Στην Αετομηλίτσα Ιωαννίνων ο Κώστας Καραμανλής – Θα κάνει πεζοπορία στο Γράμμο

Στο Νομό Ιωαννίνων θα βρίσκεται μέχρι την Κυριακή ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο πρώην αρχηγός της νέας δημοκρατίας διανυκτέρευσε στην Αετομηλίτσα (παλιά Δέντσικο – Ντένισκο) ενώ θα επισκεφτεί και άλλες περιοχές. Μαζί του βρίσκεται ο στενός φίλος, πρώην γραμματέας της Νέας Δημοκρατίας Λευτέρης Ζαγορίτης. Σήμερα και αύριο ο Κωστας Καραμανλής, θα κάνει πεζοπορία στο Γράμμο και σύμφωνα με πληροφορίες του epirusgate, θα επισκεφθεί την Γράμουστα και τις λίμνες Αρρένες(Μουτσάλια).

Περισσότερα

Τον Καραμανλή αποκατέστησε η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, ποιον θα αποκαταστήσει η Τέταρτη;

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠριν από σαράντα χρόνια η θεμελίωση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας αποκατέστησε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος είχε ωριμάσει αρκετά για να γνωρίζει ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο και τι σημαίνει το «κυβερνώ» στην Ελλάδα.

Μετά από σαράντα χρόνια και το αντικειμενικό τέλος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας το ερώτημα για την ελληνική πολιτική ελίτ αφορά πάλι στην …αποκατάσταση! Ποιόν πολιτικό του παρελθόντος θα αποκαταστήσει η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία; Κάποιον Καραμανλή, κάποιον Παπανδρέου, ή μήπως κάποιο άλλο πολιτικό τζάκι της μεταπολίτευσης του 1974, το οποίο ασφαλώς θα έλκει καταγωγή από το πολιτικό μαγειρείο της περιπετειώδους Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας;

Είδατε τι απορίες «βασανίζουν» καλοκαιριάτικα τις υπό μετασχηματισμό δημοκρατίες, που ακόμη ταλανίζονται από το δίλημμα της μετάβασης στην ελευθέρια αγορά!

Είναι μια ατέλειωτη φάρσα η πολιτική ζωή στην Ελλάδα μας, αναγνώστη μου, με τον Αντώνη Σαμαρά να δηλώνει σήμερα, «εγκαινιάζοντας» την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία: «Την τελευταία διετία το δίπολο του λαϊκισμού και του κρατισμού επιχείρησε να ανακόψει την πορεία της χώρας για οριστική έξοδο από την κρίση, αλλά αποτυγχάνει οριστικά»!!! Ναι, ο κ. Σαμαράς της Πολιτικής Άνοιξης, του εθνικισμού με κρατική παρέμβαση τύπου κοινωνικής δεξιάς… ο Αντώνης Σαμαράς των Ζαππείων, δηλώνει αυτά τα μεταβατικά προς τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και όχι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης! Καταλαβαίνεις, λοιπόν, τι σημαίνει φάρσα σε συνέχεια εκείνης που εμφανίζει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να αποκαθιστά την δημοκρατία πριν από 40 χρόνια;

Οι δημοκρατίες δεν αποκαθίστανται! Ταλαιπωρούνται, εκχυδαΐζονται, εξευτελίζονται και μεταβάλλονται/εξελίσσονται προοδευτικά, ή παραλλάσσονται συντηρητικά. Ενίοτε καταργούνται επισήμως και πάντοτε προσωρινώς, μέχρις ότου δρομολογηθεί η μετάβαση προς την λαϊκή εξουσία ή την αποκατάσταση της εθνικής εξουσίας! Όπως και να ‘χει, όταν ακούς πως κάποιος πολιτικός μίας προηγούμενης πολιτικής δομής η οποία κατέρρευσε, έρχεται ξανά στα πράγματα για να αποκαταστήσει την δημοκρατία, ετοιμάσου να βιώσεις μία νέα δημοκρατικοφανή φάρσα!

Βεβαίως πολλοί από τους αναγνώστες αυτών των γραμμών θα τις παρεξηγήσουν. Μηδενίζοντας το σύμπαν στο πλαίσιο μιας κουλτούρας ολοκληρωτισμού, θα θεωρήσουν ότι απαξιώνω το κοινωνικό, θεσμικό και πολιτικό αποτέλεσμα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που θεμελιώθηκε μετά την πτώση της χούντας, για να εξατμιστεί κυριολεκτικώς με την παρούσα διαδικασία συντεταγμένης πτώχευσης και φτωχοποίησης υπό την επιτροπεία της τρόικας, που επέλεξε ως λύση σωτηρίας της η κυρίαρχη ελληνική πολιτικο-μεγαλοεπιχειρηματική ελίτ. Δεν το κάνω. Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία υπήρξε συνολικά ως δημοκρατικό φαινόμενο η ποιοτικότερη εποχή του ελληνικού κράτους, αν εξαιρέσεις πολύ μικρές περιόδους των προηγούμενων δύο «Ελληνικών Δημοκρατιών».

Το βασικό ιδεολογικό πρόβλημα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας υπήρξε η θυματοποίηση και η αποκατάσταση. Μέσω αυτών των δύο αλληλένδετων και αλληλοσυμπληρούμενων πολιτικών αφηγήσεων είναι αδύνατον να αποφύγουμε την πολιτική διαστροφή στην εξέλιξη του δημοκρατικού φαινομένου με την έννοια του κοινοβουλευτισμού και του πλουραλισμού σε μια χώρα. Είναι αυτό το πρόβλημα ιδεολογικής συγκρότησης της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας σε συνδυασμό με την αποθέωση του πελατειακού συστήματος, της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, της οικογενειοκρατίας και του κομματισμού, που αποτέλεσε την αφράτη άμμο πάνω στην οποία κτίστηκε το Οικοδόμημα το οποίο παρατηρούμε να καταρρέει, ανήμπορο να διαχειριστεί την οικονομική του κρίση.

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε για να «αποκαταστήσει» και να διευθετήσει εσωτερικές συγκρούσεις στο πλαίσιο μίας ετεροκαθοριζόμενης από την εξωτερική πατρωνία, αστικής τάξης. Ως «εξωτερική πατρωνία» δεν μπορεί κανείς παρά να θεωρήσει και την δορυφορική ως προς την Μόσχα λειτουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος, η ελίτ του οποίου φρόντισε επίσης την ίδια περίοδο να ξεκαθαρίσει ενδοκομματικές εκκρεμότητες του απώτερου ή/και πρόσφατου παρελθόντος.

