ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας: Μήνυμα για την εργατική Πρωτομαγιά

ΣΥΡΙΖΑΗ Πρώτη Μαΐου είναι μια μέρα μνήμης και πάλης. Θυμόμαστε τους εργατικούς αγώνες, τις Πρωτομαγιές όλου του κόσμου, από το Σικάγο ως τη Θεσσαλονίκη και την Κωνσταντινούπολη, αγωνιζόμαστε ενάντια στην κοινωνική αδικία, την εργασιακή εκμετάλλευση, την καταπίεση.

Περισσότερα

Η Πρωτομαγιά μεταφέρεται στις 3 Μαΐου

Με απόφαση του υπουργού Εργασίας θα μεταφερθεί φέτος η αργία της Πρωτομαγιάς, η οποία συμπίπτει με το ορθόδοξο Πάσχα. Έτσι φέτος η Πρωτομαγιά θα εορταστεί όχι την 1η Μαΐου που συμπίπτει το Πάσχα των Χριστιανών, αλλά δύο ημέρες αργότερα στις 3 Μαΐου.

Περισσότερα

ΜΕ.Τ.Α. Ιωαννίνων: Κάλεσμα για συμμετοχή στις συγκεντρώσεις για την εργατική Πρωτομαγιά

Ο αγώνας, για την απελευθέρωση του ανθρώπου από τα δεσμά της εκμετάλλευσης, συνεχίζεται μέχρι σήμερα, σθεναρά και αδιαπραγμάτευτα, για την εργατική τάξη.

Η Εργατική Πρωτομαγιά, οι αξίες, το νόημα και ο συμβολισμός της ως ημέρα μνήμης και τιμής στους αγώνες και τις θυσίες της Εργατικής Τάξης παραμένουν ζωντανές και επίκαιρες.

Οι εργαζόμενοι, οι συνταξιούχοι, οι άνεργοι, οι γυναίκες και οι νέοι «πλήρωσαν» και «πληρώνουν» πολύ σκληρά τις μνημονιακές πολιτικές της λιτότητας, που μας βύθισαν στην οικονομική ύφεση, με την οικονομική και κοινωνική εξαθλίωση να παίρνει χαρακτηριστικά ανθρωπιστικής κρίσης.

Περισσότερα

Ανακοίνωση της Πανελλαδικής Γραμματείας Π.Α.ΣΥ. για την Πρωτομαγιά

ΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΕΡΓΑΤΙΚΗ ΤΑΞΗ. ΚΑΜΙΑ ΑΥΤΑΠΑΤΗ ΓΙΑ ΚΑΠ – ΕΕ

H Πανελλαδική Γραμματεία της ΠΑΣΥ καλεί τους μικρομεσαίους αγρότες και κτηνοτρόφους να συμμετέχουν, μαζικά και μαχητικά, στις απεργιακές συγκεντρώσεις του ΠΑΜΕ για την Πρωτομαγιά.

Τιμάμε αγωνιστικά αυτούς που θυσίασαν και τη ζωή τους και μας δίδαξαν ότι με αγώνα και πάλη κερδίζουμε τα δικαιώματα μας. Συντονίζουμε τα βήματα μας με την εργατική τάξη, όπως έγινε δεκάδες φορές στην ιστορία του εργατοαγροτικού κινήματος στη χώρα μας. Αντιπαλεύουμε από κοινού την αντιλαϊκή πολιτική που μας οδηγεί στην φτώχεια, την εξαθλίωση και τον αφανισμό.

Περισσότερα

Αυξημένα μέτρα Τροχαίας σε όλη την επικράτεια κατά τον εορτασμό της Πρωτομαγιάς

Ελληνική ΑστυνομίαΕνόψει της εορταστικής περιόδου της Πρωτομαγιάς, η Ελληνική Αστυνομία λαμβάνει αυξημένα μέτρα τροχονομικής αστυνόμευσης για την ασφαλή κυκλοφορία των πολιτών και την πρόληψη ατυχημάτων, σε όλο το οδικό δίκτυο της χώρας.

Ειδικότερα, τα μέτρα περιλαμβάνουν:

– Αυξημένη τροχονομική αστυνόμευση του οδικού δικτύου σε τομείς ανά 20-30 χιλιόμετρα, με βάση τις ιδιαίτερες κυκλοφοριακές συνθήκες κάθε περιοχής.
– Ενισχυμένη αστυνομική παρουσία και αστυνόμευση των σημείων του οδικού δικτύου, όπου σημειώνονται συχνά τροχαία ατυχήματα.

Περισσότερα

Εκδήλωση Σωματείο Ι.Υ. για την 1η Μάη

Εκδήλωση για την 1η Μάη διοργάνωσαν το Σωματείο Ιδιωτικών Υπαλλήλων και Εμποροϋπαλλήλων Νομού Ιωαννίνων και η Επιτροπή Εργαζόμενων στη «Γενική Ανακύκλωση Α.Ε.». Η εκδήλωση πραγματοποιήθηκε έξω από το χώρο της επιχείρησης, μετά από δίωρη στάση εργασίας που αποφάσισαν οι εργαζόμενοι της Ανακύκλωσης για να συμμετάσχουν στην εκδήλωση.

Το πρόγραμμα της εκδήλωσης περιελάμβανε φωτοαφιέρωμα για την Εργατική Πρωτομαγιά με πάνω από 50 φωτογραφίες από τους αγώνες της εργατικής τάξης, από το Σικάγο μέχρι και τις μέρες μας. Στην έναρξη της εκδήλωσης αναγνώστηκε χρονικό για τον αγώνα των εργατών του Σικάγο, όπως επίσης και για την Πρωτομαγιά του 1936 στη Θεσσαλονίκη, αλλά και την εκτέλεση των 200 κομμουνιστών την 1η Μάη του ’44 στην Καισαριανή.

Περισσότερα

Ανακοίνωση της Κ.Ε. του Κ.Κ.Ε. για την εργατική Πρωτομαγιά

KKEΤο ΚΚΕ απευθύνεται στους εργάτες, στους ανέργους, στους απόμαχους της δουλειάς, στις εργαζόμενες γυναίκες, στους νέους, σε όλους τους εργαζόμενους που αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της αντιλαϊκής πολιτικής της ΕΕ, της εξουσίας των μονοπωλίων που υπηρετεί και η νέα συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ.

Απευθύνεται με εμπιστοσύνη στην τάξη που είναι ο δημιουργός του κοινωνικού πλούτου, στην πρωτοπόρα κοινωνική τάξη, που μπορεί να ηγηθεί και να συσπειρώσει τα άλλα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα, στην πάλη για την ανατροπή του βάρβαρου εκμεταλλευτικού καπιταλιστικού συστήματος και την οικοδόμηση της νέας κοινωνίας το σοσιαλισμό – κομμουνισμό. Η μεγάλη Σοσιαλιστική Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917 απέδειξε ότι η εργατική τάξη είναι η επαναστατική δύναμη του καιρού μας, «γκρεμιστής και πλαστουργός της νιας ζωής» και ο σοσιαλισμός – κομμουνισμός αναγκαιότητα και επίκαιρος όσο ποτέ.

