Ζητείται ελπίς επίγεια και επουράνια…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΗ ιστορία από την άποψη της κοινωνικής προβληματικής και ανθρώπινης περιπέτειας επαναλαμβάνεται, και μάλιστα πολλές φορές γράφεται και περιγράφεται με θαυμαστή ομοιότητα όχι μόνο στα ιστορικά δεδομένα αλλά στις διηγηματικές αφηγήσεις, στις νουβέλες, καθώς και στα μυθιστορηματικά κείμενα.

… Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονών, ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.

Περιγράφεται μια κατάσταση και σκιαγραφείται μια προσωπικότητα με προφητικό τρόπο από τον αείμνηστο Αντώνη Σαμαράκη με αυτήν του σημερινού Έλληνα, και της σημερινής Ελλάδας.

… Κι ο ήρωας εκείνος ήτανε ένας άνθρωπος που δεν είχε ελπίδα… και ο σημερινός έλληνας είναι ένας άνθρωπος που έχασε την ελπίδα του…

– Δεν υπάρχει πλέον ελπίς!

Παρόμοια πραγματικότητα βιώνει σήμερα η χώρα μας, και ως άλλος μυθιστορηματικός  ήρωας, εκατομμύρια ανέργων, των οποίων η τραγικότητα της κατάστασης είναι ανεκδιήγητη, όπως και αυτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας, της χρεοκοπίας, της κατάθλιψης, και της αυτοχειρίας, κατεδαφίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στα τάρταρα της εξαθλίωσης …

Περισσότερα

Πολιτισμός. Παρελθόν, Παρόν, Μέλλον

Γράφει η Μένη Καρανίκα – Ζωγράφος

meni karanikawww.facebook.com/kosmima.karanika

Ο πολιτισμός είναι η φυσιογνωμία των λαών. Μέσα από αυτόν βλέπουμε τους χαρακτήρες, τις ικανότητες αλλά και την ιστορία τους.

Υπάρχουν πολιτισμοί που γεννήθηκαν και πέθαναν μετά από κάποιες εκατοντάδες χρόνια, γιατί δεν είχαν παρελθόν. Δεν καλλιέργησαν σωστά το παρόν κι έσβησαν από ιστορική αδυναμία.

Ο αρχαίος Ελληνικός πολιτισμός γεννήθηκε, δίδαξε σε άλλους λαούς, αναπτύχθηκε και έγινε κοιτίδα ανά την υφήλιο. Χρειάζεται όμως μεγάλη προσοχή.

Σήμερα γίναμε αυτοκαταστροφικοί. Τίποτε δε ζει χωρίς προσπάθεια και ενδιαφέρον.

Ιστορία και πολιτισμός αιώνων, μπορεί να χαθούν από αμέλεια και εγκατάλειψη.

Οι δάφνες ανοίκουν στους προγόνους μας. Εμείς θα καλλιεργήσουμε τις δικές μας.

Πρέπει να δώσουμε έμφαση στις αξίες των ανθρώπων και μεγάλη προσοχή στην καλλιέργεια καλλιτεχνικής παιδείας. Δεν πρέπει ν΄αφήσουμε να πεθάνει η ιστορία μας, η γλώσσα μας, οι τέχνες και η θρησκεία μας.

Είμαστε το πρότυπο πολιτισμού λαών. Άξιο πρότυπο για μίμηση. Ένας λαός ικανός με ένδοξες μάχες και έντονες προσωπικότητες. Γέννησε τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, τον Σωκράτη και τον Πυθαγόρα, τον Μέγα Αλέξανδρο, αλλά και τον Κολοκοτρώνη.

Σήμερα πρέπει να στρέψουμε το βλέμμα και το ενδιαφέρον μας στους σύγχρονους επιστήμονες, τους καλλιτέχνες και τους διανοούμενους. Δεν πρέπει να τους πυροβολούμε με την αδιαφορία μας, γιατί θα σκοτώσουμε το μέλλον της ιστορίας μας.

Η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει!! Η Ελλάδα θα ζήσει για πάντα!! Δεν θα την αφήσουμε να χαθεί!! Θα πάμε κόντρα σε όσους καπηλεύονται τον πολιτισμό και την ιστορία μας.

Η νέα γενιά θα είναι ο σπόρος. Θα βγάλει ρίζες, ανθούς, καρπούς και θα διαιωνίσει τόσο τον αρχαίο όσο και τον σύγχρονο Ελληνικό πολιτισμό.