Έτσι η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία ξεκίνησε με εκκαθαρίσεις στο πλαίσιο της πολιτικής ελίτ, όπως φαίνεται να ξεκινά και η Τέταρτη. Το παράδοξο ως φαινόμενο εμβάθυνσης και εξέλιξης των δημοκρατικών θεσμών, αλλά καθόλου παράδοξο σε ο, τι αφορά στην δομή του πολιτικού μας συστήματος, είναι πως αυτή η διαδικασία μετάβασης και μετασχηματισμού επιχειρείται να οριοθετηθεί με όρους αποκατάστασης. Οι εκκαθαρίσεις στο πλαίσιο της πολιτικής ελίτ, από τα βάθη της αριστεράς μέχρι τα βάθη της δεξιάς, τείνουν να οριστούν ως αποκαταστάσεις κάποιων έναντι κάποιων άλλων.

Αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, λυπάμαι, αλλά δεν έχει σχέση με την ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πλουραλισμού με βιο-οικονομικό, παραγωγικό προσανατολισμό, που διαπραγματεύεται η γραφή μου. Θέλω να πω πως δια του συνδυασμού θυματοποιητική αφήγηση από την μία πλευρά και αφήγηση αποκατάστασης από την άλλη, ούτε ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό μπορείς να επιτύχεις, ούτε ισχυρή παραγωγική ανασυγκρότηση που θα αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμα το Κοινωνικό Ζήτημα, το οποίο οξύνθηκε δραματικά με την διαδικασία πτώχευσης και εσωτερικής υποτίμησης που επιλέχθηκε από την κυρίαρχη πολιτική ελίτ.

Για να «αποκατασταθεί» μία διαδικασία εκδημοκρατισμού στην Ελλάδα, δίχως υποκατάσταση της κοινωνίας από την ολοκληρωτική αγορά, θα πρέπει να χάσουν την αποκατάστασή τους (ή μια νέα ευκαιρία αποκατάστασης) όσοι τακτοποιήθηκαν κοινωνικά δια της πολιτικής, αλλά και ως φορείς της κυρίαρχης πολιτικής αφήγησης και κουλτούρας κατά την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Αυτό αποτελεί δημοκρατική συνθήκη προόδου για την αυγή της Τέταρτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Περισσότερα

Κατεδαφίστε τα φαντάσματα της ΝΔ – ΠΑΣΟΚ Α.Ε.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΞημέρωσε λοιπόν, η απίστευτη ημέρα που συγκυβερνούν την Ελλάδα τα δυο κόμματα που από το 1974 εναλλάσσονταν στην εξουσία με μεγάλες πλειοψηφίες και αυτοδύναμες κυβερνήσεις. Η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που με τις εγκληματικές τους πολιτικές οδήγησαν την πατρίδα μας στην χειρότερη περίοδο της ιστορίας της, χειρότερη και από αυτή της κατοχής του Β΄ παγκοσμίου πολέμου.

Αυτά τα δυο κόμματα, σήμερα υπόσχονται πως από κοινού θα προσπαθήσουν να ανοικοδομήσουν την Ελλάδα των ερειπίων τους. Ποιος όμως, μπορεί να πιστέψει αυτούς τους Μαυρογιαλούρους της πολιτικής; Δεν είναι λοιπόν χρήσιμο να θυμίσουμε κάποια απαραίτητα στοιχεία εκείνου που διαχειρίζεται την εξαθλίωση της χώρας και του λαού της, υποταγμένος στους ξένους δανειστές; Του πολιτικού απατεώνα που υφάρπαξε την ψήφο των Ελλήνων μέσω της αντιμνημονιακής του ρητορικής; Του «αντιμνημονιακού» Σαμαρά, ο οποίος σε όλους τους τόνους διατυμπάνιζε με πάθος και οργή στο «Ζάππειο 2», στις 12 Μαΐου 2011, και κατηγορούσε, εμμέσως πλην σαφώς, την Κυβέρνηση Παπανδρέου, για το αδίκημα της Εσχάτης προδοσίας: «… Έχουμε μια κυβέρνηση που η ίδια ενοχοποιεί τον εαυτό της. Γνωρίζουμε ότι η προετοιμασία της προσφυγής στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, είχε ξεκινήσει από καιρό, όταν τότε οι διεθνείς αγορές δάνειζαν ακόμα άνετα την Ελλάδα. Η κυβέρνηση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. επεδίωξε τότε, ότι άλλες χώρες προσπάθησαν να αποφύγουν και δεν διαπραγματεύθηκε τίποτε…».

Επίσης συνεχίζοντας έλεγε: «… σας καλώ όλους πρώτα να κατεδαφίσουμε μαζί τα φαντάσματα που επί δεκαετίες μας στοιχειώνουν, τα φαντάσματα του λαϊκισμού, του κρατισμού, της μοιρολατρίας, της ηττοπάθειας, της φαυλότητας, της μισαλλοδοξίας και της εύκολης τακτοποίησης των Εθνικών θεμάτων…Ελπίδα, σ’ ένα λαό που νιώθει προδομένος. Αυτοπεποίθηση σε ένα λαό που τον ξεγέλασαν, τον πίκραναν και τον προσέβαλαν, που όμως δεν γονατίζει και δεν το βάζει κάτω. Εμείς στοιχηματίζουμε ακριβώς σε αυτό, ότι ο Ελληνικός λαός δεν το βάζει κάτω και το στοίχημα θα το κερδίσουμε. Να θυμάστε μπορούμε καλύτερα. Να ξέρετε αξίζουμε καλύτερα. Να είστε σίγουροι και να μου έχετε εμπιστοσύνη…».

Στη συνέχεια ο κ. Σαμαράς, υπέρμαχος του αντιμνημονιακού αγώνα, δεσμεύθηκε με την δημιουργία της Κυβέρνησης Παπαδήμου, πως αυτή η κυβέρνηση θα είναι ειδικού σκοπού, με μόνη αποστολή την υπογραφή της δανειακής σύμβασης, του PSI και της διενέργειας Εθνικών εκλογών. Μέσω της υπογραφής, όμως, της δανειακής σύμβασης συνέπλευσε ξεκάθαρα και ανοικτά με εκείνες τις μνημονιακές δυνάμεις που οδήγησαν την Ελλάδα στο δρόμο της καταστροφής, σε ένα δρόμο δηλαδή, χωρίς γυρισμό. Έτσι, τα φληναφήματα περί Ζαππείου 1, 2, 3 και των βαρύγδουπων εξαγγελιών του έχουν ήδη παραπεμφθεί στον κάλαθο ανακύκλωσης της ΝΔ. Γιατί, όμως, μας παραξενεύει η νεοφιλελεύθερη-νεοταξική στάση του κ. Σαμαρά; Ο κ. Σαμαράς δεν μεταλλάχτηκε. Απλά άλλαξε προσωπείο. Άλλωστε, πόσες φορές το έχει πράξει αυτό κατά το παρελθόν;

