Όσο υπάρχεις ΝΔ θα υπάρχω και εγώ, το ΠΑΣΟΚ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ο προεκλογικός αγώνας άναψε. Όχι ασφαλώς για τις περιφερειακές εκλογές, αλλά για τις βουλευτικές, που ακόμη δεν προκηρύχτηκαν! Πρόκειται για μια «μάχη» με δύο κεντρικούς στόχους: να συσπειρώσει το εκλογικό σώμα στον δικομματισμό και να ενδυναμώσει την απολύτως ξεθωριασμένη, πολιτική ταυτότητα του ανέντιμου ΠΑΣΟΚ και της χειμαζόμενης ΝΔ.

Η πολιτική ταυτότητα, αγαπητοί φίλοι, συνδέεται με το πολιτικό συμφέρον και  το τελευταίο με τη νομή της εξουσίας, η οποία και στις δύο περιπτώσεις (ΠΑΣΟΚ, ΝΔ) δεν θα μπορούσε κανείς σήμερα να ισχυριστεί ότι έχει ιδεολογικά ή ακόμη ηθικά κίνητρα. Πρόκειται για μια χυδαία εξουσία, η οποία βασίζεται στο σύστημα της πατρωνίας και στη δομή της τηλεοπτικοποίησης της πολιτικής στη χώρα μας, την οποία αποκαλώ Νταβαδοκρατία, σεβόμενος την θεωρητική παρακαταθήκη του Bourdieu και τον Habermas.

Ο Γιώργος Παπανδρέου έχοντας στη διάθεσή του πιο «προχωρημένους» συμβούλους από ότι είχε ο Κ. Καραμανλής ή έχει ο Α. Σαμαράς, φρόντισε να διασκεδάσει από την αρχή την χυδαία φύση της εξουσίας του, μιλώντας για «αντι-εξουσιαστές στην εξουσία». Η προσπάθεια του ήταν και είναι να μην αντιληφθεί κανείς την πραγματική φύση της εξουσίας που ασκεί. Το ίδιο έκανε και ο κ. Καραμανλής, αλλά λιγότερο διασκεδαστικά. Εκείνος διακήρυξε την σεμνότητα και εντιμότητα στην πολιτική για να καταλήξει στο «ότι είναι νόμιμο, είναι και ηθικό», δια του Βουλγαράκη. Έτσι το αξιακό πέπλο της εξουσία του εξαφανίστηκε και φάνηκε η γύμνια του. Του Γιώργου η γύμνια δεν πρόκειται να φανεί ποτέ, διότι δεν ισχυρίστηκε ποτέ ότι η πολιτική του παρουσία είναι ενδεδυμένη με κάποιου είδους ηθική.  Ο Γιώργος απλώς αρκείται στον σχολιασμό της ηθικής των άλλων για να δείξει ότι δεν υπάρχει ηθική.

Ο Γ. Παπανδρέου υπάρχει όσο υπάρχει το ΠΑΣΟΚ, το οποίο με τη σειρά του θα υπάρχει όσο θα υπάρχει η ΝΔ. Το ένα κόμμα θα δομεί την ταυτότητά του σε φαντασιακή αντιδιαστολή με το άλλο, αλλά πάντα στο πλαίσιο ενός κοινού συμφέροντος: του μονοπωλίου της εξουσίας στην χώρα, υπό την «ψιλή», αλλά καθοριστική ηγεμονία πέντε οικογενειών μη-πολιτικών. Στο πλαίσιο αυτής της ηγεμονικής δομής, που νομιμοποιεί ιδιοτελή συμφέροντα και δημιουργεί ιεραρχίες και πολιτική κουλτούρα, εξελίσσονται οι πολιτικές σχέσεις και δίνονται οι προεκλογικές «μάχες».

Σήμερα η προπαγάνδα του ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να δείξει ότι ο Αντώνης Σαμαράς είναι αναξιόπιστος, ενώ ο προπαγανδιστικός μηχανισμός της ΝΔ να αναδείξει την αφερεγγυότητα του Γιώργου. Το παιχνίδι αυτό των εντυπώσεων εναρμονίζεται άριστα με τα λειτουργικά δεδομένα των καναλιών και την δημοσιογραφική κουλτούρα στην Ελλάδα. Έτσι διαμορφώνεται η κυρίαρχη παραπολιτική και αντιδημοκρατική δομή του σημερινού πολιτικού λόγου, ενώ μέσω αυτού αναπαράγονται σχέσεις εξουσίας που συντηρούν τον δικομματισμό.

Περισσότερα

Μεταξύ μνημονίου και μνημοσύνου

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

«Δημήτρη, δεν μιλάμε την ίδια γλώσσα», μου είπε χθες το βράδυ ένας πολύπειρος Έλληνας πολιτικός. «Εσύ λες τι θα έπρεπε να γίνει, ενώ εγώ σου λέω τι μπορεί να γίνει», συνέχισε, προσπαθώντας να ορίσει την σχέση ανάγκης – πολιτικών επιλογών  στην σημερινή συγκυρία στην Ελλάδα.

Δεν έμαθα τίποτε καινούργιο από αυτή την τηλεφωνική επικοινωνία, αλλά συνειδητοποίησα ότι για ένα τουλάχιστον μέρος του πολιτικού συστήματος το μνημόνιο, σημειολογικά ισοδυναμεί με μνημόσυνο της μεταπολιτευτικής τάξης πραγμάτων στην χώρα μας. «Δεν γινόταν αλλιώς…», ήταν η φράση που επανέλαβε πολλές φορές ο φίλος μου. Πρόκειται για μια ομολογία, που θα έπρεπε, αντί να θεωρείται ως μια φυσιολογική, ρεαλιστική διαπίστωση να συνταράζει συθέμελα όχι μόνον την πολιτική σκηνή της χώρας, αλλά ολόκληρη την ελληνική κοινωνία.

Με δύο λόγια, ο άνθρωπος μου είπε, έξω από τα δόντια, ότι δίχως την παρέμβαση των ξένων, το πολιτικό σύστημα ήταν αδύνατον πλέον να συνεχίσει να ασκεί εξουσία, διότι  το κράτος ξεχείλωσε και η κοινωνία κακόμαθε, σε τέτοιο βαθμό που δεν επέτρεπε πλέον στη χώρα να παραμείνει στην Ευρωζώνη. Ήταν θλιβερή η διαπίστωση ότι το πολιτικό σύστημα μεταβίβασε το κρίσιμο μέρος της εξουσίας του (τον σκληρό πυρήνα της λαϊκής κυριαρχίας, δηλαδή) στην τρόικα, διότι δεν μπορούσε το ίδιο να διαχειριστεί τα αποτελέσματα της πολιτικής του, τουλάχιστον κατά την τελευταία εικοσαετία.

Το συμπέρασμα είναι ότι το καθεστώς παρέδωσε την «κρίσιμη μάζα» της κυριαρχίας του ελληνικού κράτους σε ένα μηχανισμό που συστήθηκε ad hoc από τις προστάτιδες δυνάμεις της χρηματοπιστωτικής σταθερότητας στην Ευρώπη, για να σωθεί το ίδιο και όχι ακριβώς για να σωθεί το κοινό νόμισμα. Το πρώτο είναι πολύ σημαντικότερο από το δεύτερο, με ρεαλιστικούς όρους συμφέροντος. Με την συμφωνία που επιτεύχθηκε μεταξύ κυβέρνησης και τρόικας το καθεστώς στην Ελλάδα κέρδισε την επιβίωσή του και το πολιτικοοικονομικό λόμπι της παγκοσμιοποίησης χρόνο και οργανωτική δύναμη για να μανουβράρει την παγκόσμια οικονομία, έτσι ώστε να μην θιγούν οι θεσμοί, οι οποίοι αποτελούν το πλαίσιο ανάπτυξης της ηγεμονίας του.