Περισσότερα

Η γενιά δίχως ταυτότητα αναζητεί ταυτότητα στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣτις γαλλικές δημοτικές εκλογές συνέβη το αναμενόμενο: το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο (FN) της Μαρί Λεπέν έδειξε σημαντική δυναμική και ακόμη μεγαλύτερη ικανότητα διείσδυσης στα λαϊκά στρώματα, σχεδόν παντού όπου κατέβασε υποψηφίους. Και αυτό την ώρα που στην Λιλ, αποσπάσματα γάλλων «χρυσαυγιτών» της «γενιάς με ταυτότητα», Generation Identitaire, έκαναν έλεγχο ταυτοτήτων στα ΜΜΜ για να ανακαλύψουν ξένους «υπάνθρωπους» και «αποβράσματα» που απειλούν την τάξη και ασφάλεια στην πόλη τους.

Αποκρουστική η εικόνα, αλλά όχι πλέον πρωτότυπη και καθόλου ξένη και απόμακρη, ή ξεπερασμένη για την Ελλάδα. Η γενιά δίχως ταυτότητα στην Ευρώπη αναζητεί ταυτότητα στον ακροδεξιό σκουπιδοτενεκέ… και αυτό, για κάποιους όπως εγώ, θεωρείται πολύ φυσιολογικό πολιτικό φαινόμενο – για το οποίο προσωπικά είχα εγκαίρως προειδοποιήσει και αναλυτικά εξηγήσει τα αίτια της παραγωγής του. Η λύση που πρότεινα στο πρόβλημα του εκφασισμού – σε εθνικό ελληνικό επίπεδο, κατ’ αρχήν – με την μορφή ενός σύγχρονου Λαϊκού Μετώπου (ριζοσπαστών δημοκρατών, σοσιαλιστών κάθε μορφής, κομμουνιστών κάθε μορφής καθώς και αντιφασιστών και αντινεοφιλελευθέρων, όχι μόνον αγνοήθηκε με κυριολεκτικώς φαιδρές αιτιάσεις, αλλά υπονομεύτηκε διπλοπρόσωπα στην πράξη, ακόμη και από κάποιους αριστερούς που με ζέση την ενστερνίστηκαν αρχικώς.

Ας μην εκπλαγούμε λοιπόν αν βιώσουμε στις ερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις στην Ελλάδα παρόμοια εμπειρία με την γαλλική και μάλιστα σε σαφώς πιο νεοναζιστική φόρμα, καθώς εδώ είναι οι νεοναζί που «καπέλωσαν» τους ρατσιστές-εθνικιστές (φυλετικός εθνικισμός) και όχι το αντίστροφο, όπως στην Γαλλία.

Απερίφραστα, μόνους υπεύθυνους για αυτή την κατάσταση δεν θεωρώ πλέον τους αμετροεπείς κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς, που με την σύγκλησή τους στο νεοφιλελεύθερο κέντρο και με την υιοθέτηση μιας κατάπτυστης, αντιλαϊκής και αντίθετης στην σύγκλιση των ευρωπαϊκών κοινωνιών Νεο-ηγεμονικής ευρωπαϊκής στρατηγικής (αντιπληθωρισμός, λιτότητα, πόλωση κεφαλαίου και αποφάσεων, διάλυση κοινωνικών μοντέλων και μετατροπή της εργασίας σε «συναινετική δουλεία» στην περιφέρεια, τρόικες κλπ.) τροφοδότησαν τον πλέον αρρωστημένο, συμπλεγματικό, χυδαίο και τυχοδιωκτικό εθνικισμό. Σύμφωνοι – όπως μου δόθηκε η ευκαιρία να εξηγήσω, την περίοδο που σε ταλαιπωρούσα αναγνώστη με αναλυτικά κείμενα – αυτοί, οι ηγεσίες της κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, τα κυρίαρχα ΜΜΕ και η απολύτως υπνωτισμένη, βολεμένη και φοβική διανόηση που τους υποστηρίζει αμέσως ή εμμέσως, φέρουν την κύρια ευθύνη ως προς αυτή τη νέα κοινωνικοπολιτική ευρωπαϊκή τραγωδία που χαράζει.

Έχουν, ωστόσο, τεράστια ευθύνη και οι αριστερές ηγεσίες, στο βαθμό που δεν έκαναν τίποτε για να αντιδράσουν οργανωμένα πολιτικά σε αυτήν την κατάσταση, αρκούμενες στην καταγγελία φασιστικών και νεοναζιστικών συμπεριφορών, ή οργανώνοντας δυνάμεις για να τις αντιμετωπίσουν στο επίπεδο της καθημερινότητας. Προσφέροντας, έτσι, την ευκαιρία στο Νεο-ηγεμονικό καθεστώς της ΕΕ και στις κυβερνήσεις-δορυφόρους του, όπως η ελληνική, να παραμορφώνουν την πραγματικότητα που οι ίδιοι δημιούργησαν και να διαφεύγουν υπερβατικώς από αυτήν, κατασκευάζοντας παραπλανητικά την «θεωρία των δύο άκρων»!