Δεν είναι ο ίδιος, ο οποίος ως υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση Τζανετάκη, αλλά και ως υπουργός Εξωτερικών στην Οικουμενική κυβέρνηση Ζολώτα κατά την περίοδο 1989-90, δεν διαφώνησε όταν εδραιώθηκε η πρακτική των απευθείας αναθέσεων των ψηφιακών παροχών στον ΟΤΕ, από τις εταιρείες Siemens και Intracom; Δεν ξεσήκωσε έναν ολόκληρο λαό το ΄93, δήθεν για το ζήτημα της ονομασίας των Σκοπίων και σήμερα ισχυρίζεται πως δικαιώθηκε, όταν είναι υπέρμαχος της διπλής ονομασίας στη διένεξη με τη γείτονα χώρα; Μήπως, έριξε την κυβέρνηση Μητσοτάκη το ΄93, με την ανεξαρτητοποίηση του βουλευτή Γιώργου Συμπιλίδη, για τις ψηφιακές παροχές του ΟΤΕ προς την Intracom και τη Siemens, μπρος στο διαφαινόμενο κίνδυνο, να πουληθεί ο ΟΤΕ στους Ιάπωνες (συμφωνία Μητσοτάκη-Μάνου); Έτσι, δεν αποδεικνύεται η διαχρονική του σχέση με τη Siemens, όταν στα ΚΥΣΥΜ που συμμετείχε, ως Υπ. Οικονομικών αρχικά και μετέπειτα ως ΥΠ.ΕΞ., στα οποία λαμβάνονταν πάντα ενωτικές αποφάσεις για την Intracom και τη Siemens; Πότε στήριξε στα χρόνια της 10ετούς «πολιτικής του ερήμου» τη ΝΔ; Απεναντίας, συνεργάσθηκε και βοήθησε επιλογές και κομματικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ.

Χαρακτηριστικά την Άνοιξη του 1995, με τη λήξη της δεύτερης προεδρικής θητείας του Κωνσταντίνου Καραμανλή, όταν επίκειτο νέα εκλογή Προέδρου Δημοκρατίας, η κυβέρνηση Ανδρέα Παπανδρέου για να εκλέξει Πρόεδρο και να αποφύγει τις εκλογές διατηρώντας την κυβέρνησή του, χρειαζόταν τουλάχιστον 180 ψήφους από τους 300 της Βουλής. Ο τότε πρωθυπουργός ήρθε τελικά σε συμφωνία με την Πολιτική Άνοιξη με στόχο να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρώην υπουργός Κωστής Στεφανόπουλος, με τις ψήφους του ΠΑΣΟΚ και της Πολιτικής Άνοιξης, όπως και έγινε. Αυτό έφερε σε δύσκολη θέση τη ΝΔ και τον Πρόεδρό της Μιλτιάδη Έβερτ, οι οποίοι επιζητούσαν τη διεξαγωγή εκλογών, προκειμένου να εκμεταλλευτούν τη ραγδαία πτώση της δημοτικότητας της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ. Ο Μ. Έβερτ και πολλά στελέχη της ΝΔ, μετά την εκλογή Στεφανόπουλου, επιτέθηκαν με βαρύτατες εκφράσεις εναντίον του κ. Σαμαρά.

Δεν είναι ο ίδιος, ο οποίος αργότερα, το 2004 βρέθηκε ουρανοκατέβατος στη Ν.Δ. και παρουσιάσθηκε ως «Καραμανλικός», όταν ο ίδιος είχε αποπεμφθεί από το Συμβούλιο Πολιτικών Αρχηγών το ΄93, εποχή που δεν ήθελε να ακούει το όνομα του «εθνάρχη» (παραμένουν αλησμόνητα τα άρθρα του «κολλητού», του την εποχή εκείνη, δημοσιογράφου κ. Νάσου Τσαγκανέλη κατά του Κώστα Καραμανλή); Δεν είναι ο ίδιος Σαμαράς, ο οποίος είχε ανύπαρκτο έργο στην Ευρωβουλή, ως Ευρωβουλευτής την περίοδο 2004-2007, όταν κατέθεσε όλες και όλες εννέα ερωτήσεις; Γιατί, λοιπόν, διερωτόμαστε πως δεν διαπραγματεύεται καθόλου με τη Μέρκελ τα συμφέροντα της Ελλάδος και της παρέδωσε αμαχητί την πατρίδα μας;

Δεν είναι ο ίδιος που ως Υπουργός Πολιτισμού της Κυβέρνησης Καραμανλή, προκειμένου να ικανοποιήσει τα τοπικιστικά ένστικτα των ψηφοφόρων του στη Μεσσηνία, αποφάσισε λίγες ημέρες πριν τις εκλογές του Οκτωβρίου 2009, να μεταφέρει διοικητικά το Ναό του Επικούρειου Απόλλωνα από την Ηλεία στη Μεσσηνία; Δεν ήταν σφοδρή τότε η αντίδραση του «Ντορικού» Βουλευτή Ηλείας, κ. Κοντογιάννη, που στη συνέχεια τον «μάζεψε» εκ νέου στη ΝΔ, στο πλαίσιο του συναινετικού γάμου με την Ντόρα Μπακογιάννη; Δεν είναι ο ίδιος ο οποίος υπηρέτησε 9 μήνες (ελέω Αβέρωφ), με ευεργετική διάταξη στο Πολεμικό Ναυτικό, όταν την εποχή εκείνη η στρατιωτική θητεία ήταν 28-32 μήνες; Δεν είναι ο ίδιος ο οποίος μας είπε προεκλογικά (συνέντευξη e-nikos), πως συντηρείτο τα 10 χρόνια που ήταν στην πολιτική του έρημο, εργαζόμενος σε πιτσαρία και ως ελεύθερος επαγγελματίας; Θα είχε την ευγενή καλοσύνη να μας προσκομίσει τις αποδείξεις παροχής υπηρεσίας που όλα αυτά τα χρόνια εξέδωσε;

Ωστόσο, στις 29 Νοεμβρίου 2009, στην εκλογή νέου Προέδρου, όλοι οι δεξιοί ψηφοφόροι ανεξαρτήτως ηλικίας, προσπάθησαν να ξεχάσουν το κακό παρελθόν του κ. Σαμαρά, πιστεύοντας σε κάποια ψήγματα πατριωτισμού του, λόγω κυρίως της οικογενειακής καταγωγής του. Έτσι, πληγωμένοι και αηδιασμένοι από τις οικογενειοκρατίες που κυβέρνησαν το κόμμα όλα τα χρόνια της μεταπολίτευσης, στοιβάχτηκαν σε ατέλειωτες ουρές, προκειμένου να ψηφίσουν τον εκλεκτό τους, που “θα τα άλλαζε όλα” για το καλό της πατρίδας, τοποθετώντας στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας της κεντροδεξιάς παράταξης τη νεοφιλελεύθερη και νεοταξική, Ντόρα Μπακογιάννη, αναγκάζοντάς την να αποχωρήσει και να ιδρύσει νέο κόμμα στις 21 Νοεμβρίου 2010. Ποιος όμως, θα περίμενε πως ο κ. Σαμαράς θα αποδεικνυόταν περισσότερο νεοφιλελεύθερος και νεοταξίτης, φίλος των τραπεζιτών, ακόμη και από την Ντόρα Μπακογιάννη;