Άρα, η πολιτική τάξη στην χώρα (κυρίαρχο πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, διαπλεκόμενοι μεγαλοεπιχειρηματίες) αντιμετωπίζουν το μνημόνιο ως ασπίδα σωτηρίας και όχι ως συμβόλαιο θανάτου, όπως ευρύτερα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας. Η Ελλάδα ήταν αδύνατο να κυβερνηθεί πλέον δίχως δραματική αλλαγή της σχέσης κράτους-κοινωνίας, κράτους-οικονομίας και δημόσιας διοίκησης- πολιτικού συστήματος. Αυτό όμως πριν το διαπιστώσει ως ζωτική ανάγκη το καθεστώς, το οποίο άλλωστε αναπτύχθηκε στην βάση αυτής ακριβώς της παθογένειας κράτους-οικονομίας-κοινωνίας, το είχαμε επισημάνει με κάθε τρόπο όσοι εναντιωνόμαστε στον πολιτικό λόγο και την πολιτική πρακτική του συστήματος, ή εν πάση περιπτώσει όσοι  εναντιωνόμαστε δομικά και πολιτικά και όχι στείρα δογματικά στο καθεστώς. Η δική μας κραυγή αγωνίας όμως δεν είχε σημασία, καθώς οι συνειδήσεις ενεργοποιούνται μόνον όταν θίγονται  μικροσυμφέροντα. Είναι και αυτό ένδειξη πολιτισμικής βαρβαρότητας!

Σήμερα το καθεστώς εμφανίζεται έτοιμο να αυτοθεραπευτεί από την πανούκλα που κατατρώει τα σωθικά του και την οποία μετέδωσε σε ολόκληρη σχεδόν την ελληνική κοινωνία. Χρησιμοποιεί την τρόικα για να κερδίσει χρόνο ώστε να ανασυσταθεί και να πετύχει εκ νέου την διαμόρφωση συνθηκών πολιτικής νομιμοποίησης, δηλαδή να αντλήσει ζωή. Αυτή είναι η αλήθεια. Να κυβερνήσει, να οικονομήσει και να… τα οικονομήσει δεν μπορούσε πλέον η πολιτική τάξη της Ελλάδας, ακολουθώντας την μέθοδο της μεταπολίτευσης και έτσι συνεργάστηκε με το διεθνές λόμπι της παγκοσμιοποίησης των χρηματαγορών, που βίωνε το δικό του δράμα αυτή την περίοδο, ώστε οι αποτυχημένοι, μέσω ενός win-win game, να παραμείνουν ζωντανοί και να διεκδικήσουν ίσως με νέους όρους ηγεμονίας μια νέα περίοδο ηγεσίας.

Τα γράφω αυτά για να καταλάβετε ότι το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν είναι το μνημόνιο, αυτό καθ’ αυτό, ούτε ασφαλώς η απειλή χρεοκοπίας της χώρας. Το πρόβλημα είναι το καθεστώς με την μορφή της πολιτικής τάξης, όπως την όρισα, η οποία κατασκευάζει και ορίζει τις απειλές για να προστατευθεί η ίδια. Το καθεστώς στην χώρα κυβερνά σήμερα με μοναδικό όπλο τον φόβο (τρόμο καλύτερα) που σκορπά στην κοινωνία, με επικοινωνιακό τρικ την αβεβαιότητα και με ψυχολογικό τεχνούργημα την ενοχή για την δήθεν υπερβολική και αναντίστοιχη με τις οικονομικές μας δυνατότητες ευημερία που απολάμβανε τα προηγούμενα χρόνια ο ελληνικός λαός.

Ο Γιώργος Παπανδρέου, μέχρι τώρα παίζει καλά τον ρόλο του, όπως άριστα πράττει και ο Κ. Καραμανλής και δεν μιλά. Και οι δύο γνωρίζουν καλά τι πρέπει να κάνουν για να επιβιώσει το καθεστώς το οποίο υπηρετούν και αυτό πράττουν. Στο ίδιο φυσικά πνεύμα κινούνται και οι λοιποί φορείς της δεξιάς, ενώ η αριστερά κάνει ό,τι περνά από το χέρι της για να διασκεδαστεί το φαινόμενο, ώστε να ικανοποιήσει στη συγκυρία το μικροκομματικό συμφέρον των ηγητόρων της. Κάπως έτσι όμως η κοινωνία …παρέλυσε και εγκλωβίστηκε στον ρόλο που συνήθισε: του τηλεθεατή και του αγανακτισμένου πολίτη.

Η πολιτική ευθύνη όσων δεν υπηρετούν το καθεστώς αυτή την περίοδο, αλλά ούτε και το μικροκομματικό συμφέρων τους, είναι μεγαλύτερη παρά ποτέ. Πρέπει να απεγκλωβιστούν και αυτοί από την διαλεκτική του μνημονίου και τα …κόλλυβα του μνημοσύνου, ώστε να  αρθρώσουν κρυστάλλινο λόγο εξουσίας. Το σημερινό πολιτικό σύστημα είναι ζωντανό στο βαθμό που η πολιτική τάξη στην Ελλάδα υπόσχεται ότι μπορεί να το ανανεώσει, δίχως να καταρρεύσει ολόκληρο το καθεστώς. Αν η κοινωνία των πολιτών δεν παρέμβει σήμερα με πολιτικά μέσα σε αυτήν την διαδικασία αναδιοργάνωσης του συστήματος, θα έχει διαπράξει ένα τεράστιο σφάλμα.  Εάν δεν εκδηλωθεί ένα κίνημα εναντίον συνολικά του καθεστώτος (της υφιστάμενης πολικής τάξης, δηλαδή), το μέλλον της ελληνικής κοινωνίας θα έχει υποθηκευτεί από τα ίδια συμφέροντα που οδήγησαν την χώρα σε αυτήν την τραγική κατάσταση που βιώνουμε όλοι μας σήμερα. Αυτοί που δημιούργησαν το χρέος είναι εκείνοι που ζητούν σήμερα  και τα ρέστα από τα κοινωνικά υποζύγια.

Αν η κοινωνία των πολιτών δεν αντιληφθεί ότι το ζήτημα δεν είναι να εξαφανιστεί το μνημόνιο και να αποχωρήσουν οι σύγχρονες «εγγυήτριες δυνάμεις» – αυτές θα φύγουν ούτως ή άλλως όταν σταθεροποιηθεί το καθεστώς σε μια άλλη βάση – αλλά το πώς θα ηττηθεί η ελληνική πολιτική τάξη, με μια  πρόταση εξουσίας ενός κινήματος που θα  υπερβαίνει τις κατεστημένες δομές εξουσίας, δεν θα μπορέσει να προσφέρει τίποτα δημιουργικό στην παρούσα συγκυρία. Εάν δεν δώσει απάντηση στο πώς θα πάψουν να ταλαιπωρούν την χώρα οι αποτυχημένοι καιροσκόποι της μεταπολίτευσης, θα έχει αποτύχει και η ίδια στον ρόλο της.

