Ελλάδα, μια σχιζοφρενική πολιτική οντότητα σε slow motion…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑντί η μεγαλύτερη ελληνική κρίση μετά το πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε να βοηθήσει ώστε να γίνει αντιληπτή η σχιζοφρένιά μας ως κράτος, εθνική ταυτότητα και πολιτική κοινωνία, αυτή δοξάζεται μεγεθυνόμενη και βασιλεύει, προσδίδοντας αλλόκοτα και διαστροφικά χαρακτηριστικά στην πολιτική αντιπαράθεση και στην ίδια την προσωποποίηση και αναπαράσταση του γνωστικού και συναισθηματικού κόσμου μας, ως ενιαίο σύστημα που ορίζει το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή η σχιζοφρενική οντότητα στηρίζει σήμερα στην ύπαρξή της σε μια… αργή κίνηση, εντός της «εντατικής» της τρόικας. «Πώς τα πάτε», ρώταγα χθες το βράδυ ανώτατο στέλεχος της διοίκησης. «Έχουμε ρίξει τους ρυθμούς, θεώρησε πως βλέπεις ένα έργο που η τρόικα γύρισε πολύ γρήγορα και εμείς το παίζουμε σε κανονικό χρόνο για την Ελλάδα, είμαστε σε slow motion κατάσταση»!

Τρομάζει ο κονστρουκτιβιστής-πραγματιστής όχι με τον εθνικισμό του Έλληνα – ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα, αλλά αντίθετα απαραίτητο στοιχείο για την άρθρωση εποικοδομητικών κοινωνικών πολιτικών κατά την μετάβαση από την νεωτερική στην μετανεωτερική Ευρώπη – αλλά με την συγκεκριμένη μορφή του. Παρατηρείς να τέμνονται ο δεξιός με τον αριστερό εθνικισμό, στην άρνηση της Δυτικής Προσωπικότητας της Ελλάδας, ενώ ο κεντροδεξιός και κεντροαριστερός εθνικισμός ορίζει την Ελλάδα είτε με όρους ιμπεριαλισμού, είτε με όρους γερμανισμού, είτε ως συνισταμένη των δυο προηγούμενων: ως οικονομισμό, που επιχειρεί να τοποθετήσει λειτουργιστικά, άκριτα, καιροσκοπικά και δογματικά την χώρα σε μια οικονομική διακυβέρνηση, που προδήλως αντιφάσκει με την διάθρωση του παραγωγικού της μοντέλου. Σε μια ανολοκλήρωτη, ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, εντός της οποίας η χώρα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ανταγωνιστική, στη βάση της σημερινής της μορφής ανάπτυξης – στη βάση του αναπτυξιακού μοντέλου που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από την ένταξη και λειτουργία της χώρας στους θεσμούς της ΕΕ και στην ευρωζώνη. Έτσι εξηγείται και το σημερινό «slow motion» καθοδόν προς εκλογές: Δεν μπορεί να συνεργαστούν σε γρήγορη κίνηση πολιτικό σύστημα – παραγωγικό μοντέλο – νεοφιλελευθεροποίηση της αγοράς – απορρύθμιση των δημοσιονομικών, από τη μια μεριά και διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης από την άλλη. Απλώς δεν γίνεται, εκτός και αν ολόκληρη η χώρα βυθιστεί τεχνητά σε «ύπνωση»! Μόνον που υπνωτισμένοι πολίτες υπάρχουν, για υπνωτισμένες χώρες δεν έχει ξανακουστεί!!!

Η Ελλάδα, σύμφωνα με την σχιζοφρενική αντίληψη κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, για να γινόταν πράγματι ανταγωνιστική (ως οικονομία της ενιαίας αγοράς ασφαλώς και με νόμισμα το σκληρό Ευρώ) θα έπρεπε (πρέπει) να υποστεί μια γενικευμένη εσωτερική υποτίμηση στο φάσμα μιας μεγάλης πολεμικής καταστροφής, με δραματική υποβάθμιση του λεγόμενου βιοτικού επίπεδο στην χώρα (υποβάθμιση της ποιότητας και ποσότητας διαθέσιμων αγαθών και υπηρεσιών), διάλυση και όχι απλώς μετασχηματισμό του μοντέλου ευημερίας της, μεγέθυνση της ανισότητας σε σημείο επικίνδυνο για την κοινωνικοπολιτική σταθερότητα με δημοκρατικούς όρους και απαξίωση της εργασίας, παράλληλα με τις περισσότερες μορφές επενδυμένου κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει ήδη, αυτό διαγραμμίζεται, αγαπητέ αναγνώστη, σήμερα, δια της διαδικασίας «σοκ και δέος» του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής που επιβλήθηκε από την τρόικα και υιοθετήθηκε ως «μονόδρομος-σωτηρίας» (τους) από την κυβερνώσα πολιτική και μεγαλο-επιχειρηματική ελίτ. Αυτό ήταν που πολέμησε η γραφή μου από δύο συγκοινωνούντα και αλληλοεξαρτώμενα «οχυρά»: τον εθνικισμό της ριζοσπαστικής δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό εθνικισμό μιας αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας.

Τί υποστήριξα με μια κουβέντα; Πως όταν μια νέα πολιτική οντότητα διαμορφώνει οικονομική διακυβέρνηση με έναν σαφή, δημοκρατικό τρόπο είναι φαινόμενο υγιές κοινωνικοπολιτικά, ενώ όταν συμβαίνει η οικονομική διακυβέρνηση να διαμορφώνει την πολιτική οντότητα, πρόκειται όχι απλώς για αντιλαϊκή και απάνθρωπη προσέγγιση, αλλά για μηχανισμό που προκαλεί σχιζοφρένια καί στο κράτος καί στη κοινωνία καί στην πολιτική διαδικασία καί στην αγορά, ακόμη και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Πόσο μάλλον αν αυτή η οικονομική διακυβέρνηση αδιαφορεί για την διάρθρωση των παραγωγικών σου πόρων και δυνάμεων, για την υφιστάμενη δραματική (εις βάρος σου) ανισότητα στις χρηματοπιστωτικές ροές και για την υφιστάμενη κουλτούρα που δομήθηκε από παραγωγικές σχέσεις που αναπτύχτηκαν παρα-οικονομικώς ως ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ένταξης και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ! Υπό τις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς, εάν αφήσεις την αγορά να διαμορφώσει τις παραγωγικές σχέσεις σε μια αποβιομηχανοποιημένη, ευρωπαϊκή χώρα χαμηλής σχετικά παραγωγικής ανάπτυξης, τεχνολογικής εξειδίκευσης (δευτερογενής και πρωτογενής τομέας) και υψηλής σχετικά καταναλωτικής ανάπτυξης (τριτογενής τομέας) υπό σκληρό μάλιστα μέσο συναλλαγών, απλώς δολοφονείς ανθρώπους, δυναμιτίζεις την κοινωνία και εξασθενείς δραματικά την χώρα ως παράγοντα στις διεθνείς πολιτικές.

Αυτό κάνουν σήμερα όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί. Γίνονται παράγοντες οπισθοδρόμησης και αποσταθεροποίησης, προβάλλοντας έναν σχιζοφρενικό, οικονομιστικό ευρωπαϊσμό, που αντιφάσκει πρώτα από όλα με την εμπειρία και θεωρία της πολιτικής οικονομίας, άρα και με την εθνική πολιτική οντότητα της Ελλάδας.

Από την άλλη, ο δεξιός και αριστερός εθνικισμός (: λαϊκισμός) στηρίζεται σε μια αντιευρωπαϊκή κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ημών των ελλήνων είναι προϊόν του δυτικού ιμπεριαλισμού (αριστερά), ή προϊόν της προδοσίας των δυτικών μεγάλων δυνάμεων, πατρώνων της Ελλάδας (δεξιά). Η πρώτη (αριστερή) προσέγγιση είναι ορθή, αλλά απολύτως αντιπαραγωγική και αδιέξοδη, αν δεν στηρίζεται σε μια εναλλακτικά ηγεμονική και κοινωνική προσέγγιση της Ευρώπης, με την μορφή του ευρωπαϊσμού (: αριστερός ευρωπαϊσμός) που θα άρει την μετα-αποικιακή διάσταση των σχέσεων εντός της ΕΕ, καταρχήν, ενώ η δεύτερη (δεξιά) είναι μια παιδαριώδης και απολύτως συμπλεγματική αντίληψη της πολιτικής. Και οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τη Δύση ως εχθρό, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ενώ καί οι δύο, επίσης, αντιλαμβάνονται την πολιτική ως πόλεμο εξόντωσης.

Καί οι δύο αρνούνται ή/και αποστρέφονται την ευρωπαϊκή κουλτούρα της σοσιαλ-δημοκρατίας που αναπτύχτηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα και την έννοια της προόδου που στηρίζεται στα κινήματα των εργαζομένων, των αντιφασιστών, των αντιρατσιστών, των φεμινιστών, των ειρηνιστών και των οικολόγων, θεωρώντας τα ως απάτη – στο βαθμό που δεν προπαγανδίζουν την επανάσταση εδώ και τώρα. Για τον αριστερό εθνικισμό αυτά είναι καπιταλιστική απάτη, ενώ για τον δεξιό εθνικισμό αυτά είναι «δηλητήρια» που παράγουν εκείνοι οι οποίοι εκδιώκουν την εξουσία και την εκμετάλλευση δια της διάβρωσης των ευρωπαϊκών φυλών. Για τους πρώτους η ιστορία είναι η ιστορία του καπιταλισμού, η οποία πρέπει να τερματιστεί δια της επαναστάσεως των προλεταρίων, ενώ για τους δεύτερους η ιστορία είναι μια υπόθεση ρατσισμού – η ιστορία των αγώνων, πολέμων και άλλων ακραίων αντιπαραθέσεων των «Racial Elements of European History», στην οποία έρχονται να προστεθούν δύο ακόμη όψεις: ορθοδοξία εναντίον καθολικισμού και προτεσταντισμού, και χριστιανοσύνη εναντίον ισλαμισμού, σε μια μάχη όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο ηττημένος τα χάνει όλα! Δυστυχώς και οι δύο βλέπουν την πολιτική με την μορφή: «the power as beauty»! Και από αυτό προκύπτει η διαστροφή και η σχιζοφρένια στην πολιτική, είτε με την μορφή «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς», ή με εκείνη μιας επανάστασης που καμία σχέση δεν έχει ως πρακτική με εκείνη που οραματίστηκαν οι σοβαροί (ανθρωπιστές) θεωρητικοί του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε ψύχωση για εξουσία και κυριαρχία με κάθε μέσο και πάση θυσία. Η πολιτική παίρνει την μορφή της τρέλας, η οποία μετατρέπει παραμορφωτικά τον κατακερματισμό του κοινωνικού ατόμου, εξαιτίας της πατριαρχικής δομής της ηγεμονίας και της καπιταλιστικής έκφρασης των πατριαρχικών σχέσεων, σε κατακερματισμό της λογικής, σε «σχίζειν» την «φρένα»! Από εκεί και έπειτα αρχίζουν οι διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας, οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις, οι παρανοϊκές ιδέες ο …αριστερισμός και ο φασισμός, νεοναζισμός κλπ., ως η επιτομή της βίας.

Το «όλα είναι οικονομία» των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών μεταφράζεται σε «όλα είναι βία και με βία αντιμετωπίζονται», από τους αριστεριστές και τους δεξιούς εξτρεμιστές με το εθνικιστικό, υπερπατριωτικό, ασφαλώς, προφίλ. Θα μου πεις, ίσως, τί φταίνε οι αριστεριστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές, από την στιγμή που με το «όλα είναι οικονομία» κηρύσσεται πόλεμος μέχρι θανάτου εναντίον των ηττημένων μια απολύτως άδικης οικονομικής ανάπτυξης, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλα μαζί καταπίνουν τον εργαζόμενο, μετατρέποντας την εργασία από πηγή εισοδήματος σε πηγή χρέους;(!) «Όλα είναι οικονομία» σημαίνει πως το μικρό μέρος της υπεραξίας που επιστρέφεται στον εργαζόμενο δια του μισθού του, μετατρέπεται σε χρέος (του) για να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο η αξία της επένδυσης. Σε αυτό το πρώτο στάδιο το βάρος του χρέους διασκεδάζεται με την αυξημένη καταναλωτική δύναμη. Αν όμως σκάσει η «φούσκα» και αρχίσει η υποτίμηση του επενδυμένου κεφαλαίου, τότε το βάρος του χρέους ισοδυναμεί με την άσκηση της απόλυτης βίας, είτε στο άτομο, είτε σε μια εθνική-κοινωνία, είτε και στους δύο, όπως στην ελληνική κρίση. Το «όλα είναι οικονομία» των νεοφιλελευθέρων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δεν προκαλεί αντανακλαστικά την διάθεση για κόντρα-βία (αυτή ενυπάρχει στην κουλτούρα τους – στην κουλτούρα της καταστροφικής δύναμης για την επίτευξη ενός ιερού σκοπού για τον εργαζόμενο ή την φυλή μας αντίστοιχα) αριστεριστών και ακροδεξιών, αλλά την νομιμοποιεί πολιτικά. Της προσδίδει κύρος και προπαγανδιστική ισχύ.

Εδώ, νομίζω, πως βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της σχιζοφρενούς πολιτικής οντότητας, η οποία ενισχύει τα σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας που βιώνει ένα πραγματικό και όχι φαντασιακό ή φανταστικό αδιέξοδο. Αυτό συνθέτει την σημερινή ελληνική κρίση ταυτότητας και επιβίωσης κράτους, κοινωνίας και ανθρώπων. Όπου και όταν συμβαίνει αυτό, είναι η ίδια η δημοκρατία που βρίσκεται σε δραματική κρίση, δίχως πλέον να εμφανίζεται ικανή να προσφέρει λύσεις με κεϋνσιανιστικό τρόπο. Πλέον η βία κάθε μορφής και οι ολοκληρωτικές καταστροφικές προσεγγίσεις, βγαλμένες από θεοσοφικές και μιλιταριστικές ερμηνείες της ιστορικής εξέλιξης, βρίσκουν το βασίλειό τους, φυσιολογικά.

Η ΕΕ αν δεν κατανοήσει τί συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – καί με δική της τεράστια ευθύνη, καθώς η ελληνική κρίση είναι δική της κρίση, που διαχειρίζεται φοβικά, υποκριτικά και αισχρά – δεν θα προλάβει να δώσει την ευκαιρία στους λαούς και στις αριστερές μεταρρυθμιστικές-προοδευτικές δυνάμεις να την μετατρέψουν σε μια εναλλακτική ηγεμονία. Αλλά ποιά είναι, τί είναι άραγε η ΕΕ στη συγκυρία; Το κρεβάτι του Προκρούστη, φίλε μου, και όχι το κρεβάτι του Ψυχιάτρου! Κακό το δεύτερο – για την πολιτική σχιζοφρένια στην ΕΕ δεν χρειάζεται ψυχίατρος, αλλά δημοκρατικοί θεσμοί με ουσία και αναδιανομή με Εθνικά Σχέδια αναδιάρθρωσης της παραγωγής – αλλά είναι απολύτως εγκληματικό το πρώτο. Η ΕΕ εμφανίζεται να είναι σήμερα μια ιδέα βασισμένη στη βία, ο ευρωπαϊσμός όμως δεν μπορεί να είναι συνώνυμο αυτής της βίας που τρελαίνει τους γνωστικούς και αποτρελαίνει τους τρελούς στο φρενοκομείο-Ελλάς. Αν η αριστερά στην Ευρώπη έχει κάτι πράγματι καινούργιο να προσφέρει στη συγκυρία της κρίσης, αυτό είναι μια επανεισαγωγή, με κοινωνικό αναπροσδιορισμό, του ευρωπαϊσμού. Μια νέα κοινωνικοπολιτική αφήγηση ισότητας και ελευθερίας, δίχως βία της μορφής «σοκ και δέος». Δεν μιλώ για εξανθρωπισμό της βίας – αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να αυταπατώμεθα – αλλά για μια πολιτική διαδικασία που θα περιορίσει την σχιζοφρένια, πριν αυτή μετατραπεί σε φυσιολογική κατάσταση. Αν συμβεί το τελευταίο τη ιστορία δεν θα τερματιστεί από κάποια επανάσταση, ή από την ολοκληρωτική αγορά της παγκοσμιοποίησης, αλλά από τον ίδιο τον… Θεό. Αυτό, αν μας έχει απομείνει λίγο μυαλό στο κεφάλι, δεν θα πρέπει να αφήσουμε να συμβεί!

Περισσότερα

ΚΚΕ: Ανακοίνωση για την αναζωογόνηση – ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος

ΚΚΕΤο ΚΚΕ με εμπιστοσύνη απευθύνεται στην εργατική τάξη που εδώ και πολύ καιρό δοκιμάζεται σκληρά από την ανεργία, την άγρια σφαγή των μισθών, τους εξοντωτικούς φόρους και τα χαράτσια, το γκρέμισμα βασικών κατακτήσεών της στο εργασιακό, ασφαλιστικό, στις συντάξεις και τις όποιες παροχές Υγείας, στη μόρφωση των παιδιών, σε όλα τα δικαιώματά της.