Παρ΄ όλα ταύτα επειδή ο Ελληνικός λαός έχει πολύ κοντή μνήμη, ένα μεγάλο ποσοστό αυτών των δεξιών ψηφοφόρων έκανε το λάθος και ψήφισε στις επαναληπτικές εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012, τον Σαμαρά! Σήμερα εάν γίνονταν εκλογές θα εμπιστεύονταν εκ νέου αυτόν τον πολιτικό τσαρλατάνο που όμοιό του δεν έχει να επιδείξει η πολιτική ζωή της Ελλάδος από την απελευθέρωσή της; Θα ψήφιζαν εκ νέου εκείνον που απέδειξε και μέσω της σημερινής συγκυβέρνησης με το ΠΑΣΟΚ, πως διαχρονικά ήταν φίλος με εκείνους που οι δεξιοί ψηφοφόροι απεχθάνονταν, όπως ο διάολος το λιβάνι;

Περισσότερα

Η διαλεκτική του ψεύδους των εκλογών

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜια φορά και έναν καιρό, όχι μακριά από τα Ομηρικά Χρόνια και την εποχή του μπερμπάντη Ησίοδου, δηλαδή μόλις χθες, ένας μάντης από την Κρήτη γνωστός μαϊντανός των παραθύρων της TV, ο Επιμενίδης με το όνομα, φέρεται να είπε το περίφημο: «Κρήτες αεί ψεύσται, κακά θηρία, γαστέρες αργαί» [Οι Κρητικοί πάντα ψεύτες, κακά θηρία, στομάχια που θέλουν να τρώνε πολύ χωρίς να εργάζονται].

Οι συμπατριώτες μου Κρητικοί δεν πήραν χαμπάρι τί τους έσουρε ο Ιερέας (τους) στη Κνωσσό, διότι από την μια είχαν εκείνη την περίοδο, γύρω στον 6ο αιώνα π.Χ., πρόβλημα με την λήψη τηλεοπτικής εικόνας, λόγω ανάρμοστης παρέμβασης στην ΕΡΤ-τους ενός Κυβερνήτη με απώλεια περιφερειακής οράσεως, ενώ από την άλλη οι περισσότεροι δεν είχαν διαβάσει το απεργιακό φύλλο «Περί Χρησμών» του Επιμενίδη. Ούτε εγώ δεν θα έγραφα αυτό το σημειολογικό αριστούργημα σήμερα, αν δεν υπήρχε ο Καλλίμαχος να χρησιμοποιήσει τμήμα του απεργιακού εντύπου με την ύβρι εναντίον των συμπατριωτών μου (από την μάνα μου), στον ύμνο του προς τον Δία. Και πολύ-πολύ αργότερα αυτός ο απόστολος Παύλος, ο οποίος δεν μας χώνευε καθόλου εμάς τους Κρητικούς, που καταλήξαμε Κριτικοί, ανέφερε την ρήση σε επιστολή του προς τον μαθητή και συνεργάτη του [μια ακόμη υπόθεση διαπλοκής] επίσκοπο Κρήτης, Τίτο, λέγοντας πως του την «σφύριξε» ένας Κρητικός, ένας από εμάς δηλαδή. Ο Παυλάκης ήταν τελικά που έβγαλε την «βρώμα» για εμάς τους Κρητικούς, ενώ αμέσως μετά όταν πια άρχισαν οι αντιδράσεις – διότι, φίλοι, ορκίζομαι, πως δεν τα τρώγαμε όλοι μαζί τότε στην Κρήτη, ούτε είμαστε όλοι τεμπέληδες κοιλιόδουλοι και αντιπαραγωγικοί – τα «παπαγαλάκια» του διέδιδαν πώς τάχαμου δεν φταίει ο Παύλος για την συκοφαντία, αλλά οι ίδιοι οι Κρητικοί που ψιθύριζαν για τον ίδιο τους τον Εαυτό τέτοια προσβλητικά πράγματα! Όποιος θέλει να κατηγορήσει τον Παύλο για την ύβρι προς τους Κρητικούς, να κατηγορήσει πρώτα τον Επιμενίδη, λέγανε μόλις αποκαταστάθηκε το Εθνικό Ζήτημα με την μετάδοση της ΕΡΤ, οι αναμεταδότες της διαλεκτικής του ψεύδους των εκλογών που ακολούθησαν στο Νησί μας.

Ποια είναι αυτή η περίφημη διαλεκτική του Ψεύδους; Μισό λεπτό να ρωτήσω τον Harald Weinrich και θα σας πω! Σας λέω λοιπόν: αν οι Κρητικοί είναι διαχρονικά ψεύτες, τότε και ο Επιμενίδης ως Κρητικός, προδήλως έλεγε ψέματα πως οι Κρητικοί λένε πάντα ψέματα. Και αν ο Παύλος στηρίχθηκε στην μαρτυρία ενός Κρητικού για να κάνει πολιτική με το ψέμα των Κρητικών περί Κρητικών, το οποίο ο ίδιος θεωρούσε αλήθεια, για να ικανοποιήσει την προκατάληψή του, προφανώς μετέβαλε το ψέμα σε ένα αληθινό προεκλογικό πλαίσιο κρίσης.

Ας δούμε το ζήτημα αναλυτικότερα. Αν ο Σαμαράς λέει πως ο Γιώργος είναι ψεύτης και ο Γιώργος λέει πως ο Καραμανλής είναι ψεύτης, ενώ ο Καραμανλής αναγκάζεται να πει ότι η πολιτεία Σαμαρά στηρίζεται σε ένα ψέμα, τότε: αν ο Σαμαράς λέει την αλήθεια, δεν είναι αλήθεια ότι ο Καραμανλής είναι ψεύτης – όπως λέει ο Γιώργος – αλλά σ’ αυτήν την περίπτωση ο Καραμανλής θα έλεγε την αλήθεια αν ισχυριζόταν πως ο Σαμαράς είναι ψεύτης. Αλλά τότε ο Γιώργος δεν θα ήταν ψεύτης και ψεύτης θα ήταν ο Καραμανλής, και τότε ο Σαμαράς δεν θα ήταν ψεύτης και πάει λέγοντας… μέχρι την κάλπη!