Περισσότερα

Εκδήλωση Σωματείου Ι.Υ. Ιωαννίνων για την Πρωτομαγιά

epirusnewsΤο σωματείο εμποροϋπαλλήλων και λοιπών ιδιωτικών υπαλλήλων νομού Ιωαννίνων μαζί με την επιτροπή εργαζομένων στην επιχείρηση «Γενική Ανακύκλωση Α.Ε.» αποφάσισε την πραγματοποίηση εκδήλωσης για την Πρωτομαγιά.

Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή 24/4 και ώρα 13:30 μ.μ. με 15:30 μ.μ. στο χώρο μπροστά από το εργοστάσιο της Ανακύκλωσης.

Περισσότερα

Εκδήλωση τηs Τ.Ε. Ιωαννίνων του Κ.Κ.Ε. για την 1η Μάη

KKEείμαστε εμείς
που ζυμώνουμε και δεν έχουμε ψωμί
εμείς που βγάζουμε τα κάρβουνο και κρυώνουμε
είμαστε εμείς που δεν έχουμε τίποτα
κι ερχόμαστε να πάρουμε τον κόσμο.
Τ. Λειβαδίτης

ΕΚΔΗΛΩΣΗ – ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ 2015 την ΤΕΤΑΡΤΗ 29 ΑΠΡΙΛΙΟΥ ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ ΩΡΑ 20.00 μ.μ.

ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ:

– ΜΟΥΣΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ από το συγκρότημα primo second
– ΟΜΙΛΙΑ από τον Πάνο Καραγιάννη, μέλος του Τ.Γ. της Τ.Ο. Ιωαννίνων του ΚΚΕ
– ΕΚΘΕΣΗ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΥΛΙΚΟΥ από την ιστορία του εργατικού κινήματος

ΑΓΩΝΑΣ – ΡΗΞΗ – ΑΝΑΤΡΟΠΗ
ΓΙΑ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΔΡΟΜΟ,
ΧΩΡΙΣ ΦΤΩΧΕΙΑ, ΑΝΕΡΓΙΑ, ΜΝΗΜΟΝΙΑ

Πάρε μέρος στην Απεργιακή Πρωτομαγιάτικη Συγκέντρωση του Π.Α.ΜΕ. στις 9:30 π.μ. στο ΔΗΜΑΡΧΕΙΟ

Περισσότερα

Η Ευρωπαϊκή Πρωτομαγιά του 2014…

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣυζητώ, ενδιαφέρομαι, προβληματίζομαι, αντιπαρατίθεμαι και αγωνίζομαι για κάτι σημαίνει πως ταυτίζομαι συγκυριακά, έστω, και στο πλαίσιο μιας συγκεκριμένης αντίληψης της ύπαρξης και του συμφέροντός μου, με κάτι που το περιβάλλει ή το περιέχει. Στην πολιτική αυτό αποκαλείται πραγματισμός και εκφράζεται μέσω μίας προγραμματικής συμφωνίας με σαφή ή ασαφή ιδεαλιστικά ή ιδεολογικά χαρακτηριστικά.

Η αντιπαράθεση στην Ευρώπη για την Ευρώπη και για την κάθε πολιτική κοινότητα (:εθνικό κράτος) που περιέχεται στην ΕΕ, αφορά – την φετινή χρονιά – στην κρίση της ίδιας της αρχιτεκτονικής της ΕΕ. Στην πραγματικότητα η κρίση αυτή είναι πολυσύνθετη και αφορά τόσο στην θεσμική συγκρότηση της ΕΕ και στην ύπαρξη και λειτουργία της ευρωζώνης, όσο και στο μοντέλο των επιμέρους εθνικών κρατών – μελών που συναπαρτίζουν το διακυβερνητικό καθεστώς στην περιοχή αυτή. Με την έννοια αυτή ποτέ άλλοτε οι εκλογές για το ευρωκοινοβούλιο δεν ήταν τόσο εθνικές και ποτέ άλλοτε οι εθνικές εκλογές δεν ήταν τόσο ευρωπαϊκές.

Το debate την φετινή Πρωτομαγιά, εμφορούμενο από τους συμβολισμούς των αγώνων για ανθρώπινα, κοινωνικά και εργασιακά δικαιώματα, θα έπρεπε να εστιάζει στο πολιτικό διακύβευμα της Ευρώπης, στον βαθμό που ταυτιζόμαστε με τον Ευρωπαίο Πολίτη. Στον βαθμό, δηλαδή, που αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως Ευρωπαίο Πολίτη και την πατρίδα μας και την κοινωνία μας αναπόσπαστο, οργανικό τμήμα μιας υπό διαμόρφωση Ενωμένης Ευρώπης. Δίχως υπερβολή θα θεωρούσα ότι αυτό το debate, υπό τις σημερινές συνθήκες που αφορούν στην αρχιτεκτονική της ΕΕ, είναι περισσότερο εθνικό και λιγότερο ευρωπαϊκό, με την έννοια πως ποτέ δεν ήταν τόσο κρίσιμο όσο σήμερα, να ξεκαθαρίσουμε σε εθνικό πλαίσιο την μορφή ταύτισής μας με την μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια. Η συνθήκη αυτή, που πρέπει να απαντάται με ένα σαφή προγραμματικό λόγο, αφορά περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο ευρωπαϊκό λαό, εμάς τους έλληνες. Και αυτό επειδή η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα της ΕΕ που βιώνει τα δεινά μίας δραματικής εσωτερικής υποτίμησης και απορρύθμισης, ως παράδοξη επιχείρηση εναρμονισμού της στην λειτουργία της ευρωζώνης.

