Πολυμορφία η παρτακισμός; Ένα σύγχρονο κοινωνικό δίλλημα

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΌταν η διαφορετικότητα δεν γίνεται αποδεκτή ως τέτοια και δεν ενσωματώνεται στις συλλογικότητες στα πλαίσια μιας εξελικτικής διαδικασίας τότε η ποικιλομορφία των σύγχρονων κοινωνιών θρυμματίζεται αργά ή γρήγορα σαν σάπιο ξύλο.

Αυτό είναι το αποτέλεσμα μιας έρευνας που διεξήγαγε το διάσημο γερμανικό Think Tank, Ίδρυμα Bertelsmann. για την Αυστρία. Το συμπέρασμα της έρευνας αυτής επεκτείνεται σε πολλές άλλες πλούσιες χώρες του Βορρά οι οποίες δεν φαίνονται πλέον σε θέση να ανεχτούν και να αντέξουν οικονομικά την κοινωνική συνοχή.

Η αμφισβητούμενη έννοια της «διαφορετικότητας», αναδεικνύεται με βάση την έρευνα του Ιδρύματος ταυτόχρονα σε πρόβλημα όσο και σε ευκαιρία.

Όπως έχουν δείξει άλλωστε και άλλες έρευνες του Ιδρύματος Bertelsmann από το Gütersloh, πολλές πλούσιες χώρες του Βορρά κατατάσσονται πολύ πιο πίσω από τις σκανδιναβικές χώρες, όσον αφορά το ζήτημα της κοινωνικής ετερότητας..

Πολλές πλούσιες χώρες της Ευρώπης σε αντίθεση με τις σκανδιναβικές δυσκολεύονται να αντιμετωπίσουν την κοινωνική ποικιλομορφία και διαφορετικότητα ως εν δυνάμει στοιχείο εμπλουτισμού που ενισχύει την κοινωνική συνοχή.

Κατά συνέπεια πολλές πλούσιες χώρες του Βορρά είναι φτωχές στο ζήτημα της συλλογικής συμβίωσης. Ειδικότερα μια συγκεκριμένη έρευνα του Ιδρύματος Bertelsmann έδειξε ότι η συνοχή της γερμανικής κοινωνίας είναι λιγότερο ανεπτυγμένη από ό, τι σε πολλές άλλες χώρες.

Η Γερμανία καταλαμβάνει μόνο την μέτρια θέση 14 ανάμεσα σε 34 χώρες στο πεδίο της κοινωνικής συνοχής. Ιδιαίτερα καλές επιδόσεις έχουν οι σκανδιναβικές και αγγλοσαξονικές χώρες.

Όπως διατείνονται οι ερευνητές υπάρχει κατ ‘αναλογία μεγαλύτερη ποιότητα κοινωνικής συμβίωσης σε κράτη με μεγαλύτερη κοινωνική συνοχή.

Υπό ευνοϊκές συνθήκες, οι άνθρωποι ανταποκρίνονται σε ανθεκτικότερες κοινωνικές σχέσεις, αισθάνονται πιο συναισθηματικά συνδεδεμένοι με τους άλλους ανθρώπους στη χώρα τους και επικεντρώνονται περισσότερο στο κοινό καλό.

Ένα καλό πλαίσιο για μια ισχυρή κοινωνική συνοχή, κατά την άποψη των ερευνητών είναι η μεγαλύτερη κοινωνική ευημερία, η μεγαλύτερη εισοδηματική ισότητα και η ανάπτυξη της κοινωνίας της γνώσης.

Οι χώρες με την μεγαλύτερη συνοχή είναι η Δανία, η Νορβηγία, η Σουηδία και η Φινλανδία. Οι χώρες με την μικρότερη συνοχή είναι η Βουλγαρία, η Ελλάδα και τη Ρουμανία.

