Με ποια κριτήρια εκλέγουμε βουλευτές;

Άρθρο του Νίκου Σκουλά, Ενεργού Πολίτη

Ν. ΣκουλάςΑυτό το σημείωμα δεν το γράφω για να σας πείσω να ψηφίσετε κάποιο κόμμα ή κάποιον υποψήφιο όπως θα περιμένατε πέντε μέρες προ των εκλογών αν και δεν έχω κρύψει τις πολιτικές μου προτιμήσεις, σεβόμενος όμως απολύτως και τις δικές σας.

Όλοι γνωρίζουμε πως η κατάσταση στη χώρα μας είναι απελπιστικά κρίσιμη. Όντως, αντιμετωπίζουμε μεγάλα οικονομικά και κοινωνικά αδιέξοδα. Πιστεύω ακράδαντα ότι η επαπειλούμενη οικονομική χρεοκοπία είναι άμεση συνέπεια της πολιτικής, κοινωνικής και αξιακής μας χρεοκοπίας, η δε πρόληψή της είναι πλέον Σισύφειο έργο.

Το κάθε κόμμα έχει τη δική του συνταγή και το δικό του πρόγραμμα για την έξοδο από την κρίση και από τα μνημόνια και κάθε πολίτης έχει διαμορφώσει τη δική του γνώμη για το ποιο κόμμα τον εκφράζει. Καλώς… Δημοκρατικό του δικαίωμα αλλά και ευθύνη.

Περισσότερα

Όπου φτύνουν πολλοί μαζί, κυλάει ποτάμι που γίνεται κόμμα…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΘα ήθελα να συγχαρώ τον κ. Σταύρο Θεοδωράκη, για την πρωτοβουλία του να παρατήσει την δημοσιογραφία και να σχηματίσει το κόμμα «ποτάμι», με το οποίο θα συμμετάσχει στις εκλογές, αλλά φοβάμαι πως θα ήταν υποκριτικό.

Για άλλη μια φορά ο ελληνικός φαβοριτισμός έκανε κίνηση-ματ στα ελληνικά πολιτικά πράγματα! Σκέφτηκε: Τι πιο φυσιολογικό από το να φτιάξω ένα κόμμα-ποταμό, τώρα που έγινε ποτάμι η αγανάκτηση του κόσμου, ενώ ξεραίνεται πρόωρα η «ελιά», εξαιτίας του άκρως προβληματικού ριζώματός της!

Σωστά, οι παροιμίες δεν σφάλλουν ποτέ. Είναι αυτο-επιβεβαιούμενες προφητείες! Και η παροιμία είναι: Όπου φτύνουν πολλοί μαζί, κυλάει ποτάμι. Λαμβάνεις την πτυαλίνη, λυσοζύμη, καλλικρεΐνη και ίσως την αλκαλική φωσφατάση εκ του σιέλου των ελλήνων τηλεθεατών – ουσίες που αυτή την περίοδο της κρίσης για διάφορους και διαφορετικούς λόγους ρέουν σαν ποτάμι – και τις κάνεις κόμμα! Ε, σε βοηθάνε (πατρονάρουν για την ακρίβεια) και αυτοί που σε όρισαν πρωταγωνιστή στην TV και ιδού είσαι έτοιμος να πρωταγωνιστήσεις στον πολιτικό στίβο πλέον, πολεμώντας τους άθλιους λαϊκιστές, εθνικιστές, και ευρωσκεπτικιστές, με έναν απολιτικό φυσικά λόγο, περί ανέμων και υδάτων!

Πώς θα τους πολεμήσεις όμως; Μα, πως αλλιώς, ξεκινώντας ανάποδα, όπως ακριβώς ξεκίνησες να κάνεις τηλεόραση… με τον «πισινό στην κάμερα»! «Δεν ξέρω πώς να αρχίσω [λέει ο κ. Θεοδωράκης]. Όσο κι αν έχω προετοιμαστεί γι’ αυτή τη στιγμή, νιώθω μια αμηχανία. Ας ξεκινήσω λοιπόν από το τέλος. Μπορεί να υπάρξει πολιτική χωρίς κομματικό παρελθόν; Να βγω εγώ, να βγεις εσύ, να βγούμε πολλοί, να γίνουμε ένα ΠΟΤΑΜΙ που θα αλλάξει την Ελλάδα;»