Δεν είναι λογοπαίγνιο, κυρίες και κύριοι, είναι το λογικό παράδοξο επί του οποίου θα δομηθεί η προεκλογική αφήγηση, τουλάχιστον στο πλαίσιο ανταγωνισμού κεντροδεξιάς – κεντροαριστεράς. Η λύση σε αυτό το παράδοξο μπορεί να δοθεί μόνον από την ανάπτυξη ενός εναλλακτικού πολιτικού λόγου, μιας άλλης δηλαδή, εντελώς διαφορετικής από την σημερινή κυρίαρχης πολιτικής αφήγησης, που θα πάψει να δομείται στην βάση του δυϊσμού ψέμα – αλήθεια. Θα πρέπει δηλαδή να προχωρήσουμε διακρίνοντας μεταξύ λογικής δομής και κοινωνικής χρήσης της γλώσσας. Να εξοικειωθούμε δηλαδή με το φαινόμενο η πολιτική γλώσσα να περιγράφει καταστάσεις αντιφατικές για την λογική, από τις οποίες θα προκύπτει μία νέα σημειολογία για την εκλογική συμπεριφορά των ελλήνων, απομακρυσμένη από το παράδοξο του «ψέμα – αλήθεια», που εγκλώβισε το πολιτικό σύστημα, την εθνική οικονομία, την αγορά και την εθνική ταυτότητα της Ελλάδας σε μια παγίδα: είχε ή δεν είχε δίκιο ο Παύλος λέγοντας πως ένας Κρητικός του είπε αυτό που ο Καλλίμαχος σημείωσε ως ρήση του Επιμενίδη: «Κρήτες αεί ψεύσται, κακά θηρία, γαστέρες αργαί»;

Όποιος δοκιμάσει να κάνει προεκλογικό αγώνα με βάση την σημειολογία που προκύπτει από τον παραπάνω αφορισμό, ασχέτως του βαθμού που ετούτο αποτελεί ή δεν αποτελεί πραγματικότητα, όχι απλώς θα επιχειρήσει να καθυποτάξει τα πολιτικά πράγματα στην χώρα σε μία ψυχολογικής μορφής καμπάνια, αλλά θα δώσει στον πολιτικό ανταγωνισμό των κομμάτων καθαρά ψυχολογικές, αντί για πολιτικές διαστάσεις. Κερδισμένος των ερχόμενων εκλογών θα είναι αυτός που θα απεγκλωβιστεί από την «διαλεκτική του ψεύδους» των εκλογών. Αυτός ο οποίος θα οργανώσει μία στρατηγική απεγκλωβισμού από τον μύθο πάνω στον οποίο στηρίχθηκε η επιχείρηση «σοκ και δέος» της τρόικας και δομήθηκε το πολιτικό σκηνικό στην Ελλάδα ολόκληρη αυτή την περίοδο της κρίσης, που χαρακτηρίζεται από τρία πράγματα: συντεταγμένη πτώχευση κράτους και τραπεζών υπό την επιτροπεία της τρόικας, φτωχοποίηση δια της κλιμακούμενης εσωτερικής υποτίμησης και σαφή ευρωπροτεκτορατοποίηση δια της αναθεωρημένης Δανειακής Σύμβασης και του τελευταίου Μνημονίου.

Προσπαθήστε να καταλάβετε ότι πλέον δεν μπορούν να υπάρξουν πετυχημένα προεκλογικά ψέματα, καθώς ο ελληνικός λαός δεν περιμένει να ακούσει κάτι αληθινό. Προσπαθήστε να αντιληφθείτε πως ο πολιτικός ανταγωνισμός στην Ελλάδα έχει καταλήξει να είναι ένα παιχνίδι αφορισμών, το οποίο στηρίζεται στον δυϊσμό «ψέμα – αλήθεια» που καταργεί τις πολιτικές σχέσεις ως σχέσεις (συν)ομιλούντων όντων. Υπάρχουν μόνον παράλληλοι μονόλογοι και προστριβές στα παράθυρα της TV επί προκλήσεων που είναι το αποτέλεσμα της έλλειψης εποικοδομητικής συνομιλίας. Αυτό είναι ένδειξη δραματικής, σημειολογικού χαρακτήρα διαταραχής του πολιτικού λόγου, που προκαλεί συνειδητά ή ασυνείδητα χάος στην αντίληψη του πολίτη, κυρίως τηλεθεατή. Έτσι όλα πλέον μετατρέπονται σε μια απέραντη προεκλογική φάρσα, η οποία αν και αρχικά κεντρίζει το ενδιαφέρον του πολίτη – τηλεθεατή, στο τέλος του προξενεί αποστροφή από τον πολιτικό λόγο, από όλα ανεξαιρέτως τα κόμματα και τους πολιτικούς. Και στο σημείο αυτό, όπως είναι φυσικό, πάρτι κάνει ο φασισμός και η ελληνική εκδοχή του νεοναζισμού!

Όσοι ενδιαφέρεστε μέσω ενός εναλλακτικού πολιτικού λόγου να υποστηρίξετε μία εναλλακτική ηγεμονία στην Ελλάδα, φροντίστε στο πλαίσιο αυτής της νέας προεκλογικής περιόδου να απεμπλακείτε από την σημειολογία «ψεύδος – αλήθεια». Δομείστε μία νέα σημειολογία που θα παντρέψει εκ νέου την πολιτική με την εθνική οικονομία και το ζήτημα της διακυβέρνησης στην χώρα σε άμεση συνάρτηση με την κρίση διακυβέρνησης στην ΕΕ, η οποία αποτελεί μία δραματική κρίση της κοινωνικής θεωρίας του ευρωπαϊσμού. Η Ελλάδα σε αυτές τις εκλογές έχει ανάγκη από έναν πολιτικό λόγο που δεν θα υπερβαίνει την πραγματικότητα που την ορίζει, αλλά τον πολιτικό λόγο που την προβληματοποιεί ως κομβικό στοιχείο της έρπουσας διεθνούς χρηματοπιστωτικής κρίσης, που έντεχνα και ιδεολογικοποιημένα μετατράπηκε σε ευρωπαϊκή δημοσιονομική κρίση. Η ελληνική κρίση δεν είναι το προϊόν της διαλεκτικής «ψέμα – αλήθεια», αντίθετα η μορφή αυτή της διαλεκτικής άρθρωσης του πολιτικού λόγου είναι εκείνη που ορίζει την μορφή της κρίσης. Ακόμη και ο Επιμενίδης να έχει δίκιο με μια έντιμη σημειολογικού χαρακτήρα ρήση, είναι ο Παύλος που κατέστησε αυτή την αναφορά κεντρικό στοιχείο πολιτικής. Το πρόβλημα δεν είναι ο «Επιμενίδης», αλλά ο «Παύλος».