Για την έρευνα με τίτλο «ραντάρ κοινωνικής συνοχής» αξιολογήθηκαν από μια ερευνητική ομάδα από το Πανεπιστήμιο της Βρέμης δεδομένα από τα τελευταία 25 χρόνια που συνοψίζονται σε έναν πίνακα. Η ερευνητική ομάδα προσέφυγε σε μια σειρά από διεθνείς συγκριτικές μελέτες και ερεύνησε την κοινωνική συνοχή των κρατών μελών της ΕΕ καθώς και της Αυστραλίας, του Καναδά, της Νέας Ζηλανδίας, της Νορβηγίας, της Ελβετίας, των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Η μελέτη εξετάζει κοινωνικούς δείκτες στην ανάπτυξή τους.

Στα συνολικά αποτελέσματα συμπεριλήφθηκαν τα αποτελέσματα από εννέα δείκτες όπως τα κοινωνικά δίκτυα, η κοινωνική εμπιστοσύνη στους άλλους, το αίσθημα δικαιοσύνης, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η ταυτότητα, η εμπιστοσύνη στους θεσμούς, η αλληλεγγύη, η ετοιμότητα αλληλοβοήθειας, η αναγνώριση των κοινωνικών κανόνων και η κοινωνική συμμετοχή.

Κατά την αντίληψη του Think Tank oι σύγχρονες κοινωνίες δεν στηρίζονται μόνο στην αλληλεγγύη που προέρχεται από την ομοιότητα, αλλά και στην αλληλεγγύη η οποία βασίζεται στην πολυμορφία και την αλληλεξάρτηση.

Αυτά είναι αναμφίβολα μεγάλα λόγια που ακούγονται από την πλευρά της Bertelsmann Foundation., είναι όμως φυσικό ότι οι αξιώσεις αυτές θα πρέπει να επανεξετασθούν πρώτα από όλα και να εφαρμοστούν με μεγάλη σύνεση στην πράξη.

Πολλές από τις νοσηρές εξελίξεις στις πλούσιες χώρες του Βορρά άλλωστε εδράζονται σε εντελώς διαφορετικές αιτίες, όπως τα αστικά κόμματα που κινούνται πολλές φορές με παρωπίδες απέναντι στα οξυμμένα προβλήματα, και κατευθύνονται προς τον δεξιό λαϊκισμό για να παραμείνουν ελκυστικά προς τον ανασφαλή μέσο όρο των πολιτών. η σε μα εκδοχή αριστερού λαϊκισμό που προασπίζεται δήθεν την εντόπια εργασία.

Σε όλα αυτά προστίθεται το συλλογικό αίσθημα αδυναμίας στο σύγχρονο εργασιακό βίο, όπου ο εργαζόμενος νοιώθει περισσότερο ως παιχνίδι των αγορών παρά ως σταθερό σημείο αναφοράς.

Ο φόβος της απόλυσης και της ανεργίας αναπαράγεται από τις καθημερινές ειδήσεις για τις μεγαλοπτωχεύσεις εταιρειών και βιομηχανιών εν μέσω κρίσης. Κυριαρχεί επομένως μια λογική άμυνας. που δεν επιτρέπει μεγάλα περιθώρια ανεκτικότητας. Τα κεφάλια μέσα, που λέμε.

Η μεγάλη πίεση στην οποία εκτίθεται η σημερινή γενιά εργαζομένων την εγκλωβίζει σε ένα συνεχές αίσθημα του πνιγμού. Κάτω από τέτοιες συνθήκες είναι προφανές ότι δύσκολα μπορεί να λειτουργήσει η συλλογικότητα ως σαμπρέλα σωτηρίας για άλλους.

Ακόμη και αν εξαιρέσουμε το αμφιλεγόμενο θέμα της μετανάστευσης, υπάρχουν χιλιάδες άλλες κοινωνικές εστίες κρίσης που χρήζουν άμεσης αντιμετώπισης.

Οι κοινωνίες του σήμερα έχουν υιοθετήσει την νοοτροπία του παρτάκια. Στηρίζονται κυριολεκτικά σε μια στην γενιά παρτάκηδων..