Αυτό δεν είναι τέλος, αλλά «το τέλος» κάθε «δεδομένου» πρωταγωνιστή, το τέλος Σου, φίλε μου! Διότι αν βγω εγώ, ίσως δεν θα βγεις εσύ και αν βγουν πολλοί, ίσως δεν θα βγεις ούτε εσύ, ούτε εγώ. Θα βγει κάποιος άλλος! Εκτός αν ο αγώνας διεξαχθεί μέσω της τηλεοπτικής οθόνης. Τότε ασφαλώς θα βγει ο εκλεκτός του νταβά, όπως θα έλεγαν όσοι γνώρισαν εμπειρικώς τι σημαίνει «το Μέσο είναι Μήνυμα» και παρότι δυναμικοί πολιτικοί συμμορφώθηκαν απολύτως στη βούληση και το συμφέρον του (νταβατζή, κατά Καραμανλή και πολλούς άλλους)!

Όχι, αναγνώστη μου, εδώ δεν τα λέω καλά! Αν ζούσε στο σημερινό ελληνικό περιβάλλον ολοκληρωτικής πατρωνίας, οικογενειοκρατίας και φαβοριτισμού ο θεωρητικός της επικοινωνίας Herbert Marshall McLuhan, άλλο θα εννοούσε λέγοντας το «Μέσο είναι Μήνυμα»! Κάτι αφάνταστα πιο λαϊκιστικό, αντεθνικό, χυδαίο και αντιευρωπαϊκό ταυτόχρονα: το «μέσον», όπως το εννοεί ο Έλληνας, είναι το μήνυμα στην ελληνική κοινωνία. Και το μήνυμα των «πρωταγωνιστών» της ελληνικής πτώχευσης και κοινωνικής φτωχοποίησης ελήφθη! Το φτύσιμο του λαουτζίκου, που ξεχειλίζει στα κανάλια της διαπλοκής, θα παροχετευτεί προς το «ποτάμι» του κ. Σ. Θεοδωράκη, με έναν απολύτως φυσιολογικό τρόπο. Αυτό όμως δεν θα αποκαλείται ακραίος λαϊκισμός, αλλά αναταραχή στο «κόμμα» των αγανακτισμένων – με τα κόμματα – αναποφάσιστων! Το «κόμμα» των αγανακτισμένων, όπως ίσως γνωρίζεις, εμφανίζεται να είναι αυτή τη στιγμή, το μεγαλύτερο «κόμμα» στην Ελλάδα.

«Να ταράξουμε λίγο τα λιμνάζοντα νερά φέρνοντας νερό από το ΠΟΤΑΜΙ», είπε στην διακήρυξη του ο κ. Θεοδωράκης. Ταράξτε τα νερά, αλλά όχι για «να τα πάρει το ποτάμι»! Όχι, φίλε μου, τίποτε δεν πρέπει να πάρει το ποτάμι στην σημερινή Ελλάδα της κρίσης. Τίποτε, για να υπάρξει έστω και αχνά η κοινωνική έννοια της δικαιοσύνης! Θα πρέπει να αντιδράσουμε συνειδητά στο πολιτικό φαινόμενο κάθε φορά που πλήττεται από νεροποντές η διαπλοκή, ότι κατακάθια έχει ο κάθε μηχανισμός ηγεμονίας στην Ελλάδα στις δεξαμενές του να τα αμολάει να τα πάρει το ποτάμι της πολιτικής, που τείνει να ξεπλένει τα άπλυτα ενός καθεστώτος ακραίου φαβοριτισμού και διαφθοράς. Όχι, ο κ. Θεοδωράκης δεν πιστεύω πως ανήκει σε αυτά τα «κατακάθια»! Βρίσκεται στον αφρό της «δεξαμενής» και αυτός είναι ο λόγος που θεωρώ πως είναι κρίμα και άδικο για τον ίδιο να γελοιοποιηθεί σε ένα σουπερ-λαϊκιστικό (απολιτικό) προεκλογικό σώου!