Όχι, δεν είναι απλώς η εξασθένηση της διάκρισης αριστερά-δεξιά και η νεοφιλελεύθερη διολίσθηση των σοσιαλδημοκρατικών κυβερνητικών κομμάτων, που έδωσαν την ευκαιρία στον ακροδεξιό λαϊκισμό (: φυλετικός εθνικισμός) να αυτοπαρουσιάζεται ως η μονή δύναμη που αντιστέκεται στο κατεστημένο και έτσι να έρχονται οι ακροδεξιοί να καταλάβουν το παραδοσιακό κοινωνικοπολιτικό πεδίο αμφισβήτησης της ευρύτερης αριστεράς! Όχι, δεν φταίει μόνον η λιτότητα, η καταστροφή της μεσαίας τάξης και η ανεργία για την άνοδο του δεξιού ευρωσκεπτικισμού, του ακροδεξιού λαϊκισμού και του νεοναζισμού! Όχι δεν ευθύνεται μόνον η γερμανική ελίτ και το διεθνές τραπεζικό καθεστώς!

Ηθική ευθύνη, δηλαδή βαθύτατα πολιτική, έχουν και όσοι αριστεροί δεν μπόρεσαν και δεν εμφανίζονται ικανοί να παρακολουθήσουν την μετάβαση από την βιομηχανική εποχή στην μεταβιομηχανική, από την ευρωπαϊκή νεωτερικότητα στην μετανεωτερικότητα. Είναι αυτή η μετάβαση που προκαλεί κρίση ταυτότητας σε εμάς τους ευρωπαίους. Πολλαπλή κρίση ταυτοτήτων, ιδιαίτερα εκεί όπου παρατηρείται αναγκαστική και βίαιη αποταύτιση από τα σημαινόμενα της αγοράς, εξαιτίας της κατάρρευσης μοντέλων οικονομικής ανάπτυξης, όπως εμφατικώς συμβαίνει με το ελληνικό.

Κοιτάξτε, η ολοκληρωμένη αγορά και όχι ο σοσιαλισμός ή η σοσιαλδημοκρατία (με την κοινωνικοπολιτική της έννοια) ανέλαβε τον ρόλο να μας μεταφέρει από την μια εποχή στην άλλη. Και η αποτυχία της να το πράξει, χωρίς μείζονα ευρωπαϊκή κρίση, συνεπάγεται σοβαρή κρίση ταυτότητας για όσους υφίστανται τον αποκλεισμό ως συνέπεια του κοινωνικού μετασχηματισμού με σαφώς αντικοινωνικά κριτήρια. Απάντηση σε αυτή την κρίση ταυτότητας έρχεται να δώσει ο ακροδεξιός λαϊκισμός με την «γενιά με ταυτότητα», η οποία έρχεται να υποστηρίξει μια σαφώς ιστορικά ξεπερασμένη, φοβική, εθνικιστική, πολεμοχαρή, τραμπούκικη και μισαλλόδοξη ταυτότητα, την οποία η ίδια η ιστορία της ανθρωπότητας έχει πετάξει στα σκουπίδια. Η προπαγάνδα των ακροδεξιών δεν διακρίνεται πλέον ούτε από ίχνος επιστημολογικής ή έστω οντολογικής συνάφειας. Είναι μια ύβρις στην αρχαιολογία και την γενεαλογία της γνώσης. Είναι σκέτος παραλογισμός. Μόνον, αγαπητέ αναγνώστη, καί από το παράλογο και διαστροφικό μπορεί να γεννηθεί ταυτότητα.

Λυπάμαι, αλλά από τον μύθο του παραλόγου, μπορεί να γεννηθεί πολύ πιο εύκολα ταυτότητα και μάλιστα ισχυρότατη. Η «γενιά με ταυτότητα» κτίζει με τον πιο απλοϊκό και αποτελεσματικό τρόπο ταυτότητα: με τον παραλογισμό, το μίσος, την εκδικητικότητα, τον αφορισμό, την ξενοφοβία, τον ρατσισμό και την …απελπισία. Πρόκειται για την ταυτότητα του αμόρφωτου / ακαλλιέργητου, αρρωστημένα συμπλεγματικού, χαμένου στην αγορά «κορμιού». Αυτόν ή αυτήν που απέρριψε η αγορά, δεν προστάτευσε το κράτος και δεν υπήρχε καμία αριστερά ικανή και πρόθυμη να τον αγκαλιάσει κοινωνικώς, προσφέροντάς του παρηγοριά και ελπίδα.