Στα ερωτήματα που βασανίζουν και απασχολούν κάθε εργατική και λαϊκή οικογένεια – Πώς θα πάρουμε μια ανάσα; Πώς θα μπει ένα τέλος στον εφιάλτη της ανεργίας, στους μισθούς της πείνας; Πότε θα σταματήσει αυτός ο κατήφορος στη φτώχεια και στην ανασφάλεια; Υπάρχει λύση; – το ΚΚΕ παίρνει θέση και με την ευθύνη, τη γνώση και την εμπειρία δίνει απάντηση που έχει και συμφέρον και χρέος να τη σκεφτεί σοβαρά κάθε εργαζόμενος, κάθε άνεργος και άνεργη γιατί είναι το Κόμμα που του είπε την αλήθεια γι’ αυτά που τώρα ζει και οι προβλέψεις του αποδείχτηκαν ολόσωστες.

Το σύνθημα – κάλεσμα που απηύθυνε το ΚΚΕ στους εργαζόμενους και στο λαό, από την αρχή της κρίσης, «Μη ματώνεις για τα κέρδη της πλουτοκρατίας», είναι επίκαιρο όσο ποτέ.

Περισσότερα

Γιατί οι Σαμαράς – Βενιζέλος ταλαιπωρούν ακόμη την μπάλα;

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια να εφαρμοστεί το πρόγραμμα της τρόικας πρέπει να μηδενίσεις επιμέρους προϋπολογισμούς που αφορούν στο κοινωνικό κράτος. Πρωτογενές πλεόνασμα υπό τις συνθήκες της ελληνικής εθνικής οικονομίας σημαίνει κόβω ευημερία, μειώνω και άλλο το εθνικό εισόδημα, ρίχνω και άλλο το επίπεδο της ενεργούς ζητήσεως. Όσο το ελληνικό κράτος μειώνει το κόστος λειτουργίας του – καθώς έτσι προσπαθεί να εμφανίσει, παραμορφωτικά ωστόσο και πλαστά σε μεγάλο βαθμό, πρωτογενές πλεόνασμα – περικόπτει κοινωνικές δαπάνες που αποτελούσαν έσοδα για την αγορά. Έτσι ανατροφοδοτείται η ύφεση στην οικονομία, που αναποδράστως εξαφανίζει θέσεις εργασίας, μειώνοντας διαρκώς την ενεργό ζήτηση.

Αυτός είναι ο φαύλος κύκλος πάνω στον οποίο βαδίζει η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Μα, δεν έπρεπε να συμμαζευτεί το σπάταλο, πελατειακό, διπαλεκόμενο κράτος; Εσύ ο ίδιος, Γιαννακόπουλε, δεν «χτυπιέσαι» τόσα χρόνια επ’ αυτού ακριβώς; Ναι ασφαλώς, προτείνοντας όμως ένα άλλο μοντέλο ανάπτυξης που θα συνδύαζε τις δαπάνες για αύξηση της ευημερίας στην κοινωνία με την μεταβολή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας (εξωστρεφή βιομηχανία, τεχνολογική ανάπτυξη, δημόσιος έλεγχος του τραπεζικού τομέα, μοντέρνες επενδύσεις στον πρωτογενή τομέα με αύξηση της τυποποίησης κλπ.). Αυτό ΔΕΝ έπραξαν όσοι με θράσος κυβερνούν ακόμη, προφασιζόμενοι σαν παλαβοί πως μειώνοντας τις δαπάνες του σημερινού κράτους (τους) θα οδηγήσουν στην …ανάπτυξη!

Περισσότερα

Ομπάμα – Σαμαράς, με διαφορά φάσης…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρετε τι μου έλεγε ένας πολύπειρος Αμερικανός αξιωματούχος σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής, ο οποίος πέρασε πρόσφατα και από την Πρεσβεία των Αθηνών; Το κακό με τους Έλληνες πολιτικούς είναι πως ανακαλύπτουν πάντα αργά την Αμερική. Δηλαδή, όταν ο κόσμος των διεθνών πολιτικών είναι έτοιμος να περάσει σε μια νέα φάση, οι Έλληνες μοιάζει να ανακαλύπτουν και να φανατίζονται με την αμέσως προηγούμενη, η οποία βρίσκεται στο τέλος της.

Ε, αυτό έπαθε και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την επαγγελματική του επίσκεψη ως πρωθυπουργός στις ΗΠΑ. Το ταξίδι αυτό έδειξε την διαφορά φάσης Ομπάμα – Σαμαρά. Δύο προσωπικότητες, όπως δύο κύματα με ίδια συχνότητα (εντός της ίδιας, δηλαδή, δομής) έχουν διαφορά φάσης αν παρουσιάζουν διαφορετικό πλάτος γνώμης και αντίληψης την ίδια χρονική στιγμή ή στο ίδιο σημείο του χώρου. Το «πλάτος» Σαμαρά και της κυβέρνησής του φυσικά, βρίσκεται στην φάση του τέλους μιας εποχής για τα ευρωπαϊκά πράγματα, που χαρακτηρίστηκε από την αυστηρή λιτότητα, ως μηχανισμός προσαρμογής στην ΟΝΕ και σταθερότητας στο γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης (συσσώρευσης). Το «πλάτος» Ομπάμα βρίσκεται στη φάση δημοσιονομικής χαλάρωσης στην Ευρωζώνη και ειδικά στην εφαρμογή ενός μακροχρόνιου σχεδίου στοχευόμενων εξωτερικών άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα μετά από μια νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Περισσότερα

Success Story Σαμαρά: η αφήγηση του αφανισμού…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤι σημαίνει η αφήγηση «Success Story του Αντώνη Σαμαρά» εκ μέρους ενός καθεστώτος ηττημένων – οι οποίοι πλέον καθημερινά εξευτελίζονται – που ακόμη παριστάνουν τους νικητές;

Μεγάλη επιτυχία στην συρρίκνωση της οικονομίας με εύλογη εκτίναξη της ανεργίας σε ύψος μη – διαχειρίσιμο κοινωνικά. Σημαίνει την πολιτική διεύρυνση ενός φαύλου κύκλου στην οικονομική λειτουργία, κατά την οποία η μεγέθυνση των περικοπών αυξάνει σε μη – διαχειρίσιμο επίπεδο το χρέος, πιέζοντας διαλεκτικά για ακόμη μεγαλύτερη ένταση στην εσωτερική υποτίμηση, η οποία πέραν της εργατικής δύναμης, είναι εμφανές πλέον πως περιλαμβάνει και κάθε μορφή ατομικής περιουσίας.

Περισσότερα

Μαύρο από γαλαζοπράσινη μείξη…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜην ψάχνετε το μαύρο στο μέλλον και μην ανατρέχετε στο μαύρο του παρελθόντος για να ορίσετε το τελικό πολιτικό χρώμα που προκύπτει από την κυβερνητική γαλαζοπράσινη μείξη!

Το μαύρο είναι το πολιτικό παρόν της Ελλάδας, ενώ πρόκειται για το πλέον φυσιολογικό χρώμα μετά από την ανάμειξη των πλέον παλαιοκομματικών και χυδαίων αποχρώσεων της ιστορίας της ύστερης μεταπολίτευσης.

Μαύρα νομοθετήματα που νομιμοποιούν την αυθαιρεσία κάθε είδους, η οποία καλλιεργήθηκε από τις κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, έρχονται να «παρηγορήσουν» ή να προκαλέσουν ακόμη περισσότερο τον φτωχοποιούμενο ελληνικό λαό, ενώ αποσκοπούν στην άντληση κάποιων εσόδων για το κράτος μέσω της νομιμοποίησης της μαύρης κοινωνικής συμπεριφοράς. Η γαλαζοπράσινη αυθαιρεσία σε ελκυστικές δόσεις νομιμοποίησης, καθιστά την μαυρίλα κανόνα και την πολιτικώς ορθή αλητεία κάθε είδους γνώμονα συμπεριφοράς των πολιτών.

Δοξάστε λοιπόν τους κυβερνήτες που οραματίζονται μια σύγχρονη Ελλάδα του… απόλυτου μαύρου! Μαύρη ακίνητη ιδιοκτησία, μαύρη εργασία, μαύρη εργοδοσία, μαύρες προμήθειες του δημοσίου με υπερτιμολογήσεις ακόμη και 2000%, μαύρα ταμεία κομμάτων, μαύρες λειτουργίες τραπεζών, μαύρη ανακεφαλαιοποίηση του τραπεζικού τομέα με τον πλούτο του λαού, μαύρες διαδικασίες στην ανάπτυξη της επιχειρηματικότητας, μαύρος τουρισμός, μαύρη εκπαίδευση, μαύρη υγεία και κατάμαυρη ναυτιλία με συνυποσχετικό εθελοντικής συνεισφοράς των εφοπλιστών στα φορολογικά έσοδα με αντάλλαγμα την διαιώνιση της φορολογική τους ασυλίας.

Μάλιστα, ο πρωθυπουργός της γαλαζοπράσινης Δεξιάς Άνοιξης εξέφρασε την ευγνωμοσύνη του εκ μέρους των ελλήνων προφανώς, τους οποίους χαρατσώνει συστηματικά και ασφαλώς εξαναγκαστικά, προς τους ευαίσθητους κοινωνικά εφοπλιστές, για την έκφραση καλής διάθεσης, την ίδια στιγμή που εξαπέλυε νέες απειλές και οικονομικές βροντές προς αχάριστους εργαζόμενους, ανέργους και συνταξιούχους! Έτσι, μαύρο σκέπασε και την πολιτική αφήγηση, με τα μαύρα να μετατρέπονται σε λευκά μετά από το συνηθισμένο κυβερνητικό ξέπλυμα και τα καθαρά λευκά σε μαύρα πρόβατα ενός καθεστώτος που βαπτίζει την μαυρίλα λάμπουσα και φεγγοβολούσα!

Το φαιδρότερο όλων είναι πως αυτή η πασίδηλη και κραυγαλέα μαυρίλα αποκαλείται επέλαση του Νέου σε αντιδιαστολή με το Παλιό και φθαρμένο! Πάρτε τώρα και το Νέο νομοθέτημα τακτοποίησης των Αυθαιρέτων κτισμάτων ιδιωτών, δημοσίου, ΝΠΔΔ και ΝΠΙΔ… να ασπρίσει η μαύρη ψυχή κάθε Παλιού στο κόλπο της «προόδου» και της ευημερίας των πονηρεμένων, ξεδιάντροπων και θρασέων πελατών και πατρώνων του δικομματισμού στην Ελλάδα! Διαβάστε το νέο σχέδιο νόμου περί αυθαίρετης δόμησης και διαπιστώστε και επ’ αυτής της χαρακτηριστικής περιπτώσεως, την αντίληψη περί Νέου των παλαιών και μη εξαιρετέων διαφθορέων του ελληνικού λαού.

Μετά θα απορείτε και θα αναζητείτε τον ξένο δάκτυλο συνωμοτών που μαυρίζει όσο πράσινο απέμεινε στην Ελλάδα!!! Θα διαρρηγνύετε, κάποιοι «μαύροι», τα φαντεζί, ολόλευκα ιμάτιά σας, που κρύβουν την μεγαλύτερη προστυχιά και κοινωνική ανευθυνότητα που θα μπορούσε να διανοηθεί ένας κάπως φυσιολογικός άνθρωπος και ενσυνείδητος πολίτης!

Οι εμπρηστές έχουν γαλαζοπράσινη πολιτική απόχρωση, όντες ορκισμένοι εχθροί και του γαλάζιου και του πράσινου της φύσης. Στην Ελλάδα οι ηθικοί αυτουργοί της φυσικής και γενικότερα περιβαλλοντικής καταστροφής, έχουν το ίδιο γαλαζοπράσινο πολιτικό χρώμα με τους φυσικούς αυτουργούς της πτώχευσης κράτους και τραπεζών και της, σύμφωνα με την επιστήμη, εχθρικής επίθεσης στον ελληνικό λαό με όπλο την στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης, η οποία αν εξεταστεί αναλυτικά, αποτελεί σαφές έγκλημα κατά των ανθρωπίνων και κοινωνικών δικαιωμάτων.

Μοιάζει, λοιπόν, μάλλον ως φυσική ακολουθία αυτής της διεστραμμένης εξέλιξης του πολιτικού φαινομένου στην Ελλάδα, με την απύθμενη υποκρισία του παλαιοκομματισμού να υποδύεται τον μετανεωτερισμό, η ανάδειξη του μαύρου και στην βουλή. Είναι αυτό το ίδιο, το γαλαζοπράσινο καθεστώς της παρατεταμένης διαφθοράς, που δίνει σημαίνον βήμα στον μαύρο νεοναζισμό για να μετατρέψει ένα ήδη πολιτικά χυδαίο κοινοβούλιο σε αισχρό κυνοβούλιο, κανονικό οίκο ανοχής, όπου ο εθνικισμός εκφράζεται ως ρατσισμός με συμπεριφορά τραμπούκου νταβατζή. Κι όμως ελάχιστοι πολίτες φαίνεται πλέον να σοκάρονται από τις αλήτικες συμπεριφορές των μαύρων της βουλής, που μισούν με την κατάμαυρη ψυχή τους, τους μαύρους στην επιδερμίδα, καθώς μάλλον αντιλαμβάνονται πως η πολιτικώς ορθή αλητεία είναι σήμερα επαχθέστερη από τους τραμπούκους του πεζοδρομίου, που εξελέγησαν ως αντιπρόσωποι στην βουλή. Μπορεί και να είναι, μπορεί αν το εξετάσεις εμπαθητικώς να είναι και χειρότεροι (οι κυβερνώντες κι όσοι στηρίζουν την πολιτεία τους). Αλλά σημασία έχει πως πλέον όλα τα μαύρα μοιάζει να εναρμονίζονται στην Ελλάδα, η οποία θυσιάζοντας εργαζόμενους και μια ολόκληρη νέα γενιά δηλώνει δια της πολιτικής της ηγεσίας, πως τάχαμου έτσι σκοπεύει να αποκατασταθεί ως κράτος και κοινωνία στους Δυτικούς Θεσμούς.

Παραμύθια! Η Ελλάδα καθημερινά και με ταχύτερο βηματισμό αποκλίνει από την σύγχρονη δυτική αντίληψη περί ευημερίας, δημοκρατίας και ανάπτυξης. Και το χειρότερο είναι πως για το δικό τους συγκυριακό συμφέρον, παριστάνουν ότι το αγνοούν ηγέτες και ηγήτορες του ευρωπαϊκού και παγκόσμιου συστήματος. Η Ελλάδα δεν είναι απλώς το μαύρο πρόβατο στις λεγόμενες Δυτικές και ιδίως Ευρωπαϊκές πολιτικές, όπως έχω με πλήθος παρεμβάσεών μου δείξει, αλλά η επιτομή των μαύρων πολιτικών πρακτικών στο δυτικό ημισφαίριο. Το βασίλειο της υποκρισίας που διαρκώς εμφανίζεται να είναι και να επιδιώκει το αντίστροφο από αυτό που υφίσταται και εξελίσσεται.

Η χειρότερη μάλιστα ψευδαίσθηση είναι ότι μέσω της επιτροπείας της τρόικας η χώρα θα μπει σε μία διαδικασία ξεμαυρίσματος, λεύκανσης. Αυτό κι αν είναι ο πλέον καταστροφικός μύθος που οδηγεί αναπόδραστα σε μεγάλες περιπέτειες την χώρα, στο περιθώριο των ευρωπαϊκών πολιτικών και της ευρωπαϊκής οντότητας! Αυτό που πράγματι συμβαίνει αποκτώντας βαθύτερη και ουσιαστική θεσμική και κοινωνικοποιητική υπόσταση, είναι πως δια του ατομικού μηχανισμού δήθεν προσαρμογής της Ελλάδας στην ΟΝΕ, «ξεπλένεται» το μαύρο για να παραχθεί, όχι κάτι λευκό, αλλά απλώς ένα ξεθωριασμένο μαύρο που συμπίπτει με το ξεθώριασμα των κοινωνικών σχέσεων, παράλληλα με το ξεθώριασμα της κρατικής οντότητας της χώρας.

Αν η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, δεν συνειδητοποιήσει αυτή την κατάσταση και δεν φροντίσει να διαμορφώσει οργανωτικές δομές πολιτικής ανατροπής, με δημοκρατικά και ειρηνικά μέσα, της παλαιοκομματικής μαυρίλας και της νεοναζιστικής μαυρίλας που προέκυψε ως αντιδραστική διασκέδαση της πρώτης, το μέλλον φαντάζει σκοτεινότερο της σημερινής μαύρης πραγματικότητας. Έχει και το μαύρο – μαύρο την άκρη του προς την οποία θα κινούμαστε, στον βαθμό που συνεχίζουμε να κάνουμε το μαύρο άσπρο.