Με δεδομένο ότι ο παρτάκιας είναι αυτός που κοιτάει μόνο την πάρτη του, φροντίζει για το βόλεμά του και συμπεριφέρεται καιροσκοπικά και ωφελιμιστικά θεσπίζεται μια κοινωνία βίαιου διαγκωνισμού και απόλυτης εξατομίκευσης.

«Σκέφτομαι πρώτα την πάρτη μου, και μετά τους άλλους» είναι το μότο.

Ο καθένας προσπαθεί να αντισταθμίσει την συλλογικά διάχυτη υπαρξιακή αβεβαιότητα με λίγο περισσότερο εγωισμό.

Είναι ασαφές ότι το εγχείρημα αποτυγχάνει εν τη γενέσει αφού σε συνθήκες «παρτακισμού», η ύπαρξη μιας λαοθάλασσας φτωχών είναι απαραίτητη για τις νησίδες πλούτου που ξεπροβάλλουν εδώ κι εκεί στην επιφάνεια μιας παγκόσμιας οικονομίας χαμηλής στάθμης. Την ίδια στιγμή, που εξ αιτίας αυτής της συμπεριφοράς δεν έχουμε αρκετό παραγόμενο πλούτο, έχουμε αρκετούς πλούσιους: αυτούς που κέρδισαν στο «παζάρι», είτε με την πονηριά τους (εκμεταλλευόμενοι ευκαιρίες = πιάνοντας κορόιδα) είτε με τη βία (έχοντας τα μέσα εξαναγκασμού των άλλων). Παράλληλα, έχουμε πολλαπλάσιους φτωχούς: αυτούς που έχασαν (ή «γεννήθηκαν χαμένοι») για να υπάρξουν οι λίγοι κερδισμένοι.

Σε έναν κόσμο «ευέλικτο» στον οποίο σχετικοποιείται κάθε ηθική αξία και διαλύεται κάθε ηθικός κώδικας, είναι δύσκολη έως αδύνατη η προώθηση της κοινωνικής αλληλεγγύης και του συλλογικού πνεύματος κοινότητας. Ότι απομένει από το παλιό ηθικό απόθεμα προσαρμόζεται ατομιστικά και ερμηνεύεται με βάση τα ίδιον όφελος.

Εάν σκεφτούμε ότι το μέσο καθαρό ενεργητικό του πλουσιότερου 5 % στις πλούσιες χώρες της Βόρειας Ευρώπης αντιστοιχεί στο 45 % – 60 % του συνόλου του ενεργητικού πλούτου, καθίσταται σαφές πόσο δύσκολο γίνεται σήμερα να μεταφέρει και να αισθάνεται κανείς την μεγάλη εικόνα των κοινωνιών.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες λογικό και επόμενο είναι η διαφορετικότητα ως φαινόμενο κοινωνικής πολυμορφίας να κατατάσσεται στα «διάφορα» στην διαχειριστική ατζέντα της εξουσίας. Τα καλοκαίρια είναι για τους λίγους και οι χειμώνες για τους πολλούς. Καλά μπάνια λοιπόν σε όλους.

Περισσότερα

Για την μεταστροφή της γερμανικής σοσιαλδημοκρατίας

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Πολιτικός Επιστήμονας – Κοινωνιολόγος

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΣοσιαλδημοκρατικές αξίες

Υπό το βάρος των εξελίξεων αλλά και των αρνητικών δημοσκοπήσεων, το ενίοτε κραταιό γερμανικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα SPD, φαίνεται να βάζει επιτέλους νερό στο κρασί του, επενδύοντας εκ νέου το οικείο προγραμματικό και ιδεολογικό στίγμα με παραδοσιακά χαρακτηριστικά που ιστορικά το διέκριναν από τον δεξιό πολιτικό λόγο.