Γιατί; Διότι η αριστερά την «πάτησε», εγκλωβισμένη επί πολλά χρόνια στην δικτατορία του προλεταριάτου. Όταν, ωστόσο, ξεκίνησε η μεταβιομηχανική εποχή στην Ευρώπη και το προλεταριάτο έχασε αντικειμενικά την σημασία του και έπαψε να φαντάζει σαν την μηχανή που θα κινούσε την ιστορία, τότε, σαν την μηχανή της ιστορίας, αυτή (μεγάλο μέρος της αριστεράς) είδε τους αγρότες, μετά τις γυναίκες, μετά τους φοιτητές, μετά τους gay, μετά τους πληγέντες από τον νεογερμανισμό φτωχοποιούμενους μικροαστούς του νότου, μετά … δεν ξέρω κι εγώ πλέον πια άλλη κατηγορία. Εδώ εστιάζεται το μέγα σφάλμα της αριστερής οντολογίας, το δράμα με τον δικό της τελεολογικό μύθο.

Αν η αριστερά καταλάβει πως δεν υπάρχει μηχανή της ιστορίας, μόνον και μόνον τότε θα επιστρέψει στην πολιτική, παύοντας να εμπορεύεται την επανάσταση – αυτή δεν εξαγγέλλεται, ούτε επαγγέλλεται, απλώς γίνεται, όταν γίνεται! Και αν συμβεί αυτό (επιστρέψει η αριστερά με ωριμότητα στην πολιτική) τότε θα είναι εκείνη που θα διαχειριστεί την υπόθεση των ταυτοτήτων κατά την μετάβαση στην μεταβιομηχανική και μετανεωτερική εποχή. Αν εκεί που αποτυγχάνει οφθαλμοφανώς η ολοκληρωτική αγορά, δεν παρέμβει μεταρρυθμιστικώς η αριστερά, θα κυριαρχήσει αυτονοήτως η ακροδεξιά και οι αρουραίοι που θα βγουν από τον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας για περιπολία στους δρόμους και τις πλατείες. Ούτε αυτοί φυσικά θα είναι η μηχανή της ιστορίας, αν και δεν αποκλείεται να γίνουν η χειρότερη φάρσα της ευρωπαϊκής ιστορίας. Η αριστερά διαθέτει λύσεις για το πρόβλημα, όλες όμως θα ήταν λάθος αν βασίζονταν στην νοσταλγία και όχι στην κριτική και αδογμάτιστη προσέγγιση του παρελθόντος.

Περισσότερα

Το Κυπριακό θα λύσει την ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων…

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο Κυπριακό είναι ένα κεφαλαιώδες ζήτημα στα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα που τελικά κατέληξε να μοιάζει με γόρδιο δεσμό. Όπως ακριβώς εμφανίζεται αυτό το ίδιο να είναι στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων. Εδώ, αυτόν τον «γόρδιο δεσμό» θα τον αντιμετωπίσω κυνικά και τόσο πραγματιστικά που νομίζω πως θα παρεξηγηθώ! Δεν με νοιάζει, αρκεί να καταλάβετε πως το ζήτημα θα το προσεγγίσω ψυχρά, απροκατάληπτα και έξω από ιδεοληψίες, εθνικισμούς ή κανονιστικές θεωρίες.

Ουσιαστικά πρόκειται για ένα ζήτημα – της μορφής «από την πολεμική σύγκρουση, στην δημοκρατική συνύπαρξη ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων» – επί του οποίου, μετά την εισβολή και κατοχή του βόρειου τμήματος της Κύπρου από την Τουρκία, ήταν αδύνατον να υπάρξει συμφωνία ως προς το ερώτημα που θα αποτελούσε την «υπόθεση εργασίας» για την αναζήτηση λύσης. Εννοώ ταύτιση απόψεων ως προς το βασικό ερώτημα που αφορά στη φύση του προβλήματος προς επίλυση, μεταξύ της πολιτικής ελίτ των ελληνοκυπρίων και των τουρκοκυπρίων. Και το ερώτημα αυτό δεν κατατεμαχίζεται ασφαλώς στα ήδη διαμορφωμένα κεφάλαια της διαπραγμάτευσης των δύο πλευρών (διακυβέρνηση, ΕΕ, περιουσιακό, οικονομία, εγγυήσεις, εδαφικό), υπό την αιγίδα του ΓΓ του ΟΗΕ! Ούτε είναι δυνατόν πρώτα να βρούμε την μέθοδο επίλυσης και μετά να ορίσουμε το πρόβλημα, όπως γινόταν κάθε φορά στις διαπραγματεύσεις για το ζήτημα, με αποκορύφωμα τη συμφωνία στο τελευταίο Σχέδιο Ανάν, που απορρίφτηκε τελικά από τους ελληνοκύπριους.