Αυτό είναι προφανώς άλλης τάξεως ζήτημα, για το οποίο όμως κανείς δεν έχει κομματικό συμφέρον να μιλήσει. Ας αποφασίσουμε λοιπόν αν θα συνεχίσουμε να κολυμπούμε στα θολά νερά  της διαλεκτικής του καθεστώτος που υπάρχει αποκλειστικά για το συντηρεί, ή θα επιχειρήσουμε ένα πολιτικό μακροβούτι, το οποίο μπορεί να μην υπόσχεται την κατάρρευση του καπιταλισμού, θα μπορούσε όμως, εσωτερικεύοντας το μάθημα της μεταπολίτευσης, να οδηγήσει σε ένα καθαρότερο πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον, στο οποίο πολιτική και οικονομία θα αποσυνδέονταν από το πελατειακό καθεστώς. Αυτό θα υπηρετούσε πράγματι έναν σύγχρονο πολιτικό πολιτισμό, και το ζητούμενο μιας  σύγχρονης δημοκρατίας κοινωνικής σύγκλησης και πολιτικού αγωνισμού με ανοιχτά όμως χαρτιά και ξεκάθαρους ιδεολογικούς προσανατολισμούς.

Την πολιτική και την δημοκρατία στο τόπο μας δεν μπορεί πλέον να υπηρετήσει η κατεστημένη πολιτική τάξη. Δεν έχει ούτε το ήθος, ούτε την δυναμική. Είναι ένα κενό περιεχομένου πουκάμισο. Είναι ένα σκιάχτρο για την κοινωνία και όχι ένας φάρος πολιτικού προσανατολισμού. Κάνει μόνον για τηλεοπτική σαπουνόπερα. Αποτελεί το βασικό εμπόδιο ανάπτυξης της οικονομίας και της κοινωνίας. Είναι ένα καθεστώς απάτης που αντλεί δύναμη από την  πατρωνία και την διαπλοκή, αλλά και την διαφθορά που με επιμέλεια διέσπειρε στην κοινωνία για να την καταστήσει συνένοχό της.

Αν η κοινωνία των πολιτών περιοριστεί στην αμφισβήτηση του μνημονίου και στην μικροπολιτική που αναπαράγεται ως πολιτικός λόγος από τα ΜΜΕ και τα νέα Μέσα Επικοινωνίας, τότε θα έχει χάσει την ευκαιρία να παρέμβει με πολιτικό τρόπο στην συγκυρία. Θα έχει με άλλα λόγια, χάσει την ευκαιρία να σηματοδοτήσει μια νέα εποχή, η οποία ούτως ή άλλως χαράζει. Αν πάλι, αντί να δώσουμε αυτή την αντικαθεστωτική διάσταση σε ένα κίνημα εξουσίας, διασκεδάσουμε την κατάσταση φιλοσοφώντας περί των καπιταλιστικών σχέσεων, είναι βέβαιο ότι θα καταλήξουμε στο σημείο που επιθυμεί το καθεστώς: και αυτοί μια τέτοια συζήτηση επιθυμούν περί καπιταλισμού, σοσιαλισμού, βαρβαρότητας και …σεξουαλ-καταναλωτικής απελευθέρωσης μέσω του διαδικτύου. Μέσω αυτή της διαλεκτικής άλλωστε, εξελίσσεται μια χαρά ο νεοφιλελευθερισμός στον κόσμο σε έναν νέο ολοκληρωτισμό με παγκόσμια ισχύ.  Μάλλον πρέπει να το προσεγγίσουμε πρακτικότερα το πράγμα…δηλαδή, πολιτικότερα, έχοντας συνείδηση ότι μεταξύ μνημονίου και μνημοσύνου παρέπεσε η πολιτική, αυτή τη περίοδο στην πατρίδα μας.

Περισσότερα

Από την Τουρκοκρατία στην Τροϊκοκρατία

Γράφει ο Χρήστος Μαγγούτας,
Τορόντο Καναδά

Ίσως να είμαστε από τους 2-3 λαούς στον κόσμο που έχουν την ίδια γλώσσα για τρεις χιλιάδες χρόνια και ο σημερινός Νεοέλληνας να μπορεί να διαβάσει μια αρχαία ελληνική επιγραφή, έστω και αν δεν την καταλαβαίνει πλήρως. Την αρχαία ελληνική ψυχή τη διαβάζει όμως;

Περάσαμε τη Ρωμαιοκρατία. Χάσαμε την ελευθερία και τη δημοκρατία και τη δημιουργικότητα του πνεύματος, αλλά επιζήσαμε. Στην ουσία οι Ρωμαίοι όχι μόνο δεν κατέστρεψαν τα μνημεία μας αλλά έχτισαν και άλλα για μας.

Το Βυζάντιο ήταν μια σχιζοφρενική εποχή. Από τη μια είχε την ελληνική ως επίσημη γλώσσα και από την άλλη έκανε το παν να καταστρέψει οτιδήποτε ελληνικό: ναούς, αγάλματα, βιβλία, ολυμπιακούς αγώνες, μαντεία. Χρειάστηκαν αιώνες μέχρι αργότερα Έλληνες σαν τον Πατριάρχη Φώτιο, τον Σουΐδα, τον Πλήθωνα να κάνουν το παν να διασώσουν ό,τι ελληνικό απόμεινε και τελικά να το μεταφέρουν στη δύση, ουσιαστικά ανάβοντας το φυτίλι της Αναγέννησης.

Η Τουρκοκρατία ήταν σίγουρα σκληρή σκλαβιά, αλλά την ξεπεράσαμε κι αυτή καταφέρνοντας να διατηρήσουμε τη γλώσσα και την κουλτούρα μας. Και αντίθετα με το Βυζάντιο δεν κατέστρεψε τα αρχαία μνημεία μας. Λέγεται ότι ο τούρκος φρούραρχος της Ακρόπολης έκλαιγε όταν οι εργάτες του Έλγιν πετούσαν από ψηλά κομμάτια από τα αετώματα του Παρθενώνα, όσα δε θεωρούσαν «σημαντικά», και γίνονταν συντρίμμια πέφτοντας στο έδαφος. Γιατί ο Παρθενώνας έχει ψυχή για κάποιον που έχει ψυχή, όποιου λαού και νάναι.

Δυστυχώς η Τουρκοκρατία μας έφερε πολύ περισσότερα δεινά από όσα φαίνονται στην αρχή. Νομίσαμε ότι με την Επανάσταση του 1821 απελευθερωθήκαμε από τους Τούρκους, αλλά δεν απελευθερωθήκαμε από την τούρκικη νοοτροπία που καταδυνάστεψε την ελεύθερη Ελλάδα: το μπαξις, το ρουσφέτ, το πεσκές, το ραχάτ, που είχαν πια κολλήσει σαν κατράμι στο τομάρι μας. Ο Νεοέλληνας στα διακόσια χρόνια της ελεύθερης Ελλάδας συμπεριφερόταν σαν να ήταν σκλάβος ακόμα, σαν να μην ήταν χώρα του η Ελλάδα. Η τουρκοκρατία είχε τελειώσει, αλλά η τουρκολαγνεία είχε μείνει στην ψυχή του Νεοέλληνα που δεν αγάπησε την ελεύθερη πια χώρα του, αλλά ακόμα θεωρούσε τον εαυτό του δούλο απέναντι στην εξουσία, ενώ έπρεπε να θεωρεί τον εαυτό του αφέντη και την εξουσία υπηρέτη του.