Εγώ, λοιπόν, δεν τον θεωρώ «κατακάθι», οι δικοί του άνθρωποι γιατί του συμφέρονται σαν να είναι; Άλλοι καιροί, τα ίδια ωστόσο έθιμα, με πολύ χειρότερα ήθη από ένα καθεστώς σε απελπισία. Κύριε Θεοδωράκη, μην ξεκινάς από το πολιτικό τέλος, για να κάνεις μια νέα επαγγελματική αρχή! Είναι δραματικά επικίνδυνο και οδηγεί στον αυταρχισμό, στον φασισμό και σε κάθε άλλη μορφή ολοκληρωτισμού – και εδώ ξέρω πολύ καλά τί σας λέω! Ξέρω, επίσης, πώς είναι να σε παίρνει το ποτάμι. Νομίζω, όμως, πως το χειρότερο θα ήταν (αυτό δεν το γνωρίζω) να πνιγεί κανείς σε ένα ποτάμι όπου φτύνει σύσσωμος ο λαουτζίκος, ο οποίος δεν θα μπορούσε ποτέ να μετατραπεί σε Λαό, μέσω της υπερβατικής, all-embracing εθνο-φυσιολατρικής, γλυκερής, απολιτικής και απολύτως αποπροσανατολιστικής αφήγησής σας, στην διακήρυξή σας. Αν αυτό το «ποτάμι» χυθεί στην κάλπη δεν θα προκύψει φυσιολατρικός όμιλος, αλλά ένα Νέο Κανάλι, χυδαιότερο από τα παλαιά, με παραπλανητικά και ψευδεπίγραφα ανθρώπινο και εκσυγχρονιστικό προφίλ! Μήπως τελικά το «ποτάμι» αποσκοπεί στην δημιουργία ενός τέτοιου Καναλιού;

 

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Ανοχή στους ανεγκέφαλους ή ερωτοτροπίες με το παρακράτος;”

Δημιουργία ΞανάΗ “Δημιουργία Ξανά” εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Ανοχή στους ανεγκέφαλους ή ερωτοτροπίες με το παρακράτος;

Ποιο σύγχρονο δημοκρατικό κράτος θα ανέχονταν το κλείσιμο των συνόρων του από «ομάδα κρούσης», υπό το πρόσχημα πολιτικής δράσης; Σε ποια ευρωπαϊκή κοινωνία η αστυνομία επιτρέπει σε μια πολιτική ομάδα να στερεί το δικαίωμα κίνησης στους πολίτες της χώρας και στους επισκέπτες της, όποτε της καπνίσει;

Κι όμως: όταν οποιαδήποτε παρανομία θεωρείται αποδεκτή αν έχει κομματική κάλυψη, κανένας δεν μπορεί να προβλέψει ως πού θα φτάσει αυτό. Όταν θεωρούμε σχεδόν μέρος του πολιτικού μας φολκλόρ οι κομματικοί «τσαμπουκάδες» να καταλαμβάνουν κτήρια, να κλείνουν δρόμους και να ακινητοποιούν πλοία, ήταν θέμα χρόνου να βρεθούν οι ανεγκέφαλοι που θα έκλειναν τα σύνορα. Το επόμενο βήμα είναι οι Χρυσαυγίτες να οργανώσουν εκστρατευτικό σώμα και να ξεκινήσουν να απελευθερώσουν την Κόκκινη Μηλιά.

Περισσότερα

Ελλάδα: Μεταξύ δύο εκλογικών αναμετρήσεων

Άρθρο του π. Βουλευτή Θεσπρωτίας, Χ. Κατσούρα

Πώς «το παρών τείνει να καταβροχθίσει τόσο το παρελθόν, όσο και το μέλλον» (Frank Ankersmit)

Το αποτέλεσμα των προηγούμενων εκλογών έδειξε με ξεκάθαρο τρόπο ότι ο λαός ζητά επιτακτικά μία προσπάθεια επαναπροσδιορισμού συσχετισμών και πολιτικής, επιμένοντας στο παρών και την ευρωπαϊκή προοπτική της Χώρας, την οποία η πλειονότητα των κομμάτων δεν τόλμησε να αμφισβητήσει. Καταδίκασε τις πολιτικές πρακτικές των δύο κυβερνητικών κομμάτων της μεταπολίτευσης κρίνοντας ότι δεν μπορούν να μας βγάλουν από τη κρίση αυτοί που την δημιούργησαν, απαίτησε διαφορετική οικονομική πολιτική, αφού το σχέδιο που εφαρμόστηκε ήταν τουλάχιστον ανεπαρκές και έδωσε εντολή συναίνεσης λόγω της κατανόησης της κρισιμότητας της κατάστασης.

