλέξει στρατόπεδο στην ουκρανική κρίση, εξηγώντας την ουσία της. Και όμως αυτό θεωρήθηκε «ύβρις» από αρκετούς προς την γενική κοσμοαντίληψη του Έλληνα που σχηματίζεται διαλεκτικά εναντίον της Δύσης, εντάσσοντάς τον μυθικά στο στρατόπεδο της Ρωσίας. Σαν η Ρωσία, η ίδια, να μην είναι το πλέον αμφιλεγόμενο, ιδιότροπο και εξτρεμιστικό δημιούργημα του (δυτικού) Διαφωτισμού, της νεωτερικής μπουρζουαζίας, του Δυτικού Μαρξισμού της βιομηχανικής επανάστασης, του (δυτικού) νεοφιλελευθερισμού με έντονα εθνικιστικά και αυταρχικά χαρακτηριστικά, σήμερα!

Όχι, σεβαστέ μου αναγνώστη, δεν θα μπορέσεις για να δικαιολογήσεις τον πιθανό δικό σου εγκλεισμό στο Αντιδυτικό στρατόπεδο, να εντάξεις εμένα σε κάποιο Δυτικό. Δεν θα παίξουμε με τους όρους μιας θεοσοφικής λογικής φανατικών πιστών. Δεν θα αναβιώσουμε την σύγκρουση Ανατολής-Δύσης, Ορθοδοξίας-Καθολικισμού, αναπαραστάσεις του ψυχρού πολέμου και του διπολισμού, ούτε την σύγχρονη νεοφιλελεύθερη και παράλληλα εθνικιστική παράνοια περί «σύγκρουσης των πολιτισμών»! Γιατί να το κάνουμε, αν ως Έλληνες ενδιαφερόμαστε για την χειραφέτηση κράτους και κοινωνίας;

Χειραφέτηση μέσα σε στρατόπεδα δεν γίνεται! Χειραφέτηση με την λογική του πιστού και εκείνη του μονοπωλίου της αλήθειας, της γνώσης, της οικονομίας κλπ, ασφαλώς δεν γίνεται. Δεν είμαι αυτό που δεν είμαι! Είμαι αυτό που ορίζει ο λόγος και η ύπαρξη μου στην καθημερινότητα. Το ίδιο θα έπρεπε να νιώθεις και έτσι να στοχάζεσαι και εσύ, αν ως θεμέλιο θεωρούσες την ελευθερία του ανθρώπου και όχι την δομή που την περιορίζει και της δίνει ηθικιστική υπόσταση. Όταν λέμε κάποιοι πως ο σοσιαλισμός δεν έχει έννοια δίχως την ελευθερία – ακόμη και για να τον ανατρέψεις – δεν είναι πως δεν πιστεύουμε στην ισότητα, αλλά πως αντιτασσόμαστε σε ολοκληρωτικές δομές που επιχειρούν να την επιβάλουν με την μορφή μονοπωλίων. Είναι κάτι ανάλογο με την αντίδρασή μας στα μονοπώλια της αγοράς και στην πόλωση του κεφαλαίου. Είναι ένας αγώνας εναντίον κάθε μορφής εξτρεμισμού και αυθαιρεσίας που ορίζει στρατόπεδα και ορίζεται από αυτά.

Είδατε γιατί πιστεύω πως έχουμε ανάγκη έναν νέο Διαφωτισμό με την μορφή της πολιτικής αναγέννησης του ανθρώπου, δίχως την έννοια του θανάτου ασφαλώς, αντί της κοινωνικής του απλώς αναγέννησης; Αν κάτι πρέπει να πεθάνει είναι η λογική του φανατισμού και του οπαδού. Εάν σβήσει αυτή, θα έχει ουσιαστικά γκρεμιστεί το τείχος της φυλακής σου, το στρατόπεδο μέσα στο οποίο νιώθεις ασφαλής, ενώ θα έχει χάσει τη σημασία του, για την εξέλιξη της ελληνικής κρίσης, το «μεγαλύτερο πρόβλημα της Ελλάδας»…