Περισσότερα

Τι είναι εργασία, ηλίθιε;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ μεγαλύτερη παρεξήγηση της εποχής της «ατέλειωτης» κρίσης στην Ελλάδα αφορά στον τρόπο αντίληψης της ζωής ως σχέση κεφαλαίου – εργασίας. Ο δημοσιογράφος Νίκος Μπογιόπουλος στο βιβλίο του «Είναι ο καπιταλισμός, ηλίθιε» δεν κάνει λάθος και σωστά θεμελιώνει επί της μαρξιστικής άποψης πως «η βαθύτερη αιτία των καπιταλιστικών κρίσεων βρίσκεται στη βασική και ανίατη αντίθεση του καπιταλιστικού συστήματος: στην αντίθεση ανάμεσα στον κοινωνικό χαρακτήρα της παραγωγής, από τη μια μεριά, και στον ατομικό τρόπο ιδιοποίησης των αποτελεσμάτων της, από την άλλη». Αυτό που είναι λάθος είναι πως έτσι διασκεδάζεται η προβληματοποίηση του αιτίου: διαστρέφεται ο μηχανισμός που προβληματοποιεί την εργασία στην κρίση. Και αυτός ο μηχανισμός δεν είναι γενικά ο καπιταλισμός, αλλά η σχέση της απώλειας αξίας σε μια καπιταλιστική κρίση με την απαξίωση της εργασίας.

Έτσι η κρίση συσσώρευσης, αναγνώστη – σαν και αυτή που βιώνουμε στην Ελλάδα – λαμβάνει την μορφή της κρίσης της εργασίας. Είναι τελικά η εργασία το πρόβλημα στην Ελλάδα, ή ο συγκεκριμένος μηχανισμός εκμετάλλευσης που συνδέεται αμέσως με τον «ατομικό μηχανισμό σωτηρίας» που συνομολόγησαν κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και τρόικα;

Η απάντηση φαίνεται εύκολη, αλλά δεν είναι και τούτο οφείλεται στην αδυναμία των πολιτών να αντιληφτούν την διάσταση της εργασίας τους στην συσσώρευση αφηρημένης αξίας. Τι συμβαίνει με την εργασία εκεί όπου οι ανταλλαγές, ολοένα και περισσότερο, στηρίζονται σε ένα υπερτιμημένο για την συγκεκριμένη αγορά γενικό μέσο ανταλλαγής (ΕΥΡΩ), όπου μπορώ να πουλώ δίχως να αγοράζω κάποιο προϊόν με αξία χρήσης; Και τι συμβαίνει όταν μια διαδικασία πτώχευσης ακολουθείται στην συγκεκριμένη αγορά που κινείται στη βάση ενός ανελαστικού (απροσάρμοστου) πρακτικά, γενικού μέσου συναλλαγών (ΕΥΡΩ); Δύο πράγματα: μεγάλη απώλεια αξίας για το συνολικό κεφάλαιο και αντανακλαστικά δραματική πίεση για μείωση της αξίας της εργασίας μέχρι του σημείου αποκατάστασης της ισορροπίας στην διαδικασία συσσώρευσης.

Και τι σημαίνει αυτό; Ή «εξωτερική σύγκρουση» (πόλεμο), ή «εσωτερική σύγκρουση» με διάφορες και διαφορετικές μορφές κοινωνικών συγκρούσεων και αποσταθεροποίησης του πολιτικού συστήματος, δια της κοινωνικοοικονομικής απορρύθμισης. Αυτό που μοιάζει εφιαλτικό και μεταφυσικό για έναν ηλίθιο θιασώτη του κοινωνικού δαρβινισμού στις καπιταλιστικές σχέσεις, είναι ωστόσο το πλέον φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο των πολιτικών της καπιταλιστικής λειτουργίας. Πρόκειται για μια ανωμαλία που τείνει να επαναφέρει την ομαλότητα στην διαταραγμένη διαδικασία της συσσώρευσης στην Ελλάδα. Το ζήτημα σήμερα είναι η αντιμετώπιση με πολιτικά μέσα αυτής της ανωμαλίας, που απέκτησε εικονικά στοιχεία ομαλότητας κατά την διαδικασία της συντεταγμένης χρεοκοπίας της χώρας μας.

Η διαδικασία πτώχευσης που ακολουθείται στην Ελλάδα απαξιώνει το κεφάλαιο καταστρέφοντας το, αλλά εσύ ο ανόητος στρέφεσαι εναντίον της εργασίας – μια του ενός, μια του άλλου και στο τέλος εναντίον όλων των εργαζομένων που νομίζεις πως μαζί τα φάγανε! Είναι η εργασία, ηλίθιε, ο παράγοντας που συμβάλει στην διαδικασία εξάλειψης των αξιώσεων κεφαλαιοκρατών σε τμήμα των μελλοντικών κερδών από την επενδυτική δραστηριότητα στην Ελλάδα, έτσι ώστε να αποκατασταθεί ιδανικά η ισορροπία ανάμεσα στις αξιώσεις του υπάρχοντος κεφαλαίου και της πραγματικής δημιουργία αξίας στην συγκεκριμένη ελληνική περιοχή του Ευρώ;

Είναι ο φαντάρος σε έναν πόλεμο το αίτιο διεξαγωγής του; Θεέ μου, τι παραλογισμός! Και όμως είναι!!! Πρέπει να εξοντωθεί, να ταρακουνηθεί, να φοβηθεί, να απογοητευθεί, να εκμηδενιστεί ο εργαζόμενος (φαντάρος) για να αποκατασταθεί η αξία του κεφαλαίου στον κόσμο των καπιταλιστικών πολιτικών. Με αυτή την έννοια, σήμερα στην Ελλάδα, πράγματι ο εργαζόμενος καταλήγει να είναι το αίτιο ενός πολέμου που διεξάγεται μεταξύ της μεταβιομηχανικής ελίτ και των χρηματιστών για να μην καταρρεύσει ο μηχανισμός παραγωγής κέρδους σε συνάρτηση με την παραγωγική ζήτηση στην ευρωζώνη.

Αυτό σημαίνει πάση θυσία στο ευρώ. Δηλαδή, πρέπει να θυσιαστεί ο έλληνας εργαζόμενος και να απαξιωθεί η εργασία του για να αποκατασταθεί εικονικά η ισορροπία μεταξύ του ευρώ ως γενικό εμπόρευμα, μέσω του οποίου κυκλοφορούν τα άλλα εμπορεύματα, αλλά κυρίως να μην θιγεί το ευρώ ως ειδικό εμπόρευμα, που αποθησαυρίζεται, αποσκοπώντας μέσω αυτού να διεκδικηθεί υψηλότερη μελλοντική αξία για τον εαυτό του.

Κάπως έτσι, τελικά ο Έλληνας εργαζόμενος θυσιάζεται, όχι για το χρήμα που κινείται στην πραγματική οικονομία, όπως του λένε οι άρχοντές του για νομιμοποιήσουν πολιτικά τις αισχρότητες και την τερατολογία στην αφήγησή τους, αλλά για το υπόλοιπο που βρίσκεται έξω από τις παραγωγικές σχέσεις: το δυνατό ευρώ που ανταλλάσσεται διεθνώς για χάρη του εαυτού του, υπερασπιζόμενο την ικανότητά του να μεγεθύνει σε σχέση με άλλα νομίσματα την ουσιαστική ανταλλακτική του (αποθεματική) αξία, αξιώνοντας έτσι ένα υπερμερίδιο σε υπεραξία που δεν έχει ακόμη παραχθεί.

Αυτή η διαδικασία καθιστά παραμορφωτικά την εργασία, κυρίως στην Ελλάδα της έντονης κρίσης, «πρόβλημα», ενώ το πρόβλημα είναι η μελλοντική υπεραξία του ευρώ. Για να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα μεταβιομηχανικής ανάπτυξης, πρέπει η Ελλάδα να μετατραπεί σε νεο-φεουδαλική αγορά κατά τον επαναπροσδιορισμό της σχέσης «κεφάλαιο – εργασία – τεχνολογία». Και αυτό είναι το ζήτημα σήμερα, με απλά λόγια.

Φαντάζομαι να είμαι σαφής. Οι πολιτικές του ευρώ κάνουν την Ελλάδα να κολυμπάει στην Άβυσσο και αυτό θα έπρεπε να είναι ένα ισχυρό στοιχείο διαπραγμάτευσης με τον Σόιμπλε και την αντιπληθωριστική πολιτική λιτότητας της μεταβιομηχανικής ευρωπαϊκής ελίτ. Σκληρής διαπραγμάτευσης με το «λιοντάρι» και όχι επιχείρηση εξημέρωσής του, ή επιχείρηση ικανοποίησης της πείνας του με νέες θυσίες εργαζομένων.

Ποιος θα μπορούσε να κάνει αυτή την διαπραγμάτευση; Τολμώ να υποστηρίζω πως μόνο αριστεροί δίχως παρωπίδες. Δηλαδή μόνον εκείνοι που αντιλαμβάνονται τους σύγχρονους μετασχηματισμούς που χαρακτηρίζουν την σημερινή, συγκυριακή διάσταση του καπιταλισμού στην Ελλάδα και την πραγματική διάσταση της εργατικής τάξης, όλων των εργαζομένων ως προς το απαξιωμένο κεφάλαιο, που αναζητεί μέθοδο αναδιάρθρωσης του μηχανισμού παραγωγής αξίας και κερδών, δια της απεγνωσμένης και «τυφλής» αύξησης της συσσώρευσης της ανεργίας.

Προσωπικά, δίχως ψυχολογικούς ενδοιασμούς, όπως ίσως παρατηρήσατε, κατέφυγα στον «Keynes» σε συνδυασμό με τον «Beveridge», όχι για να εμμείνω εκεί και να «αναλωθώ» στις διαφορές τους ή να τις ισοπεδώσω, αλλά για να καταλήξω σε μια μορφή απάντησης στην κρίση υπό το πρίσμα της (καπιταλιστικής) εργασίας και όχι του κεφαλαίου. Αυτό φαίνεται αντιφατικό με κανόνα τον κλασικό μαρξισμό και μη-ρεαλιστικό (ουτοπικό) για όσους επιχειρούν συνειδητά ή υποσυνείδητα να συντηρήσουν μια ευρωπαϊκή αρχιτεκτονική δίχως κοινωνική θεωρία και ευρωπαϊσμό. Και όμως δεν είναι ούτε το ένα ούτε το άλλο! Είναι ένα στρατήγημα στο πλαίσιο της παγκόσμιας καπιταλιστικής πραγματικότητας για αποφυγή εμπέδωσης νεο-φεουδαλικού καθεστώτος στο πρώτο ευρωπροτεκτοράτο της μεταβιομηχανικής ελίτ, στην Ελλάδα.

Το στρατήγημα αυτό οδηγεί σε ένα νέο καθεστώς στην ΕΕ, ή σε ένα νέο καθεστώς στην Ελλάδα με απόσχιση από την ΟΝΕ. Στην πρώτη περίπτωση θα έχουμε έλεγχο των επιχειρήσεων από μια παντοδύναμη υπερεθνική οντότητα με ευρωπαϊκοποίηση της υπεραξίας και ευρωπαϊκό μηχανισμό αναδιανομής που θα επικεντρώνει πράγματι στην σύγκληση των επιμέρους κοινωνιών και εθνικών αγορών, ενώ στην δεύτερη έλεγχο της επιχειρηματικής δραστηριότητας από μια Κεντρική Τράπεζα, με τις τιμές να προσδιορίζονται ωστόσο ελεύθερα. Μακροχρονίως αυτό θα οδηγούσε σε εθνικοποίηση των κερδών, ενώ η αγορά θα καθόριζε τιμές και ποσότητες (ζήτηση και προσφορά). Πώς θα το λέγαμε αυτό; Σοσιαλισμό, όχι. Κρατισμό, ούτε. Ευρωπαϊκό υπερ-κρατικό καπιταλισμό, ίσως, ή κρατικό καπιταλισμό επίσης ίσως, στην δεύτερη περίπτωση.

Και όμως δεν θα ήταν τίποτα από όλα αυτά! Θα ήταν μια επιχείρηση διάσωσης της εξέλιξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής (ιδιωτική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής και μίσθωση της εργασίας των μη ιδιοκτητών από τους ιδιοκτήτες των μέσων παραγωγής), μέχρι το κίνημα να είναι σε θέση να δώσει μια αυθεντική σοσιαλιστική απάντηση στην ιστορία (ισότητα με ελευθερία), δίχως να καταλήξουμε πρώτα σε μια τραγική για τις ευρωπαϊκές κοινωνίες οπισθοδρόμηση, σε μια ιστορική φάρσα αναβίωσης της φεουδαρχίας στην Ευρώπη με πρώτο «σταθμό» μάλιστα την Ελλάδα. Η χρηματο-βιομηχανική φεουδαρχία που συμπίπτει με τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό είναι πράγματι η πλέον απάνθρωπη, βάρβαρη και εντροπική εξέλιξη του καπιταλισμού που πρέπει να αποτραπεί από τους εργαζομένους και τις μεγάλες μάζες των ανέργων! Σε άλλη περίπτωση θα ξεχάσεις ακόμη και τι είναι εργασία, ηλίθιε!

Περισσότερα

Αναζητώντας τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε επαναστατική σημειολογία κάνω εισαγωγή, για να διασκεδάσω ωστόσο την θυματοποιητική αφήγηση: «Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς / σε άνιση Πάλη κι Αγώνα με τα ΜΜΕ της διαπλοκής». Όχι, δεν χρειάζεται πια σε μια χώρα σαν την Ελλάδα τανκς και τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας για να κάνεις πραξικόπημα, όπως σε κάμποσες άλλες χώρες, ακόμη και στην ευρύτερη γειτονιά μας!

Πραξικόπημα και μάλιστα διαρκές, μπορεί να κάνει αυτός που ελέγχει τα ΜΜΕ σε μια χώρα. Στην σημερινή Ελλάδα συμβαίνει το παράδοξο η κυβέρνηση και ευρύτερα η διοίκηση να βρίσκονται υπό επιτροπεία (κηδεμονία) – ακριβώς όπως οι λεγόμενες Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ – και να πολιτεύονται με διατάγματα στη βάση των αναθεωρούμενων Μνημονίων με την τρόικα και μιας Δανειακής Σύμβασης που σαφώς καταλύει την ανεξαρτησία του κράτους και την νομιμότητα στην ΕΕ, αλλά ο λαός να μην νοιώθει την ανάγκη της εξέγερσης για απελευθέρωση.

Φυσιολογικά πράγματα, αν αναλογιστεί κανείς την αλλοτρίωση των πολιτών από τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων, οι οποίοι ασφαλώς έχουν ζωτικό συμφέρον να εξελιχθεί η συντεταγμένη χρεωκοπία, με μηχανισμό την εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μην θιγούν οι ίδιοι από την όποια δραματική εξέλιξη για την φτωχοποιούμενη ελληνική κοινωνία. Είτε μείνουμε δηλαδή για λίγο ακόμη στην ευρωζώνη ως εξαίρεση, είτε διολισθήσουμε απολύτως εκτός αυτής, είτε περάσουμε σε διπλό νομισματικό – πράγμα που είναι και το πιθανότερο και ήδη δρομολογημένο – τα ΜΜΕ των Νταβάδων και της διαπλοκής πολιτικών-μεγαλοεπιχειρηματιών θα διασφαλίσουν τον έλεγχο της κατάστασης από τους ίδιους, φροντίζοντας να μην θιγούν ζωτικά κατά την νέα μεταπολίτευση.

Η μετα-μαρξιστές σημειολόγοι διαπίστωσαν ερευνητικά πως στο βαθμό που η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που ελέγχει τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα ΜΜΕ, τα οποία ασφαλώς είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα αλλοτρίωσης, αλλάζει νόημα. Έχουμε ένα τεράστιο κοινωνικοπολιτισμικό «εργοστάσιο» σε εθνικό επίπεδο, που δομεί μια αλλοτριωμένη συνείδηση στον πολίτη: τηλεθεατή, ακροατή, αναγνώστη, ακόμη και στον χρήστη των Νέων Μέσων.

Μια συνείδηση φοβική, μνησίκακη και διεστραμμένη, που τον καθιστά παράλυτο και ανίκανο να ξεφύγει από την δομή των τηλεπολιτικών που ορίζουν τι είναι πραγματικό με όρους εφικτού και ορθολογικής επιλογής. Κάθε φορά τα ΜΜΕ σε οδηγούν σε μια πολιτική επιλογή της μορφής «το μη χείρον βέλτιστον», αφού πρώτα ορίσουν «το χείρον» ως καταστροφή που θα προέλθει από τις ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Οι «ανεύθυνοι» είναι όσοι δεν υποστηρίζουν Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Πάντα αυτοί ήταν και στις αποικίες και στα κράτη μαριονέτες και στα κράτη υπό στρατιωτική κατοχή.