Η εξέλιξη αυτή σηματοδοτήθηκε πρόσφατα από τον πρόεδρο του SPD Sigmar Gabriel που άνοιξε στο συνέδριο του κόμματος στο Augsburg. Ανακοινώνοντας πλέον επίσημα την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας, ο Gabriel σημείωσε ότι τελικός στόχος είναι η νίκη στις εκλογές και ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συνασπισμού μαζί με τους Πράσινους. Τη ίδια στιγμή ο Gabriel τόνισε με έμφαση ότι και τα δύο κόμματα διεκδικούν μια «δίκαιη και ισότιμη» κοινωνία στην Γερμανία.

Περισσότερα

Η ανταγωνιστικότητα και η ατζέντα του τρόμου

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΧωρίς περιστροφές…

Αυτά που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα, ειδικότερα όσον αφορά την Κύπρο αλλά και την σκληρότερη στάση που ακολουθεί η τρόικα απέναντι στην Ελλάδα φαίνονται εκ πρώτης όψεως ως άλλη μια αλλαγή παραδείγματος στην πολιτική της ευρωζώνης.

Εντούτοις εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη και συστηματική λογική υπαγμένη στο σύνδρομο ανταγωνιστικότητας από το οποίο διακατέχεται η Γερμανία ειδικότερα μετά την γερμανική ενοποίηση.

Περισσότερα

Από τα μεγάλα οράματα στη “γερμανική Ευρώπη”

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΌλα όσα τεκμαίρονται τα τελευταία 3 χρόνια γύρω από το εγχείρημα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης έχουν περισσότερο την χροιά ενός εκτεταμένου δράματος, παρά την υφή μιας αισιόδοξης αφήγησης συναρτημένης με την ενωμένη Ευρώπη.

Είναι προφανές ότι εάν ζούσαν σήμερα οι μεγάλοι πρωτοπόροι της μεγάλης ευρωπαϊκής αρχιτεκτονικής, όπως o Jean Monnet, ο Robert Schuman η ο Winston Churchill θα αντίκριζαν με απογοήτευση τόσο την στασιμότητα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης όσο και την κρίση της ευρωζώνης που σε κάθε περίπτωση περιέχει συγκρουσιακά χαρακτηριστικά.

Περισσότερα

Οι καταθέσεις στο στόχαστρο της ευρωδιάσωσης. Το τέλος του τραπεζικού συστήματος όπως το γνωρίζαμε

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΜετά από πολλές μέρες αγωνίας με τα τύμπανα του οικονομικού πολέμου να ηχούν παντού, κορυφώθηκε το κυπριακό δράμα με μια συμφωνία η οποία συνοδεύτηκε με κραυγές επιτυχίας από τις Βρυξέλες και το Βερολίνο. Ενίοτε ωστόσο μια βαθύτερη ματιά στα τεκταινόμενα ενδέχεται να είναι αποκαλυπτική. Εν προκειμένω λοιπόν το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ Κύπρου και τρόικας σηματοδοτεί κατ’ ουσία την πλήρη παροχή δυνατότητας στην ΕΕ να ελέγξει όλους τους των ευρωπαϊκούς τραπεζικούς λογαριασμούς εντός της ακτίνας επιρροής της.

Σε όλη την Ευρώπη διαχύθηκε η εντύπωση ότι όποιος πάει τα χρήματα του στην τράπεζα, δεν είναι πλέον απολύτως ασφαλής και ότι με άμεση ισχύ, όλες οι τράπεζες της ζώνης του ευρώ είναι πλέον υποκείμενες στις διαθέσεις των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες.

Περισσότερα

Κοινωνική ανισότητα στην Ευρώπη

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΣτο τελευταίο του βιβλίο «το τίμημα της ανισότητας» το οποίο αναφέρεται κυρίως στην Αμερική ο νομπελίστας οικονομολόγος J. Stiglitz διαπιστώνει ότι η κρίση επιδείνωσε κατά πολύ την θέση των κατώτερων και μεσαίων στρωμάτων ενώ το πλουσιότερο1 % του πληθυσμού παρά τα πλήγματα που δέχτηκε, κράτησε ένα τεράστιο τμήμα του εθνικού εισοδήματος δηλαδή το ένα πέμπτο. Η κρίση κατά τον Stiglitz επιδείνωσε ποικιλοτρόπως την ανισότητα μέσα από την αύξηση της ανεργίας, τα χαμένα σπίτια , τους μειωμένους ή στάσιμους μισθούς.