Η αντιπαράθεση, λοιπόν, σήμερα στην Ελλάδα για την συγκρότηση κυρίως του νέου εθνικού κοινοβουλίου και δευτερευόντως του νέου κοινοβουλευτικού σώματος της ΕΕ, θα έπρεπε να αφορά στο ζήτημα που ανέδειξε η ευρωπαϊκή κρίση με εμφατικό παράδειγμα διαχείρισής της την Ελλάδα. Και ποιο είναι αυτό το ζήτημα; Θέλουμε μία αγοραία Ευρώπη, ή μια κοινωνική Ευρώπη; Ταυτιζόμαστε με ένα αγοραίο ευρωπαϊκό καθεστώς, ή οραματιζόμαστε τον εαυτό μας ως τμήμα ενός δημοκρατικού, κοινωνικού καθεστώτος ευημερίας, που θα μπορούσε να αναπτυχθεί στον πολιτικό χώρο που ορίζει σήμερα η ΕΕ και θα επεκτείνεται αύριο στις χώρες και περιοχές της μελλοντικής της διεύρυνσης; Ή μήπως δεν ταυτιζόμαστε καθόλου με την Ευρώπη και εννοούμε τον ευρωπαϊσμό ως μία νέα έκφραση του ιμπεριαλισμού ή του νεογερμανισμού και τίποτα περισσότερο; Μήπως τελικά η κρίση μας οδηγεί σε μία κορφή αποταύτισης αναφορικά με την Ενωμένη Ευρώπη και τον ευρωπαϊσμό;

Όπως αντιλαμβάνεσαι, αναγνώστη μου, τα ερωτήματα αυτά ξεφεύγουν από την αφηρημένη και επικίνδυνα απλουστευτική διχοτόμηση Ευρωπαϊστές – Ευρωσκεπτικιστές. Όποιος συνεχίζει να εγκλωβίζεται σε αυτήν την διάκριση προφανώς επιχειρεί να παραπλανήσει τον αντίπαλό του σε αυτό το debate, εμφανιζόμενος ο ίδιος να παρατηρεί και να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του και τον κόσμο του πίσω από ένα πυκνό πέπλο άγνοιας. Η άγνοια είναι αυτή που βολεύει τόσο τους εμφανιζόμενους ως Ευρωπαϊστές, όσο και τους εμφανιζόμενους ως Ευρωσκεπτικιστές. Και αυτή η μορφή πολιτικής ταυτότητας που οχυρώνεται πίσω από ένα «πέπλο άγνοιας», είναι η χυδαιότερη μορφή ύπαρξης και λειτουργίας μιας προσωπικότητας, ενός κοινωνικού, διοικητικού ή πολιτικού θεσμού στο σημερινό μετανεωτερικό και μεταβιομηχανικό καθεστώς που ορίζει την ΕΕ ως έναν διακριτό πόλο ηγεμονίας εντός των διεθνών πολιτικών.

Είναι χυδαιότητα η αντίληψη πως η Ευρώπη θα ολοκληρωθεί ως σύστημα ηγεμονίας υπό ένα διεθνές χρηματοπιστωτικό καθεστώς και την ηγεσία της γερμανικής ελίτ, όπως πρεσβεύουν φιλελεύθεροι δεξιοί και οι λεγόμενοι κεντροδεξιοί. Όπως είναι χυδαιότητα οποιασδήποτε μορφής εθνικιστική αφήγηση βασισμένη στον παραδοσιακό λόγο της λαϊκιστικής ακροδεξιάς, η οποία δεν κάνει τίποτε άλλο στην σημερινή συγκυρία παρά να επαναλαμβάνει ως φάρσα την διαλεκτική του φασισμού, όπως αυτός διαμορφώθηκε κατά τον μεσοπόλεμο. Λένε τα ίδια ακριβώς πράγματα, με τον ίδιο σιχαμερό τρόπο, που μέσα από μικρές διαφοροποιήσεις στις κατηγορίες που δομούν, εμφανίζονται να υπερασπίζονται με έναν υπερβατικό τρόπο την δημοκρατία στο όνομα μίας πατρίδας σωβινιστών ή γενικότερα ρατσιστών πολλών μορφών.

Υπάρχουν, όμως, και κάποιοι σαφώς χειρότεροι και απείρως πιο επικίνδυνοι για την δημοκρατική εξέλιξη, την ειρήνη και την κοινωνική σύγκληση στην ΕΕ, που αυτοπροσδιορίζονται, μάλιστα, ως άκρως φιλελεύθεροι και εμφορούμενοι από σοσιαλιστικά ιδεώδη. Αυτοί, αγαπητοί φίλοι, κατοικοεδρεύουν στον χώρο της κεντροαριστεράς, ο οποίος στην Ελλάδα συμπεριλαμβάνει ένα τμήμα της ΔΗΜΑΡ, το ΠΑΣΟΚ και παραφυάδες του με την μορφή τυχοδιωκτικών «ποταμών», «ελιών», κλπ. Ο ευρύτερος αυτός πολιτικός χώρος, θα έλεγα δίχως δισταγμό ότι αποτελεί την πλέον χυδαία μορφή αντίληψης του πραγματικού, της πολιτικής οικονομίας, των διεθνών σχέσεων, της ειρήνης, του πολέμου, της κοινωνικής και οικονομικής ανάπτυξης και εν τέλει του ίδιου του Εαυτού. Πρόκειται για τις πλέον δυστυχισμένες οντότητες στον σημερινό πολιτικό κόσμο μας. Και ιδού ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα που αλίευσα εντελώς πρόσφατα:

Λέει ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, έμπιστος του πρώην αρχηγού του κόμματος, Γιώργου Παπανδρέου της γνωστής οικογενείας, σχολιάζοντας την απουσία του Αλέξη Τσίπρα από το πρώτο τηλεοπτικό debate των υποψηφίων για την προεδρία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, που διεξήχθη την Δευτέρα στο Μάαστριχτ. Παραθέτω ολόκληρη την δήλωση για να αντιληφθείς την ολοκληρωμένη αφήγηση μιας πολιτικής χυδαιότητας που καλύπτεται από ένα απαράδεκτο για έναν πρώην υπουργό «πέπλο άγνοιας» των συνθηκών και των πρωτοβουλιών, της ελεεινής κουλτούρας του καιροσκοπισμού και της φοβικής ανεντιμότητας προς τον ελληνικό λαό, που οδήγησαν τον κ. Παπανδρέου μέχρι την θεατρική παράσταση του «Καστελόριζου». Λέει λοιπόν ο κύριος Ραγκούσης: «Ο πραγματικός λόγος της άρνησης του κ. Τσίπρα είναι ένας και πράγματι πολύ σοβαρός. Είναι η πλήρης αδυναμία του να σταθεί πολιτικά απέναντι στο ακόλουθο αμείλικτο ερώτημα που με βεβαιότητα θα του ετίθετο. “κ. Τσίπρα, η πατρίδα σας για να αποφύγει την άτακτη χρεοκοπία δανείστηκε με προνομιακούς όρους δεκάδες δισεκατομμύρια ευρώ που προέρχονται και από την φορολογία φτωχών ευρωπαίων εργαζομένων.