Έ, η Ελλάδα βρίσκεται υπό πλήρη πολιτικοοικονομική κατοχή και θα παρακαλούσα να μην υποτιμάτε τον εαυτό σας όσοι εξισώνετε αυτή την κατάσταση με την συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη. Το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο. Ασχέτως αν στην περίπτωσή μας το δεύτερο έγινε αιτιατός μηχανισμός πρόκλησης του πρώτου. Και ασχέτως αν πλέον η διαχείριση της κρίσης δεν μπορεί παρά να συσχετίζεται ευθέως με την συμμετοχή της χώρας στην ΟΝΕ και την παραμονή στο ευρώ. Η αιτία της πτώχευσης της χώρας δεν είναι αποκλειστικά η ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα, αν και τα δύο συνέβαλαν σημαντικά στο φαινόμενο. Η μορφή, ωστόσο, της πτώχευσης σε συνάρτηση με την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είναι αποτέλεσμα της σχέσης της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής κάστας στην Ελλάδα, που διαμορφώνει το μήνυμα των ΜΜΕ με την κεντροευρωπαϊκή ελίτ και το χρηματοπιστωτικό λόμπι. Και όλα αυτά θεωρώ ότι τα έχει προσεγγίσει αναλυτικά η γραφή μου.

Με άλλα λόγια, η δομή της μακρόχρονης πλέον ελληνικής κρίσης που εξελίσσεται βήμα-βήμα, μνημόνιο-μνημόνιο με κατεύθυνση την μείωση του εθνικού εισοδήματος και όλων των αξιών που συνδέονται με την εργασία και την ατομική περιουσία, αλλά και συγκυριακά με την μειωμένη απόδοση του κεφαλαίου, αφορά στην δομή των σχέσεων της ελληνικής ελίτ με τους παράγοντες που κυριαρχούν σήμερα γεωπολιτικά στην περιοχή μας, με την στενή έννοια. Και αυτοί είναι η γερμανική ηγεσία, το χρηματοπιστωτικό λόμπι μεταξύ Ν. Υόρκης – Φρανκφούρτης – Λονδίνου, καθώς και η διοίκηση των ΗΠΑ. Είναι επιλογή αυτών των παραγόντων η μορφή της συντεταγμένης χρεοκοπίας που καθορίζει την τύχη της Ελλάδας και των ελλήνων και η μορφή της Κυβέρνησης Κουίσλινγκ, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και απορρύθμισης, έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί μεταφυσικά ο στόχος της προσαρμογής της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Το τελευταίο ούτε θεωρητικά, ούτε ασφαλώς πρακτικά θα μπορούσε να επισυμβεί υπό τα σημερινά δεδομένα. Και αυτό το γνωρίζουν άπαντες, φαντάζομαι και όλοι οι έλληνες, ασχέτως σε ποιον Δίαυλο αρμενίζει η… ελπίδα τους. Κάπως έτσι οι απειλές που δομούνται ως κοινό μήνυμα από τα ΜΜΕ προς την ελληνική κοινωνία, καταλήγουν σε μία παρηγορητική υποσημείωση: «αν όλα τα κάνουμε όπως προστάζει η τρόικα, τότε και οι ιδιαίτεροι παράγοντές της θα δείξουν φιλευσπλαχνία, διαμορφώνοντας συνθήκες χρέους και χρηματαγοράς που θα επιτρέψουν την παραμονή μας στην ευρωζώνη και την προσαρμογή μας στην ΟΝΕ»! Μόνον που αυτό ακριβώς ήταν ανέκαθεν το μήνυμα αποικιοκρατών και κάθε είδους κατακτητών και επικυρίαρχων προς τα υποκείμενα κυβερνήσεων Κουίσλινγκ!

Αυτό ήταν το μήνυμα που συνδυάζει σε μία κοινή αφήγηση, απειλή και παραμυθία προς τους λαούς και τις κοινωνίες που ρυθμίζονται από τις κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Και αυτό είναι το μήνυμα που δομεί το καθεστώς αλλοτρίωσης σήμερα στην Ελλάδα. Είναι αυτό το καθεστώς, που μέσω της συγκεκριμένης διαδικασίας αλλοτρίωσης που κυριάρχησε, οδηγεί τα δύο τρίτα του πληθυσμού σε μία διαδικασία ταχύτατης προλεταριοποίησης. Μόνον που δεν πρόκειται για τον προλετάριο του 20ου αιώνα, αλλά για τον μεταμοντέρνο προλετάριο του 21ου αιώνα – ο οποίος μάλλον ως φάρσα θα άκουγε την παρότρυνση: προλετάριοι όλων των χώρων ενωθείτε! Εκείνον που αλέθεται στην μηχανή των σύγχρονων ΜΜΕ, τα οποία στην Ελλάδα αποτελούν έκφραση μιας συγκεκριμένης μορφής ηγεμονίας την οποία, δυστυχώς, όσοι δεν αδιαφορούν ή την παραγνωρίζουν, την τοποθετούν σε ένα υπερβατικό πλαίσιο που ορίζει γενικώς την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Έτσι φτάσαμε η συγκεκριμένη μορφή αλλοτρίωσης, που αποτελεί κομβικό στοιχείο της επικράτησης των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα και παράλληλα αιτία της εξέλιξης της κρίσης, να μην απασχολεί σοβαρά κανένα απολύτως κόμμα, παρά τους υπαινιγμούς, τα παράπονα και κάποτε – κάποτε τις παραστάσεις και τις απειλές από τα κόμματα της αριστεράς και το κόμμα των νεοναζί. Μάλιστα το τελευταίο και απολύτως φυσιολογικά στο πλαίσιο της ναζιστικής αφήγησής του, είναι εκείνο που καταφέρεται εντονότερα εναντίον του γενικού αλλοτριωτικού μηνύματος των ελληνικών ΜΜΕ. Επειδή όμως οι νεοναζιστές δεν έχουν κοινωνική θεωρία και αντίστοιχη γλώσσα, αλλά αρκούνται στο να κλέβουν ιδέες από δω κι από κει και να προσπαθούν να τις συνταιριάξουν στο πλαίσιο της ρατσιστικής, μισαλλόδοξης και μισανθρωπικής τους διαλέκτου, δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να χρησιμοποιήσουν την έννοια της «αλλοτρίωσης», η οποία αναπαριστά με ακρίβεια το σημερινό δράμα της παθητικοποιημένης ελληνικής κοινωνίας.

Κοιτάξτε, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, όπως η κοινωνική πρόοδος και ευημερία, δεν έχουν έννοια εντός οποιουδήποτε καθεστώτος αλλοτρίωσης. Στον βαθμό, μάλιστα, που αποδεχτούμε πως «το Μέσον είναι μήνυμα», τότε ασφαλώς το μήνυμα ανελευθερίας και αναξιοπρέπειας είναι εκείνο που χαράσσει όχι μόνον πολιτική, αλλά ευρύτερα και την διάσταση του εθνικού συμφέροντος στην Ελλάδα σήμερα. Έχοντας υπόψιν αυτή την συνάρτηση, έγραψα το σημερινό σημείωμα, αναζητώντας απλώς υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα… Και αυτό επειδή θεωρώ ότι σε περιόδους μακρόχρονης κρίσης, ακόμη και η σημειολογικού χαρακτήρα έννοια «το Μέσον είναι μήνυμα», διαστέλλεται και χωρά σημειολογία ανατροπής.

Από εκεί θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, να ξεκινά οποιαδήποτε απόπειρα δόμησης μίας πατριωτικής αφήγησης με δημοκρατικό και φιλελεύθερο περιεχόμενο. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ηγεμονίας και διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μέσω μιας αριστερής μεταρρύθμισης στην θέση της νεοφιλελεύθερης φάρσας με τα πλέον εμφατικά κρατιστικά χαρακτηριστικά των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ, δεν κατανοήσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα που δείχνουν οι γραμμές αυτού του σημειώματος και δεν πολεμήσουν αυτή την περίοδο για την απελευθέρωση των συχνοτήτων από τους νταβάδες που τις κατέλαβαν ως προϊόν διαπλοκής με το πολιτικό σύστημα, ουσιαστικά θα δείξουν πως δεν ενδιαφέρονται για να απαλλαγεί η κοινωνία από τον βασικότερο μηχανισμό δόμησης της σύγχρονης αλλοτρίωσής της.

Εάν δεν κατανοήσουν οι κοινωνικά προοδευτικές δυνάμεις πως η συμμετοχή τους κυρίως στους τηλεοπτικούς διαύλους, συμβάλλει στην ενίσχυση της αλλοτρίωσης του ελληνικού λαού και δεν αναζητηθούν εντελώς διαφορετικές στρατηγικές, που έξω από τα κυρίαρχα ΜΜΕ θα στηριχθούν από τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας που υπάρχουν διάσπαρτα στον ελληνικό πληθυσμό, η επόμενη περίοδος δεν πρόκειται να αποτελέσει ευκαιρία αφύπνισης των ελλήνων για απαλλαγή από κυβερνήσεις Κουϊσλινγκ. Κι αν δεν υπάρξει απαλλαγή από δαύτες, όλες οι συζητήσεις και αποφάσεις θα λαμβάνονται με το πιστόλι στον κρόταφο: της βουλής, του λαού, του δημοσίου υπαλλήλου, του ιδιωτικού υπαλλήλου, του ανέργου, αλλά κι εκείνου που καλείται να ρευστοποιήσει την ατομική του περιουσία για να ενισχύσει την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην χώρα μας. Το μακρύ χέρι των ελληνικών ΜΜΕ είναι αυτό που στην πραγματικότητα κουνάει απειλητικά το «πιστόλι», όταν δεν σημαδεύει κιόλας συγκεκριμένα κεφάλια.

Περισσότερα

Ποιός θα καλύψει το κενό στην Ελλάδα;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΉδη από τα τελευταία άρθρα μου, χάραξα μια νέα πορεία επικοινωνίας με εσένα αναγνώστη. Στη θέση των αναλύσεων της πολιτικοοικονομικής εξέλιξης στην Ελλάδα και σπανίως κάποιων κρίσιμων κοινωνικοοικονομικών και κοινωνικοψυχολογικών φαινομένων, που κατέληγαν αμέσως ή εμμέσως σε κάποιες προβλέψεις και προτάσεις μάλλον ως κονστρουκτιβιστικές υποθέσεις εργασίας, έρχονται σχόλια τα οποία τείνουν να καλύψουν ένα διανοητικό, άκρως αντικειμενικό κενό. Το κενό που ποτέ δεν μπορείς να δεις όσο προσεγγίζεις με κριτική πολιτική ανάλυση πολιτικοοικονομικές αφηγήσεις και πρακτικές. Το κενό που δεν μπορείς να δεις, καθώς μέσω της αναλυτικής μεθοδολογίας που ακολουθείς, βρίσκεσαι αναπότρεπτα και εσύ μέσα του, θεωρώντας συγκυριακά πως… δεν υπάρχει κενό! Η διαδικασία της ανάλυσης είναι αυτή που σε τοποθετεί στο κενό, χάνοντας την αίσθησή του, την οποία μπορείς να αποκτήσεις μόνον μετά το πέρας αυτής της διαδικασίας.

Κι όμως κενό υπάρχει! Αν δεν υπήρχε κενό δεν θα έκρινα πως υπήρχε χώρος για να παρέμβω. Μόνον που το κενό αυτό δεν γίνεται αντιληπτό ούτε από την ίδια την κοινωνία, καθώς μέσα σε αυτό κουτρουβαλιάζεται και η ίδια σύσσωμη για να το καλύψει με την εσωτερική υποτίμηση των πάντων. Όλων, δηλαδή των κοινωνικών και οικονομικών αξιών στην Ελλάδα, αλλά και της αξίας της πολιτικής να προσφέρει κοινωνικά επωφελή λύση: το αδιέξοδο του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου της χώρας μας, που πλέον δεν μπορεί να διασκεδαστεί με άφθονο Ευρώ και τον μύθο μιας χώρας που δήθεν πραγματοποιεί ένα θαύμα στην ΟΝΕ! Η φούσκα Ελλάς έσκασε, προκαλώντας ένα τεράστιο κοινωνικοοικονομικό κενό στο οποίο έχει πέσει κράτος, κοινωνία και αγορά και στροβιλίζονται εντός του, υπό την ηγεσία μιας στενά διαπλεκόμενης πολιτικοεπιχειρηματικής κάστας, η οποία αποκρύβει τον αντιδραστικό, ολοκληρωτικό και κρατικοδίαιτο χαρακτήρα της, επικαλούμενη κοινοβουλευτική νομιμοποίηση για την «σωτηρία της πατρίδας»!

Αυτή ακριβώς η έννοια της «σωτηρίας την πατρίδας», αναπαριστά την αφηγηματική ρουφήχτρα της ζωής και των ζωντανών σχέσεων και πραγμάτων στην Ελλάδα σήμερα. Είναι η αφήγηση του ταξιδιώτη στο πολιτικό κενό, το οποίο επιχειρεί να καλύψει με χυδαίο ακροδεξιό λαϊκισμό σε συνδυασμό με νεοφιλελεύθερο δογματισμό. Αυτό ανασυστήνει πράγματι την δεξιά στην Ελλάδα σε μια μάλιστα μεσοπολεμική αφηγηματική βάση. Ως την απόλυτη φάρσα της δεξιάς του μεσοπολέμου, δίχως κανένα απολύτως από τα στοιχεία αντικειμενικής εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής δομής που όριζαν την πρώτη. Είναι σαν να προσπαθούσε κανείς σήμερα να αναβιώσει σχέσεις και αντιλήψεις της ίδιας περιόδου που θα έτειναν να ορίσουν το αριστερό κίνημα γενικότερα, ή ειδικότερα το κίνημα των εργαζομένων στην βάση του σταλινισμού. Η χρεωκοπημένη, κρατικοδίαιτη, πελατειακή και άκρως υποκριτική με έντονα στοιχεία μισαλλοδοξίας, δεξιά, δίχως ήθος και κοινωνική θεωρία, αγωνίζεται να αναστηθεί μέσα στο πολιτικοοικονομικό κενό που έχει πέσει η χώρα, εμφανίζοντας την πλέον ανατριχιαστική, αντιδραστική αφήγηση των τελευταίων 50 χρόνων στην Ελλάδα ως… προοδευτική προσέγγιση για την μετατροπή του πελατειακού κράτους σε κορπορατικό, υπό την επιτροπεία των νέων προστάτιδων δυνάμεων μιας αστικής τάξης, με σαφώς παρα-αστικά χαρακτηριστικά!

Κάπως έτσι το κενό φαίνεται να οδηγεί από τις δραματικές αντιφάσεις του καθεστώτος, στην παραφροσύνη του, μια και ούτε την δομή του ναζισμού θα μπορούσε να αξιοποιήσει, ούτε την θεωρία του φασισμού στην σημερινή ελληνική συγκυρία. Ο ναζισμός δεν μπορεί να ολοκληρωθεί υπό τις συγκεκριμένες ελληνικές κοινωνικοοικονομικές συνθήκες, ενώ ο φασισμός μόνον στο πλαίσιο της θεωρίας του ολοκληρωτικού καπιταλισμού μπορεί σήμερα να παρασιτήσει, αντιφάσκοντας ωστόσο με την λαϊκιστική προπαγάνδα των νεοναζιστών. Συνεπώς το κενό στο οποίο βρίσκεται η Ελλάδα χαρακτηρίζεται από το αντικειμενικό αδιέξοδο της δεξιάς, εκεί όπου η αριστερά είναι πολυδιασπασμένη και βιώνουσα το δικό της ιδεολογικοπολιτικό κενό.

Το κενό της αριστεράς βρίσκεται στο εσωτερικό της, ενώ της κλείνουσας πονηρά το μάτι στο νεοναζισμό δεξιάς, στο εξωτερικό της. Το προσωπικό μου κενό βρίσκεται στο χάσμα που οριοθετεί η συγκυριακή δύναμη της δεξιάς και η αδυναμία της αριστεράς. Και αυτό δεν είναι κάποιου είδους «κέντρο», αλλά το πεδίο της εντιμότητας στη διανόηση, που δεν δομείται από την αφήγηση της θυματοποίησης, ενώ αγνοεί προκλητικά την έννοια της προδοσίας και των στρατοπέδων. Αν θέλετε, ένα μάλλον «κοινό» ανάλογο στο προσωπικό μου κενό, είναι το κενό που κατασκεύασε η κινηματογραφική (υφολογική) αφήγηση του Λουκίνο Βισκόντι.

Θυμάστε τον «Γατόπαρδο» (1963)»; Αν όχι, ξαναδείτε τον, είναι άκρως επίκαιρος και απόλυτα συνυφασμένος με την δική μου αφήγηση που δημιουργεί ένα διαφορετικό κενό προς κάλυψη, από αυτό στο οποίο έχει ρίξει την ελληνική κοινωνία η δεξιά (κεντροδεξιά και νεοφιλελεύθερη κεντροαριστερά) και από εκείνο που βασανίζει το μεγαλύτερο ίσως μέρος της αριστεράς με την μορφή του «εσωτερικού της κόσμου», ιδίως μετά την κατάρρευση των καθεστώτων του «υπαρκτού σοσιαλισμού» και ένα σωρό χυδαιοτήτων που καμία σχέση δεν είχαν με τα ευγενικά αισθήματα κομμουνιστών, σοσιαλιστών, αναρχικών κ.α. για εξάλειψη του απανθρωπισμού και το αρμονικό πάντρεμα της ελευθερίας με την ισότητα.