Ο Μακρυγιάννης γράφει ότι όταν πήγαν με τον Γκούρα να απελευθερώσουν κάποια περιοχή της Αττικής από τους Τούρκους ο τελευταίος είχε μαζί του και καμιά εικοσαριά μουλάρια με άδεια σακιά στα σαμάρια τους. «Τι τα θέλεις αυτά, ωρέ Γκούρα;» τον ρώτησε. «Ε πάμε να τους ελευθερώσουμε, δωρεάν θα το κάνουμε; Δε θα πρέπει να μας δώσουν κάμποσες πραμάτειες». Διαφέρει αυτό σε τίποτα από το Άκη Τζοχατζόπουλο: «Ε σας απελευθερώσαμε από την επάρατη δεξιά, από το παλάτι, από τα ξερονήσια, δωρεάν θα το κάνουμε, να μη φτιάξω κι εγώ μερικές βίλες από την ελευθερία σας;».

Ο Κολοκοτρώνης είχε πει κάποτε «φωτιά και τσεκούρι» — δυστυχώς μάλλον ξέχασε o Γέρος του Μωριά μετά την απελευθέρωση να ανακαλέσει τη διαταγή και οι Νεοέλληνες συνέχισαν να χρησιμοποιούν φωτιά και τσεκούρι (κυριολεκτικά) εναντίον της χώρας τους, λες και ήταν στρατός κατοχής.

Αυτή η νοοτροπία του λαού, σε αγαστή συμφωνία με αυτούς που εξέλεγε κατ’ εικόνα και ομοίωση ως αρχηγούς του, μας οδηγεί στη νέα σκλαβιά, την Τροϊκοκρατία. Ίσως να είναι η πιο δύσκολη σκλαβιά της Ελλάδας γιατί οι νέοι αφέντες δεν έχουν το θαυμασμό της Ρωμαιοκρατίας, τη σχιζοφρένεια του Βυζαντίου ή την αφέλεια της Τουρκοκρατίας. Οι Τροϊκοκράτες είναι πανούργοι και κυβερνούν χωρίς καν να φαίνονται ότι είναι οι νέοι αφεντάδες μας κι ας πετσοκόβουν μισθούς και συντάξεις. Έχουν από δεκαετίες οργανώσει τη σκλαβιά μας, από τη χρυσόσκονη του Ντελόρ μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 (ποτέ μια τόσο αδύναμη οικονομικά χώρα δε τόλμησε να τους διοργανώσει, 16 μέρες κόστισαν 16 δις ευρώ).

Ήξεραν από χρόνια και με κάθε λεπτομέρεια πόσα αιγοπρόβατα ή ελαιόδεντρα έχει η Ελλάδα (από στατιστικές εισαγωγής κρέατος ή γάλακτος ή από εικόνες από δορυφόρους), αλλά μας άφηναν να δηλώνουμε ό,τι θέλαμε χωρίς να ξέρουμε ότι το κάνουν επίτηδες για να τα πάρουν κάποτε στο δεκαπλάσιο. Ήξεραν ότι την Ελλάδα, μια πανάκριβη χώρα από άποψη κλίματος και πολιτισμού, δε θα μπορούσαν να την κατακτήσουν με όπλα, όπως το προσπάθησαν πολλοί, γι’ αυτό χρησιμοποίησαν πολύ πιο εξελιγμένα όπλα, τα μαθηματικά της πολιτικής.

Και το οικόπεδο Ελλάδα, που ως τώρα ήταν πανάκριβο και δικαιολογημένα, έπρεπε να το υποτιμήσουν ώστε να μπορούν να αγοράσουν τη χώρα σε εξευτελιστική τιμή σε μερικά χρόνια. Και θα την αγοράσουν ΟΛΗ, γιατί κάθε γωνιά της Ελλάδας αξίζει πιο πολύ από οποιοδήποτε βόρειο σκοτεινό σκυθρωπό κλίμα. Δεν έχουμε πια να κάνουμε με ένα αφελή ή ανίκανο Σουλτάνο, που τον επηρέαζαν οι Έλληνες Φαναριώτες, αλλά με μια παγκόσμια δύναμη, οργανωμένη με κάθε λεπτομέρεια, και οι πιθανότητές μας να επιβιώσουμε της Τροϊκοκρατίας δεν είναι πολλές.

Εκτός αν ισχύσει αυτό που έγραφε ο Πλούταρχος για τους Κρήτες: παρ’ όλο που πάντα είχαν πολέμους μεταξύ τους, όταν έβλεπαν ότι είχαν να αντιμετωπίσουν ένα εξωτερικό εχθρό ενώνονταν σε ένα πανίσχυρο ανίκητο σώμα – συγκρητισμός (syncretism: υπάρχει και  στα αγγλικά).

Ακόμα και σ’ αυτό οι πρόγονοί μας τους έδωσαν τις γνώσεις πώς να μας πολεμήσουν: να μη φαίνονται σαν νέα σκλαβιά αλλά σαν σωτήρες της Ελλάδας. Λέτε ναναι τυχαίο που δεν άφησαν «τον δεξιό Καραμανλή» να τους ανοίξει την κερκόπορτα, αλλά τον αυτοπαραίτησαν για ένα «σοσιαλιστή» πρωθυπουργό και πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς;

Αν το πιστέψουμε αυτό χαθήκαμε. Και θα είναι κρίμα μετά από πενήντα ή εκατό ή διακόσια οι απόγονοί μας να τραγουδούν σε κάποια γλώσσα που ελάχιστα θα κατανοούν: “Mes tou Aigαiou ta nisia, probale na deis, aggeloi fterougizoun kai mesa ap’ to fterougisma triantafylla skorpizoum».

Αν δεν αντισταθούμε στη νέα σκλαβιά θα είμαστε εμείς οι Νεοέλληνες οι νεκροθάφτες του μεγαλύτερου πολιτισμού της ανθρωπότητας, του δικού μας. «Την γλώσσα την ελληνική στις ακρογιαλιές του Ομήρου» την έχουμε “at least for now”, αλλά για την ελληνική ψυχή αμφιβάλλω – τουλάχιστο για πολλούς Νεοέλληνες.

Περισσότερα

Ο πολιτικός δικέφαλος ζει και βασιλεύει

Γράφει ο Χρήστος Μαγγούτας,
Τορόντο – Καναδάς

Είχαμε κάποτε ένα βασιλιά και τον διώξαμε – και καλά κάναμε – με το επιχείρημα ότι δε μπορεί η ηγεσία να είναι κληρονομική, θα πρέπει το παιδί μου και το παιδί σου και το παιδί κάθε Νεοέλληνα να έχει τις ίδιες πιθανότητες να γίνει αρχηγός της χώρας. Σωστά; Όχι, λάθος! Η κληρονομική διαδοχή ισχύει και τώρα στην Ελλάδα όπως ίσχυε επί δυναστείας Γκλύξμπουργκ. Είναι ελάχιστα διαφορετική, μια και τώρα έχουμε δύο αντί μιας δυναστείας για να διαλέξουμε: δηλαδή Coca Cola ή Pepsi Cola, που τελικά μπορεί να έχουν την ίδια γεύση.