Περισσότερα

Έλληνας πολίτης: από αντικείμενο σε υποκείμενο

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ξέρετε γιατί οι πολίτες δεν αντιδρούν συλλογικά στην φτωχοποίησή τους; Διότι, δεν είναι πολίτες, αλλά πελάτες των «κομμάτων εξουσίας», του δικομματισμού δηλαδή, ίσως πεις. Σωστή η απάντηση, αλλά όχι ολοκληρωμένη και μάλλον στατική. Δεν αντιδρούν επίσης, καθώς δεν προβάλλεται καμία απολύτως στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος. Για ανατροπή του μνημονίου μιλάνε κάμποσοι, αλλά για ανατροπή του καθεστώτος που παρήγαγε την κρίση και κατασκεύασε τον μονόδρομο του ΔΝΤ, τον οποίο αργότερα ακολούθησε και συνεχίζει να ακολουθεί, δεν μιλάει σχεδόν κανείς από το πολιτικό προσωπικό. Ασφαλώς κάποιοι μιλούν για ανατροπή του καπιταλισμού και άρα συμπεριλαμβάνουν και το καθεστώς στην Ελλάδα, αλλά ούτε αυτοί φαίνεται να αναπτύσσουν κάποια ιδιαίτερη στρατηγική στην συγκυρία, καθώς μοιάζει να έχουν μακρόπνοους στόχους!

Όμως, μόνον μια τέτοια στρατηγική θα μετέτρεπε συγκυριακά τουλάχιστον τον πολίτη σε υποκείμενο από αντικείμενο που είναι σήμερα. Τώρα ο πολίτης νοιώθει να ασκούνται πάνω του πιέσεις με την μορφή πακέτων κυβερνητικών μέτρων, όντας αντικείμενο της πολιτικής διαδικασίας. Η εξουσία αποτελεί εξωτερική δύναμη που του επιβάλλεται για το καλό του (!) και όχι το αποτέλεσμα της δικής του δράσης και αλληλεπίδρασης ή και σύγκρουσης με τον Άλλον. Μα, θα μου πεις, ψήφισε δεν ψήφισε αυτούς που κυβερνούν;  Η ψήφος από μόνη της, ως μορφή πολιτικής συμμετοχής δεν μετατρέπει το αντικείμενο σε υποκείμενο, εκτός εάν εμπεριέχει και εκφράζει την αμφισβήτηση προηγούμενων επιλογών του ίδιου πολίτη-ψηφοφόρου και μάλιστα αποκλειστικά την ώρα της κάλπης.

Ο πολίτης, με άλλα λόγια, μπορεί να μεταβληθεί από αντικείμενο σε υποκείμενο, μόνον στο βαθμό που αμφισβητήσει ενεργά την κυρίαρχη πολιτική πρακτική που προβληματοποιεί μια κατάσταση ή/και τον εαυτό του, και αντιδράσει μέσω κάποιας μορφής ακτιβισμού ή ακόμη μέσω κάποιας μορφής άρνησης συμμόρφωσης ή ιδανικότερα, με τη συμμετοχή του σε ένα κίνημα. Δηλαδή, η ενεργός πολιτική συμμετοχή και η αμφισβήτηση της πολιτικής δομής που ορίζει την σχέση του πολίτη με τους θεσμούς και τους Άλλους, οι οποίοι με τη σειρά τους καθορίζονται μέσα από την διαλεκτική διαδικασία ανάπτυξης του λόγου του κινήματος ως ανταγωνιστές, είναι αυτά που μετατρέπουν το αντικείμενο σε υποκείμενο.

Η πολιτική δύναμη βρίσκεται στην αλλαγή του εαυτού και όχι στη συντήρησή του. Η συντεχνιακή αντίδραση σε κάποια κυβερνητικά μέτρα δεν δομεί υποκείμενα. Στην πραγματικότητα ο πολίτης που μάχεται να συντηρήσει τη θέση του στη κοινωνία, συγκυριακά μεταβάλλεται σε υποκείμενο κατά την στιγμή της σύγκρουσης με τα όργανα του κράτους, την εργοδοσία κλπ, αλλά αμέσως μετά ξαναγίνεται αντικείμενο. Αν η αντίδραση του δεν πάρει την μορφή αγώνα εναντίον του καθεστώτος, αποτελεί συντηρητική στάση.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Τα αντικείμενα χάνουν την σταθερότητα τους στην κοινωνία εξαιτίας των αποτελεσμάτων της κρίσης και αναζητούν τρόπο να εκφράσουν την ατομική τους δύναμη (αντίδραση) με συλλογικό τρόπο. Έλα όμως που δεν μπορούν να δώσουν συλλογικό χαρακτήρα σε αυτή την επιθυμία τους! Τα αντικείμενα συστήνουν συλλογές και όχι συλλογικότητες. Είναι ανίκανα να δράσουν στο πλαίσιο μιας συλλογικής δράσης  ανατροπής του καθεστώτος, εάν πρώτα δεν είναι έτοιμα να χάσουν …τις αλυσίδες, που τα κρατούν σε μια σχετικά σταθερή θέση στη κοινωνία, εκτός και αν χαρακτηρίζονται από «εγωιστική» ή «αλτρουιστική», κατά Durkheim, μορφή κοινωνικής ενσωμάτωσης.