Το πέμπτο Σχέδιο Ανάν που τέθηκε τελικά σε δημοψήφισμα την 24η Απριλίου 2004, για να απορριφτεί από τους ελληνοκύπριους (76% , αρνητική απάντηση), δεν ήταν απλώς πως ΔΕΝ αποτελούσε δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη λύση στη διένεξη των δύο κοινοτήτων, προς μια δικοινοτική, διζωνική ομοσπονδία με πολιτική ισότητα, αλλά τελικά δεν απαντούσε σε ένα κοινό ερώτημα που θα μοιράζονταν (: ενστερνίζονταν) εξίσου τουρκοκύπριοι και ελληνοκύπριοι. Με άλλα κριτήρια (υπερ)ψήφισαν το τελικό Σχέδιο Ανάν οι τουρκοκύπριοι και με άλλα το (κατα)ψήφισαν οι ελληνοκύπριοι. Το Σχέδιο Ανάν απέφυγε να ορίσει με σαφήνεια το πρόβλημα (Κυπριακό) προς επίλυση και άφησε τις δύο κοινότητες να ορίσουν αυτές ξεχωριστά και κατά το δοκούν και συμφέρον των επιμέρους ελίτ τους το πρόβλημα, ενώ για την διεθνή κοινότητα αυτό εννοείτο ως ένα «power-sharing» πρόβλημα μεταξύ πρώην εχθρών, που βίωσαν την εμπειρία μιας αιματηρής και πολλαπλά τραυματικής πολεμικής σύγκρουσης, στο πλαίσιο μιας κοινής διακυβερνητικής προσωπικότητας της Κύπρου.

Προφανώς, αυτό δεν συνέφερε και δεν συμφέρει την ελληνοκυπριακή ελίτ, ενώ διαταράσσει την πολιτική ισορροπία που έχει εμπεδωθεί στα κατεχόμενα, με την ουσιαστική κυριαρχία απ’ αυτών της τουρκικής ηγεσίας. Στην πραγματικότητα κάθε επιχείρηση επίλυσης του Κυπριακού μετά την τουρκική εισβολή, αποτελούσε ένα διπλωματικό τεχνούργημα, μια διασκεδαστική του προβλήματος επινόηση και ένα πολιτικό τέχνασμα για να μην υπάρξει τελική λύση. Καμία απολύτως λύση δεν συνέφερε υπό τις αντικειμενικές συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί στο Νησί τους ελληνοκυπρίους και την Τουρκία. Το πέμπτο και τελευταίο σχέδιο Ανάν, εκτός του ότι δεν συνέφερε την ελληνοκυπριακή ελίτ, δεν συνέφερε και την τουρκική ηγεσία, αν και ήταν μια καλή συμφωνία για τους ίδιους τους τουρκοκύπριους, παρότι δεν θα μπορούσε ποτέ μέσω αυτού η Κύπρος να λειτουργήσει με στοιχειώδη ομαλότητα και δίχως διεθνή επιδιαιτησία και επιτροπεία. Τους μόνους που συνέφερε, λοιπόν, αυτό το συγκεκριμένο καθεστώς «power-sharing» που όριζε το Σχέδιο Ανάν, ήταν μια φιλόδοξη νέα γενιά τουρκοκυπρίων επιχειρηματιών, πολιτικών και επαγγελματιών που επιθυμούσαν και επιθυμούν να απεγκλωβιστούν από τις πολιτικο-επιχειρηματικές ορίζουσες της τουρκικής ηγεσίας.

Μα, τότε γιατί η Τουρκία δεν επεδίωξε την καταψήφιση του Σχεδίου Ανάν, στα κατεχόμενα; Ίσως αναρωτηθείς. Μα, ασφαλώς, επειδή έκανε το δικό της «game of chicken» στο πλαίσιο μιας «game theory», με σημαδεμένα χαρτιά! Υπέθετε βάσιμα πως θα το απέρριπταν οι ελληνοκύπριοι και έτσι θα εμφανιζόταν η τουρκική ηγεσία ως το μετριοπαθές, ρεαλιστικό, και «συναινετικό» μέρος, που επιθυμεί πράγματι λύση στο Κυπριακό, βελτιώνοντας την εικόνα της (εισβολέας και κατακτητής) στην διεθνή κοινή γνώμη, στον ΟΗΕ και κυρίως στην ΕΕ, όπου υπήρχε το μεγάλο διακύβευμα της πορείας των διαπραγματεύσεων για την στενότερη συνεργασία με αυτήν. Η Τουρκία έτσι – και όχι οι τουρκοκύπριοι –πέτυχε μια διπλωματική νίκη. Την πρώτη ουσιαστικά μετά την εισβολή, ενώ οι ελληνοκύπριοι πέτυχαν να εντάξουν μέσω της παρελκυστικής διαδικασίας των πέντε σχεδίων Ανάν (2002-2004) την Κυπριακή Δημοκρατία στην ΕΕ. Μια σαφής πολιτικοοικονομική επιτυχία με τα μέτρα και σταθμά της ελληνοκυπριακής ελίτ.