Από τη μεταπολίτευση και μετά ο ελληνικός λαός ψηφίζει απαρασάλευτα μια από τις δυο δυναστείες: Καραμανλή ή Παπανδρέου (αν είστε αντιρρησίας, ναι στα 35 χρόνια του 4ου Ελληνικού Πολιτισμού, υπήρχαν και μερικά χρόνια που πέρασαν κάμποσοι μη κληρονομικοί ηγέτες, αλλά τελικά το καθεστώς ξαναβρήκε επιτυχώς την… ισορροπία του και τους κληρονομικούς ηγέτες του).

Αλλά αν πρόκειται να εκλέγουμε τους ηγέτες μας με τον ίδιο τρόπο όπως (δεν εκλέγαμε) τους βασιλιάδες μας, γιατί χρειάζονται εκλογές; Γιατί δεν αποφασίζουμε να μας κυβερνούν εναλλάξ κάθε 4 χρόνια ή γιατί δεν τραβάμε κλήρο μπροστά σε κάποιο συμβολαιογράφο με τα ονόματα Καραμανλής – Παπανδρέου να γλιτώνουμε από τα έξοδα των εκλογών και κυρίως να απαλλαγούμε από την αυταπάτη μας ότι δήθεν ψηφίζουμε για να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα — με παλιά σάπια υλικά;

Αν οι κληρονομικοί μας ηγέτες ήθελαν μια νέα Ελλάδα και όχι αυτή που αναπόφευκτα σαν τέλος αρχαίας τραγωδίας την οδήγησαν στην Τροϊκοκρατία, είχαν δεκαετίες να το κάνουν και δεν το έκαναν. Όπως το Παλάτι είχε μπήξει βαθιά τις ρίζες του για να είναι πάντα εξαρτημένη η Ελλάδα και να μην εξεγερθεί, έτσι ακριβώς έμπηξαν τις ρίζες τους και οι πολιτικές δυναστείες. Δε σας κάνουν εντύπωση οι πολιτικές γνωριμίες και διασυνδέσεις του Γιώργου στην διεθνή πολιτική σκηνή; Τι τις χρειάζεται ο λαός; Διεθνείς επαίτες είμαστε; Χρησιμοποιούνται για το καλό του λαού ή για να στεριώσουν τις προσωπικές του φιλοδοξίες του Γιώργου;

Απλά βλέπουμε ότι όπως κάποτε οι βασιλείς άλλαζαν ελέω Θεού από Γεώργιο σε Παύλο και σε Κωνσταντίνο, έτσι κι εμείς τώρα ελέω λαού αλλάζουμε από Κωνσταντίνο σε Κώστα και από Γεώργιο σε Ανδρέα και Γιώργο. Κάποιος Αρειανός θα μας έλεγε: «καλά, βρε Έλληνες, που λέτε ότι δώσατε τα φώτα σ’ όλη την ανθρωπότητα, ομολογείτε ότι όλοι είστε κρετίνοι και το φως το αληθινό, οι μεγαλοφυίες και οι σωτήρες πηγάζουν από δυο μόνο οικογένειες;» (κατά σύμπτωση κολλητά η μια με την άλλη στις βόρειες συνοικίες της Αθήνας). Δυστυχώς δεν υπάρχουν Αρειανοί να μας πουν αυτή τη σκληρή αλήθεια, ας κοιμηθούμε ήσυχα.

Ήταν εύκολο να αλλάξουμε το πολίτευμα από Βασιλευόμενη σε Αβασίλευτη, αλλά δυστυχώς αποδείχτηκε αδύνατο να αλλάξουμε και τη νοοτροπία μας του «νάχουμε ένα βασιλιά για να μας θαμπώνει» (Κ. Βάρναλης).

Προτείνω να καθιερώσουμε ξανά το δικέφαλο αετό ως εθνικό μας σύμβολο – ένα κεφάλι μπλε, ένα πράσινο – για να θυμούμαστε τουλάχιστο την πολιτική ανωριμότητά μας όταν θα αρχίσουν να μας έρχονται σωρηδόν οι λογαριασμοί των νέων βασιλιάδων μας.

Οι βασιλείς μας απέθαναν, ζήτωσαν οι νέοι βασιλείς μας.

(Για καλό και για κακό βάλτε κι ένα μικρό τρίτο κεφάλι – που έτσι γίνεται ο τρικέφαλος Κέρβερος, αλλά δεν πειράζει πάλι τέρας είναι–, επειδή υπάρχει μισή ακόμα δυναστεία που υποσκάπτει τις άλλες εδώ και μισό τουλάχιστο αιώνα και ποιος ξέρει τι μπορεί να φέρει το μέλλον …).

Περισσότερα

REMEMBER….ομοιόχρωμα και…ομοιόμορφα!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Εμείς οι παλαιοί θυμόμαστε το ιστορικό περιστατικό με τα ομοιόμορφα αλλά όχι ομοιόχρωμα ψηφοδέλτια κατά την εκλογή του κ. Σαρτζετάκη ως Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας το 1985.

Είχε ειπωθεί τότε ότι εσκεμμένα είχαν επιλεγεί μπλε ψηφοδέλτια για ΝΑΙ στον κ Σαρτζετάκη και λευκά για ΟΧΙ ή για (λευκό).

Είχε επίσης ειπωθεί τότε ότι ο μακαρίτης Ανδρέας Παπανδρέου είχε «ξεγελάσει» τον επίσης μακαρίτη Κωνσταντίνο Καραμανλή στον οποίο είχε υποσχεθεί την θέση της Προεδρίας για δεύτερη πενταετία και τελικά την τελευταία στιγμή επέλεξε  τον κ Χρήστο Σαρτζετάκη…

Την πιθανή «παρανομία» επιλογής ΜΗ ομοιόχρωμων ψηφοδελτίων την αμφισβητεί ο κ Σαρτζετάκης στο ιστολόγιό του υποστηρίζοντας ότι μη-ομοιόχρωμα είχαν χρησιμοποιηθεί το 1974 από τον Κωνσταντίνο Καραμανλή στο δημοψήφισμα για την Βασιλεία και αμφισβητεί επίσης την πιθανή κηδεμονία, τον έλεγχο στην ψήφο των Βουλευτών του ΠΑΣΟΚ υποστηρίζοντας ότι τα ψηφοδέλτια δεν τοποθετήθηκαν σε διάφανους φακέλους οπότε ΔΕΝ ήταν δυνατόν να είναι εμφανής η επιλογή του κάθε βουλευτή.

Και τον ισχυρισμό ότι υπήρξε «κοροϊδία» εις βάρος του Κωνσταντίνου Καραμανλή από τον Αντρέα Παπανδρέου την αμφισβητεί στο ίδιο ιστολόγιο ο κ Σαρτζετάκης δηλώνοντας ότι τέτοια «δέσμευση» του Παπανδρέου προς τον Καραμανλή δεν είναι πουθενά γραμμένη!…

Γιατί τα θυμήθηκα;

Επειδή αυτή την εβδομάδα έρχονται στη Βουλή για συζήτηση ΕΡΓΑΣΙΑΚΑ και ΑΣΦΑΛΙΣΤΙΚΑ θέματα που ανατρέπουν θεσμούς και δομές, ΚΕΚΤΗΜΕΝΑ, πολλών δεκαετιών!