Στην πατρίδα σας, εσείς μεταξύ άλλων, προτείνετε αυτά τα χρήματα να μην επιστραφούν και το χρέος της Ελλάδας να ‘κουρευτεί’ με μονομερή σας απόφαση, κάτι που σημαίνει ότι φτωχοί ευρωπαίοι εργαζόμενοι θα χάσουν τα χρήματά τους. Ενώπιον αυτών των φτωχών ευρωπαίων εργαζομένων που τώρα σας παρακολουθούν μπορείτε σας παρακαλώ να επαναλάβετε την άποψή σας αυτή; Ή μήπως αλλάξατε γνώμη, κάτι που πρέπει να μάθουν οι έλληνες φτωχοί εργαζόμενοι και άνεργοι που ταυτόχρονα σας παρακολουθούν;’… Εάν σε πανευρωπαϊκή τηλεμαχία ο κ. Τσίπρας απαντούσε σε μία τέτοια ερώτηση υποχρεωτικά είτε θα ‘τελείωνε’ ως έλληνας υποψήφιος πρωθυπουργός είτε θα ‘τελείωνε’ ως υποψήφιος πρόεδρος της συγκεκριμένης αριστεράς για την Ευρωπαϊκή Επιτροπή», συμπεραίνει ο εκσυγχρονιστής κεντροαριστερός μας, δίχως να καταλαβαίνει ο δυστυχής ποιος και ποιοι τελειώνουν αρθρώνοντας αυτό το ερώτημα!

Με ποιον ακριβώς εμφανίζεται να ταυτίζεται αυτός ο κεντροαριστερός μας; Ασφαλώς με τον φτωχό ευρωπαίο εργαζόμενο! Μόνον που δεν νομίζω ότι υπάρχει φτωχός ευρωπαίος εργαζόμενος που να ταυτίζεται με την κυβέρνηση που πτώχευσε το ελληνικό κράτος και έθεσε τις διαδικασίες μίας πρωτοφανούς, για ειρηνική περίοδο, εσωτερικής υποτίμησης και διάλυσης θεσμών, που υπάρχουν ακριβώς για να υπηρετούν τα δικαιώματα των εργαζομένων που κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα την εποχή της νεωτερικότητας στην Ευρώπη. Εάν ετίθετο ένα τέτοιο ερώτημα στον κ. Τσίπρα, αυτός θα έπρεπε να δείξει με στοιχεία πού πραγματικά και γιατί πήγαν τα λεφτά «των φτωχών ευρωπαίων εργαζόμενων», για να καταλάβει όλος ο κόσμος ποιοι σώθηκαν, ποιοι καταστράφηκαν και ποιοι καταστρέφονται στην Ελλάδα, στο πλαίσιο μίας στρατηγικής που υπηρέτησαν και υπηρετούν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου, Σαμαρά με την σύμπραξη της, κατά κοινή ομολογία, άκρως διεφθαρμένης και διαπλεκόμενης ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, υπό την απόλυτη καθοδήγηση και επιτροπεία των ευρωπαϊκών οικονομικών θεσμών, του ΔΝΤ, των εκπροσώπων του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος και ασφαλώς της γερμανικής κυβέρνησης. Αυτό είναι ένα θαυμάσιο ερώτημα, που αν απαντηθεί στοιχειωδώς αντικειμενικά, αφαιρώντας το «πέπλο άγνοιας» που η κυβερνώσα ελληνική ελίτ σε συνεργασία με εκείνους που ορίζουν σήμερα την Ελλάδα ως μία Υποτελή Πολιτεία υπό συντεταγμένη χρεοκοπία, θα «τελειώσει» όλους εκείνους που επέλεξαν μία κοινωνικά καταστροφική διαδικασία για την Ελλάδα για να σώσουν την φούσκα του τραπεζικού τους συστήματος και την διακυβερνητική φούσκα της ΕΕ. Και ασφαλώς θα εξαφανίσει τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα από τον πολιτικό χάρτη της Ευρώπης, μια και απλώς δεν θα έχουν καμία έννοια πια. Άραγε, ο κ. Παπανδρέου δεν εξήγησε ποτέ στον φίλο του κ. Ραγκούση, τι εννοούσε λέγοντας «δεν θέλουμε χρήματα, αλλά πολιτική υποστήριξη» και γιατί αντί για πολιτική υποστήριξη κατέληξε να παίρνει το χρήμα των «φτωχών ευρωπαίων εργαζόμενων» και να θριαμβολογεί κι από πάνω;

Σε χειμερία νάρκη βρισκόταν άραγε ο κεντροδεξιός μας αυτός, μαζί με όλους εκείνους που διατείνονταν πως «όλοι μαζί τα φάγαμε» και δεν πήρε χαμπάρι τις συγκεκριμένες προτάσεις της ευρωπαϊκής αριστεράς και τις 150 σελίδες ολοκληρωμένης πρότασης του «Die Linke» για το πώς δεν θα καταλήγαμε για την διάσωση των τραπεζιτών, της ελληνικής ολιγαρχίας και της συνασπισμένης στην Ευρώπη κυβερνώσας κεντροδεξιάς – κεντροαριστεράς, να πληρώσουν οι «φτωχοί ευρωπαίοι εργαζόμενοι» και να καταστραφούν τα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας με δραματικές συνέπειες στο εθνικό εισόδημα και την παραγωγή στην Ελλάδα; Ναι, σου λέει, αλλά πλήρωσαν, γιατί θα πρέπει να κουρευτεί το ελληνικό χρέος και να χάσουν τα λεφτά τους; Εδώ πλέον θα έπρεπε να ντρέπεται ο Παπανδρέου και η διαπλοκή για το επίπεδο των οικονομικών γνώσεων του συγκεκριμένου πρώην υπουργού. Είναι σαν να μην έχει καμία γνώση των βασικών της εθνικής οικονομίας, όπως άσχετοι με αυτήν εμφανίζονται να είναι οι κεντροδεξιοί του αγοραίου ευρωπαϊσμού.

Μία συνολική ρύθμιση του χρέους των ευρωπαϊκών κρατών με παράλληλη ασφαλώς μεγάλη απομείωση του ελληνικού χρέους, στο πλαίσιο μιας σοσιαλ-δημοκρατικής αντίληψης του ευρωπαϊκού χώρου, προφανώς δεν θα επιβάρυνε τους «φτωχούς ευρωπαίους εργαζόμενους». Αυτό θα καταλάβαινε οποιοσδήποτε είχε διάθεση να μελετήσει τις προγραμματικές προσεγγίσεις της Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Αντίθετα, αυτό θα αναζωογονούσε την οικονομία σε ολόκληρη την Ευρώπη, μειώνοντας δραστικά την ανεργία, αλλά δυστυχώς για τους απολιτικούς της κεντροαριστεράς, όπως και για τους κεντροδεξιούς του αγοραίου ευρωπαϊσμού, αυτό θα είχε συνέπειες τόσο στην κερδοσκοπία των χρηματιστών και των τραπεζιτών, όσο και στην νεο-ηγεμονία της γερμανικής κυβέρνησης που στηρίζεται στην λιτότητα, στον αντιπληθωρισμό και στην πόλωση στα βορειοδυτικά, κεφαλαίου και τεχνολογίας.