Ναι, σε αυτές τις εκλογές θα πρέπει να αναδειχθούν σε προβλήματα αυτοί που προβληματοποιούν την ελληνική κρίση, ως κρίση ενός αποτυχημένου μοντέλου προσαρμογής στην ΟΝΕ, αποκρύβοντες και διασκεδάζοντες την τραγική αλήθεια. Η ΟΝΕ με το γερμανικό ευρώ της είναι το πρόβλημα και το πρόβλημα των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα είναι να πορευτούν καθιστώντας αυτό το ζήτημα μία σημειολογικά κυρίαρχη πραγματικότητα. Από εκεί θα προκύψει μια νέα σημειολογία που θα χαρακτηρίσει το εθνικό συμφέρον της Ελλάδας σε συνάρτηση πλέον και όχι αντίφαση με το κοινωνικό συμφέρον στην χώρα.

Περισσότερα

Ακυβερνησία και… χάος; Προσοχή στα… καλσόν!

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Δέστε το κόμπο: μέχρι την Κυριακή 6η Μαΐου θα ακούσουμε πολλά που τα δημιουργικά «αργυρώνητα» μυαλά των υποτελών του «Συστήματος» θα σκαρφιστούν για να μας πείσουν ότι είναι ένας ΥΠΟΧΡΕΩΤΙΚΟΣ ΜΟΝΟΔΡΟΜΟΣ η συνέχιση της Συγκυβέρνησης από τα γνωστά εδώ και δεκαετίες ως στελέχη αλλά «νεότευκτα στις κορυφαίες θέσεις» πρόσωπα της διαιωνιζόμενης οικογενειοκρατίας στην πολιτική μας ζωή…

Εάν ο τίτλος μου ξεφεύγει από τα δικαιολογημένα «πιπεράτα» μου και είναι ελαφρώς «σόκιν» μη με παρεξηγήσετε καθότι πολύ πιο σόκιν ήταν η απόφαση του κ. Σαμαρά να προσθέσει τον Γιώργο Συμπιλίδη στο ψηφοδέλτιο του Κιλκίς και ακόμη περισσότερο «σόκιν» οι θυελλώδεις αντιδράσεις απέναντι στον γιατρό κ Συμπιλίδη ο οποίος ακολούθησε το πρόσταγμα του τότε «ομαδάρχη» του κ. Σαμαρά το 1993 να ΡΙΞΟΥΝ την Κυβέρνηση Μητσοτάκη…

Περισσότερα

Τύφλα να ‘χει το… Ελ Πάσο!..

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Ζήστε για λίγο, έτσι νοερά, το γνωστό σενάριο…

Ο καλός σερίφης (που κάποτε, λένε, ήταν πολύ “κακός” ώσπου άλλαξε πλευρές και πήρε στους ώμους του τον Νόμο) και απέναντί του ο “κακός” κάου-μπόϋ (που κάποτε, λένε, ήταν καλός αλλά του ήρθαν του ανθρώπου απανωτές αναποδιές και άλλαξε πλευρές απέναντι στο Νόμο…)

Περισσότερα

Οι δήθεν…”χρυσές” μετριότητες!…

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωση τους μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξης τους.

Στην πτωχευμένη Ελλάδα της τρόικα αυτές οι μορφοποιήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα άγνωστα μέχρι σήμερα, κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!

ΟΛΟΙ οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική αρνούνται την ύπαρξη τους και υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησης της και τα μύρια όσα… αυτή η σχέση, αποδεδειγμένα από εξεταστικές επιτροπές, αποδίδει!

Περισσότερα

Δεν υπάρχει, δυστυχώς, ένας…Ζορμπάς!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Άκουσα την ομιλία του προέδρου της «Νέας» Νέας Δημοκρατίας κ. Αντώνη Σαμαρά στο πολυδιαφημισμένο «Ζάππειο-2», είδα τις διαφάνειες με τις οποίες απέδωσε με τη χρήση των σύγχρονων υπολογιστών και power point ανάγλυφα και παραστατικά όσα ΔΙΑΒΑΖΕ και διαπίστωσα ότι ήταν μια πολύ καλή παρουσίαση στην Μακρο-Οικονομική θεωρία για φοιτητές του πρώτου έτους, Β΄εξαμήνου σπουδών… Δεν ήταν λόγος επίδοξου Πρωθυπουργού και δεν με ενέπνευσε αλλά τουναντίον με βύθισε σε βαθιά θλίψη (παρά τα συχνά χειροκροτήματα ενός ακροατηρίου δεδομένων χειροκροτητών). Απογοητεύτηκα…

Θυμήθηκα ένα κείμενο που δημοσίευσα στα αγαπημένα μου blogs πέρυς με τίτλο τον περίφημο Καζαντζακικό ΖΟΡΜΠΑ και με την άδειά σας το δημοσιεύω, κάπως αλλαγμένο και πάλι σήμερα ενόψει ΠΕΜΠΤΗΣ δόσης του δανείου των 110 δισεκατομμυρίων, ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ νούμερο 2 και επιμήκυνσης…

Περισσότερα

Πέρα από την πολιτική υποκρισία και τα ψέματα

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Έρχονται πλέον αποσπασματικά, αλλά σωρευτικά ειδήσεις, οι οποίες επιβεβαιώνουν απόλυτα την αλήθεια για την λεγόμενη «ελληνική κρίση», την οποία ο συντάκτης αυτών των γραμμών παρουσίασε και υποστήριξε από την πρώτη στιγμή. Δεν κάναμε λάθος, το πολιτικό σύστημα παρέδωσε την χώρα στο ΔΝΤ. Ο πρωθυπουργός άσκησε μυστική, προσωπική πολιτική. Υπήρξε σχέδιο πίσω από το προεκλογικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν». Η χώρα υπήρξε και συνεχίζει σε μεγάλο βαθμό να είναι το πιόνι του χρηματοπιστωτικού κέντρου στην ευρωζώνη. Συνειδητά και σχεδιασμένα ο κ. Παπανδρέου κατέστησε την χώρα την αιχμή του δόρατος των χρηματιστών στην σύγκρουση τους με την κεντροευρωπαϊκή μεταβιομηχανική ελίτ. Έλληνες μεγαλοεπιχειρηματίες, μέρος του πολιτικού προσωπικού και οι ηγεσίες του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ γνώριζαν από την αρχή το «παιχνίδι» και μάλιστα οι τελευταίες είχαν και έχουν δραματική συμμετοχή σε αυτό.