Μα, θα μου πεις, τα κοινωνικά αντικείμενα αποσταθεροποιούνται μαζικά αυτήν την περίοδο στην ελληνική κοινωνία, οι αλυσίδες σπάνε, γιατί δεν αντιδρούν μαζικά;  Διότι αυτό προϋποθέτει μια συλλογική δύναμη που θα τα μετατρέψει σε υποκείμενα. Θα τα κάνει δηλαδή να νοιώσουν ότι έχουν ατομική δύναμη να συστήσουν συλλογικότητες με κοινό σκοπό και συντονισμένη δράση, ώστε το κοινό συμφέρον να εναρμονίζεται σε μεγάλο βαθμό με το ατομικό. Μόνον εάν εκφραζόταν πολιτικά και αξιόπιστα μια στρατηγική ανατροπής του καθεστώτος, θα μπορούσαν τα αντικείμενα να μετεξελιχθούν σε υποκείμενα, συμμετέχοντας ενεργά σε αυτόν τον αγώνα. Η ισχύς και η εξουσία παράγονται κοινωνικά μέσω κάποιας στρατηγικής. Μην αναζητείτε την πολιτική ισχύ έξω από το πλαίσιο εφαρμογής κάποιας στρατηγικής, δεν θα την βρείτε.

Ρόλος των κινημάτων είναι να κατασκευάζουν πολιτικά υποκείμενα, έτοιμα για ανατρεπτική δράση, εκκινώντας από μια μικρή συνήθως εστία υποκειμένων. Δίχως την συντονισμένη δράση πολιτικών υποκειμένων δεν υπάρχει καμία περίπτωση αλλαγής στη κοινωνία, η οποία ασφαλώς να εκπορεύεται από κάτω προς τα επάνω. Η μεταρρύθμιση αποτελεί την αντίστροφη διαδικασία και προϋποθέτει ότι τα αντικείμενα θα βολευτούν στις νέες τους θέσεις, δίχως να μεταβληθούν σε υποκείμενα. Το υποκείμενο παράγει εξουσία, ενώ το αντικείμενο είναι πεδίο εφαρμογής της εξουσιαστικής δύναμης και φορέας αυτής της δύναμης, μέσω της θεσμικής οργάνωσης των κοινωνιών και μέσω της κοινωνικής διαστρωμάτωσης: δεν έχουμε όλοι την ίδια δύναμη. Και ποιος φτιάχνει τα κινήματα;  Πολιτικές δυνάμεις (ομάδες πολιτών που για διαφορετικούς ίσως λόγους έχουν ήδη λάβει την διάσταση υποκειμένου), που ενεργοποιούνται και συμμαχούν, ώστε να ενεργοποιήσουν και άλλα αντικείμενα και να τα μετατρέψουν σε υποκείμενα. Έτσι πολλαπλασιάζεται η ισχύς ενός κινήματος.

Τα γράφω αυτά για να εξηγηθούμε. Η ευθύνη της αριστεράς και της προοδευτικής κοινωνίας των πολιτών είναι τεράστια αυτή την περίοδο στον τόπο μας. Αντί όλοι οι φορείς που αυτοπροσδιορίζονται στον προοδευτικό χώρο να ενώσουν τις δυνάμεις τους και δίχως καμώματα να εκπονήσουν μια στρατηγική ανατροπής του δικομματισμού και του καθεστώτος, που αλληλοσυνδέεται με αυτόν, ώστε να καταστεί δυνατή η μορφοποίηση ενός κινήματος υπέρβασης της μεταπολιτευτικής τάξης, η οποία ναυάγησε πέφτοντας στο παγόβουνο που η ίδια κατασκεύασε, κοιτάνε πώς θα περισωθούν ή ακόμη και θα ενδυναμωθούν οι ίδιοι από την κρίση.

Είναι πλέον εμφανές ότι και οι φορείς της αριστεράς είναι αναπόσπαστο μέρος του καθεστώτος. Είναι και αυτοί αντικείμενα του συστήματος και δεν μπορούν να κατανοήσουν πώς θα μπορούσαν να ξαναγίνουν υποκείμενα. Φοβούνται ότι αλλοιώνοντας την διακριτή ταυτότητά τους και αλλάζοντας μέθοδο πολιτικής δράσης, θα έπαυαν να είναι αυτό που εμφανίζονται ότι είναι. Θα έχαναν την αναφερόμενη ταυτότητά τους στη κοινωνία.