Το κενό αυτό αφορά στην διαλεκτική διάσταση του παλιού καθεστώτος στην Ελλάδα, που εμφανίζεται με φαιδρότητα να εκπροσωπεί το καινούργιο και καινοτόμο και του νέου που μοιάζει να έρχεται από παλιά, εκφράζοντας το ανεκπλήρωτο του παρελθόντος που θα μπορούσε να εκπληρωθεί σήμερα με την ανατροπή των παλιών!!! Το δικό μου κενό φτιάχνεται από την διεισδυτική εξομολόγηση του πρίγκιπα Σαλίνα: «Εμείς [οι αριστοκράτες του παλαιού καθεστώτος] είμαστε οι λεοπαρδάλεις και τα λιοντάρια αυτού του κόσμου κι αυτοί [η νέα αστική τάξη], που θα μας αντικαταστήσουν, θα είναι τα τσακάλια και τα πρόβατα και μετά, όσοι επιβιώσουμε, λεοπαρδάλεις, λιοντάρια, τσακάλια και πρόβατα, θα συνεχίσουμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας σαν το αλάτι της γης».

Αυτό δεν αναπαριστά στενά κάποιο είδος πάλης των τάξεων, αλλά μάλλον ώσμωσης διαφορετικών τάξεων για την αντικατάσταση ενός σαπισμένου καθεστώτος από ένα άλλο, μέσω συγκρούσεων και προστριβών που ποτέ δεν παίρνουν την μορφή μίας γνήσιας ρήξης, ενώ υιοθετούν εμφατικά την ρητορεία της! Στην Ελλάδα της αμέσως επόμενης περιόδου το σχηματισμένο κοινωνικοοικονομικό κενό δεν θα πρέπει να καλυφθεί από την πολιτική κενότητα εκείνων που απλώς έτυχε να βρίσκονται σε επίκαιρη θέση για να καλύψουν την αποσύνθεση του πολιτικού καθεστώτος των διαπλεκομένων, η οποία προήλθε από τον συνδυασμό πτώχευσης κράτους και τραπεζών με την επιλογή της εσωτερικής υποτίμησης υπό την επιτροπεία της τρόικας.

Θα είναι τραγωδία για την Ελλάδα η διολίσθηση στο κενό του ακροδεξιού λαϊκισμού – που συνδυάζεται παραδόξως και αντιφατικώς με εξτρεμιστικά νεοφιλελεύθερη πρακτική – να επιχειρηθεί να ανατραπεί από ένα κόντρα λαϊκισμό αριστερίστικης υφής και αριστερού ύφους! Είναι ανατριχιαστικό να παρακολουθεί κανείς η σύγχρονη, ριζοσπαστική κοινωνικά αριστερή αφήγηση να εισάγεται στο εργαστήριο του παλαιοκομματισμού – εντός του οποίου το πραγματικά πολιτικοκοινωνικά καινοτόμο, που υπηρετεί τον κόσμο της εργασίας στον αγώνα του να αντισταθεί στην σαρωτική δυναμική που αναπτύσσει ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός – για να αποκτήσει μία γνώριμη μορφή αριστερής (μαρξιστικής) αυθεντικότητας. Εννοώ πως είναι τραγωδία να εμποτίζεται με το οξύ παλαιοκομματικού λόγου και παλαιοκομματικής συμπεριφοράς, ή να εμβαπτίζεται σε αυτό, το σύγχρονο υλικό της αριστεράς για να εμφανίζεται ώριμο, ιδεολογικά άρτιο και κυβερνητικά έμπειρο. Ικανό για να συνδέσει το παλαιό με το νέο. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να είναι κάτι άλλο παρά μία πολιτική φάρσα.

Το κενό στο οποίο βρίσκεται αυτή την στιγμή η Ελλάδα θα μπορούσε να καλυφθεί αποτελεσματικά και υπέρ των εργαζομένων και των ανέργων φυσικά, μόνον από αυτούς που (1) έχουν συνείδηση του κενού και δεν βρίσκονται οι ίδιοι μέσα του και (2) δεν αγωνίζονται να δείξουν πως καλύπτουν το ιδεολογικοπολιτικό «εσωτερικό κενό» τους. Με «κοινούς» όρους αυτό σημαίνει ότι θα μπορούσε να καλυφθεί οικονομικά αποτελεσματικά και κοινωνικά εποικοδομητικά από εκείνους που δεν έχουν λόγο να υποκρίνονται. Και δεν υποκρίνεται κανείς αν ισχυριστεί σήμερα πως στην Ελλάδα μόνον μία μορφή γνήσιας σοσιαλδημοκρατίας με ένα κοινωνικοοικονομικό μοντέλο στην θεωρητική βάση «Keynes-Beveridge», το οποίο να αναπτύσσεται σε ένα δωδεκαετές σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης και εκδημοκρατισμού, θα μπορούσε να καλύψει το κενό στο οποίο βρίσκεται κοινωνικό και εθνικό συμφέρον. Από κει κι έπειτα τα ιδιαίτερα θεσμικά, χρηματοπιστωτικά και δημοσιονομικά εργαλεία που θα χρησιμοποιηθούν προς αυτή την κατεύθυνση, δεν είναι καθόλου δύσκολο να διαμορφωθούν και να λειτουργήσουν σε ένα συνεργατικό και αλληλέγγυο πνεύμα, που αντικειμενικά αυτή την στιγμή ορίζει την ύπαρξη των δύο τρίτων της κοινωνίας (άνεργοι, εργαζόμενοι, μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις που πλήττονται από την μονοπωλιακή διάσταση του καθεστώτος της διαπλοκής που καταρρέει).

Με μία κουβέντα, το κενό στο οποίο βρίσκεται αυτή την στιγμή η δεξιά μεταρρύθμιση, με αποκρουστικό μάλιστα ακροδεξιό προφίλ, μπορεί να μπετοναριστεί αποκλειστικά με μία σαφή αριστερή μεταρρύθμιση που δεν θα ντρέπεται για τον εαυτό της και για τις έννοιες που χρησιμοποιεί δομώντας μία εντελώς νέα αριστερή αφήγηση στην Ελλάδα, επειδή κάποιοι άλλοι κατά το παρελθόν χρησιμοποίησαν τις ίδιες λέξεις, δομώντας όμως μια εντελώς διαφορετική πολιτική πρακτική και πολιτικό λόγο. Δεν κάνουν οι λέξεις πολιτική, αλλά η αφήγηση. Οι έννοιες δομούνται στο πλαίσιο συγκεκριμένων αφηγήσεων και οι λέξεις αποκτούν διαφορετικό νόημα από πολιτική αφήγηση σε πολιτική αφήγηση. Είναι φασισμός η βίαιη ταύτιση λέξεων με έννοιες σε διαφορετικό πλαίσιο αφηγήσεων. Είναι διαστροφή η ταύτιση αφηγήσεων με κριτήριο κάποιες κοινές λέξεις. Οι αφηγήσεις κατασκευάζουν και καλύπτουν το κενό. Όχι όμως οποιοδήποτε κενό, αλλά το κενό που οι ίδιες δημιούργησαν. Με αυτή την έννοια το κενό που θα μπορούσε να καλύψει μια σύγχρονη αριστερή αφήγηση δεν είναι ακριβώς το κενό που προκαλεί η δεξιά αφήγηση στην Ελλάδα, αλλά αυτό που προκύπτει από την κριτική, κονστρουκτιβιστική προσέγγιση αυτής.

Περισσότερα

Προβληματισμός για το μέλλον της Ελλάδας, ενόψει της εξάτμισης του καθεστώτος…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΌταν τα καθεστώτα πολιτικοοικονομικής ηγεμονίας ανατρέπονται, ακόμη και από τον ίδιο τον λαό, διατηρούν την ελπίδα να επανέλθουν στην εξουσία κάποια στιγμή στο μέλλον, μετά από μετάλλαξη ασφαλώς.

Εκεί όμως που τα καθεστώτα πέφτουν δίχως να τα σπρώξει κάποιο σοβαρό λαϊκό κίνημα ή να τα ανατρέψει μια δυναμική, αντίπαλη πολιτική οντότητα με ευρεία λαϊκή αποδοχή, αυτά εξαφανίζονται για πάντα: εξατμίζονται και χάνονται στον ιστορικό χρόνο, δίχως καμία ελπίδα νεκρανάστασης.

Στο φάσμα των μοιραίων καθεστώτων της δεύτερης μορφής ορίζεται το σημερινό καθεστώς στην Ελλάδα. Είναι έτοιμο να σωριαστεί στο έδαφος και να εξατμιστεί δια παντός, από την στιγμή εκείνη που θα αποφασίσει η τρόικα να το αποσυνδέσει από τον «αναπνευστήρα» – τον ατομικό μηχανισμό δήθεν προσαρμογής στην ΟΝΕ. Ασχέτως πώς αυτό θα εμφανιστεί από διάφορους παράγοντες διεκδίκησης και μορφοποίησης της νέας ηγεμονίας στην Ελλάδα, το κυβερνόν καθεστώς της διαπλοκής θα σβήσει από μόνο του, μετά από μια εξαετία στην εντατική, εντός της οποίας παρέχεται η δυνατότητα να παραμείνει φαινομενικά (τυπικά) ζωντανός ένας κλινικά νεκρός πολιτικοοικονομικός κρατικός θεσμός.

Το καθεστώς στην Ελλάδα σάπισε κατάκοιτο, βιώνοντας την επιθανάτια οπτασία «success story», με δεξιά αναγέννηση! Και σε σάπια καθεστώτα δεν επενδύει κανείς την πολιτική του ύπαρξη, όσο για την οικονομική εξαρτάται: επενδύουν αποκλειστικά όσοι ξεπλένουν ή απλώνουν το χρήμα για να αποκρύψουν την πηγή του και όσοι διεθνείς παράγοντες το επιχειρούν, απλώς αδιαφορούν για το ελληνικό καθεστώς, ορίζοντας τα συμφέροντά τους Ελλάδα με κριτήριο την γεωπολιτική περιοχή και όχι στενά την χώρα. Όλοι οι υπόλοιποι ακολουθούν τον ορθολογισμό της «πόλωσης του κεφαλαίου», λέγοντας αυτό που είπε στο «Βήμα» ο βασικός μέτοχος και managing partner της BC Partners, Νίκος Σταθόπουλος: η προτεραιότητα του fund δεν είναι αυτή την περίοδο η Ελλάδα, παρά τις ευκαιρίες που προφανώς υπάρχουν, και αυτό εξαιτίας του ρίσκου που συγκεντρώνει η χώρα λόγω των δημοσιονομικών προβλημάτων και της μεγάλης ύφεσης. «Προς το παρόν επικεντρωνόμαστε σε υγιείς οικονομίες, όπως προκύπτει και από τις εξαγορές μας».

Τόσο οι έμπειροι πολιτικοί, όσο και οι έμπειροι οικονομικοί παίχτες δεν χρησιμοποιούν σάπια πιόνια σε ένα σάπιο πλαίσιο ανάπτυξης του παιγνίου. Αυτοί ρισκάρουν και ίσως έντονα, αλλά ποτέ σε μη βιώσιμο περιβάλλον και με υπό αποσύνθεση πιόνια. Μπορεί αυτά τα πιόνια να εμφανίζονται στην ελληνική και διεθνή κοινή γνώμη ακόμη ζωηρά και έτοιμα να υποσχεθούν κέρδη και ευημερία στους πελάτες τους, αφαιμάσσοντας κάθε τι ζωντανό και πράγματι ελπιδοφόρο στην Ελλάδα, αλλά οι γνωρίζοντες… δεν εξαπατώνται.

Οι άνθρωποι της μικρο-πολιτικής και οι άνθρωποι της αγοράς γνωρίζουν καλά αυτά που ξέρουμε εμείς οι άνθρωποι της μακρο-πολιτικής και της εθνικής οικονομίας. Πολλές φορές μάλιστα, δυστυχώς διαπιστώνω ότι οι πρώτοι έχουν καλλιεργήσει ένα καλύτερο πολιτικοοικονομικό αισθητήριο απ’ ότι οι δεύτεροι. Για τους πρώτους το σάπιο είναι σάπιο και δεν αξίζει τίποτα, αντίθετα για τους δεύτερους και παραδόξως, όλο και κάτι αξίζει, ή καλύτερα θα μπορούσε να αξίζει… ακόμη και το εντελώς σάπιο! Και αυτό επειδή η δομή της γνώσης των δεύτερων χαρακτηρίζεται από κάποια μορφή ιδεολογίας και πεποίθησης ότι στην πολιτική και στην οικονομία η αποσύνθεση είναι αποτέλεσμα μιας λανθάνουσας σύνθεσης, που ακόμα δεν έχει γίνει αντιληπτή (αισθητή).

Αν μπορούσαμε να συνδυάσουμε την γνώση των δεύτερων με την «διαίσθηση» των πρώτων, θα μπορούσαμε να ορίσουμε επακριβώς, όχι ακριβώς την αξία πραγμάτων και πολιτικών οντοτήτων, αλλά την πιθανότητα των σχέσεων ηγεμονίας που προϊδεάζουν για την δυναμική διαμόρφωσης της αξίας στο μέλλον. Μία τέτοια επιχείρηση θα έδειχνε σήμερα την μορφή του τέλους του καθεστώτος στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς πολύ αχνά την πολιτική διάσταση της πολιτικοοικονομικής χαραυγής στην οποία αναφέρθηκα στο προηγούμενο θερινό μου σημείωμα. Το πρώτο είναι απολύτως σαφές: το καθεστώς στην Ελλάδα σε πολύ λίγο θα καταρρεύσει σχεδόν ασύνταχτα, παρά την συντεταγμένη χρεοκοπία της χώρας και θα εξατμιστεί στην ιστορία δίχως καμία πιθανότητα να αναπαραχθεί στο μέλλον μέσω κάποιας μορφής μετάλλαξης. Αντίθετα το δεύτερο θα είναι συγκυριακό επακόλουθο του πρώτου, δίχως να είναι η κοινωνία των πολιτών ή ευρύτερα η κινηματική οργάνωση του λαού που θα συμβάλλει στον προσδιορισμό της «χαραυγής»: στον προσδιορισμό, δηλαδή, των νέων πολιτικοοικονομικών παραμέτρων που θα ορίσουν το κοινωνικό και εθνικό συμφέρον της επόμενης δεκαετίας για την Ελλάδα. Ασφαλώς αυτό είναι ένα αρνητικό σημείο των καιρών, το οποίο αναφέρω, μήπως και προβληματιστούν επ’ αυτού όσοι στην πατρίδα μας διατηρούν ακόμη τις αισθήσεις, μη συμπλεγματικά συναισθήματα και το μυαλό τους.

Περισσότερα

Η διαλεκτική του ψεύδους των εκλογών

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜια φορά και έναν καιρό, όχι μακριά από τα Ομηρικά Χρόνια και την εποχή του μπερμπάντη Ησίοδου, δηλαδή μόλις χθες, ένας μάντης από την Κρήτη γνωστός μαϊντανός των παραθύρων της TV, ο Επιμενίδης με το όνομα, φέρεται να είπε το περίφημο: «Κρήτες αεί ψεύσται, κακά θηρία, γαστέρες αργαί» [Οι Κρητικοί πάντα ψεύτες, κακά θηρία, στομάχια που θέλουν να τρώνε πολύ χωρίς να εργάζονται].