Ο Κώστας Καραμανλής γνώριζε τις προθέσεις των ανθρώπων του «έξυπνου χρήματος» να πλήξουν την ευρωζώνη, μέσω της αποσταθεροποίησης της Ελλάδας, εάν η Γερμανία δεν συνεργαζόταν στην μείωση του εμπορικού της πλεονάσματος και εάν δεν έπαυε να αναπτύσσει πολιτική «ιδιαίτερων συμφερόντων» με την Κίνα, την Ρωσία και κάποιες χώρες της Νότιας Αμερικής. Αν ισχυριστεί ότι δεν τα γνώριζε σημαίνει ότι δεν τον ενημέρωναν από το υπουργείο Οικονομικών, ότι δεν είχε επαφή με Έλληνες και Ελληνίδες διαπιστευμένους ή διορισμένους από την κυβέρνηση του σε διεθνείς και υπερεθνικούς οργανισμούς, ότι ήταν αποκομμένος από όλους και όλα και ότι εν τέλει δεν ασκούσε τις θεσμοθετημένες και άτυπες υπέρ – αρμοδιότητες του Έλληνα πρωθυπουργού.

Περισσότερα

Μαθαίνοντας να ζούμε για την δόση μας

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Όσοι έχετε σχέση με το marketing και τις πωλήσεις, αλλά και όσοι έχετε εμβαθύνει στην επιστήμη ίσως συμφωνείτε ως προς το απόφθεγμα: όλα είναι καταστάσεις της νόησης. Πράγμα που σημαίνει, απλά, ότι όλα είναι ζήτημα δόμησης της πραγματικότητας μέσω του προσδιορισμού της ταυτότητας του καθενός μας. Μόνον που η ταυτότητα προσδιορίζεται κοινωνικά σε συνάφεια με το στενό και ευρύτερο περιβάλλον, αλλά και αναπαραστάσεις του κόσμου από τα ΜΜΕ με κυρίαρχο μέσο την τηλεόραση. Για την ακρίβεια τα ΜΜΕ προσφέρουν τον κώδικα προσδιορισμού της ταυτότητας. Φυσικά, η δόμηση της ταυτότητας συναρτάται με την αντίληψη του συμφέροντος και η αναφερόμενη ταυτότητα (η προβολή του εαυτού) με την μορφή νομιμοποίησης της διεκδίκησης του συμφέροντος.

Αν την τελευταία συνάρτηση την δεις αμφίδρομα θα καταλάβεις πώς η κάθε πρόταση που ακούς, διαβάζεις, αρθρώνεις ή σκέπτεσαι εμπεριέχει και αναπαριστά μια συγκεκριμένη διάσταση των εξουσιαστικών σχέσεων. Έτσι προκύπτει το μήνυμα. Δεν υπάρχει μήνυμα απαλλαγμένο από πολιτική. Δεν υπάρχει «κοινή λογική» έξω από το φάσμα της πολιτικής και ασφαλώς δεν υπάρχει οικονομία δίχως πολιτική εξαναγκασμού. Μέσω των οικονομικών μάλιστα σχέσεων ο εξουσιαστικός καταναγκασμός νομιμοποιείται αποτελεσματικότερα, ως «κοινή λογική».

Περισσότερα

Φανταστικοί διάλογοι (4)

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Είναι αυτονόητο, και πάλι, ότι δεν υπήρξα αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας στους σημερινούς διαλόγους με αριθμό «4»,( όπως δεν ήμουνα στους προηγούμενους διαλόγους «1», «2» και «3») αλλά καθώς εμείς οι Έλληνες διαθέτουμε πλούσια φαντασία έτσι απλά χωρίς κακή πρόθεση επέτρεψα στον εαυτό μου την «πολυτέλεια» να κρυφακούσω, ξανά, στη… φαντασία μου!…

Μπαίνει φουριόζος προχτές το βράδυ στο φοιτητικό «καφέ» ο Μάκης, πασίγνωστος ως συνειδητοποιημένος επικριτής της παγκόσμιας ελληνικής ακαδημαϊκής πατέντας που έχει κατοχυρωθεί ως «Ακαδημαϊκό ΑΣΥΛΟ» με «αγώνες» τριών δεκαετιών και προτρέπει τον υπεύθυνο βάρδιας:

Περισσότερα

Στα γρήγορα και… πιπεράτα -8-

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δόθηκε, λοιπόν, χτες το βράδυ στη δημοσιότητα το θρυλικό πλέον πόρισμα, ή μάλλον πορίσματα, της Εξεταστικής Επιτροπής για τις «μίζες της Siemens… »

Και από σήμερα το πρωί, γέμισαν τα τηλεοπτικά παράθυρα και τα ραδιοφωνικά μπαλκόνια και μαζί τα πρωτοσέλιδα και τα σαλόνια του Τύπου με αντιπαραθέσεις και κονταροχτυπήματα, με αντεγκλήσεις και «δήθεν» επιχειρήματα, με βαρύγδουπες μεγαλοστομίες και ενίοτε με άναρθρες ουσιαστικά κραυγές καθότι όταν μιλάνε μαζί 2,3,4 άτομα ανάθεμά μας ως ακροατές και τηλεθεατές εάν τελικά καταλαβαίνουμε όχι ποιος ή ποια είπε τι αλλά τι ακριβώς ειπώθηκε!

Η αλήθεια είναι ότι μάλλον ΟΛΟΙ οι κατηγορούμενοι είναι στο απυρόβλητο και ας είναι καλά το άρθρο 86 του Συντάγματος και οι Κυβερνήσεις του κ. Σημίτη και του κ. Καραμανλή και εκείνο το ανεκδιήγητο περί ευθύνης (;) Υπουργών, ενώ ουσιαστικά πρόκειται περί… ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ Υπουργών.

Περισσότερα

Οι αναλώσιμοι Έλληνες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεταξύ της μεταβιομηχανικής κεντροευρωπαϊκής ελίτ και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ τσαλακώνεται η Ελλάδα και ρημάζεται η ελληνική κοινωνία. Σάντουιτς έγινε η χώρα, από τη στιγμή που οι «απόλυτοι» αμερικανολιγούρηδες ανέλαβαν να κυβερνήσουν. Μέχρι τότε η Ελλάδα είχε πετύχει να ισορροπήσει κάπως στο διεθνές σύστημα. Είναι αλήθεια ότι ευνοούσε και το διεθνές περιβάλλον. Σήμερα που αυτό έχει μεταβληθεί σε συγκρουσιακό, η χώρα είχε ανάγκη από μια ικανή και αμερόληπτη κυβέρνηση, που θα εστιάζει αποκλειστικά στο ελληνικό συμφέρον, ώστε αυτή να μην μετατραπεί σε πιόνι της στρατηγικής κανενός. Μόνον μια σχετικά ουδέτερη Ελλάδα (δηλαδή μόνον στον βαθμό που στη χώρα θα υπήρχε ηγεσία, η οποία θα έδειχνε διάθεση ουδετερότητας) θα μπορούσε να εξέλθει με τις μικρότερες συνέπειες από την κρίση. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει μια σχετική αυτονομία ως προς τον εμπορικό πόλεμο που φαίνεται να ακολουθεί την νομισματική διένεξη.