Πραγματικά σύμπλοκο μήνυμα. Και ενώ όλοι μιλούσανε για συνεργασία, αυτό ερχόταν σε σύγκρουση με τα πολιτικά στεγανά μας. Άλλωστε μόλις δύο χρόνια πριν το πολιτικό σκηνικό έμοιαζε με το πολιτικό σκηνικό των πρώτων ετών της μεταπολίτευσης. Η μη πρόβλεψη των συνθηκών που αντιμετωπίζουμε τώρα, οικονομικών και πολιτικών, και της πραγματικότητας, αποτελεί σοβαρή πολιτική ανεπάρκεια. Η εμμονή μας όμως στην άρνηση να επανεξετάσουμε τις προβλέψεις μας για το εγγύς και το απώτερο μέλλον ίσως αποτελέσει το μεγαλύτερο πολιτικό μας έγκλημα.

Περισσότερα

Το «κόμμα» της παρακμής αποθρασύνθηκε…

Από τον ευρωπαϊστή,
Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο

Ξέρετε, στην Ελλάδα υπάρχει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με συνιστώσες από όλα τα παράθυρα της διαπλοκής. Κοινή συνισταμένη αυτής της παρηκμασμένης κοινωνικοπολιτικά οντότητας που ψευδίζει πολιτικά, νομίζοντας ότι διακηρύσσει κάποια αυτονόητη αλήθεια, είναι το προεκλογικό σλόγκαν: «παραμονή στο ευρώ πάση θυσία». Το πόσο ανόητο και επικίνδυνα αφελές ή εγκληματικά χυδαίο είναι αυτό το σύνθημα, το έχουμε αναλύσει εμείς και πολλοί άλλοι, μάλλον εκ περισσού, καθώς η εξέλιξη της κρίσης την τελευταία διετία αυτή καθ’ εαυτή απέδειξε με αδιάψευστο τρόπο πού οδηγεί μια τέτοια προσέγγιση: στην ταπεινωτική αποδοχή των όρων των δανειστών της χώρας αντί σε αξιοπρεπή διαπραγμάτευση, στην πτώχευση, στην φτωχοποίηση, στο εξευτελισμό του πολιτικού συστήματος, στην υπαγωγή της χώρας σε παραθεσμική διακυβέρνηση (τρόικα), στην προσβολή της συνταγματικής τάξης, στον εξευτελισμό του κοινοβουλίου και στην μετατροπή της Ελλάδας σε «ευρωποιημένο προτεκτοράτο». Και πιθανότατα στη συνέχεια σε διπλό νομισματικό σύστημα, σε κοινωνική έκρηξη, σε έντονη αποσταθεροποίηση και τέλος σε μορφές πρωτόγνωρου αυταρχισμού… σε αδιέξοδο και «φυλάκιση» εντός της ΕΕ!

Περισσότερα

Το φάντασμα της δραχμής

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, αρχειονόμος

Η παλιά καλή μας δραχμή που τόσες όμορφες αναμνήσεις έχουμε απ’ αυτήν, πλανάτε πάνω από τη χώρα σα φάντασμα και η ιδέα της επιστροφής της, τρομοκρατεί το λαό μας. Οι ευρωπαίοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους δε χάνουν ευκαιρία να μας τονίζουν τις καταστροφές που θα υποστούμε επανερχόμενοι στη δραχμή. Γιατί άραγε; Πιστεύουν ότι το ΚΚΕ θα πάρει αυτοδυναμία; Υπάρχει άλλο κόμμα που να τάσσεται υπέρ της εξόδου από την ΕΕ; Πώς ξαφνικά ταυτίστηκε η δραχμή με τον κομμουνισμό;

Αν ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν, θα διαπιστώσουμε ότι οι περιγραφές της κυρίαρχης ιδεολογίας σχετικά με το ενδεχόμενο «πτώσης» της χώρας στα «νύχια» του κομμουνισμού ταυτίζονται σχεδόν απόλυτα με τα σημερινά σενάρια επανόδου στη δραχμή. Η φτώχεια, η δυστυχία, η απώλεια των περιουσιών, που θα μας έφερνε ο κομμουνισμός, τώρα θα μας τα φέρει η δραχμή!!! Όσο αυξάνονται τα ποσοστά του ΣΥΡΙΖΑ, τόσο πληθαίνουν και οι φωνές του τρομοκρατικού σεναρίου.

Περισσότερα

Εκλογές: από υπόθεση των ελίτ, ζήτημα του λαού

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δεν πιστεύω να υπάρχουν πολλοί που αμφιβάλουν ότι οι βουλευτικές εκλογές είναι μια υπόθεση των ελίτ! Πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι, όσο υπάρχει κοινοβουλευτική δημοκρατία και όσο υπάρχουν κόμματα, θα έλεγα γενικότερα, ακόμα και στην περίπτωση του κόμματος-κράτους στον γραφειοκρατικό σοσιαλισμό.