Οι πλούσιοι απεναντίας μετά από προσωρινές απώλειες σε χρηματιστηριακές αξίες επωφελήθηκαν από την συνακόλουθη ανάκαμψη και το «ανώτατο 1% των Αμερικανών κέρδισε το 93% του επιπλέον σε σύγκριση με το 2009 , εισοδήματος που δημιουργήθηκε στην χώρα το 2010».

Περισσότερα

Από τη μεταλλαγμένη σε μια ριζοσπαστική σοσιαλδημοκρατία

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΟι μεταλλάξεις της σοσιαλδημοκρατίας και ο «μεσαίος χώρος»

Έχει καθιερωθεί ως πάγια τακτική των διεθνών διαμορφωτών της κοινής γνώμης καθώς και των διαπλεκόμενων με αυτούς παικτών της αγοράς, να θρηνούν για την υποτιθέμενη “δογματική ακινησία” των σοσιαλιστικών κομμάτων, ερμηνεύοντας τις όποιες εκλογικές τους ήττες με το επιχείρημα ότι αδυνατούν να αποκτήσουν ερείσματα στον λεγόμενο μεσαίο χώρο επειδή τοποθετούνται λιγότερο η περισσότερο στην αριστερά όχθη του πολιτικού σκηνικού(1).

Το στρατηγικό επιχείρημα της διεθνούς νομενκλατούρας των ΜΜΕ εκάστοτε καταλήγει στην προάσπιση ενός “εκσυγχρονισμού” και του ανοίγματος της κεντροαριστεράς προς απόσπαση της χρήσιμης ψήφου του κέντρου, δεδομένου ότι η ενίσχυση από αριστερά εκ των προτέρων θεωρείται απίθανη. Εν προκειμένω η έννοια του κέντρου αναφέρεται στην πεποίθηση ότι οι πραγματικές λύσεις απαιτούν ρεαλισμό και πραγματισμό, και όχι ιδεαλισμό, ριζοσπαστισμό και συναίσθημα (2).

Περισσότερα

Το τέλος της Δημοκρατίας των καταναλωτών

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΟ νομπελίστας οικονομολόγος Γιόζεφ Στίγκλιτς θεωρεί ότι η κρίση της ευρωζώνης είναι περισσότερο πολιτική παρά οικονομική, με την έννοια ότι η Ευρώπη πρέπει να ανησυχεί περισσότερο για το έλλειμμα δημοκρατίας που υπάρχει στους κόλπους της, παρά για τα δημοσιονομικά ελλείμματα των χωρών που υφίστανται κατά παρέκκλιση από την συνθήκη του Μάαστριχτ.

Το έλλειμμα Δημοκρατίας της ΕΕ, συνοψίζεται στην φράση «δύσκαμπτη γραφειοκρατική ολιγαρχία», υπό την έννοια ότι η ΕΕ είναι ένας κατεξοχήν τεχνοκρατικός μηχανισμός, που συνήθως αντιμετωπίζει τις προκλήσεις κεκλεισμένων των θυρών.

Περισσότερα

“Η φυγή της πολιτικής”

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΗ ατελείωτη σπέκουλα που ζήσαμε τα τελευταία χρόνια γύρω από πτωχεύσεις χωρών, εκδηλώνει την αποτυχία της παγκόσμιας πολιτικής και την ήττα της μπροστά στην δύναμη των αγορών.

Αυτό σημαίνει ότι δεν είναι οι διακρατικοί και υπερεθνικοί θεσμοί, ούτε τα εθνικά κράτη αυτά που καθόρισαν τις εξελίξεις, αλλά οι λεγόμενοι κερδοσκόποι που οδήγησαν την παγκόσμια οικονομία σχεδόν ανενόχλητα στο χείλος της καταστροφής.

