Και για μούντζα ο λαός και για λιβάνι…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςO λαός ξεπροβάλει για πρώτη φορά στην ιστορία μέσα από τους αγώνες του εναντίον της τυραννίας και του δεσποτισμού κατά τον 18ο αιώνα. Δεν υπήρχε πριν σαν ανεξάρτητο ιστορικό υποκείμενο. Ο λαός συνδέεται από την πρώτη στιγμή με την διεκδίκηση της πατρίδας του. Για πρώτη φορά η ενότητα και η συνοχή της πατρίδας, του έθνους και του κράτους δεν εξαρτάται από τις εκάστοτε εξουσίες, τους εξουσιαστές και τους νόμους τους, αλλά από αυτόν καθαυτό τον λαό που διεκδικεί να πηγάζουν απ’ αυτόν όλες οι εξουσίες και να ασκούνται υπέρ του.

Πατρίδα δεν είναι πια απλά η γη όπου την κατοικεί ένας συγκεκριμένος πληθυσμός. «Πρόκειται για έναν ορισμό που είναι αποκρουστικός,» γράφει η έκδοση της Εγκυκλοπαίδειας της Πολιτικής Επιστήμης του 1883, που επιχειρούσε να συνεχίσει την παράδοση της παλιάς Εγκυκλοπαίδειας του Ντιτερό. Από αυτή την τελευταία παραθέτει τα φλογερά λόγια του Chevalier de Jaucourt: «Όσοι ζουν σε συνθήκες ανατολικού δεσποτισμού, όπου δεν υφίσταται κανένας άλλος νόμος εκτός από την θέληση του μονάρχη, καμιά άλλη αρχή διακυβέρνησης εκτός από την τρομοκρατία, εκεί όπου καμιά περιουσία, καμιά ζωή δεν είναι ασφαλής, αυτοί, λέγω, δεν έχουν πατρίδα.». Ενώ ο νεώτερος Εγκυκλοπαιδιστής συμπληρώνει: «Με άλλα λόγια, εκεί που δεν υπάρχει πολιτική ελευθερία, υπάρχει ένα κοπάδι δούλων, όχι ένα έθνος από πολίτες. Είναι το προνόμιο μόνο των πολιτών, των ελεύθερων ανθρώπων, να έχουν πατρίδα.»

Περισσότερα

Οι τεθλιμμένοι συγγενείς του κοινοβουλίου και η ανοιχτή χείρα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Μπορεί η χήρα μετά την εφαρμογή των εξοντωτικών προς αυτήν μέτρων, τα οποία «με το πιστόλι στον κρόταφό» τους, έλαβαν οι τεθλιμμένοι συγγενείς (πολιτικώς), χθες το βράδυ στη Βουλή, να έχει μείνει με την χείρα ακόμη ανοιχτή, φασκελώνοντάς τους, τούτοι όμως εμφανίζονται σίγουροι: εάν δεν «εξοντώναμε» την χήρα, αποκλείεται να έπεφτε το ευρώ στην ανοιχτή χείρα του πολιτικού συστήματος και του τραπεζίτη, που ικετεύει με ανοιχτή την παλάμη την ελεημοσύνη των Ευρωπαίων Εταίρων μας! Μήπως μοιάζει λαϊκιστική η παραπάνω εικόνα;

Ναι, λαϊκιστική φαίνεται και είναι και αποτελεί ένδειξη ότι η πολιτική στην Ελλάδα από σήμερα εισέρχεται σε μια σχιζοφρενική φάση. Σε μια διαλυτική για την κοινωνία φάση. Όταν βλέπετε ακόμη και πολέμιους, μέχρις πολιτικής παρεξηγήσεως, του λαϊκισμού – όπως είμαι εγώ – να ομιλούν την γλώσσα που σιχαίνονται, μπορείτε να συμπεράνετε πως η Ελληνική Πολιτεία έχει μετατραπεί πλέον σε «λημέρια των ακαθάρτων» και «ταμπούρια των κιοτήδων» από την μια μεριά, και χλεύη της μάντρας και των μαντρόσκυλων που αποτελούν τον «αφίλιωτο οχτρό» της ζωής, της δημοκρατίας και της προόδου, από την άλλη. [Μέσα στα εισαγωγικά της παραπάνω πρότασης «προστατεύονται», «γύφτε λαέ» και τραγική χήρα, τα λόγια του Κωστή Παλαμά, τον οποίο είχα «ξεχάσει» για πολλά – πολλά χρόνια, αλλά ξαφνικά ήρθε στην μνήμη μου χθες το βράδυ, παρακολουθώντας άφωνος αυτά που διαδραματίζονταν μέσα και έξω από το κοινοβούλιο].