Το θεμελιακό, λοιπόν, ερώτημα είναι ΤΙ ΘΑ ΚΑΝΟΥΝ οι Βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στην προκείμενη συζήτηση και τελική ψηφοφορία που θα ανατρέψει τα πάντα στις δομές εργασίας, ασφάλειας, συνταξιοδότησης;

Στον ίδιο άξονα προβληματισμού, τίθεται εύλογα το ερώτημα τι θα κάνουν και οι Βουλευτές ΟΛΩΝ των άλλων Κομμάτων της Βουλής!

Πολλά ακούστηκαν, πολλά λέγονται – αλλά δεν γράφονται – περί των προθέσεων αρκετών βουλευτών του Κυβερνώντος Κόμματος του ΠΑΣΟΚ να ΜΗΝ συναινέσουν στις επιθυμίες του Κυβερνητικού Επιτελείου οπότε υπάρχει και το ενδεχόμενο, εφόσον η συγκεκριμένη ψηφοφορία εκληφθεί ως «ψήφος εμπιστοσύνης στην Κυβέρνηση», να έχουμε και απίθανες πολιτικές εξελίξεις ίσως και πτώση της Κυβέρνησης…

Λέγονται πολλά….

Η κρισιμότητα της περίπτωσης με οδήγησε να θυμηθώ τους μακαρίτες τον Μένιο Κουτσόγιωργα (δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε) και  τον Αλευρά (για τον οποίο είχε τεθεί θέμα εάν και εκείνος δικαιούνταν  ως Πρόεδρος να ψηφίσει, όπως ψήφισε υπέρ του κ Σαρτζετάκη).

Μπαίνουμε στον μήνα Ιούλιο (και μου ήρθε έτσι ξαφνικά στο νου ένας άλλος Ιούλιος εποχή που ήμουν βοηθός έδρας στη Μασαχουσέτη) και για το λόγο αυτό το έθεσα με τον αγγλικό όρο:

Remember…Ομοιόμορφα και ομοιόχρωμα!

ΟΝΟΜΑΣΤΙΚΗ Ψήφο επί των κρίσιμων αυτών θεμάτων ή χρήση κλειστών ομοιόμορφων φακέλων;

Ή, όπως έλεγαν και οι Αμερικανοί μετά την σφαγή στο περιβόητο φρούριο από τον Στρατηγό Santa Anna του Μεξικανικού Στρατού…

Remember the Alamo!

Απομένει να δούμε ποιοί Βουλευτές, και πώς, θα θυμηθούνε και θα μείνουνε πιστοί στις ΑΡΧΕΣ του Κράτους Πρόνοιας και την Σοσιαλιστική ιδεολογία της Προστασίας του πολίτη από αυθαιρεσίες τύπου Δ. Ν. Τ…

Κάποιοι στην Κυβέρνηση προτρέπουν όσους σεβόμενοι την Ιδεολογία τους προτίθενται να καταψηφίσουν το Νομοσχέδιο για τα εργασιακά και τα ασφαλιστικά να ΠΑΡΑΔΩΣΟΥΝ την έδρα τους!!!

Δηλαδή, εάν δεν κάνω λάθος, τους προτρέπουν να ΠΑΡΑΒΟΥΝ το ΣΥΝΤΑΓΜΑ που προβλέπει ότι ο Βουλευτής ψηφίζει κατά συνείδηση…

Ώ καιροί, ώ ήθη!…

Οψόμεθα!…

Περισσότερα

Λερώθηκε το «λευκό κολάρο!..»

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Η κοινωνιολογική-οικονομική έννοια του «λευκού κολάρου» αφορά στην αποκαλούμενη διεθνώς «μεσαία τάξη» που αποτελεί έδαφος στήριξης για τις ανώτερες κοινωνικοοικονομικές τάξεις των «εχόντων» και σημείο αναφοράς για τα μέλη των εργατικών τάξεων με τα τίμια αλλά «μουτζουρωμένα» από το μόχθο της καθημερινότητας χέρια.

Ο Μαρξιστικού προσανατολισμού Αμερικανός κοινωνιολόγος C.Wright Mills είχε γράψει στο ομώνυμο βιβλίο του πριν μερικές δεκαετίες ότι από τη στιγμή που τα μέλη της μεγάλης κοινωνικής τάξης «του λευκού κολάρου» εντάσσονται παραγωγικά στο οικονομικό σύστημα καταλήγουν να χάνουν όχι μόνο τον χρόνο και την ενέργεια για τα οποία και θα πάρουν στο δεκαπενθήμερο ή το μήνα την αμοιβή τους αλλά και πολλά από τα προσωπικά τους χαρακτηριστικά όπως το χαμόγελο και την  ευγένειά τους τα οποία οφείλουν να προσφέρουν στον «πελάτη» ως κομμάτι του συμβολαίου εργασίας που συνυπογράφουν με τον εργοδότη τους (υπό τις ευλογίες της Εθνικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών!…)

Οι πρόσφατες «καταστροφικές» για πολλούς αναλυτές αλλά και την ευρύτερη κοινή γνώμη «ρυθμίσεις» της Κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ στο ΕΡΓΑΣΙΑΚΟ και το ΣΥΝΤΑΞΙΟΔΟΤΙΚΟ και μαζί η «αδυναμία» των ελεγχόμενων από το ΠΑΣΟΚ Συνδικάτων για αποτελεσματική αντίδραση (πέραν του θεαθήναι των…«απεργιών») προκαλούν πλέον ανεξέλεγκτα επίπεδα αηδίας σε αυτούς που πίστεψαν και στήριξαν την Ιδέα του Συνδικαλισμού, θυμηδία σε άλλους που δεν μπορούν να περιμένουν ούτε ένα λεπτό περισσότερο για να αλώσουν και τους  τελευταίους θύλακες αντίστασης και πολυποίκιλα ερωτηματικά στην Κοινή Γνώμη η οποία αδυνατεί να συλλάβει και να συνθέσει σε μια εικόνα από τη οποία να…βγαίνει νόημα τα επιμέρους στοιχεία του ακατανόητου σύγχρονου εργασιακού αυτού «πάζλ» που περνά πανηγυρικά από τον «τριπρόσωπο μπαμπούλα» της Ελλάδας που λέγεται…τρόικα!…

Είναι απαραίτητο να θυμηθούμε πως όταν πριν δύο δεκαετίες μας ερχόταν από την Αμερική και την Ιαπωνία οι πρωτότυπες τότε ιδέες με νέα εργασιακά σχήματα που εξέφραζε ο ευρηματικός τίτλος «ελαστικά ωράρια εργασίας» κανείς δεν μπορούσε να φαντασθεί τις εξελίξεις που μας προέκυψαν με ραγδαίους ρυθμούς και ξεπερνώντας τα προσχήματα απογυμνώνουν τον μύθο της «Μεσαίας Τάξης» η οποία στηριζόμενη στα ελαστικά ωράρια υποτίθεται ότι θα μπορούσε να απολαύσει «τον ελεύθερο χρόνο» δημιουργικά, να αναπτύξει καλύτερες διαπροσωπικές σχέσεις με  μέλη της οικογένειας, να αποβεί περισσότερο ανταγωνιστική στην παραγωγική διαδικασία.