Η πολιτική ως διαδικασία και οι κυβερνήσεις ως αντιπροσωπευτικοί θεσμοί, αντί να ρυθμίσουν τον χρηματοπιστωτικό τομέα και να τον θέσουν αποτελεσματικά στην υπηρεσία της πραγματικής οικονομίας, συνέχισαν να υποτάσσονται στις χρηματοπιστωτικές αγορές.

Περισσότερα

Πέρα από την οικονομική σύλληψη της Ευρώπης

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Υπό την οδυνηρή επίδραση του πρόσκαιρου μνημονιακού πνεύματος των καιρών μας, δικαίως ή αδίκως η Ευρώπη και η οικονομική κρίση, έχουν γίνει πλέον ζητήματα συνώνυμα. Εύλογα άλλωστε, αφού εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια όταν πολιτικοί ή ειδικοί αναφέρονται στην Ευρώπη, περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην οικονομική κρίση. Οφθαλμοφανώς λοιπόν προδιαγράφεται μια τάση περιορισμού της Ευρώπης στο οικονομικό πεδίο.

Μια τάση εντούτοις εξαιρετικά επικίνδυνη, διότι χαμηλώνει αφενός τραγικά τον πήχη των προσδοκιών απέναντι στο ευρωπαϊκό όραμα και στο ευρωπαϊκό κοινωνικό μοντέλο αλλά κυρίως διότι εμπεδώνεται στις ευρωπαϊκές κοινωνίες μια λογική «ανεκτικότητας» απέναντι σε νέα κύματα λιτότητας με τον μανδύα της σωτηρίας των ευρωπαϊκών κεκτημένων κάθε φορά.

Περισσότερα

Η λιτότητα και η νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Η φιλοσοφία της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης

Η κρίση καλλιέργησε το έδαφος για την εκκωφαντική καταδίκη των αρνητικών πτυχών της λιτότητας που εφαρμόζεται ανεπιτυχώς επί τρία συναπτά έτη στις περιφερειακές χώρες του ευρώ. Μαζί με την καταδίκη αυτή ανέκυψε ωστόσο το ερώτημα μήπως η συγκεκριμένη πολιτική έχει κάποιο δύσκολα αντιληπτό νόημα.

Με δεδομένο μάλιστα ότι το επίκαιρο «στίγμα», που έχει καταφέρει η κρίση να καθιερώσει στο συλλογικό υποσυνείδητο, είναι το στίγμα του νεοφιλελευθερισμού. Οι ιθύνουσες ελίτ της Δύσης, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, η Παγκόσμια Τράπεζα, η Ευρωπαϊκή Ένωση, κοκ. υποστήριξαν συνεχώς την κατ’ ευφημισμόν καλούμενη «μεταρρύθμιση», προσηλωμένη στον νεοφιλελεύθερο φανατισμό.

Περισσότερα

Η πρόκληση για το 2013

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Το έτος 2012 σημαδεύτηκε από την οικονομική κρίση στην Ευρώπη, ειδικά από τις μεγάλες μειώσεις στους μισθούς και συντάξεις, τις περικοπές στις κοινωνικές δαπάνες και τις αυξήσεις των φόρων ειδικά στη νότια περιφέρεια της Ευρώπης.

Είναι επόμενο και λογικό να αρθρώνεται σε όλη την Ευρώπη μαζικά το αίτημα για περισσότερη ανάπτυξη και περισσότερες θέσεις εργασίας και να πολλαπλασιάζονται. Οι φωνές αυτές θέλουν μια διαφορετική πολιτική για την καταπολέμηση των επιπτώσεων της κρίσης και αξιώνουν κοινωνική δικαιοσύνη.

Περισσότερα

Αντί Χριστουγεννιάτικης Ευχής. Περί Αστέγων

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Η διαρκούσα λιτότητα στην Ελλάδα δεν συνδέεται μόνο με την γενική πτώση του βιοτικού επιπέδου, την ραγδαία αύξηση της φτώχειας και την περιχαράκωση του κοινωνικού κράτους εν γένει. Το χειρότερο επιφαινόμενο της κρίσης είναι ότι αυξάνει όλο και περισσότερο ο αριθμός των ανθρώπων που περιθωριοποιούνται εντελώς και εξοστρακίζονται από κάθε κοινωνικό δίκτυο.