Όλα αυτά δεν φτιάχνονται με λόγια και διακηρύξεις, κτίζονται με πολιτικές στο εσωτερικό και στο επίπεδο άσκησης διεθνούς πολιτικής. Δυστυχώς η εύλογη αυτή μακροπολιτική συνθήκη αγνοήθηκε. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» παρέμεινε στο επίπεδο της κομματικής προπαγάνδας και του λαϊκισμού. Όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, με περισσότερο ή λιγότερο καιροσκοπικό τρόπο και αναπτύσσοντας προσωπικές δημόσιες σχέσεις, επιχείρησαν να διατηρήσουν την χώρα σε μια ισορροπία συμφερόντων μεταξύ των ΗΠΑ και των εξεχόντων ευρωπαϊκών δυνάμεων, πιο έντονα μάλιστα από την δεκαετία του ’90, όταν πλέον η Ευρώπη άρχισε να δομείται ως διακριτός, αλλά όχι ανεξάρτητος από τις ΗΠΑ, πόλος.

Περισσότερα

Ένας Ζορμπάς για την Ελλάδα της “τρόικα”;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ηταν, θυμάμαι, μέσα της δεκαετίας του 1960 και τελειόφοιτος τότε φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης παρέσυρα μια παρέα συμφοιτητών μου (αμερικανών και άλλων) να δούμε την πετυχημένη μεταφορά στην οθόνη του μυθιστορήματος του Νίκου Καζαντζάκη με τίτλο «Ζορμπάς- ο Ελληνας».

Θυμάμαι, λές και ήταν χτές, όλες εκείνες τις διεργασίες της νεανικής ταύτισης με τους πρωταγωνιστές, την περηφάνεια της ελληνικότητάς μου, ακόμη και εκείνη την ανείπωτα πικρή στιγμή όπου – πριν ακόμη ο Χάρος αλοκληρώσει τον θανατηφόρο εναγκαλισμό του με την Μαντάμ Ορτάνς – ολοκλήρωσαν την τραγικά γυμνή πεζότητα της ανθρώπινης εφημερότητας οι καθιερωμένες «μοιρολογήτρες» που, αντί να περιοριστούν στο γοερό κλάμα, είχαν έρθει να κλέψουν, να λεηλατήσουν, τα αποκτήματα και μαζί την αξιοπρέπεια μιάς ζωής που τέλειωνε…

Μέσα στα δικά μου βουβά συναισθήματα πονού και θυμού ήρθε, εντελώς αυθόρμητα, και ο θυμός ενός συμφοιτητή μας που  χωρίς δισταγμό, στά ίσια,  ρώτησε εμένα και τους άλλους δύο Έλληνες: «…έτσι είστε εσείς οι Ελληνες;»

Πέρασε από τότε σχεδόν μισός αιώνας, τό έργο έτυχε να το ξαναδώ και στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση και μέσα από τους μηχανισμούς της ωραιοποίησης του παρελθόντος και της απώθησης πικρών εμπειριών κάπου επουλώθηκε ο πόνος που  είχε προκαλέσει εκείνη η ερώτηση που είχε γίνει σαν χαστούκι στα ισια: «έτσι είστε εσείς οι Ελληνες;»

2010 στην Ελλάδα όπου μάταια πασχίζουμε να απωθήσουμε στο συλλογικό, εθνικό μας υποσυνείδητο τη σημασία του κοινωνικού  «άλγους» που πηγάζει από την επερχόμενη οικονομική απαξίωση κόπων μιας ζωής και λέγεται υπόθεση «ΔΝΤ και πιθανή…πτώχευση»! …

Περισσότερα

Κι εσύ λαέ μην ξεχνάς το τηλεκοντρόλ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δεν πάει πολύς καιρός από τότε που ο Κ. Καραμανλής δήλωσε κουρασμένος στον Χατζηνικολάου και αποχώρησε από τον πρωθυπουργικό θώκο. Το ίδιο αίσθημα κοπώσεως βασανίζει και τον φίλο μου τον Γρηγόρη, αν και φαινομενικά μοιάζει να προέρχεται από άλλα αίτια. Τούτος αποφάσισε να απέχει από τις εκλογές γενικώς, διότι κουράστηκε να  ψηφίζει και να βλέπει ότι η ψήφος του δεν είναι ικανή να βελτιώσει τη ζωή του.

Στην πραγματικότητα όμως ο Γρηγόρης, όπως και ο Κώστας παλαιότερα, ταλαιπωρείται από την απεικόνιση της οικονομικής καταστάσεως μέσω της τηλεοράσεως. Ξέρεις τι είναι κάθε βράδυ να ακούς για μέτρα και κόντρα μέτρα λιτότητας και να βλέπεις τον πρωθυπουργό αποφασισμένο να σου …αλλάξει τα φώτα, καθώς έχει λάβει εντολή από την τρόικα να τα αλλάξει όλα, τα οποία θα άλλαζε αλλιώς αν η ζωή τα ‘φερνε αλλιώς ! Ταλαιπωρείται η ψυχή σου, κλονίζεται η πίστη στον εαυτό σου και στον συνάνθρωπο, καθώς η πίστη σου στους πολιτικούς έχει μάλλον εδώ και πολλά χρόνια κλονιστεί. Ο Κώστας μάλιστα δεχόταν διπλό κτύπημα. Το μεσημέρι του λέγανε τι μέτρα όφειλε να λάβει και το βράδυ από τα κανάλια, τι θα πάθαινε αν τα ελάμβανε. Συνήθως μάλιστα του τα λέγανε οι ίδιοι και το μεσημέρι και το βράδυ. Ζωντανό πτώμα  είχε καταντήσει ο άνθρωπος.

Να σκεφτείτε, ο Γιώργος Παπανδρέου τις ώρες των «δελτίων» και γενικότερα των ενημερωτικών εκπομπών, δεν παρακολουθεί τηλεόραση. Του το έχει απαγορεύσει ο θεράπων επικοινωνιολόγος του. Προτιμά ή να κάνει δηλώσεις ή να κάνει διαλογισμό, οραματιζόμενος την παγκόσμια διακυβέρνηση, ως την νιρβάνα του σύμπαντος, σύμφωνα με το κινεζικό δόγμα All-Under-Heaven (tianxia). Αυτά που διαβάζει την επομένη ημέρα απευθυνόμενος στο ημεδαπό κοινό ή στην διεθνή κοινή γνώμη, είναι προφανώς το αποτέλεσμα αυτής ακριβώς της ψυχοσωματικής και πνευματικής άσκησης. Δεν εξηγείται αλλιώς το υπερβατικό της υπόθεσης και η φρεσκάδα του πρωθυπουργού μας.

Περισσότερα