Ποιος έχασε από αυτήν την διαδικασία; Σίγουρα οι παράγοντες (προσωπικότητες) της ΕΕ και του ΟΗΕ, που ενεπλάκησαν άμεσα ή έμμεσα στις διαπραγματεύσεις, με την έννοια της ανικανότητάς τους να επιβάλουν λύση μέσω της οικονομιστικής προσέγγισης του «problem solving» στις διεθνείς σχέσεις, που μετά το 1990 άρχισε να κυριαρχεί ως θεωρία ,δια του νεοφιλελευθερισμού με την μορφή των «New institutional economics». Δεν έχασε, ωστόσο, ούτε ο ΟΗΕ, ούτε η ΕΕ, γενικότερα ως θεσμοί ασφάλειας και σταθερότητας. Θα έχαναν, παραδόξως, αν επιχειρείτο να εφαρμοστεί το Σχέδιο Ανάν! Και αυτό μου δόθηκε η ευκαιρία να υποστηρίξω στο πλαίσιο μιας συνάντησης με κορυφαίους διαπραγματευτές, μετά από πρόσκληση ενός αγαπητού φίλου, μεγάλου δημοκράτη, έλληνα νομικού και διανοητή του δικαίου, που ενεπλάκη στην διαδικασία και τον οποίο, δυστυχώς για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα και τον ευρωπαϊσμό, χάσαμε πολύ πρόωρα. Στον Γιώργο Παπαδημητρίου αναφέρομαι, τον άνθρωπο που με οδήγησε να «σοβαρευτώ» και να εμβαθύνω στην μελέτη των συνταγματικών θεσμών και του διεθνούς δικαίου.

Είπα απλά πως το σχέδιο αποτελούσε μια πολιτικοθεσμική διαστροφή, μια αυθεντική ανωμαλία, που θα αύξανε αντί να μειώσει το συγκρουσιακό δυναμικό μεταξύ ελληνοκυπρίων και τουρκοκυπρίων, ενώ η νομιμοποίηση της χρήσης βίας από τον ίδιο τον Ο.Η.Ε και η θεσμική εμπλοκή της ΕΕ, για την διευθέτηση προβλημάτων στα οποία δεν θα επιτύγχαναν συμφωνία οι δύο κοινότητες, θα προκαλούσε σοβαρή προσβολή της ίδιας της θεσμικής προσωπικότητας τόσο του ΟΗΕ, όσο και της ΕΕ. Η απόρριψη, δηλαδή, του Σχεδίου Ανάν από τους ελληνοκύπριους, έσωσε το θεσμικό κύρος τόσο της ΕΕ, όσο και του ΟΗΕ, παρότι τσαλάκωσε το κύρος των διαπραγματευτών και προσέδωσε «κακό όνομα» στην ελληνοκυπριακή ηγεσία, την οποία, από τότε, δε είναι λίγοι που την χαρακτηρίζουν «δόλια»! Ως προς την ελληνική πλευρά τίποτε το σπουδαίο: Ο Κώστας Σημίτης βοήθησε την ελληνοκυπριακή πλευρά να κάνει το παιχνίδι της, δίχως να εκτεθεί η κυβέρνησή του στους ευρωπαίους μεσολαβητές και η ηγεσία του ΠΑΣΟΚ υποστήριξε ασφαλώς, αμέσως μετά και τελικά, το «ΝΑΙ», μια και δεν θα μπορούσε να κάνει αλλιώς, μετά την ουσιαστική εμπλοκή της στις διαπραγματεύσεις, ενώ ο Κώστας Καραμανλής κράτησε ουδέτερη στάση, βοηθώντας καί αυτός τις επιλογές της ελληνοκυπριακής ελίτ: το τελικό «ΟΧΙ», μετά από δημοψήφισμα.