Η πολιτική διάσταση των ελίτ ενσωματώνει την έννοια της καθοδήγησης ως κεντρικό στοιχείο δόμησης του ταξικού ή εθνικού ή κοινωνικού συμφέροντος και πολιτικές πρακτικές για την αποκρυστάλλωση και θεσμοθετημένη άσκηση αυτού ακριβώς του συμφέροντος. Πίσω από την έννοια της καθοδήγησης υπάρχει η έννοια της αλήθειας.

Περισσότερα

Κομματισμός και Τεχνοκρατισμός αποτελειώνουν την Ελλάδα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Στη χώρα όπου η πελατειακή κομματοκρατία ορίζει το πολιτικό φαινόμενο και η διαπλοκή την αντίληψη της λειτουργίας του, είναι φυσιολογικό τις σχέσεις εξουσίας να τις ερμηνεύει κανείς από κάποιο κομματικό μετερίζι ή να απορρίπτει συλλήβδην την πολιτική προσέγγιση, ταυτίζοντάς την με τον ξεπεσμένο κομματισμό της μεταπολίτευσης. Σε κάθε περίπτωση, αυτό που ισοπεδώνεται είναι η καλλιέργεια της πολιτικής αντίληψης ως δημοκρατικής θεώρησης της καθημερινότητας – η διαρκής αναζήτηση θεσμών και η καλλιέργεια πολιτισμικών μικροδομών που θα αντιμετωπίζουν το δημοκρατικό παράδοξο: την συνύπαρξη της ελευθερίας με την ισότητα.

Ο γράφων επιχείρησε να ερμηνεύσει την ελληνική κρίση ως κρίση ηγεμονισμού και να εξηγήσει ότι η χώρα έχει ανάγκη να ξαναανακαλύψει την πολιτική στο πλαίσιο μιας εναλλακτικής ηγεμονίας, η οποία θα αφήνει πίσω της τον κομματισμό και τον τεχνοκρατισμό, αναγνωρίζοντας ότι κανένας απολύτως κοινωνικός παράγων (κόμμα, πρόσωπο, ιεραρχία κάποιας θρησκείας, τεχνοκεντρικός μηχανισμός οποιασδήποτε μορφής κλπ) δεν μπορεί να εμφανίζει τον εαυτό του ως εκπρόσωπο ολόκληρης της κοινωνίας ή του λαού (ολότητα) και να αυτοπροβάλλεται ως «σωτήρας» ή ως αυθεντικός εκφραστής του συγκερασμού συμφερόντων διαφορετικών κοινωνικών ομάδων. Ούτε ασφαλώς επιτρέπεται, στο πλαίσιο του δημοκρατικού και ελευθέρου πνεύματος, ο παράγοντας αυτός να επικαλείται οποιαδήποτε «αυθεντία» για να καταλάβει το κράτος. Με τις σκέψεις αυτές συνέδεσα την «λύση» στη κρίση με την ανάπτυξη μιας νέας στρατηγικής από αριστερά, η οποία ξεφεύγοντας από την παγίδα του «αθροιστικού» ή/και «διαβουλευτικού» δημοκρατικού προτύπου και την κυριαρχική αντίληψη του «δημοκρατικού συγκεντρωτισμού» θα πρότεινε ένα διακυβερνητικό πρόγραμμα αναδιοργάνωσης πολιτείας και κοινωνίας σε μια ριζοσπαστικά δημοκρατική βάση.

Περισσότερα

Το «κόμμα» των Αντιλαϊκιστών

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

«Όχι, τέτοια πράγματα αυτές τις ώρες μοναδικής γελοιοποίησης του θεσμικού οικοδομήματος κυρίως της Ελλάδας και δευτερευόντως της ΕΕ!», σημείωνα τις προάλλες, για να δεχθώ την άμεση αντίδραση διαδικτυακού φίλου: «Ε, όχι και δευτερευόντως της ΕΕ!». Αλλιώς το τοποθετούσα, αλλά μια χαρά παρατηρεί ο φίλος, επαναφέροντας μάλιστα τον λόγο μου στο αναλυτικό πεδίο (μου), από το οποίο με τη φράση αυτή έμοιαζε να απομακρύνομαι.