Οι συμπατριώτες μου Κρητικοί δεν πήραν χαμπάρι τί τους έσουρε ο Ιερέας (τους) στη Κνωσσό, διότι από την μια είχαν εκείνη την περίοδο, γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ., πρόβλημα με την λήψη τηλεοπτικής εικόνας, λόγω ανάρμοστης παρέμβασης στην ΕΡΤ-τους ενός Κυβερνήτη με απώλεια περιφερειακής οράσεως, ενώ από την άλλη οι περισσότεροι δεν είχαν διαβάσει το απεργιακό φύλλο «Περί Χρησμών» του Επιμενίδη. Ούτε εγώ δεν θα έγραφα αυτό το σημειολογικό αριστούργημα σήμερα, αν δεν υπήρχε ο Καλλίμαχος να χρησιμοποιήσει τμήμα του απεργιακού εντύπου με την ύβρι εναντίον των συμπατριωτών μου (από την μάνα μου), στον ύμνο του προς τον Δία. Και πολύ-πολύ αργότερα αυτός ο απόστολος Παύλος, ο οποίος δεν μας χώνευε καθόλου εμάς τους Κρητικούς, που καταλήξαμε Κριτικοί, ανέφερε την ρήση σε επιστολή του προς τον μαθητή και συνεργάτη του [μια ακόμη υπόθεση διαπλοκής] επίσκοπο Κρήτης, Τίτο, λέγοντας πως του την «σφύριξε» ένας Κρητικός, ένας από εμάς δηλαδή. Ο Παυλάκης ήταν τελικά που έβγαλε την «βρώμα» για εμάς τους Κρητικούς, ενώ αμέσως μετά όταν πια άρχισαν οι αντιδράσεις – διότι, φίλοι, ορκίζομαι, πως δεν τα τρώγαμε όλοι μαζί τότε στην Κρήτη, ούτε είμαστε όλοι τεμπέληδες κοιλιόδουλοι και αντιπαραγωγικοί – τα «παπαγαλάκια» του διέδιδαν πώς τάχαμου δεν φταίει ο Παύλος για την συκοφαντία, αλλά οι ίδιοι οι Κρητικοί που ψιθύριζαν για τον ίδιο τους τον Εαυτό τέτοια προσβλητικά πράγματα! Όποιος θέλει να κατηγορήσει τον Παύλο για την ύβρι προς τους Κρητικούς, να κατηγορήσει πρώτα τον Επιμενίδη, λέγανε μόλις αποκαταστάθηκε το Εθνικό Ζήτημα με την μετάδοση της ΕΡΤ, οι αναμεταδότες της διαλεκτικής του ψεύδους των εκλογών που ακολούθησαν στο Νησί μας.

Ποια είναι αυτή η περίφημη διαλεκτική του Ψεύδους; Μισό λεπτό να ρωτήσω τον Harald Weinrich και θα σας πω! Σας λέω λοιπόν: αν οι Κρητικοί είναι διαχρονικά ψεύτες, τότε και ο Επιμενίδης ως Κρητικός, προδήλως έλεγε ψέματα πως οι Κρητικοί λένε πάντα ψέματα. Και αν ο Παύλος στηρίχθηκε στην μαρτυρία ενός Κρητικού για να κάνει πολιτική με το ψέμα των Κρητικών περί Κρητικών, το οποίο ο ίδιος θεωρούσε αλήθεια, για να ικανοποιήσει την προκατάληψή του, προφανώς μετέβαλε το ψέμα σε ένα αληθινό προεκλογικό πλαίσιο κρίσης.

Ας δούμε το ζήτημα αναλυτικότερα. Αν ο Σαμαράς λέει πως ο Γιώργος είναι ψεύτης και ο Γιώργος λέει πως ο Καραμανλής είναι ψεύτης, ενώ ο Καραμανλής αναγκάζεται να πει ότι η πολιτεία Σαμαρά στηρίζεται σε ένα ψέμα, τότε: αν ο Σαμαράς λέει την αλήθεια, δεν είναι αλήθεια ότι ο Καραμανλής είναι ψεύτης – όπως λέει ο Γιώργος – αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση ο Καραμανλής θα έλεγε την αλήθεια αν ισχυριζόταν πως ο Σαμαράς είναι ψεύτης. Αλλά τότε ο Γιώργος δεν θα ήταν ψεύτης και ψεύτης θα ήταν ο Καραμανλής, και τότε ο Σαμαράς δεν θα ήταν ψεύτης και πάει λέγοντας… μέχρι την κάλπη!

Δεν είναι λογοπαίγνιο, κυρίες και κύριοι, είναι το λογικό παράδοξο επί του οποίου θα δομηθεί η προεκλογική αφήγηση, τουλάχιστον στο πλαίσιο ανταγωνισμού κεντροδεξιάς – κεντροαριστεράς. Η λύση σε αυτό το παράδοξο μπορεί να δοθεί μόνον από την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού πολιτικού λόγου, μιας άλλης δηλαδή, εντελώς διαφορετικής από την σημερινή κυρίαρχης πολιτικής αφήγησης, που θα πάψει να δομείται στην βάση του δυϊσμού ψέμα – αλήθεια. Θα πρέπει δηλαδή να προχωρήσουμε διακρίνοντας μεταξύ λογικής δομής και κοινωνικής χρήσης της γλώσσας. Να εξοικειωθούμε δηλαδή με το φαινόμενο η πολιτική γλώσσα να περιγράφει καταστάσεις αντιφατικές για την λογική, από τις οποίες θα προκύπτει μία νέα σημειολογία για την εκλογική συμπεριφορά των ελλήνων, απομακρυσμένη από το παράδοξο του «ψέμα – αλήθεια», που εγκλώβισε το πολιτικό σύστημα, την εθνική οικονομία, την αγορά και την εθνική ταυτότητα της Ελλάδας σε μια παγίδα: είχε ή δεν είχε δίκιο ο Παύλος λέγοντας πως ένας Κρητικός του είπε αυτό που ο Καλλίμαχος σημείωσε ως ρήση του Επιμενίδη: «Κρήτες αεί ψεύσται, κακά θηρία, γαστέρες αργαί»;

Όποιος δοκιμάσει να κάνει προεκλογικό αγώνα με βάση την σημειολογία που προκύπτει από τον παραπάνω αφορισμό, ασχέτως του βαθμού που ετούτο αποτελεί ή δεν αποτελεί πραγματικότητα, όχι απλώς θα επιχειρήσει να καθυποτάξει τα πολιτικά πράγματα στην χώρα σε μία ψυχολογικής μορφής καμπάνια, αλλά θα δώσει στον πολιτικό ανταγωνισμό των κομμάτων καθαρά ψυχολογικές, αντί για πολιτικές διαστάσεις. Κερδισμένος των ερχόμενων εκλογών θα είναι αυτός που θα απεγκλωβιστεί από την «διαλεκτική του ψεύδους» των εκλογών. Αυτός ο οποίος θα οργανώσει μία στρατηγική απεγκλωβισμού από τον μύθο πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η επιχείρηση «σοκ και δέος» της τρόικας και δομήθηκε το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα ολόκληρη αυτή την περίοδο της κρίσης, που χαρακτηρίζεται από τρία πράγματα: συντεταγμένη πτώχευση κράτους και τραπεζών υπό την επιτροπεία της τρόικας, φτωχοποίηση δια της κλιμακούμενης εσωτερικής υποτίμησης και σαφή ευρωπροτεκτορατοποίηση δια της αναθεωρημένης Δανειακής Σύμβασης και του τελευταίου Μνημονίου.

Προσπαθήστε να καταλάβετε ότι πλέον δεν μπορούν να υπάρξουν πετυχημένα προεκλογικά ψέματα, καθώς ο ελληνικός λαός δεν περιμένει να ακούσει κάτι αληθινό. Προσπαθήστε να αντιληφθείτε πως ο πολιτικός ανταγωνισμός στην Ελλάδα έχει καταλήξει να είναι ένα παιχνίδι αφορισμών, το οποίο στηρίζεται στον δυϊσμό «ψέμα – αλήθεια» που καταργεί τις πολιτικές σχέσεις ως σχέσεις (συν)ομιλούντων όντων. Υπάρχουν μόνον παράλληλοι μονόλογοι και προστριβές στα παράθυρα της TV επί προκλήσεων που είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης εποικοδομητικής συνομιλίας. Αυτό είναι ένδειξη δραματικής, σημειολογικού χαρακτήρα διαταραχής του πολιτικού λόγου, που προκαλεί συνειδητά ή ασυνείδητα χάος στην αντίληψη του πολίτη, κυρίως τηλεθεατή. Έτσι όλα πλέον μετατρέπονται σε μια απέραντη προεκλογική φάρσα, η οποία αν και αρχικά κεντρίζει το ενδιαφέρον του πολίτη – τηλεθεατή, στο τέλος του προξενεί αποστροφή από τον πολιτικό λόγο, από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και τους πολιτικούς. Και στο σημείο αυτό, όπως είναι φυσικό, πάρτι κάνει ο φασισμός και η ελληνική εκδοχή του νεοναζισμού!

Όσοι ενδιαφέρεστε μέσω ενός εναλλακτικού πολιτικού λόγου να υποστηρίξετε μία εναλλακτική ηγεμονία στην Ελλάδα, φροντίστε στο πλαίσιο αυτής της νέας προεκλογικής περιόδου να απεμπλακείτε από την σημειολογία «ψεύδος – αλήθεια». Δομείστε μία νέα σημειολογία που θα παντρέψει εκ νέου την πολιτική με την εθνική οικονομία και το ζήτημα της διακυβέρνησης στην χώρα σε άμεση συνάρτηση με την κρίση διακυβέρνησης στην ΕΕ, η οποία αποτελεί μία δραματική κρίση της κοινωνικής θεωρίας του ευρωπαϊσμού. Η Ελλάδα σε αυτές τις εκλογές έχει ανάγκη από έναν πολιτικό λόγο που δεν θα υπερβαίνει την πραγματικότητα που την ορίζει, αλλά τον πολιτικό λόγο που την προβληματοποιεί ως κομβικό στοιχείο της έρπουσας διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, που έντεχνα και ιδεολογικοποιημένα μετατράπηκε σε ευρωπαϊκή δημοσιονομική κρίση. Η ελληνική κρίση δεν είναι το προϊόν της διαλεκτικής «ψέμα – αλήθεια», αντίθετα η μορφή αυτή της διαλεκτικής άρθρωσης του πολιτικού λόγου είναι εκείνη που ορίζει την μορφή της κρίσης. Ακόμη και ο Επιμενίδης να έχει δίκιο με μια έντιμη σημειολογικού χαρακτήρα ρήση, είναι ο Παύλος που κατέστησε αυτή την αναφορά κεντρικό στοιχείο πολιτικής. Το πρόβλημα δεν είναι ο «Επιμενίδης», αλλά ο «Παύλος».

Ναι, σε αυτές τις εκλογές θα πρέπει να αναδειχθούν σε προβλήματα αυτοί που προβληματοποιούν την ελληνική κρίση, ως κρίση ενός αποτυχημένου μοντέλου προσαρμογής στην ΟΝΕ, αποκρύβοντες και διασκεδάζοντες την τραγική αλήθεια. Η ΟΝΕ με το γερμανικό ευρώ της είναι το πρόβλημα και το πρόβλημα των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα είναι να πορευτούν καθιστώντας αυτό το ζήτημα μία σημειολογικά κυρίαρχη πραγματικότητα. Από εκεί θα προκύψει μια νέα σημειολογία που θα χαρακτηρίσει το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας σε συνάρτηση πλέον και όχι αντίφαση με το κοινωνικό συμφέρον στην χώρα.

Περισσότερα

Το “πάση θυσία στο ευρώ” διολισθαίνει στο διπλό νομισματικό…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈχουν περάσει ήδη τρία ολόκληρα χρόνια από την ημέρα εκείνη που με απόλυτη βεβαιότητα σημείωσα πως οι πλέον έγκριτοι παράγοντες του οικονομικού καθεστώτος στην ΕΕ προσανατολίζονται στην αναδιάρθρωση του ελληνικού εθνικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) και αμέσως μετά στην πειραματική εγκαθίδρυση ενός μεταβατικού καθεστώτος (ανα)προσαρμογής στην ΟΝΕ με την μορφή του διπλού νομισματικού συστήματος. Το τελευταίο θα εμφανιζόταν ασφαλώς ως κάτι προσωρινό και ως μοναδική εξαίρεση στις ευρωπαϊκές οικονομικές πολιτικές, όπως ακριβώς και οι αναδιαρθρώσεις του ελληνικού δημοσίου χρέους και θα αποτελούσε συμπληρωματικό μηχανισμό στο καθεστώς εσωτερικής υποτίμησης, που είχε προκριθεί ως «λύση σωτηρίας» για το ευρώ και για το πολιτικό καθεστώς στην Ελλάδα.

Ίσως κάποιοι αναγνώστες να ενθυμίστε πως η αναφορά μου για την ύπαρξη ευρωπαϊκού σχεδίου για διπλό νομισματικό στην Ελλάδα, υπήρξε η πρώτη παγκοσμίως και ως τέτοια αντιμετώπισε την μήνιν των πάντων, αν και ποτέ δεν διαψεύστηκε επίσημα από κανέναν, πέραν της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία εκείνη την περίοδο διέψευδε τα πάντα – πέραν της διαρκούς διάψευσης του ίδιου του εαυτού της! Το χυδαιότερο μάλιστα είναι πως μετά από εκείνο το άρθρο μου, ξέσπασε ένα παραπλανητικό και αποπροσανατολιστικό κύμα «πτωχευσολογίας» και «ευρωδραχμολογίας» στα ελληνικά ΜΜΕ των διαπλεκομένων και των υπερλαϊκιστών, όπου γράφτηκαν του κόσμου οι ηλιθιότητες για να διασκεδαστούν ακριβώς οι δρομολογημένες εξελίξεις που αφορούσαν στην διαχείριση της ελληνικής κρίσης.

Σοκαρισμένος παρατηρούσα όλα αυτά και πλέον βέβαιος πως κάποιοι τουλάχιστον πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικοί παράγοντες στην χώρα μας αυτό πράγματι επεδίωκαν, οδηγώντας την χώρα στο ΔΝΤ και στον ατομικό μηχανισμό, ο οποίος ήταν από την αρχή βέβαιον πως θα επέφερε δραματική υποβάθμιση της εθνικής οικονομίας, ταχεία μείωση του ΑΕΠ, αύξηση του δημόσιου χρέους καθώς και έντονες τάσεις αύξησης του ιδιωτικού, περαιτέρω προβληματοποίηση της παραγωγής και των δημοσιονομικών και άναρχη αποδόμηση του καθεστώτος της εσωτερικής ζήτησης, παράλληλα με δραματικές κοινωνικές συνέπειες (φτωχοποίηση, ανεξέλεγκτη ανεργία, μετανάστευση, πλήγμα στο καθεστώς ευημερίας με εξανδραποδισμό εργαζομένων, ναζιστικού χαρακτήρα εθνικισμό κλπ.) και κρίση ρευστότητας στην αγορά με επιδείνωση των ήδη αποδιοργανωτικών και παθολογικών φαινόμενων στις συναλλαγές.

Ο λόγος που γνωστοποίησα την έγκυρη πληροφορία περί διπλού νομισματικού πριν από μια τριετία, περίοδο κατά την οποία κυριαρχούσαν στην επικαιρότητα κινδυνολογικού χαρακτήρα προβοκάτσιες, εκπορευόμενες συνήθως από την ίδια την κυβέρνηση ή τον μηχανισμό προπαγάνδας της διαπλοκής – τότε που συζητούσαμε τα περί «ναυαγίων», «αβύσσου» και «μεγάλου λιμού» αν η χώρα προβεί σε αναγκαστική και στοχευμένη αναστολή πληρωμών, στο πλαίσιο μια πιθανής αναδιάρθρωσης του χρέους – την οποία ο κ. Παπανδρέου απέκλειε σε όλες τις μορφές της, ενώ ο κ. Σαμαράς δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει για τέτοια πράγματα – ήταν να προκαλέσω απομυθοποίηση της πραγματικότητας στην κοινωνία και να συμβάλω όσο μπορούσα στην κοινωνικοπολιτική ευαισθητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών σε μια πραγματιστική βάση. Στο πλαίσιο αυτό δεν δίστασα να προτείνω άμεση και ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους πριν την σύναψη οιασδήποτε συμφωνίας με τους εταίρους μας στην ΕΕ, υπαγωγή του τραπεζικού τομέα σε δημόσιο έλεγχο και παραμονή στο ευρώ, αποκλείοντας κάθε σκέψη για διπλό νομισματικό, στο βαθμό που οι θεσμοί της ΕΕ και η ίδια η ευρωζώνη εισέρχονταν σε μια φάση αναθεώρησης της ζημιογόνας για κράτη σαν την Ελλάδα, οικονομικής διακυβέρνησης της ΟΝΕ και ριζικής αναθεώρησης του χρηματοπιστωτικού καθεστώτος, επιτρέποντας στην ΕΚΤ να δανείζει πλέον απευθείας τα κράτη. Εάν αυτό δεν συνέβαινε και οι ελληνικές κυβερνήσεις της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς δεν είχαν καν σκοπό να απαιτήσουν ένα ευρύ επενδυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα, διεκδικώντας παράλληλα την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους από τα ποσά της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, που θα απαιτείτο μετά την βεβαία αναδιάρθρωση γενικά του εθνικού χρέους, όπως και το εύλογο να εξαιρεθούν οι δημόσιες επενδύσεις από τον υπολογισμό του πρωτογενούς ελλείμματος, με εισαγωγή ρήτρας ανάπτυξης στην εξυπηρέτηση οποιουδήποτε προγράμματος της τρόικας (Μνημόνιο), τότε δεν θα μπορούσε κανείς, έχων σώας τας φρένας, να φανταστεί πώς θα μετατρεπόταν η ζωή στην Ελλάδα με ευρώ! Θα μιλούσαμε για κόλαση και υπανάπτυξη, ή κοινωνική έκρηξη και έξοδο από τους κεντρικούς θεσμούς της ΕΕ.