Ουσιαστικά αυτή την στιγμή στην Ευρώπη αντιπαρατίθενται δύο σαφή μοντέλα με καθοριστικές συνέπειες για την εξέλιξη του καπιταλισμού και της ηγεμονίας στην ήπειρό μας και ίσως για ολόκληρο τον κόσμο. Το ένα δομείται με τις αρχές του αγοραίου ευρωπαϊσμού με κύριους εκπροσώπους κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς, ενώ το άλλο στην βάση του προγραμματικού λόγου της Νέας, Μετανεωτερικής, Ευρωπαϊκής Αριστεράς. Το πρώτο ταυτίζεται με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και αποδέχεται την ταύτιση του ατόμου – πολίτη με τον πελάτη εντός μίας καταναλωτικής αγοράς αγαθών και υπηρεσιών, ενώ το δεύτερο ταυτίζεται με μία ομοσπονδιακή, δημοκρατική Ευρώπη, που όχημα της ανάπτυξης θα έχει την σύγκλιση των επιμέρους κοινωνιών και την αποκέντρωση της επένδυσης κεφαλαίων. Στην περίπτωση αυτή το άτομο – πολίτης ταυτίζεται με τον Ευρωπαίο Πολίτη, εννοώντας πως η αλληλεγγύη και η συντροφικότητα είναι βασικές αρχές τόσο για την δική του πρόοδο, όσο και για την οικονομική ανάπτυξη στον πόλο – Ευρώπη. Η Ευρώπη των πρώτων είναι η Ευρώπη του πολέμου και της κυριαρχίας των αγοραίων σχέσεων, ενώ η Ευρώπη της σύγχρονης αριστεράς είναι η Ευρώπη της γνήσιας σοσιαλ-δημοκρατίας, του ανθρωπισμού και της ειρήνης. Θεωρώ πως αν εξαιρέσεις παρωχημένες πολιτικές αντιλήψεις και αφηρημένους ιδεολογισμούς ή οπισθοδρομικούς εθνικισμούς, αυτή η διχοτόμηση συνθέτει το δίλημμα τόσο για τις εθνικές, όσο και για τις λεγόμενες ευρωεκλογές.

Περισσότερα

Απαγόρευση κυκλοφορίας φορτηγών αυτοκινήτων, ωφέλιμου φορτίου άνω του 1,5 τόνου, τη διάρκεια εορτασμού της Πρωτομαγιάς

Για την ασφαλέστερη κίνηση των οχημάτων και τη βελτίωση της οδικής κυκλοφορίας κατά τον εορτασμό της ΕΛ.ΑΣ.Πρωτομαγιάς 2014, εκτός των μέτρων διευκόλυνσης της κυκλοφορίας που θα ληφθούν σε τοπικό επίπεδο, με στόχο τη μείωση των κυκλοφοριακών προβλημάτων και την αύξηση του βαθμού οδικής ασφάλειας για την αποφυγή πρόκλησης τροχαίων ατυχημάτων, θα ισχύσει και απαγόρευση κίνησης φορτηγών αυτοκινήτων ωφέλιμου φορτίου άνω του 1,5 τόνου ως εξής :

1. Την Τετάρτη 30 Απριλίου 2014 για το ρεύμα εξόδου και από ώρα 16.00 έως 22.00 και την Πέμπτη 1 Μαΐου 2014 για το ρεύμα εξόδου από ώρα 08.00 έως 13.00, θα ισχύουν οι απαγορεύσεις :

  • Στη Νέα Εθνική Οδό (Ν.Ε.Ο.) και στην Παλιά Εθνική Οδό (Π.Ε.Ο.) Αθηνών – Κορίνθου – Πατρών, από τα Διόδια Ελευσίνας μέχρι τα Διόδια Ρίου, εξαιρούμενου του τμήματος από τη χ/θ 145 έως τη χ/θ 205+800 (κόμβος Ρίου).
  • Στη Ν.Ε.Ο. Αθηνών – Θεσσαλονίκης, από τον κόμβο Αγ. Στεφάνου (Κρυονέρι) μέχρι τη διασταύρωση του Μπράλου, από τον κόμβο Λαμίας μέχρι τον κόμβο Ραχών Φθιώτιδας και από τη Λάρισα (χ.θ. 365+400) μέχρι την κάτω διάβαση περιοχής Σκοτίνας (χ.θ. 410).
  • Στην Εθνική Οδό Θεσσαλονίκης – Ν. Μουδανιών, από την αερογέφυρα Θέρμης μέχρι το 34ο χλμ.
  • Στην Εθνική Οδό Σχηματαρίου – Χαλκίδας, από τη διασταύρωσή της με τη Ν.Ε.Ο. Αθηνών – Θεσσαλονίκης μέχρι την υψηλή γέφυρα Χαλκίδας (χ.θ. 12+300).

2. Την Κυριακή 4 Μαΐου 2014 για το ρεύμα εισόδου στα Αστικά Κέντρα και από 15.00 έως 21.00 ώρας, θα ισχύουν οι απαγορεύσεις :

  • Στη Ν.Ε.Ο. και στην Π.Ε.Ο. Πατρών – Κορίνθου – Αθηνών, από τα Διόδια Ρίου μέχρι τα Διόδια Ελευσίνας.
  • Στη Ν.Ε.Ο. Θεσσαλονίκης – Αθηνών, στο ρεύμα προς Αθήνα, από την κάτω διάβαση περιοχής, Σκοτίνας (χ.θ. 410) μέχρι τη Λάρισα (χ.θ. 365+400), από τον κόμβο Ραχών Φθιώτιδας μέχρι τον κόμβο Λαμίας και από τη διασταύρωση του Μπράλου μέχρι τον κόμβο Αγ. Στεφάνου (Κρυονέρι).
  • Στην Εθνική Οδό Ν. Μουδανιών – Θεσσαλονίκης, από το 34ο χλμ. μέχρι την αερογέφυρα Θέρμης.
  • Στην Εθνική Οδό Χαλκίδας – Σχηματαρίου, από την υψηλή γέφυρα Χαλκίδας (χ.θ. 12+300) μέχρι τη διασταύρωσή της με τη Ν.Ε.Ο. Αθηνών – Θεσσαλονίκης.