Περισσότερα

ΑΕΙ, ΑΤΕΙ και… «δάσκαλοι!…»

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Είναι αλήθεια που πιστοποιείται όχι μόνο από τις προσωπικές μου εμπειρίες αλλά και από τις εμπειρίες που ο καθένας και η καθεμιά σας έχετε ότι στη ζωή μας υπήρξε εκείνος ο «δάσκαλος» ή εκείνη η «δασκάλα» που άφησαν ανεξίτηλα τα σημάδια τους επάνω μας, εκείνοι που σμίλεψαν, όπως το ήθελε και ο ποιητής Κωστής Παλαμάς***, τις ψυχές μας.

Στα ΑΕΙ και τα ΑΤΕΙ (που τώρα απέκτησαν καινούργιο «προκαθήμενο» στον σχετικό Υπουργικό θώκο), η κλασική θεώρηση του παντοδύναμου, φοβερού, απλησίαστου καθηγητή – κατόχου της «έδρας» του οποίου η «καλημέρα» ήταν γενναιόδωρη παραχώρηση και η «γνώμη» ήταν Νόμος είχε καταργηθεί από τον Νόμο Πλαίσιο 1268/82 που κατήργησε τις «έδρες» και προήγαγε αμέτρητους «βοηθούς και επιμελητές» σε θέσεις καθηγητών ως μέλη ΔΕΠ (Διδακτικού-Ερευνητικού-Προσωπικού).

Περισσότερα

Γύφτε λαέ, ο Κ. Παλαμάς δεν είναι μοίρα, είναι συνείδηση

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τούτες τις μέρες, φίλε αναγνώστη, ξαναδιάβασε τον Δεκάλογο του Γύφτου του Κωστή Παλαμά. Όχι μοιρολατρικά, αλλά δημιουργικά. Όταν έπρεπε να εσωτερικεύσεις το μήνυμα του και να δημιουργήσεις μια νέα πολιτεία, εσύ αγνόησες τον ποιητή, τον ειρωνεύτηκες αυτάρεσκα, ή νόμισες ότι ο λόγος του είναι καλλιτεχνική άσκηση ή υπερβατικό ανάγνωσμα. Και όμως ο λόγος αυτός είναι η αγωνία ενός ανθρώπου να σε ενεργοποιήσει, ώστε να μην επιτρέψεις το ιστορικό βίωμα να μετατραπεί σε φάρσα. Στο λέω εγώ που καμία σχέση δεν έχω με την λογοτεχνία. Έχω όμως με την πολιτική που φωλιάζει μέσα στο κείμενο για να παράγει μήνυμα, κρίση και κριτική. Ο Δεκάλογος του Γύφτου είναι η ιστορία που μονολογεί για τα μελλούμενα, υποδηλώνοντας την ανάγκη της δικής σου παρέμβασης. Η πολιτεία της μεταπολίτευσης είναι ήδη νεκρή και αναζητεί μια άλλη γέννα για να υπάρξει κοινωνικό όραμα και ελπίδα για την χώρα και τον Ελληνισμό.

Μόνον που αυτό δεν θα πρέπει να αφήσουμε να γίνει μέσα από την μεγάλη καταστροφή. Ο ποιητής την προφητεύει, όχι για να επιβεβαιωθεί ή για να την εξορκίσει, αλλά για να παρακινήσει τη νέα γενιά να πάρει την τύχη στα χέρια της.

Περισσότερα