Άρα, η ελληνική πλευρά μάλλον καλά-συντηρητικά έπαιξε καί αυτή στο διπλωματικό παιχνίδι, εργαζόμενη υπέρ της ελληνοκυπριακής ελίτ και των βραχυχρόνιων επιλογών της που ήταν ασφαλώς πολιτικοοικονομικού τύπου. Τώρα, αν σήμερα αυτές οι επιλογές φαίνεται να προκαλούν δράματα στην Κύπρο, σε οικονομικό, παραγωγικό και κοινωνικό επίπεδο, αυτό είναι ένα άλλο ζήτημα που αφορά στην ουσιαστική πολιτικοοικονομική παθολογία της ελληνοκυπριακής ελίτ. Έλα όμως που αυτό το «άλλο ζήτημα», παράλληλα με την γεωπολιτική και γεωοικονομική κινητικότητα στην περιοχή της Κύπρου (αναδιαμόρφωση καθεστώτων και ισορροπιών στην Εγγύς Ανατολή, υδρογονάνθρακες, εκμετάλλευση στο πλαίσιο του δικαίου της θάλασσας και μερικά ακόμη) και την αναγκαστική μεταβολή της παραγωγικής διάρθρωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας, μετά την πτώχευσή της και την κρίση στον τραπεζικό της τομέα, γίνεται κίνητρο για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού!

Είναι αλήθεια πως υπάρχουν νέα δεδομένα που συνθέτουν τη νέα απόπειρα για την επίλυση του Κυπριακού. Μόνον που αυτή ήδη ξεκίνησε σε επίπεδο αρχών, που διατυπώνονται δια των επτά σημείων του «κοινού ανακοινωθέντος» των δύο ηγετών Ν. Αναστασιάδη και Ν. Έρογλου, οι οποίοι εξουσιοδότησαν ως διαπραγματευτές τους κυρίους Μαυρογιάννη και Οζερσάι – να αρχίσουν αμέσως τις διαπραγματεύσεις – δίχως καί αυτή τη φορά να ορίζεται με σαφήνεια το πρόβλημα που έρχονται να επιλύσουν!

Δυστυχώς, ούτε αυτή τη φορά διαφαίνεται προοπτική για επίλυση έξω από την ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων, οι οποίες διαμόρφωσαν τις πραγματικότητες του 1912, 1922, 1955, 1974 και σε κάποιο βαθμό το αποτέλεσμα του 2004. Θεωρώ, αναγνώστη μου, πως το Κυπριακό θα το λύσει η ιστορία των ελληνοτουρκικών σχέσεων και όχι η νέα επιχείρηση διαπραγματεύσεων, δίχως επιδιαιτησία, δίχως την μορφή διεθνούς ή πολυμερούς διάσκεψης, αλλά υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και πάντα στη βάση των αποφάσεων και εντολών του Συμβουλίου Ασφαλείας. Τα επτά σημεία του «κοινού ανακοινωθέντος» έχουν κρίσιμες αντιφάσεις, ενώ το κάθε ένα από αυτά μοιάζει να τοποθετεί την «υπόθεση εργασίας» σε μια διαφορική προβληματική. «Τεχνικά», θα έλεγα πως, αποτελούν μια στρατηγική έναρξης «διαπραγματεύσεων για τις διαπραγματεύσεις»και όχι για την επίλυση του ζητήματος στη γενική βάση που το τοποθετούν οι δύο ηγεσίες.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια νέα απόπειρα της «στριμωγμένης» ελληνοκυπριακής πολιτικής ηγεσίας και της απολύτως ανασφαλούς πλέον τουρκοκυπριακής ηγεσίας να διασφαλίσουν την ενεργό εμπλοκή της ΕΕ, έτσι ώστε, με το δέλεαρ της πιθανότητας επίτευξης μιας κοινά συμφωνημένης λύσης στο Κυπριακό, να πετύχουν στην συγκυρία οικονομική υποστήριξη και να σπάσουν την υφιστάμενη σχετική περιθωριοποίηση. Και οι δύο έχουν την προσοχή τους στραμμένη κυρίως προς την Γερμανία και επιδιώκουν να κεντρίσουν το ενδιαφέρον της κεντροευρωπαϊκής ελίτ. Αλλά η «Γερμανία» έχει στραμμένη την προσοχή της στην Ελλάδα και στην Τουρκία, για διαφορετικούς λόγους, ενώ δεν σκοπεύει να μετατρέψει το Κυπριακό σε ένα ακόμη σοβαρό πρόβλημα της ΕΕ. Αντίθετα η διοίκηση Ομπάμα, σε αυτή την φάση, θα ευθυμούσε να δει το Κυπριακό να μεταβάλλεται σε ζωτικό Ευρωπαϊκό πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση, θα θεωρήσω επιτυχία της ελληνοκυπριακής ηγεσίας αν πετύχει να καταστήσει το Κυπριακό στην σημερινή συγκυρία ζωτικό πρόβλημα της ΕΕ και εάν πετύχει παράλληλα να καταστήσει την Τουρκία ως κατοχική δύναμη υπόλογη για τις όποιες προτάσεις θα καταθέτουν οι τουρκοκύπριοι. Είναι ένα έξυπνο παιχνίδι από την ελληνοκυπριακή πλευρά, αλλά καθόλου πλέον πρωτότυπο! Λυπάμαι, δεν υπάρχει πολιτική έμπνευση! Με παλιά κόλπα δεν πετυχαίνεις νέες προσεγγίσεις του διεθνούς παράγοντα, αν πράγματι επιθυμείς λύση. Η λύση στο Κυπριακό θα δοθεί μόνον μέσω της επίλυσης του προβληματικού καθεστώτος των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Μόνον τότε ελληνοκύπριοι και τουρκοκύπριοι θα μπορούσαν να ορίσουν από κοινού ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ της θεσμικής διάρθρωσης της διακυβέρνησης στην (κοινή) πατρίδα τους. Μόνον τότε το «power-sharing» μεταξύ της ελληνοκυπριακής και τουρκοκυπριακής ελίτ, θα μπορούσε να λάβει βιώσιμα χαρακτηριστικά, εάν τελικά δεν αποφασιζόταν ο επίσημος διαμελισμός του Νησιού – πράγμα αδύνατον υπό τις παρούσες διεθνείς και ευρωπαϊκές συνθήκες.