3. Εξαιρούνται της απαγόρευσης κυκλοφορίας :

  1. Τα οχήματα που προσφέρουν οδική βοήθεια (ιδιωτικής και δημόσιας χρήσης), τα φορτηγά αυτοκίνητα των ΕΛ.ΤΑ, τα φορτηγά αυτοκίνητα των εταιρειών διανομής Τύπου, τα φορτηγά αυτοκίνητα που μεταφέρουν ζώντα ζώα, παστεριωμένο γάλα, νωπά ψάρια, κρέας και ευπαθή προϊόντα, εφόσον το ποσοστό του φορτίου των παραπάνω προϊόντων που μεταφέρονται είναι τουλάχιστον το 10% του ωφέλιμου φορτίου.
  2. Τα φορτηγά αυτοκίνητα μεταφοράς νερού (υδροφόρα) όταν αυτά κινούνται για την αντιμετώπιση δασικών πυρκαγιών.
  3. Τα φορτηγά αυτοκίνητα δημοσίας χρήσεως (Φ.Δ.Χ.) και Φ.Ι.Χ. ψυγεία που μεταφέρουν νωπά οπωροκηπευτικά προϊόντα.
  4. Τα φορτηγά που μεταφέρουν υποπροϊόντα ζωικής προέλευσης για αδρανοποίηση, εφόσον διαθέτουν σχετική άδεια από τη Διεύθυνση Κτηνιατρικής της οικείας Περιφέρειας και συνοδεύονται από το προβλεπόμενο εμπορικό έγγραφο.
  5. Τα φορτηγά σιλοφόρα αυτοκίνητα δημοσίας χρήσεως (Φ.Δ.Χ.) που μεταφέρουν έτοιμο σκυρόδεμα, στο τμήμα της Π.Ε.Ο. Αθηνών – Πατρών από τα διόδια Ρίου έως το Δρέπανο, στο ρεύμα προς Αθήνα.
  6. Τα φορτηγά οχήματα των Οργανισμών Κοινής Ωφέλειας (Δ.Ε.Η., Ο.Τ.Ε, Φυσικό Αέριο κ.λπ) όταν κινούνται για αποκαταστάσεις εκτάκτων βλαβών των δικτύων τους και μόνο εφόσον συνοδεύονται από έγγραφη εντολή του οικείου οργανισμού.
  7. Τα βυτιοφόρα οχήματα που μεταφέρουν καύσιμα για τον ανεφοδιασμό μέσων πυρόσβεσης, εφόσον αυτό αποδεικνύεται από κατάλληλα έγγραφα ή παραστατικά.
  8. Τα φορτηγά οχήματα του εθελοντικού Οργανισμού «Το χαμόγελο του Παιδιού».
  9. Τα φορτηγά οχήματα μεταφοράς εξοπλισμού μουσικών και θεατρικών παραστάσεων.
  10. Τα φορτηγά οχήματα για την αντιμετώπιση έκτακτων περιστατικών, μετά από σχετική απόφαση της τοπικής Υπηρεσίας Τροχαίας.
  11. Τα φορτηγά οχήματα που μεταφέρουν εκλογικό υλικό, εφόσον αυτό αποδεικνύεται από παραστατικά έγγραφα.
Περισσότερα

Σεργιάνι στα μνήματα της πρωτομαγιάς…

Από τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈνας  ύμνος στην δημιουργία και την δημιουργικότητα

Το μήνυμα της πρωτομαγιάς δεν προκύπτει από την άνθιση των λουλουδιών ή του εργατικού κινήματος, ή την αλλεργία προς αυτά, αλλά από την ιεροτελεστία του στοχασμού χειραφέτησης πάνω στα παγκόσμια μνήματά της. Όχι στα μνημεία της, αλλά στα μνήματα των αγωνιστών για μια ανθρώπινη ζωή.

Η πρωτομαγιά είναι ημέρα αισιοδοξίας και όχι μιζέριας και θρήνου για τα χαμένα και τους χαμένους. Δεν είναι αργία, ούτε πλέον απεργία, είναι αφύπνιση του στερημένου, δημιουργικού Εγώ. Η πρωτομαγιά είναι γιορτή για την δημιουργία και την χειραφέτηση που υπηρετεί την δημιουργικότητα του ανθρώπου. Αυτό θα βρεις αν σκάψεις στα μνήματα των νεκρών των πρωτομαγιών από το 1886 και μετά.

Περισσότερα

“Κοινωνική Συμφωνία”: Ανακοίνωση για την Πρωτομαγιά

no_logoΑπό το Γραφείο Τύπου της «Κοινωνικής Συμφωνίας» εκδόθηκε η ακόλουθη ανακοίνωση με το μήνυμα του κόμματος για την Πρωτομαγιά:

«« Η φετινή Πρωτομαγιά πρέπει να αποτελέσει την αφετηρία συγκρότησης ενός κοινωνικού μετώπου για την ανατροπή της σκληρής λιτότητας που επέβαλαν οι δανειστές και εφαρμόζει η τρικομματική κυβέρνηση.

Όλοι οι εργαζόμενοι βιώνουν ένα εργασιακό μεσαίωνα. Πάνω από 1.600.000 άνεργοι έχουν χάσει κάθε ελπίδα για μια θέση εργασίας. Η ανασφάλιστη και μαύρη εργασία έχει γίνει πια κανόνας.

Περισσότερα

Μήνυμα Χ. Γκόκα για την ημέρα της Πρωτομαγιάς

no_logoΜήνυμα Χ. Γκόκα, βουλευτή ΠΑΣΟΚ Άρτας, για την ημέρα της Πρωτομαγιάς:

«« Ο εορτασμός της Πρωτομαγιάς βρίσκει τη χώρα μας να συνεχίζει το δύσκολο δρόμο για να βρει τη διέξοδο στα μεγάλα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που η κρίση μας έφερε.

Ένα δρόμο με δύσκολες αποφάσεις και επιλογές, αλλά και μεγάλες θυσίες του Ελληνικού Λαού. Όλοι όσοι στηρίζουμε με τις αποφάσεις μας αυτήν την προσπάθεια δεν υπολειπόμαστε σε κοινωνική ευαισθησία, δεν αποστασιοποιηθήκαμε από τις αρχές μας και έχουμε την αγωνία ώστε να δημιουργήσουμε μια ισχυρή κοινωνία με αλληλεγγύη και συνοχή.

Περισσότερα

Σεργιάνι στα μνήματα της πρωτομαγιάς…

Ένα ύμνος στην δημιουργία και την δημιουργικότητα

Aπό τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο  

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο μήνυμα της πρωτομαγιάς δεν προκύπτει από την άνθιση των λουλουδιών ή του εργατικού κινήματος, ή την αλλεργία προς αυτά, αλλά από την ιεροτελεστία του στοχασμού χειραφέτησης πάνω στα παγκόσμια μνήματά της. Όχι στα μνημεία της, αλλά στα μνήματα των αγωνιστών για μια ανθρώπινη ζωή.   