Αν, με μια κουβέντα, οι κυβερνήσεις συνασπισμού κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, που ευθύνονται ασφαλώς για το ναυάγιο της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, επέμεναν στο «πάση θυσία στο ευρώ» όπως φάνηκε να το υπερασπίζονται ως ιδεολόγημα, οι λύσεις μεσοπρόθεσμα ήταν αποκλειστικά δύο: ή διπλό νομισματικό, κατά το οποίο ο τραπεζικός τομέας θα παρέμενε υπό καθεστώς εξαίρεσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της ευρωζώνης με τις καταθέσεις στις τράπεζες να παραμένουν με αμετάβλητη αξία σε ευρώ, την ίδια στιγμή που οι μισθοί και όλες οι εσωτερικές συναλλαγές θα γινόταν βασικά με τοπικό/εθνικό νόμισμα, δίχως να μπορεί να αποκλειστεί έτσι η μαύρη αγορά, ή θα ακολουθούσαμε την οδό ενός βελούδινου διαζυγίου με την ευρωζώνη, θα εισαγάγαμε και εκδίδαμε εκ νέου ένα ελληνικό νόμισμα και θα εξαιρούμεθα αναπότρεπτα από τις βασικές πρόνοιες της ΟΝΕ, για ένα τουλάχιστον διάστημα.

Η δίκη μου προσέγγιση έδειξε με όρους εθνικής οικονομίας, αλλά και με όρους πολιτικής ηγεμονίας πως το «πάση θυσία στο ευρώ» και η τακτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, στο πλαίσιο προσαρμογής της στρατηγικής της τρόικας, εκεί κατέτειναν. Στο δίλημμα: διπλό νομισματικό, ή απομάκρυνση από τα ευρωπαϊκά πράγμα και χρηματοπιστωτική αυτονομία με επώδυνη αρχικά τουλάχιστον έξοδο από την ΟΝΕ. Προσαρμογή στην ΟΝΕ με την πρόσθεση συγκαλυμμένης υποτίμησης στην εσωτερική υποτίμηση, που φαίνεται σήμερα να έφτασε στα όριά της, παράγοντας αποδιοργανωτικά πλέον αποτελέσματα σε ό, τι αφορά στην ίδια την στρατηγική της τρόικας, ή εγκατάλειψη της ΟΝΕ και … «Χριστέ και Παναγία, η Β. Κορέα της Ευρώπης θα καταντήσουμε»; Θα μας πουν όσοι όλα αυτά τα χρόνια λοιδορούσαν εμάς και τις προτάσεις ημών (για τον εαυτό μου μιλάω αποκλειστικά και ας μην γίνει παρεξήγηση μια και δεν εκπροσωπώ κανέναν), υποστηρίζοντας μια τόσο αντιοικονομική, όσο και αντικοινωνική διαδικασία πτώχευσης της Ελλάδας, η οποία αν δεν οδηγούσε εκτός ΟΝΕ, σίγουρα θα οδηγούσε σε ένα μακροχρόνιο καθεστώς μεταμοντέρνας ευρωπροτεκτορατοποίησης με διπλό νομισματικό.

Στην πραγματικότητα όμως και αυτό θα είναι ψευδοδίλημμα, όπως όλα τα προηγούμενα που άρθρωσε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και οι διαπλεκόμενοι φορείς της προπαγάνδας του. Ας καταλάβουμε επιτέλους πως το ιδεολόγημα «πάση θυσία στο ευρώ» αποτέλεσε και αποτελεί την πλατφόρμα διολίσθησης στο διπλό νομισματικό, τον μονόδρομο που οδηγεί αναποδράστως σε μια μορφή διπλού νομισματικού, που δεν γνωρίζω αν έχει φιξαριστεί απολύτως ή ακόμη διερευνώνται οι λεπτομέρειες, οι οποίες θα είναι και οι κρίσιμες, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Όσα έγιναν μέχρι σήμερα και όσα εξελίσσονται είτε στο επίπεδο της εθνικής οικονομίας, είτε στο επίπεδο της αγοράς, είτε ακόμη σε εκείνο της λανθάνουσας ή έκδηλης διένεξης μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, περί των αστοχιών του «ελληνικού προγράμματος διάσωσης» και εσφαλμένης μεθοδολογίας στην στρατηγική της τρόικας, εκεί καταλήγουν: στην εγκαθίδρυση μιας μορφής διπλού νομισματικού για την Ελλάδα, δια της διολισθήσεως και της παραπλανήσεως ασφαλώς του ελληνικού λαού, όπως και της διεθνούς κοινής γνώμης. Ασφαλώς η εισαγωγή διπλού νομισματικού, θα θεμελιωθεί ισχυρά ως «ευλογία» για την ελληνική αγορά, που τεχνηέντως ξέμεινε από ρευστότητα, και «δώρο» για την ανταγωνιστικότητα της χώρας μας που δεν μπορεί να βελτιωθεί συνολικά – και όχι αποκλειστικά ως «ανταγωνιστικότητα της εργασίας» – με την εξέλιξη του ισχύοντος καθεστώτος εσωτερικής υποτίμησης! Το γιατί πράγματι δεν συμβαίνει αυτό (: η βελτίωση της λεγόμενης διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας) το εξήγησα εκτενώς και σαφώς σε προηγούμενα σημειώματά μου, εστιάζοντας κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά στην έλλειψη εξωστρεφούς βιομηχανίας υψηλής απασχολούμενης τεχνολογίας και εξειδικευμένης διεθνούς εμπορικής στόχευσης.

Αντίθετα η διολίσθηση και ο διλημματικός εγκλωβισμός στο διπλό νομισματικό, αφού πρώτα τακτοποιηθούν, ανακεφαλαιοποιηθούν με το χρέος του ελληνικού λαού στην ουσία οι αναδιαρθρούμενες γενικότερα τράπεζες στην Ελλάδα, θα οδηγήσει σε μονιμότερη παραγωγική στρέβλωση με τεράστιες συνέπειες σε επίπεδο εθνικής οικονομίας και πολιτικού συστήματος. Είναι δραματική αυτή η προοπτική καθώς ορίζει την Ελλάδα όχι στο πλαίσιο μιας παραγωγικής και δημοκρατικής ανασυγκρότησης που θα την καθιστούσε μια μικρή τεχνολογική και προοδευτική δύναμη στην Ευρώπη, αλλά μια χώρα «τρίτης ταχύτητας» που θα αναζητεί την ανάπτυξη μέσω του τουρισμού και υπηρεσιών που κινούνται ουσιαστικά γύρω από αυτόν. Ο γιος μου είναι σήμερα φοιτητής στο πολυτεχνείο, όπως υπήρξα και εγώ στην ηλικία του, πριν στραφώ στις πολιτικοδιοικητικές, νομικές και οικονομικές σπουδές. Αυτός, όπως κι εγώ τότε, ονειρεύεται μια δημοκρατική Ελλάδα, με ισχυρό Κράτους Δικαίου και καθολικό κοινωνικό μοντέλο ευημερίας, που θα αναπτύσσεται με όχημα την έρευνα, την καινοτομία και γενικότερα την εφαρμοσμένη υψηλή και φιλική προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο τεχνολογία στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας. Αυτό θα ήταν πράγματι μια προοδευτική και κοινωνική «υπόσχεση» για το μέλλον των Ελλήνων και όχι οι υπηρεσίες γύρω από τον τουρισμό και άλλες εκδοχές του τριτογενούς τομέα. Δεν τις υποτιμώ καθόλου, δεν λέω πως δεν πρέπει να αναπτυχτούν και αυτές με καλύτερη οργάνωση και σε υψηλότερο επίπεδο, αλλά η κοινωνικοοικονομική και πολιτική προοπτική των Ελλήνων δεν μπορεί να έχει ως βάση τον τριτογενή τομέα και μάλιστα της ελληνικής μορφής!

Το διπλό νομισματικό έρχεται μετά από 35 χρόνια να δικαιολογήσει σαν φάρσα τα λόγια ενός αγαπητού μου γερμανού καθηγητή μηχανικής, λάτρη της ελληνικής αρχαιότητας: «το έχεις σκεφτεί καλά νέε μου μου, να αφήσεις την ηλιόλουστη χώρα σου και να σπουδάσεις εδώ στο πολυτεχνείο, αντί να κοιτάξεις να σπουδάσεις τουριστικό μάνατζμεντ ή κάτι συναφές και να βγάλεις λεφτά στην Ελλάδα απολαμβάνοντας την ωραιότερη θάλασσα της Μεσογείου; Εγώ δεν θέλω να σε αποτρέψω από τις σπουδές που επέλεξες, αλλά προσωπικά δεν το βρίσκω ιδιαίτερα έξυπνο, εκτός αν έχεις κάποιο ιδιαίτερο συμφέρον ή ταλέντο…», μου είπε.

Το προσωπικό μου στοίχημα ήταν από εκεί και έπειτα να αποδείξω πως οι Έλληνες είμαστε ικανοί καί για άλλα – στενά παραγωγικά, οργανωτικά και τεχνολογικά ή επιστημονικά και διανοητικά δημιουργήματα – πέραν του τουρισμού, του «φαγητού» και της διασκέδασης ή των ναυτιλιακών και της αυθαίρετης οικοδόμησης. Η ισχυρή πιθανότητα, ωστόσο, η πτώχευση και φτωχοποίηση να διολισθήσει σε μια μορφή διπλού νομισματικού έρχεται να διαψεύσει και την τελευταία ελπίδα μου ο γιος μου να βιώσει στην Ελλάδα μια μορφή εκδημοκρατισμού και τεχνολογικής προόδου με βιο-οικονομικά χαρακτηριστικά που εγώ δεν έζησα. Για το τί θα μπορούσε να σημαίνει επακριβώς η εισαγωγή ενός διπλού νομισματικού για την εθνική μας οικονομία και την εξέλιξη πολιτείας και πολιτικού συστήματος, δεν είμαι αυτή τη στιγμή σε θέση να σχολιάσω εμπεριστατωμένα, αν και πολλά αποκρουστικά θα μπορούσα βάσιμα να εικάσω. Θα επανέλθω στον βαθμό που συγκεκριμενοποιηθεί κάπως το ζήτημα… και ίσως να μην απαιτηθεί να περιμένω πολύ! Σε κάθε περίπτωση αποκλείεται να αποδεχτώ πως η φύση, η κλίση ή το πεπρωμένο του Έλληνα είναι να αποτελεί το «γκαρσόνι» της Ευρώπης ή έναν εμποράκο της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς…

Περισσότερα

Success ιστορία μου, λάθος μου μεγάλο…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ Εθνικός Ύμνος της Ελλάδας από τη στιγμή που μεταβλήθηκε σε πατριδοκάπηλο τραγουδάκι και δοξαστικό εμβατήριο της πτώχευσης και φτωχοποίησης, έχασε την ικανότητα να συνεγείρει τα πλήθη. Κάποιοι ωστόσο συνεχίζουν να ανατριχιάζουν κατά την «ανάκρουσή» του, αλλά για διαφορετικούς λόγους από πριν: έρχεται στο μυαλό τους με καταθλιπτικό τρόπο η απώλεια όχι ακριβώς της Ελλάδας, αλλά των Ελλήνων. Χάσαμε του Έλληνες, αλλά δεν χάλασε δα και ο κόσμος, διαδίδουν σήμερα οι παράγοντες της τρόικας, ενώ οι παράγοντες εσωτερικού των Success stories – ας μην είμαστε άδικοι, δεν ήταν ένα και δύο από την αρχή εκδήλωσης της κρίσης μέχρι σήμερα, αλλά τουλάχιστον τρία και βαδίζουμε ολοταχώς προς το τέταρτο – με απύθμενο θράσος διαλαλούν: «εμείς τα λέγαμε»! Τι λέγατε; «Πάση θυσία στο ευρώ», δηλαδή «εργαζόμαστε για το ευρώ και μόνον. Ο ελληνικός λαός παρόλα αυτά μας εμπιστεύτηκε έτοιμος για “πάση θυσία”. Άρα, δεν κάνει να αφήσουμε την θυσία στη μέση και να προδώσουμε τον σοφό ψηφοφόρο μας»!

Η Συγκυβέρνηση της πελατειακής αμαρτίας που επισφράγισε την πτώχευση με στοιχεία ευρωπροτεκτορατοποίησης μιας χώρας που «δεν θα πτώχευε ποτέ εντός της ευρωζώνης», επιθυμεί να ολοκληρώσει το έργο της θυσίας. Αν όμως το έργο αυτό δεν ευδοκιμήσει μέχρι τελικής εξοντώσεως τριών περίπου εκατομμυρίων πολιτών, τότε οι θυσίες θα πάνε χαμένες και η Ελλάς θα χάσει το ευρώ ως μοναδικό μέσο εσωτερικών συναλλαγών. Έτσι το έχουμε: το ευρώ είναι κάτι σαν έπαθλο, το κερδίζουν οι φρόνιμοι και ικανοί και το χάνουν οι ανάξιοι και πονηροί, που κλέβουν τους συνεταίρους τους με πλαστά λογιστικά στοιχεία! Φουκαράδες συνέταιροι, πώς εξαπατηθήκατε τόσο πολύ από αυτούς τους δαιμόνιους στη λογιστική αλχημεία Έλληνες!!! Άφωνη, λέει ο μύθος των «The Financial Times» , έμεινε η κ. Μέρκελ, όταν ο φιλαλήθης και έντιμος «άνθρωπός τους στην Αθήνα» είπε στη Σύνοδο Κορυφής: σας εξαπατούσε ο προηγούμενος, ενώ εγώ ως νέος κυβερνήτης των διαφθαρμένων υπόσχομαι στριπτίζ με αυτομαστίγωση για να εξαγνιστεί η χώρα και ο λαός από την αμαρτία. Αργότερα και αφού η χώρα σώθηκε επανειλημμένως από τους φιλεύσπλαχνους και απονήρευτους συνεταίρους μας, ήρθε η ώρα το «σοκ και δέος» από την αυτομαστίγωση να μετονομαστεί επίσημα σε «Success story», το οποίο κινείται μεταξύ δύο πιθανοτήτων.

Αν η ιστορία της επιτυχίας Σαμαρά και λοιπών συγκυβερνητών δεν ολοκληρωθεί, ολοκληρωμένο ευρώ δεν θα μπορέσει να υπάρξει στην χώρα στο άμεσο μέλλον – ευλόγως! Αν πάλι οι θυσίες πιάσουν τόπο με την κυβερνητική έννοια και η χώρα παραμείνει εγκλωβισμένη σε καθεστώς μακράς πτώχευσης εξαιτίας υπέρογκου χρέους, τότε η Ελλάδα δεν θα έχει καμία θέση στην ευρωζώνη, μια και δεν θα υπάρχει καταναλωτής στη χώρα που να μπορεί να σηκώσει το βάρος του ευρώ και επενδυτής να ρισκάρει μακροχρόνια επένδυση σε ελληνικό ευρώ – επίσης ευλόγως! Άρα, ευλόγως ζητώ να αντικατασταθεί ο Εθνικός Ύμνος με κάτι που να ταιριάζει καλύτερα στο «Success story». Και δεν θέλω αηδίες με κάτι ξενόφερτα άσματα του τύπου: «Everybody knows that the dice are loaded/ Everybody rolls with their fingers crossed/ Everybody knows that the war is over/ Everybody knows the good guys lost/ Everybody knows the fight was fixed/ The poor stay poor, the rich get rich/ That’s how it goes/ Everybody knows/ Everybody knows that the boat is leaking/ Everybody knows that the captain lied… Everybody knows the deal is rotten… And everybody knows that you’re in trouble…»!

Ο Εθνικός Ύμνος είναι ο ύμνος των νικητών και όχι των ηττημένων, πόσο μάλλον των δήθεν παραπλανημένων και τάχαμου εξαπατημένων, που δέχθηκαν πως «μαζί τα φάγαμε» και πως υπήρξαν διαφθαρμένοι και χαραμοφάηδες μέχρι το κόκκαλο. Όλοι αυτοί θα πρέπει για να νομιμοποιήσουν πολιτικά στο εσωτερικό τους τις αναθεωρήσεις, εξομολογήσεις και αναθεματισμούς του ΔΝΤ ως προς το «πρόγραμμα διάσωσης του Ευρώ», μέσω της καταστροφής της ελληνικής κοινωνίας και αγοράς, να αντικαταστήσουν τον Εθνικό Ύμνο με μια παραλλαγή του προφητικού και βαθειά γνωστικού τραγουδιού του Κώστα Ψυχογιού «Ιστορία μου Αμαρτία μου». Να, κάπως έτσι: «success ιστορία μου, αμαρτία μου/ λάθος μου μεγάλο/ είσαι αρρώστια μου μες στα στήθια μου/ και πώς να σε βγάλω. Παρακαλώ πότε να έρχεται το βράδυ (των εκλογών)/ πότε να έρθει εκείνη η ώρα (της ανακοίνωσης των αποτελεσμάτων) η γνωστή/ που θα φανείς όπως ο κλέφτης στο γυαλί/ κι από την λαχτάρα (για ρουσφέτι, αρπαχτή, παραγοντισμό και πολιτικώς ορθή παραβατικότητα) η καρδιά μου θα σφιχτεί. Success ιστορία μου, αμαρτία μου/ λάθος μου μεγάλο/ είσαι αρρώστια μου μες στα στήθια μου/ και πώς να σε βγάλω»!