Αυτές τις μέρες με επίκεντρο την πολιτική κρίση στην Ελλάδα, εξευτελίζεται το θεσμικό οικοδόμημα της ΕΕ και μάλιστα στον πυρήνα του, που δεν είναι άλλος από τις σχέσεις εξουσίας σε μικροεπίπεδο και όχι έκδηλα το νομικό περίβλημα με την μορφή Συνθηκών και Οδηγιών ή γενικότερα του «κοινοτικού κεντημένου». Το πρόβλημα δεν είναι ότι η ΕΕ αδυνατεί να προσφέρει στην χρηματαγορά μια αξιόπιστη λύση σε ό,τι αφορά στην πιστωτική κρίση. Στην θεσμική πραγματικότητα που ορίζει την ΕΕ, θα έλεγα ότι, αυτό δεν είναι δική της δουλειά. Θα απαιτείτο μια διαφορετική θεσμική συγκρότηση και όχι όπως επιχειρείται σήμερα μια πρόσθετη ρύθμιση στο υφιστάμενο καθεστώς που ορίζει τις σχέσεις πολιτικής ισχύος και την διαλεκτική τους έκφραση εντός της Ένωσης. Αυτό δεν έγινε – ακόμη!

Περισσότερα

Τελικά δουλεύουν για μας ή μας… δουλεύουν;

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Πολιτικοί, είναι εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες που επιλέγονται από Κόμματα και, ως μέλη κάποιου Κομματικού συνδυασμού βάζουν υποψηφιότητα και εκλέγονται μέσα από νόμιμες διαδικασίες, σε κάθε δημοκρατική χώρα του πλανήτη, για να εκφράσουν τις επιθυμίες ημών των… ψηφοφόρων ως μέλη κάποιας Εθνικής Βουλής ή Γερουσίας.

Με απλά λόγια εκλέγονται για να δουλέψουν για… ΜΑΣ!

Και με πιο θεσμικά λόγια, όπως προβλέπει το ΣΥΝΤΑΓΜΑ, σε κάθε δημόσια φανερή ή σε κάθε μυστική ψηφοφορία λειτουργούν «κατά συνείδηση» ως ελεύθερα, υπεύθυνα, σκεπτόμενα άτομα οπότε σε κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις ΟΦΕΙΛΟΥΝ και ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίζουν και ΕΝΑΝΤΙΑ στις επιταγές του Κόμματος με το οποίο εκλέχτηκαν!

Περισσότερα

Η αυτοκοροϊδία στο ζενίθ

Γράφει ο Κλεισθένης

Ο χρόνος τρέχει, οι αποφάσεις είναι προειλημμένες και ο λαός κοιμάται. Στις δημοσκοπήσεις 31,5% (V-PRC) δηλώνουν ότι θα ψήφιζαν ΠΑΣΟΚ αν είχαμε εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 3 στους 10 Έλληνες πιστεύουν ότι με την ακολουθούμενη πολιτική θα δούμε καλύτερες μέρες. Λίγο πιο κάτω απ’ το 30,5% (V-PRC)παίρνει στις δημοσκοπήσεις η ΝΔ. Αυτό σημαίνει ότι περίπου 3 στους 10 πιστεύουν ότι το «Ζάππειο1» και η συμπλήρωσή του απ’ το «Ζάππειο2» θα μας λύσουν τα προβλήματα που έχουν τυλιχτεί σαν θηλιά γύρω απ’ το λαιμό μας.

Συμπερασματικά περίπου 6 στους 10 Έλληνες πιστεύουν ότι είτε το ΠΑΣΟΚ είτε η ΝΔ έχουν την δυνατότητα να μας βγάλουν απ’ την κρίση. Τελικά νομίζω ότι χρωστάμε της «Μιχαλούς». Αυτοί είναι υπεύθυνοι για την κρίση, αυτοί θα μας βγάλουν;;;;; Τι όμως είναι αυτό που εγκλωβίζει ακόμη και σήμερα 6 στους 10 πολίτες στα δύο μεγάλα κόμματα;

Όλοι παραδέχονται ότι αυτά τα κόμματα κυβέρνησαν τα τελευταία χρόνια εναλλάξ και είναι πλήρως υπεύθυνα για την δραματική κατάσταση της χώρας. Γιατί τόσοι πολλοί Έλληνες αρνούνται να απομακρυνθούν απ’ τα λεγόμενα κόμματα εξουσίας;

Περισσότερα