Σύμφωνα λοιπόν με πρόσφατες εκτιμήσεις τουλάχιστον 20.000 άνθρωποι έμειναν άστεγοι ως άμεσο αποτέλεσμα της κρίσης. Μια μελέτη της ελληνικής οργάνωσης αστέγων «Κλίμακα», φωτίζοντας την κοινωνική σύνθεση αυτού του στρώματος. σημειώνει ότι, σχεδόν 25% προέρχονται από τον κλάδο των κατασκευών και 16% έχουν εργαστεί ως ελεύθεροι επαγγελματίες.

Περισσότερα

Μια διαφορετική προσέγγιση αλληλεγγύης από τον James Galbraith

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Ένα διαφορετικό πρότυπο αλληλεγγύης αντίθετο με την κατεστημένη μορφή βοήθειας η οποία συνδέεται με σκληρά μέτρα λιτότητας, συνέστησε πρόσφατα ο Αμερικανός καθηγητής οικονομικών στο Πανεπιστήμιο του Austin – Τexas James Galbraith, ειδικός σε ζητήματα κοινωνικής ανισότητας. Συγκεκριμένα ο Galbraith προτείνει την διοχέτευση των βοηθημάτων που παρέχονται στην Ελλάδα, απευθείας προς τους Έλληνες πολίτες μέσω εμβασμάτων για να παρακαμφτεί η διεφθαρμένη δημόσια διοίκηση και να ενισχυθεί άμεσα η κατανάλωση.

Παρά την ένσταση πολλών ότι η Ελλάδα έχει λάβει ήδη υπερβολικούς πόρους από την ΕΕ, ο Galbraith αντιτείνει το ιστορικό καθήκον της ΕΈ να μειώσει το χάσμα μεταξύ πλούσιων και φτωχών χωρών.

Περισσότερα

Το τέλος των προσχημάτων και η αμφισβήτηση της δημοκρατίας

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Η οικονομική κρίση κατέδειξε πρόδηλα, την φθίνουσα πορεία της οικονομικής και πολιτικής ηγεμονίας του δυτικού μοντέλου μαζί με τα ιδιαίτερα πολιτισμικά χαρακτηριστικά που το διέπουν. Ενίοτε μάλιστα η ίδια η Δημοκρατία ως η κυριότερο δομικό χαρακτηριστικό του δυτικού κόσμου διαπερνάται από ποικίλους κινδύνους κάτω από τις τραγικές πιέσεις και επιπτώσεις της κρίσης. Με αυτή την έννοια, αρχίζουν να καταρρέουν όλα τα προσχήματα που πρόβαλε κατά καιρούς η ευρωπαϊκή ελίτ γύρω από το ζήτημα θεσμοθετημένης προστασίας της δημοκρατικής τάξης πραγμάτων.

Όπως σημειώνει ο νομπελίστας οικονομολόγος Αμάρυα Σεν, αξίες για τις οποίες η Ευρώπη πολέμησε επί δεκαετίες όπως η διατήρηση μιας δημοκρατικής Ευρώπης που ενδιαφέρεται για την κοινωνική ευημερία τίθενται σήμερα υπό αμφισβήτηση. Η πιο ανησυχητική πλευρά της τρέχουσας καχεξίας που διαπερνά την Ευρώπη είναι κατά τον Σεν «η αντικατάσταση των δημοκρατικών δεσμεύσεων με οικονομικές υπαγορεύσεις από ηγέτες της ΕΕ και της ΕΚΤ, και έμμεσα από οίκους αξιολόγησης, οι κρίσεις των οποίων έχουν υπάρξει περιβόητα εσφαλμένες». (Τα Νέα 24 Μαΐου 2012).

Περισσότερα