Δεν βγαίνει αυτή η «αρρώστια» προτού η κυρία Μέρκελ αναγκαστεί προεκλογικώς να εξηγήσει πόσο θα κοστίσει η παραμονή της Ελλάδας στο Ευρώ. «Η καγκελάριος και ο υπουργός Οικονομικών δεν επιτρέπεται πλέον να αφήνουν τους πολίτες στο σκοτάδι, σε σχέση με το γεγονός ότι μετά τις εκλογές θα πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του χρέους της Ελλάδας με συμμετοχή του δημόσιου τομέα. Η κυρία Μέρκελ έχει πει ότι η Ελλάδα πρέπει να μείνει στο ευρώ. Τώρα θα πρέπει να μας πει και πόσο θα κοστίσει αυτή η υπόσχεση. Η αλήθεια πρέπει να ειπωθεί πριν από τις εκλογές» δήλωσε ο υπεύθυνος των Γερμανών Σοσιαλδημοκρατών για την δημοσιονομική πολιτική Κάρστεν Σνάιντερ. Πόσο θα κοστίσει μετεκλογικώς στον γερμανό φορολογούμενο το προεκλογικό «ελληνικό Success story» της κυρίας Μέρκελ, είναι σήμερα το ζήτημα και όχι πόσο θα στοιχήσει έστω η ημι-παραμονή της Ελλάδας στην ευρωζώνη στον ελληνικό λαό. Αυτόν τον λογαριασμό κανείς δεν τόλμησε να επιχειρήσει να κάνει, ενώ πολλοί διαπλεκόμενοι οικονομικοί και πολιτικοί παράγοντες στο εσωτερικό δεν δίστασαν να γελοιοποιηθούν «λογαριάζοντας» τις απώλειες από την στάση πληρωμών που θα οδηγούσε κατ’ αυτούς σε βεβαία έξοδο από το ευρώ, φέρετρα, φωτιές, λεηλασίες και μεγαλύτερο λιμό από εκείνον του 1941-1942!

Οι άνθρωποι καλώς λογάριαζαν για την πάρτη τους με την εσωτερική υποτίμηση, καθώς ούτε παραγωγοί ήταν, ούτε εργαζόμενοι, αλλά τραπεζίτες, χρηματιστές, εργολάβοι του δημοσίου και άπληστοι μεταπράτες σε μόνιμο ρόλο εθνικού ευεργέτη. Οι πολιτικοί από την δεξιά μέχρι την αριστερά του κ. Κουβέλη και τα «παπαγαλάκια» τους καλώς επίσης λογάριαζαν στη βάση της εσωτερικής υποτίμησης, διότι αυτό και μόνον αυτό θα τους επέτρεπε να παραμείνουν στα πράγματα. Θα ήταν λάθος τους να μην ακολουθήσουν το λάθος του ΔΝΤ, όντες βασιλικότεροι του βασιλέως. Ήταν μονόδρομος πράγματι γι’ αυτούς η εσωτερική υποτίμηση και όπου φτάσει. Πού μπορεί άραγε να φτάσει; Στην πρόσθεση συγκαλυμμένης υποτίμησης με ένα διπλό νομισματικό στην εσωτερική υποτίμηση, για να… διορθωθεί το «λάθος», όπως θα πουν σε λίγο καιρό «οι πάση θυσία στο ευρώ». Βλέπετε, η πραγματικότητα του «Success story» είναι χειρότερη από την πρόβλεψη που κάποιοι κάναμε με ορθή προσέγγιση. Μας ξεπέρασε η πραγματικότητα προς το δυσμενέστερο, αλλά ακόμη ο λαός δεν αφυπνίζεται! Γιατί να αφυπνιστεί τώρα που το «λάθος» θα διορθωθεί με ένα μεγαλύτερο; Βαθύτερη ύφεση 5,6% κατέγραψε η Στατιστική Υπηρεσία για το πρώτο τρίμηνο του έτους – ακόμη μεγαλύτερη από ό, τι προέβλεψα εγώ ο «μίζερος», λέγοντας το «πονηρό»: «Με βάση τα διαθέσιμα μη εποχικά διορθωμένα στοιχεία, το Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν (ΑΕΠ) κατά το 1o τρίμηνο του 2013 παρουσίασε μείωση κατά 5,6% σε σχέση με το 1o τρίμηνο του 2012, έναντι της μείωσης κατά 5,3% που είχε υπολογιστεί στην πρώτη εκτίμηση που είχε ανακοινωθεί στις 15 Μαΐου. Η διαφορά αυτή είναι αποτέλεσμα της χρησιμοποίησης στοιχείων που δεν ήταν διαθέσιμα κατά την πρώτη εκτίμηση».

Πόσα άραγε στοιχεία δεν είναι ακόμη διαθέσιμα και πόσα στα κουτουρού υπολογισμένα με την μέθοδο: μέσω ενός επαγωγικού συλλογισμού, αλλά παραγνωρίζοντας τα δεδομένα της ελληνικής εμπειρίας, τα οποία θα έπρεπε να θεωρούνται τα μόνα σίγουρα και ασφαλή τεκμήρια γνώσης, εξάγεται μία επιστημονικοφανής υπόθεση διατυπωμένη σε μία πολιτική γλώσσα. Αυτή η πολιτική γλώσσα της Τρόικας που παπαγαλίζει η Συγκυβέρνηση και οι φορείς της προπαγάνδας της αποτελείται από οικονομικούς όρους που στηρίζονται σε μια γενικά αυθαίρετη υπόθεση και στη συνέχεια, κάνοντας χρήση του παραγωγικού συλλογισμού, διατυπώνεται μια αληθοφανής εμπειρική πρόβλεψη, η οποία δεν μπορεί παρά να εκφράζει ευσεβείς πόθους του συντάκτη της. Η όλη διαδικασία, που συντελείται σε ένα ρασιοναλιστικό μαθηματικό και γλωσσικό πρότυπο, καταλήγει σε ένα θεώρημα που υπόκειται ασφαλώς σε εμπειρικό έλεγχο στο πλαίσιο της δημοσιονομικής εξέλιξης για να επικυρωθεί ή να διαψευστεί. Στη περίπτωσή μας, όπου το πείραμα στην Ελλάδα διαψεύδει την υπόθεση της Τρόικας, αναγορεύεται απευθείας σε νέο αισθητηριακό δεδομένο, που θα ληφθεί υπόψη στην εξαγωγή της νέας «θεωρίας» του ΔΝΤ στο μέλλον, που θα αφορά σε μια άλλη χώρα. Η διόρθωση του λάθος δηλαδή του ΔΝΤ, είναι μεθοδολογικής μορφής και δεν αφορά στην Ελλάδα, η οποία θα πρέπει να ζήσει με τα αποτελέσματα του λάθους, τα οποία όμως όπως έδειξα τις προάλλες δεν είναι λάθος, αλλά αμαρτία που γράφει ιστορία.

Σημείωνα μεταξύ άλλων για το Success story: «Σωτηρία» με τον μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης σήμαινε: άσκηση πολιτικής βίας (σοκ) με το πιστόλι στον κρόταφο του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του στην βουλή, ώστε δια της δημοσιονομικής συρρικνώσεως να περάσει η ελληνική οικονομία από ένα σχετικά υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, ένα επίπεδο χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής και χαμηλότερου ποσοστού ανεργίας σε σχέση με τους ρυθμούς πληθωρισμού και τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε μια άλλη οικονομική δομή. Αυτή που θα οριζόταν στο πλαίσιο χαμηλότερου επιπέδου παραγωγής, υψηλότερου ποσοστού ανεργίας και υψηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής, ώστε να υπάρξει σύγκλιση σε ό, τι αφορά στον ρυθμό του πληθωρισμού και στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως αυτός ορίζεται (επιδιώκεται) από την γερμανική ηγεμονία. Όλα αυτά δεν ήταν λάθος, αλλά το σωστό που προνοούσε η στρατηγική Τρόικας και όλων όσων πολιτικών στο εσωτερικό υποστήριξαν τα Μνημόνια. […] Δηλαδή, το «success story» εξαρτάται από την ευόδωση του σοκ, που σημαίνει πως αυτό εξαρτάται από την ταχύτητα μετασχηματισμού, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να αλλάξει σημείο ισορροπίας, χαρακτηριζόμενη πλέον από υψηλότερη ανταγωνιστικότητα τιμών, χαμηλότερο επίπεδο παραγωγής και υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Αυτά ήταν τα κοινωνικά και παραγωγικώς καταστροφικά στοιχεία του «success story», που θα οδηγούσαν θεωρητικά και μακροπρόθεσμα στην αύξηση της εξωτερικής ζήτησης, και μαζί με αυτήν της συνολικής ζήτησης σε μια οικονομία που θα έμπαινε τότε και μόνον τότε σε αναπτυξιακή τροχιά.

Τι γίνεται όμως τώρα με την αποτυχία του πειράματος; Δεν φαίνεται πώς θα μπορούσε να αυξηθεί έστω και πολύ αργότερα η συνολική ζήτηση με την μεθοδολογία της Τρόικας και αναζητείται εύσχημος τρόπος αυτή να εγκαταλειφτεί δίχως να πληγεί ανεπανόρθωτα το κύρος του διεθνούς Οργανισμού. Και γιατί θα πρέπει να εγκαταλειφτεί; Διότι το «success story» δεν περιελάμβανε ένα μηχανισμό που θα αντιστάθμιζε επενδυτικά την καταστροφή από τρεις συντρέχοντες παράγοντες: (1) πτώση της παραγωγής ταυτόχρονα με την κατανάλωση και γενικότερα την εσωτερική ζήτηση, (2) σημαντική μείωση της ρευστότητας, με συνεπαγόμενη μείωση της απασχόλησης, αύξηση της απορρύθμισης στην αγορά και αύξηση της ανεργίας, (3) εξασθένηση της διαπραγματευτικής ισχύος των εργαζομένων, που οδηγεί σε χαμηλότερους ονομαστικούς μισθούς και αργότερα σε τραγικά χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, πράγμα που δεν μπορεί ωστόσο, στο πλαίσιο της ελληνικής παραγωγικής πραγματικότητας να μεταφερθεί στις τιμές καταναλωτή ως συνέπεια της μείωσης του μοναδιαίου κόστους εργασίας. Αν παραδόξως οι έλληνες επιχειρηματίες έδειχναν αλτρουισμό και μετακυλούσαν την μείωση αυτή από το κόστος εργασίας στη τιμή των προϊόντων και υπηρεσιών, θα ανέτρεπαν πάλι την ισορροπία του προγράμματος της Τρόικας, καθώς όρος επιτυχίας του, επαλήθευσης της υπόθεσης εργασίας του δηλαδή, ήταν η πρόβλεψη για μείωση του εισοδηματικού μεριδίου της εργασίας στο ήδη αναπότρεπτα μειούμενο ΑΕΠ, να καταλήξει στην μείωση του εξωτερικού ελλείμματος με παράλληλη αύξηση των περιθωρίων κέρδους κυρίως στις ολιγοπωλιακές επιχειρήσεις.

Πού είναι το λάθος λοιπόν; Στο μέγεθος της κατάρρευσης, σου λένε. Μα αυτό ήταν συνάρτηση της ταχύτητας της προσαρμογής στην ΟΝΕ, υπό τις νέες συνθήκες της πτώχευσης. Άρα δεν φταίει το ΔΝΤ, αλλά οι Γερμανοί που διαμόρφωσαν τους όρους πτώχευσης και το timing των επιμέρους μεταρρυθμίσεων. Τα ιδιαίτερα πολιτικά συμφέροντα της κυρίας Μέρκελ δηλαδή και των παραγόντων που εξαρτώνται άμεσα από την ΕΚΤ σε συνάρτηση με το λογιστικό μπάχαλο στα ελληνικά δημοσιονομικά «μόλυνε» την θεραπεία του ΔΝΤ, υποστηρίζουν αυτοί των οποίων ο ρόλος μοιάζει να ολοκληρώνεται στο ελληνικό success story. Δεν φταίει ο Αδάμ που γεύτηκε τον καρπό της αμαρτίας, η Εύα τον σκανδάλισε. Και ο ελληνικός λαός πλήρωσε και θα συνεχίσει να πληρώνει την αμαρτία, την οποία, αν δεν κάνει τελικώς Εθνικό Ύμνο, θα την μετατρέψει σε προσευχή που θα λυτρώνει την επόμενη εκλογική «αμαρτία» του.

Περισσότερα

Η απάτη που διχάζει ιδιωτικό και δημόσιο τομέα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠολύ πριν από την κρίση υποστήριζα πως εάν η Ελλάδα παγιδευτεί σε μια (ψευδο)συγκρουσιακή λογική μεταξύ ιδιωτικού και δημόσιου τομέα της οικονομίας θα έχει διαμορφώσει τις συνθήκες εγκλωβισμού της στην κοινωνικοοικονομική άβυσσο. Αργότερα, το 2008, με σειρά άρθρων προσπάθησα να εξηγήσω πως εκεί όπου η μεταρρύθμιση του δημοσίου τομέα, για να προσαρμοστεί θεσμικά και τεχνολογικά στην δημιουργία υψηλής υπεραξίας από τον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της παραγωγής, καθυστερεί, ολόκληρη η εθνική οικονομία φρενάρει. Και πως μεταρρυθμίσεις κάνεις στη φάση της ανάπτυξης και όχι της ύφεσης.

Οι μεταρρυθμίσεις στον δημόσιο τομέα στη φάση της ύφεσης προκαλούν σοβαρό πλήγμα στην οικονομία της αγοράς και θίγουν άμεσα, έμμεσα και αμέσως τον ιδιωτικό τομέα. Εάν η ύφεση δεν αντιμετωπισθεί μάλιστα σύντομα με αναπτυξιακές πρωτοβουλίες από τον δημόσιο τομέα, τότε ο ιδιωτικός όχι μόνον απειλείται με συρρίκνωση αλλά κυριολεκτικώς με διάλυση.

Περισσότερα

Δημιουργούν έρημο και την αποκαλούν ειρήνη…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΔεν μας έφταναν τα βάσανά μας, έχουμε και όλους τους επίδοξους αντιμνημονιακούς να μας πρίζουν με το λάθος του ΔΝΤ. Μέχρι και ο κ. Στουρνάρας με τ’ όνομα, ξέρετε αυτόν που όλοι οι διαλεχτοί διανοούμενοι των σαλονιών μόδας νομίζουν ως μέγα οικονομολόγο, απαίτησε σχετική δήλωση από την ΕΕ. Τελικά είτε παίζει κανείς το γνωστό χαρτοπαίγνιο ο «παπάς», είτε μιλά για τον δημοσιονομικό πολλαπλασιαστή, είναι το ίδιο πράγμα. Εδώ δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής, εκεί δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής, που πήγε ο δημοσιονομικός πολλαπλασιαστής; Όποιος δεν θέλει να καταλάβει τι συμβαίνει και σε τι κατάσταση έχει οδηγηθεί η χώρα και η ελληνική κοινωνία, δεν έχει παρά να φλυαρεί περί δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή. Κατά τα άλλα μια από τα ίδια.

Εδώ έφτασε το έτερον ήμισυ του κ. Στουρνάρα – για να μην παρεξηγηθώ, έτερον ήμισυ ως προς το απύθμενο βάθος της οικονομικής του μόρφωσης – ο λεγόμενος αντιμνημονιακός κ. Βαρουφάκης ανεφώνισε τρις: Αποθανέτω η ψυχή μου μετά των αλλοφύλων, τώρα που το ΔΝΤ βρήκε το λάθος και μπήκε στον σωστό δρόμο! Κατά τ’ άλλα ο κ. Βαρουφάκης, με το γνωστό από την εποχή της πλατείας Συντάγματος πολύ ταιριαστό υποκοριστικό, μας διαβεβαιώνει ότι πάμε καλύτερα γιατί, λέει, ο προϋπολογισμός παρουσιάζει πρωτογενές ισοζύγιο και έτσι, λέει, το κράτος μαθαίνει να δαπανά εξ ιδίων πόρων χωρίς να δανείζεται. Βέβαια δανείζεται για να ξεχρεώνει τα παλιότερα χρέη του, αλλά αυτό δεν συνιστά πρόβλημα, αρκεί να πετυχαίνει ευνοϊκούς όρους δανεισμού. Τάδε έφη ο κ. Βαρουφάκης στον κ. Παπαδάκη και μας άφησε σύξιλους. Το μόνο που μένει είναι να πειστεί η «Ευρώπη» να λασκάρει τα δεσμά, για να πεθαίνουμε πιο λάσκα ρε παιδιά και να μας δανείζει με ευνοϊκότερους όρους. Τι καλύτερο;

Περισσότερα