Προφανώς δεν έχουν αντιληφθεί ότι η ταυτότητά τους, είναι το πρόβλημά τους. Η ταυτότητα δεν κατασκευάζει υποκείμενα. Και τα αντικείμενα έχουν ταυτότητα. Η ικανότητα να προσαρμόσεις την πολιτική σου ταυτότητα στις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας, που αλλάζει δραματικά αυτή την περίοδο και αναζητεί νέα μορφή ηγεσίας και κυβέρνησης, δείχνει την δυνατότητά σου να μεταβληθείς σε υποκείμενο της κοινωνίας και της ιστορίας. Αποκαλύπτει την πολιτική σου δύναμη. Τα κόμματα είναι και αυτά αντικείμενα της πολιτικής τάξης της χώρας. Όλα ανεξαιρέτως. Θα μεταβληθούν σε υποκείμενα μόνον όσα καταφέρουν – και στο βαθμό που θα το καταφέρουν – να συστήσουν συμμαχίες ανατροπής του καθεστώτος, πράγμα  που συμπεριλαμβάνει και την ανατροπή της κατεστημένης ταυτότητάς τους, υποστηρίζοντας ένα κίνημα.

Μόνον έτσι θα δημιουργείτο ένα κοινωνικό ρεύμα χειραφέτησης ευρύτερων στρωμάτων που θα έδινε την δυνατότητα σε εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες-αντικείμενα να μεταβληθούν σε πολίτες-υποκείμενα, που θα διεκδικούσαν ενεργό ρόλο στην αναδιαμόρφωση των εξουσιαστικών σχέσεων στην χώρα μας. Το καθεστώς βρίσκεται στην αρχική φάση της αναδιαμόρφωσής του. Αν δεν υπάρξει στρατηγική προοδευτικών συμμαχιών που θα παρέμβει σε αυτή την διαδικασία με την μορφή ενός κινήματος, τότε το αποτέλεσμα θα είναι σε πολύ λίγο διάστημα η χώρα να έχει μετατραπεί σε χώρο έκθεσης κοινωνικών αντικειμένων δίχως σημαντική αξία.

Δίχως αξία θα είναι ο επιστήμονας, δίχως αξία ο επιχειρηματίας, δίχως αξία ο τεχνίτης, αλλά και δίχως αξία κόμματα και πολιτικοί. Στα ΜΜΕ δεν αναφέρομαι, καθώς αυτά φρόντισαν να αυτο-κατεξευτελιστούν πριν από όλους, για να μπορούν πιο άνετα να συμβάλουν στον εξευτελισμό των υπολοίπων κοινωνικών αξιών. Μόνον αν ανακαλύψουμε ξανά το υποκείμενο στην πολιτική θα έχουμε ελπίδες να ξαναπάρουμε την τύχη της χώρας στα χέρια μας. Το καθεστώς μας θέλει αντικείμενα, μόνον που τώρα πια δύσκολα μπορεί να συγκρατήσει τους πάντες σε αυτή την κατάσταση. Είναι μια καλή εποχή για …κίνημα, θεωρητικά. Πρακτικά, είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, εξαιτίας της μάλλον επιτυχημένης μακράς διαδρομής της πατρωνίας στη χώρα, σε συνδυασμό με τον υπερκομματισμό στη κοινωνία των πολιτών.

Περισσότερα

Αποκλεισμός χωματερής Δουρούτης

Τον επ’ αόριστον αποκλεισμό της χωματερής της Δουρούτης από σήμερα, 16 Ιουνίου, ανακοίνωσε ο δήμαρχος Μπιζανίου, κ. Αχιλλέας Σίντος, μετά από ομόφωνη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου, εκφράζοντας με αυτό τον τρόπο την δυσαρέσκεια του στους αρμόδιους φορείς στο θέμα του χειρισμού του ΧΥΤΑ και για την δημοπράτηση του έργου αποκατάστασης της χωματερής της Δουρούτης. Ο αποκλεισμός της χωματερής αναμένεται να δημιουργήσει τεράστιο πρόβλημα στην αποκομιδή των απορριμάτων της πόλης των Ιωαννίνων, με το πρόβλημα να εντείνεται λόγω των ιδιαίτερα υψηλών θερμοκρασιών που καταγράφονται αυτές τις μέρες στην πόλη.

Περισσότερα