Η πρωτομαγιά είναι ημέρα αισιοδοξίας και όχι μιζέριας και θρήνου για τα χαμένα και τους χαμένους. Δεν είναι αργία, ούτε πλέον απεργία, είναι αφύπνιση του στερημένου, δημιουργικού Εγώ.  Η πρωτομαγιά είναι γιορτή για την δημιουργία και την χειραφέτηση που υπηρετεί την δημιουργικότητα του ανθρώπου. Αυτό θα βρεις αν σκάψεις στα μνήματα των νεκρών των πρωτομαγιών από το 1886 και μετά.

Εκεί όπου η ανταγωνιστικότητα σκοτώνει την δημιουργικότητα κάνει πάρτι ο βρικόλακας στους τάφους των αγωνιστών υπέρ της ζωής και της αξιοπρέπειας. Σήμερα, δυστυχώς ανθίζουν τα μνημεία και ξεραίνονται οι τάφοι.  Ψέματα λέω, πάντα έτσι γινότανε και αυτός είναι ένας σοβαρός λόγος να απεχθάνεται ο δημιουργικός άνθρωπος τα μνημεία. Ας φροντίσουμε για την ανθοφορία των τάφων με την λογική: οι νεκροί να θάβουν του νεκρούς τους  και οι ζωντανοί να ζωντανεύουν τους δικούς τους.

Νεκρός δεν είναι αυτός που εξοντώθηκε από τους πραιτοριανούς των βρικολάκων, που τρέφονται με την εργατική δύναμη για να αναπαραχθούν, αλλά εκείνος που πέθανε κοινωνικά ως δούλος του αφέντη βρικόλακα, θεωρώντας πως έτσι κερδίζει την αιωνιότητα.  Ε, αυτός που είναι ένας ζωντανός-νεκρός αν μπορούσε να θάψει τους ομοίους του, θα πρόσφερε μεγάλη υπηρεσία στην ανθρωπότητα. Θα απελευθερωνόταν ο ίδιος και θα στερούσε από τον βρικόλακα τα θρεπτικά συστατικά που υποστηρίζουν την ύπαρξή του! Απελευθέρωσε τον βρικόλακα από την ανάγκη του και τον υπηρέτη του από τον μυστικισμό της σχέσης τους, επίσης!    

Και όμως και αυτή την πρωτομαγιά θα βιώσουμε το παράδοξο οι ζωντανοί να θάβουν τους δικούς τους στα μνήματα, ενώ οι νεκροί να τιμούν την «αιώνιο ζωή» των δικών τους στα ανθόσπαρτα  μνημεία. Ποια είναι η βάση της «αιωνίου ζωής»; Μα, η πολιτική διαδικασία και ο θεσμός της κληρονομίας της μυθοποίησης της ιδιωτικής περιουσίας ή/και του προνομίου. Μπορεί και η μυσταγωγική προοπτική απόκτησης του ενός ή του άλλου, ή συνηθέστερα του ενός δια του άλλου. Έτσι στον κόσμο κυριαρχίας των νεκρών πραγμάτων αποκτούν ηγεμονική υπόσταση οι άθαφτοι νεκροί των νεκρών κοινωνικά ατόμων: των αντιδημιουργικών υπάρξεων. Είναι αυτοί που διδάσκουν στους ζωντανούς την ανάγκη θυσίας των ζωντανών τους, τον θάνατο και την ταφή των δημιουργικών οικείων προς αυτούς υπάρξεων, παράλληλα με τον θάνατο του ίδιου του δημιουργικού τους Εαυτού. Οι ζωντανοί θάβοντας τους δικούς τους, επειδή τους θεωρούν ήδη νεκρούς παραγωγικά, ουσιαστικά ανοίγουν ένα ομαδικό τάφο για την δημιουργική κοινωνία. Είναι ζήτημα χρόνου πότε θα γλιστρήσουν και οι ίδιοι μέσα σε αυτόν…

Η Ελληνική, πολύπλευρη κρίση, ακριβώς απέναντι από την κρίση ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας έχει την κρίση δημιουργικότητας. Όσο οι ζωντανοί θάβουν τους δικούς τους και οι νεκροί συντηρούν ή ακόμη ανασταίνουν τους δικούς τους η κρίση θα μεγεθύνεται. Ο μηχανισμός αναστροφής της κρίσης είναι ένας: μια νέα πολιτική στάση σύμφωνα με την οποία να «ανατεθεί» στους νεκρούς να θάβουν τους νεκρούς και έτσι οι ζωντανοί να απελευθερωθούν από το θάψιμο, την κηδεία, το μνημόσυνο και την αφήγηση της θυματοποίησης, που αυτή καθ’ εαυτή τους καθιστά αντικείμενα κάποιου βρικόλακα.

Ποιός θα μπορούσε όμως να «αναθέσει» στους νεκρούς τέτοιο έργο; Αυτός που θα αποσύνδεε την εργασία από την απασχόληση ή την δουλεία, ασφαλώς. Και τούτος δεν θα ήταν ένας κάποιος έξω από την κοινωνία Δημιουργός, κάποιο σοφό πνεύμα ή κάποια μεγάλη διάνοια, αλλά ο ίδιος ο λαός στο βαθμό που συνειδητοποιούσε πως προσκυνώντας την νεκρή ύλη και διακονώντας την ιδεολογία της αρνείται την δημιουργική του ύπαρξη. Έχει ο λαός δημιουργική ύπαρξη; Μόνον κατά την στιγμή που επιχειρεί να ακυρώσει τις σχέσεις που τον όριζαν αντιδημιουργικά μέχρι εκείνη τη στιγμή ως είδος προς κατανάλωση ή αναλώσιμο υλικό.  Ο λαός έχει στιγμιαία δημιουργικότητα, σε αντίθεση με τον άνθρωπο που θα μπορούσε να έχει διαρκή, αν πετύχαινε να μεταβληθεί σε κοινωνικό άτομο. Σε κοινωνικό υποκείμενο, από αντικείμενο. Η πρωτομαγιά αυτό θα έπρεπε να σημαίνει: δημιουργική χειραφέτηση των ζωντανών από τους νεκρούς και τα νεκρά, αλλά και απαλλαγή από το έργο ταφής των νεκρών. Άμα, αναγνώστη μου μπλέξεις με το θάψιμο, είναι βέβαιο πως θα  χάσεις κάθε είδος δημιουργικότητας. Πόσο μάλλον αν αναλάβεις το θάψιμο εκ μέρους των νεκρών υπηρετών του βρικόλακα. Τότε να λογαριάζεις πως είσαι ήδη ζωντανός-νεκρός, που φλυαρεί και καμώνεται τον καμπόσο μέσα από την απολύτως παραπλανητική για την ευημερία αφήγηση της παραγωγικότητας, η οποία ψευδωνύμως μασκαρεύεται την δημιουργικότητα μέσω του μάρκετινγκ.