Λες και ήταν μεθοδευμένο, ξαφνικά η ευρεσιτεχνία των «ελαστικών ωραρίων» απασχόλησης απεκάλυψε έναν απίστευτα διψασμένο για κέρδη και αδηφάγα άπληστο ΔΡΑΚΟΥΛΑ που απομυζεί την ζωτική ενέργεια των εργαζομένων δικαιώνοντας την πράξη με το πρόσχημα της ανάγκης για αύξηση της ανταγωνιστικότητας μπροστά στην επέλαση του «κίτρινου κινδύνου» που – «ΑΚΟΥΣΕ και…ΦΡΙΞΕ» φίλε Διεθνιστή Μαρξιστή – εκπορεύεται από την πατρίδα του Μάο, ανδρώνεται στα σπλάχνα της Λαϊκής Δημοκρατίας (της Κομμουνιστικής) ΚΙΝΑΣ και απειλεί όχι μόνο το μόρφωμα του Καπιταλισμού (είδωλο του οποίου είναι και το ίδιο) αλλά τις ίδιες του τις ρίζες!

Πάντως άσχετα με τα ευφυολογήματα του κ Πρωθυπουργού ότι «θα ματώσουμε για να…σωθούμε» και των Υπουργών κκ Λοβέρδου και Παπακωνσταντίνου που «υποφέρουν όταν μας…βασανίζουν, μας περικόπτουν εισοδήματα και μισθούς και μας…φορομπήχνουν» ΜΕΤΑ από τις πρωτόγνωρες εφαρμοζόμενες νέες (;) ρυθμίσεις στα εργασιακά και στα ασφαλιστικά θέματα λέτε να ξαναδούμε παιδιά κάτω των δέκα ετών να εισέρχονται στο χώρο εργασίας μία ώρα πριν την ανατολή του ήλιου και να εξέρχονται μία ώρα μετά τη δύση του όπως συνέβαινε όταν ΔΕΝ υπήρχαν Συνδικάτα αλλά υπήρχαν Φέουδα με Βαρώνους, Κόμητες και Δούκες και «ταλαίπωρους» εργάτες-θνητούς χωρίς μοίρα στον ήλιο για τους ίδιους και τα παιδιά τους!

Και έτσι η  εικονική πραγματικότητα της «μεσαίας τάξης» που στήριξε οκτώ χρόνια τους εκσυγχρονιστές του ΠΑΣΟΚ του κ Σημίτη, που ψήφισε ΔΥΟ φορές τους ανεξήγητα «αδιάφορους» κάποιοι λένε και «ανίκανους» πραιτοριανούς του Μαξίμου της Ν.Δ. του κ Καραμανλή ΔΙΑΛΥΕΤΑΙ βίαια από το ΠΑΣΟΚ του κ Παπανδρέου και τα στελέχη του – θύμα της απληστίας του διεθνούς κεφαλαίου – και σβήνει  με απίστευτα γοργούς ρυθμούς από τον χάρτη του Ελληνικού κοινωνικού συστήματος…

Υπάρχουν άνθρωποι  στο Υπουργικό Συμβούλιο του «ΝΕΟΥ ΠΑΣΟΚ» και στην Κοινοβουλευτική του Ομάδα που να συνειδητοποιούν ότι καθώς  ΛΕΡΩΘΗΚΕ «το λευκό κολάρο» και σβήνει γοργά η υπόσχεση του «παραδείσου» για τις εργατικές τάξεις η ΕΚΡΗΞΗ θυμού θα είναι ΤΕΡΑΣΤΙΩΝ διαστάσεων και αναπόφευκτη;

Δηλαδή πού θα κρυφτούν ΟΛΟΙ τους εάν κάποιοι βροντοφωνάξουν και η ελληνική κοινωνία θα ανταποκριθεί στο κάλεσμα «Εργαζόμενοι και συνταξιούχοι, μικρομεσαίοι επιχειρηματίες, επαγγελματίες, επιστήμονες, νέοι και νέες ξεσηκωθείτε, δεν έχετε τίποτε άλλο να χάσετε μια και σας τα πήρε ΟΛΑ η τρόικα»;

Τελικά μήπως κάποιοι που είχαν ξεκινήσει ως ειλικρινείς ιδεολόγοι ΣΟΣΙΑΛΙΣΤΕΣ (τους άλλους του ανεξέλεγκτου Φιλελευθερισμού ούτε να τους θυμηθώ δεν θέλω) ΕΘΑΨΑΝ στα ανέμελα καλοζωισμένα και ευτραφή ή στα μεθοδικά καλογυμνασμένα σώματά τους όπου σίγουρα θα έπρεπε να συνεχίζουν να υπάρχουν στα ατομικά αλλά και στο συλλογικό τους υποσυνείδητο όσα οδήγησαν 150 χρόνια πριν τους Μαρξ και Ένγκελς να συνθέσουν το ανατρεπτικό τους κάλεσμα «….εργάτες όλους του κόσμου ενωθείτε, δεν έχετε τίποτε να χάσετε παρά μόνο τις αλυσίδες σας;…»

Περισσότερα

Ξυπνήστε Έλληνες!

Γράφει ο paratiritis

Ως πότε θα κοιμάστε Έλληνες; Γιατί αρνείστε να καταλάβετε τι συμβαίνει γύρω σας;; Γιατί επιτρέπετε όχι μόνο να σας κλέβουν αλλά και να σας θεωρούν ηλίθιους και διανοητικά καθυστερημένους;;;

Αφορμή για το σημερινό μου σχόλιο, αποτέλεσε άρθρο – ανάρτηση αναγνώστη που διάβασα στο τρωκτικό [http://troktiko.blogspot.com], σχετικά με δημόσιες “επενδύσεις” σε τεχνολογικά συστήματα που αφορούν υπηρεσίες πληροφορικής.

Διαβάστε (με το μαλακό όμως, μη πάθετε και τίποτα!) και μόνοι σας:

* 2 εκατομυρια (!!) για ενα σαιτ των εικοσι χιλιαδων 20.000 € – Δείτε : http://www.esos.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=7883:2010-05-25-17-46-08&catid=346:2009-12-02-06-54-27&Itemid=1079

* Κτημαtολογιο … δεν δουλευει και εχει πεσει ΤΟ χρημα! http://gis.ktimanet.gr/wms/ktbasemap/default.aspx

* Η τραγικη συμφωνια microsft kai elladas την ωρα που ολος ο κοσμος βαζει τζαμπα ανοικτο λογισμικο (linux / gnu) http://www.lawnet.gr/news.asp?cat=3&article=15139

* Άλλα 2,5 εκατομύρια για έργο 50.000€ – http://www.sepe.gr/default.aspx?pid=34

* Πορταλ δήμου 2 εκατομυρια http://noegov.blogspot.com/2010/02/portal.html

* Αγορά διαδραστικών πινάκων στα σχολεία … γιατί … αφου τους δώσατε τζάμπα λαπτοπ … ότι να ναι … http://www.alfavita.gr/typos/t7_3_10_0108.php (σαινια απο το ΥπΕΠΘ)

* Βουλευτες με λαπτοπ 1.5 εκατομυριο ευρα – http://www.facebook.com/group.php?gid=10150150771730585&ref=mf

* 980 χιλ. ευρώ www.cityofathens.gr Δήμος Αθηναίων

* WiFi βουλής 1 εκατομμύριο για έργο 20.000 € !!!

* 0,5 εκατομυριο http://koukios.wordpress.com/2010/04/27/goldggng/ για δημιουργία εκπαιδευτικής πύλης της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς.