Αν μπορούσες αυτή την πρωτομαγιά να τιμήσεις την δημιουργικότητα, εσωτερικεύοντας λαϊκές και ατομικές συμπεριφορές που την αναπαριστούν, ίσως συμφωνούσες μαζί μου πως η πρωτομαγιά δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί αργία και ούτε ασφαλώς να λειτουργήσει ως απεργία, αλλά αποκλειστικά ως διαδήλωση για δημιουργική χειραφέτηση των ζωντανών από τον βρικόλακα που μετατρέπει την δική του κρίση σε δική σου κρίση. Νομίζω πως είναι δίκαιο, ακόμη και με τον εξιδανικευμένο κανόνα της αγοράς, ο βρικόλακας να πληρώνει τις συνέπειες της κρίσης που προκάλεσε και οι νεκροί υπηρέτες του να θάβουν τους νεκρούς τους, δίχως να εμπλέκουν στην διαδικασία τους ζωντανούς. Επειδή όμως οι φίλοι μου νεοφιλελεύθεροι, όταν φτάνουμε στα περί ζωής και θανάτου σε μια καπιταλιστική κρίση, χάνουν ξαφνικά εντελώς τον ρεαλισμό τους και την αίσθηση δικαίου στο πλαίσιο της ελευθέριας, αυτορυθμιζόμενης αγοράς (τους), ας ξεκαθαρίσουμε κάτι: δίκαιο είναι το δίκιο του δημιουργού και πιο συγκεκριμένα όσων πασχίζουν για την έκφραση της δημιουργικότητάς τους, η οποία είναι ασφαλώς προϊόν  της πλέον επίπονης εργασίας και όχι της πλέον καιροσκοπικής επένδυσης.

Όχι φίλοι μου, το κεφάλαιο δεν δημιουργεί, η εργασία παράγει δημιουργώντας κεφάλαιο, πλούτο, ευημερία και προνόμια, όπως και τα αντίθετά τους.  Αν η εργασία αποκτήσει δημιουργικότητα τότε θα χάσει την ηγεμονία ο κεφαλαιοκράτης μας και τότε μόνον οι νεκροί θα ασχοληθούν με τους νεκρούς και οι ζωντανοί με τους ζωντανούς, για να βρει και ο φυσικός κόσμος μια κάποια ισορροπία και να μειωθεί η εντροπία, μηχανικέ μου. Αυτό δεν σημαίνει τεμπελιά και οκνηρία, ούτε χαμηλή παραγωγικότητα και χαμηλή παραγωγή υπεραξίας (με εντελώς διαφορετική κοινωνικοπολιτική μορφή) ή εκμηδενισμό της.  Δεν σημαίνει μεταφυσική αρμονία και έλλειψη ανταγωνισμού (: άμιλλα και όχι «ο θάνατος σου η ζωή μου») μεταξύ των ατόμων ή αυτοδιοικούμενων επιχειρηματικών μονάδων, όπου ο κεφαλαιούχος θα διαχωρίζεται θεσμικά και ουσιαστικά από το μάνατζμεντ. Το αντίθετο σημαίνει. Δημιουργικό, και όχι απλά αναπαραγωγικό για το κεφάλαιο ανταγωνισμό (αγωνισμό στην ουσία), υπέρ της κοινωνίας ασφαλώς. Δεν βλέπω δυστυχώς κάποιο άλλο μήνυμα να βγαίνει από τα μνήματα των αγωνιστών «της πρωτομαγιάς». Αντίθετα τα μνημεία έχουν το πλεονέκτημα να παράγουν όποιο μήνυμα εξυπηρετεί την ιδιοτέλειά σου! Να γιατί αποφεύγω τα μνημεία! Τρέμω τα μηνύματα των νεκρών που διεκδικούν την ηγεμονία στον κόσμο των ζωντανών.

Ποτέ ωστόσο ο νεκρός δούλος του ολοκληρωτικού, αυταρχικού, κεφαλαιοκρατικού βρικόλακα δεν θα αντιληφθεί πως είναι πεθαμένος κοινωνικά, αν δεν νοιώσει την ορφάνια μέσα στον νεκρικό λαβύρινθο που κατασκεύασε γι’ αυτόν ο αφέντης του. Ας διαχωρίσουμε λοιπόν τους νεκρούς συμπολίτες μας από τον βρικόλακα τους και ας τους δώσαμε χώρο, χρόνο και κίνητρο επανεκκίνησης της ζωής για να λυτρωθούν, θάβοντας τους νεκρούς δικούς τους μαζί με τον βρικόλακα που τους κυβερνά. Η στιγμή αυτή είναι πράγματι ιερή.  Η ζωή δεν μπορεί να αποκλείει κανέναν, ούτε ακόμη τον νεκρό κοινωνικά αντικείμενο-πολίτη. Η ζωή είναι μια ευκαιρία ακόμη και για την ανάσταση των νεκρών της κοινωνίας μας, αρκεί να πράξουν το πολιτικά λυτρωτικό: να στρέψουν το φτυάρι που έμαθαν να χειρίζονται για να καλύψουν με το υλικό της ιστορίας και όχι με «λάσπη» την σωρό των δικών τους και των πατρώνων τους, συμβάλλοντας και αυτοί κάπως στην σχετική έστω απελευθέρωση της κοινωνίας των ζωντανών, που πασχίζουν για δημιουργία και όχι για κέρδη, υποδούλωση, κλοπή και κατακτήσεις.

Πριν από την οικονομική κρίση στην Ελλάδα βιώσαμε μια μακρόχρονη κρίση δημιουργικότητας, στο όνομα μάλιστα της σύγκλησης, του εκσυγχρονισμού, του ευρωπαϊσμού και της ανάπτυξης της ανταγωνιστικότητας. Αυτή την μεγάλη αντίφαση, την μεγάλη απάτη του βρικόλακα, πληρώνουμε ζωντανοί και «νεκροί» σήμερα, μόνον που ευθύνη φέρουν κυρίως οι «νεκροί» και όσοι εκ των ζωντανών ανέπτυξαν μεγάλη παραγωγικότητα στο θάψιμο ζωντανών και νεκρών, υπνωτισμένοι προφανώς από κάποιον βρικόλακα, στην αυλή του οποίου εργάστηκαν ή συνεχίζουν να απασχολούνται «σεμνά και ταπεινά»… κάποιες δουλειές είναι ντροπή, πώς να το κάνουμε; Αν δεν είναι, τότε η διαστροφή γίνεται κανόνας, έτοιμος να τσουβαλιάσει ζωντανούς και «νεκρούς» και να τους προσφέρει θυσία σε κάποιον βρικόλακα (ή βρυκόλακα) – και ειλικρινά δεν έχει καμία σημασία σε ποιον  από όλους!

Περισσότερα