Το μόνο τραγικό που θα επισημάνω (από τα πολλά των ανωτέρω ιστοριών) είναι ότι οι παμπόνηροιανάδοχοι” των παραπάνω έργων τα υλοποιούν χρησιμοποιώντας συστήματα Open Source [ΔΩΡΕΑΝ ΕΦΑΡΜΟΓΕΣ ΔΗΛΑΔΗ !!!!!] που τις “στήνουν” κακοπληρωμένοι υπάλληλοι των 700 Ευρώ δουλεύοντας πολλές φορές με τις ώρες, πέρα από κάθε λογική και νομιμότητα!

Επίσης, πολλές φορές τα παραπάνω συστήματα καλούνται να διαχειριστούν (μόνιμοι) δημόσιοι υπάλληλοι, οι οποίοι μπροστά στον ανείπωτο κίνδυνο να χρειαστεί να δουλέψουν τα σαμποτάρουν με κάθε πρόσφορο μέσο! Και φυσικά, δεν ελέγχθηκε κανένας από αυτούς, σχετικά με το τι παρέλαβε ή με το τι το έκανε μετά, αφού το παρέλαβε!

Βλέπετε όμως, όλα τα παραπάνω είναι “νόμιμα” όπως θα έλεγε και ο αλησμόνητος Βουλγαράκης, οπότε, “πρόβλημα κανένα“!

Λεφτά υπάρχουν“, που έλεγεγε προεκλογικά και ο Γιωργάκης (δεν είναι υποτημιτικό, χωρίς πλάκα, είναι για να τον ξεχωρίζουμε από τον παππού του!)

Μόνο που υπάρχουν για να τα τρώνε οι επιτήδειοι !!! Και για να τα κλαίνε οι καημένοι που ακόμα δουλεύουν σε αυτή την χώρα για να τα παράγουν, σε ένα τόσο εχθρικό περιβάλλον που τους έχει κηρύξει τον πόλεμο!

Αλλά βέβαια μια “θωρακισμένη οικονομία” [τάδε έφη Καραμανλής ο …καταλληλότερος], μασάει από τέτοια;

Βοήθεια σας έλληνες, ελπίζω κάποτε να ξυπνήσετε!

Υ.Γ. : Αν αυτά γίνονται στην αγορά πληροφορικής, φανταστείτε τι γίνεται σε θέματα δημοσίων έργων, κατασκευών, προμηθειών, κ.λ.π. κ.λ.π. !!!

Περισσότερα

Στο Δολό Πωγωνίου ο Κ. Καραμανλής

Στο Δολό Πωγωνίου μετέβη ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής για ολιγοήμερες διακοπές με την οικογένεια του, το βράδυ της Παρασκευής. Το Δολό έχει αποτελέσει πολλές φορές προορισμό για την οικογένεια Κ. Καραμανλή η οποία κατέφθασε οδικώς στο χωριό. Όπως σημειώνεται από αναλυτές, ο απερχόμενος πρόεδρος της Ν.Δ. με τον τρόπο αυτό επιθυμεί να δείξει ότι απέχει από τις διαδικασίες διαδοχής στη Ν.Δ.

Περισσότερα

Παραιτήθηκε ο Κώστας Καραμανλής

Μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων και τη μεγάλη ήττα της Νέας Δημοκρατίας, ο πρόεδρος του κόμματος Κώστας Καραμανλής ανακοίνωσε ότι παραιτείται από την ηγεσία του κόμματος και ξεκινάει τη διαδικασία συνεδρίου όπως ορίζεται στο καταστατικό της ΝΔ και εκλογής νέου προέδρου του κόμματος. Οι διαφαινόμενες μέχρι στιγμής υποψηφιότητες είναι της Ντόρας Μπακογιάννη, του Αντώνη Σαμαρά και του Δημήτρη Αβραμόπουλου.

Περισσότερα

Ομιλία Κ. Καραμανλή στα Ιωάννινα

Πραγματοποιήθηκε ο ομιλία του πρωθυπουργού Κ. Καραμανλή στα Ιωάννινα, στον ίδιο χώρο όπου πραγματοποιήθηκε χθες η ομιλία του Γ. Παπανδρέου. Ο Κ. Καραμανλής εξαπέλυσε σφοδρή επίθεση στο ΠΑΣΟΚ και στον Γ. Παπανδρέου προσωπικά, θέτοντας συγκεκριμένα ερωτήματα στον ίδιο. Ο πρωθυπουργός έθεσε πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα στον Γ. Παπανδρέου, όπως: Αν θα επανακρατικοποιήσει την Ολυμπιακή, τι θα κάνει με τον ΟΤΕ, τον ΟΣΕ, το ασφαλιστικό, τα βαρέα και ανθυγιεινά, κ.α. Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στα θέματα των ενεργειακών συμφωνιών που ολοκλήρωσε η κυβέρνηση, και ειδικά για το θέμα του αγωγού πετρελαίου Μπουργκάς – Αλεξανδρούπολη, για το οποίο κάλεσε τον Γ. Παπανδρέου να ανακαλέσει τα «διφορούμενα που είπε για τον αγωγό», όπως τα χαρακτήρισε. Σε άλλο τμήμα της ομιλίας, αναφέρθηκε στα έργα στην Ήπειρο, αλλά και στα θέματα των Βορειοηπειρωτών.

Περισσότερα

Επισκέψεις πολιτικών αρχηγών στα Ιωάννινα

Ο πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής θα επισκεφθεί τα Ιωάννινα το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, όπου στα πλαίσια της προεκλογικής εκστρατείας θα πραγματοποιήσει ομιλία σε ανοιχτή συγκέντρωση στην κεντρική πλατεία, ενώ την προηγούμενη μέρα θα επισκεφθεί την πόλη ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Γ. Παπανδρέου. Ο Γ. Παπανδρέου θα πραγματοποιήσει ομιλία – ανοιχτή συγκέντρωση στον ίδιο χώρο, μία μέρα πριν τον Κ. Καραμανλή.

Περισσότερα

Ο πρωθυπουργός στην Εγνατία Οδό

Το ερχόμενο Σάββατο 30 Μαΐου ο πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής θα διασχίσει την Εγνατία οδό. Το ταξίδι του πρωθυπουργού θα ξεκινήσει από την Αλεξανδρούπολη με τελικό προορισμό την Ηγουμενίτσα. Στη διάρκεια της διαδρομής θα γίνουν στάσεις σε διάφορα σημεία του αυτοκινητόδρομου με περιβαλλοντικό ενδιαφέρον. Ιδιαίτερη έμφαση θα δοθεί στην παράδοση του τμήματος Παναγιά – Γρεβενά, το οποίο είναι ουσιαστικά το μόνο που απέμενε ώστε να ενωθεί η Ήπειρος με τη Μακεδονία μέσω του σύγχρονου αυτοκινητόδρομου.

Περισσότερα

Την Κυριακή ο Πρωθυπουργός στην Ήπειρο

Το πρωί της ερχόμενης Κυριακής ο Κώστας Καραμανλής θα πραγματοποιήσει επαφές, επισκέψεις και συναντήσεις στη Πρέβεζα ενώ το απόγευμα θα μιλήσει σε ανοιχτή συγκέντρωση στο κλειστό Γυμναστήριο της Άρτας. Σύντομα αναμένεται να επισκεφθεί τα Ιωάννινα αλλά και τη Θεσπρωτία.

Περισσότερα