Ασφαλώς αυτό που σήμερα είναι αδύνατον, αύριο θα μπορούσε να είναι δυνατόν! Μόνον που έτσι δεν θα μπορούσε ποτέ να πολιτευτεί ανοιχτά, υπό τις σημερινές διεθνείς πολιτικές συνθήκες, ένας έξυπνος πολιτικός! Το Κυπριακό ζήτημα είναι υπόθεση πολιτικής διπλωματικότητας… α λα Ισμέτ Ινονού! Δεν αστειεύομαι, θεωρώ πως πλέον η ελληνοκυπριακή πλευρά πρέπει να παζαρέψει το Κυπριακό, μελετώντας διεξοδικά την στρατηγική σκέψη και διπλωματική κουλτούρα του Ισμέτ Ινονού. Τους βάζεις όλους στο παιχνίδι,αλλά μετά βγαίνεις εσύ, αφήνοντας τους άλλους να τα βρουν για την περίπτωσή σου. Αν δεν τα βρουν, επανέρχεσαι ως κυρίαρχος παίκτης να υποβάλεις τη λύση που θα συμφιλιώνει τους άλλους. Είναι σίγουρα υπέρ σου! Αν πλησιάζουν να τα βρουν, παραβαίνεις αποπροσανατολιστικά και διαλυτικά και τους χαλάς το παιχνίδι, κερδίζοντας χρόνο και νέες ευκαιρίες υπέρ των συμφερόντων σου. Αυτό όμως δεν μπορεί να γίνει πριν από την δρομολόγηση μιας νέας σχέσης συνεργασίας που θα φέρει την Ελλάδα κοντά στην Τουρκία, και την Τουρκία κοντά στην Ελλάδα, χωρίς να υφίσταται ζήτημα για ενεργό διένεξη μεταξύ τους. Αν δεν συμβεί αυτό, τότε η νέα φάση διαπραγματεύσεων για την επίλυση του Κυπριακού θα πρέπει να θεωρείται … business as usual!

v>

Περισσότερα

Μήνυμα της Όλγας Γεροβασίλη για την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

ΣΥΡΙΖΑΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΕ “ΟΧΙ”

Ανιστόρητος λαός είναι λαός χωρίς μέλλον. Και η σύγχρονη ιστορία του λαού μας είναι η ιστορία του ΟΧΙ στην εξάπλωση του φασισμού. Της Εθνικής Αντίστασης στην βία του ναζισμού, στην βία της πείνας, στην βία της εξαθλίωσης, στην βία της υποδούλωσης, στην βία της Κατοχής.

Έχει πλουτίσει από αγωνιστές που δεν ανέχονταν την παράδοση της Ελλάδας στους «ισχυρούς» κατακτητές και στους πρόθυμους συνεργάτες τους.

Που δεν ανέχονταν τον διαχωρισμό των λαών σε «άριους» και μη.

Περισσότερα

Αδελφότητα Πηγιωτών Άρτας: Απάντηση στην κ. Ρεπούση

no_logoOι ανιστόρητες δηλώσεις της Μ. Ρεπούση για τον «εθνικό μύθο» του Ζαλόγγου:

Στη βροντερή φωνή του προέδρου της Πανηπειρωτικής του κ. Γιώργου Οικονόμου άλλα και των υπολοίπων Ηπειρωτών και μη, θα θέλαμε να προσθέτουμε και τη δική μας φωνή και να εκφράσουμε την διαμαρτυρία μας εναντία στους – στις κατά καιρούς επιδόξους διαστρεβλωτές της ιστορίας που αποζητούν μια υστερόφημη καιροσκοπική – έστω και ανατρεπτικά – θέση στους ιστοριοαντιρησίες και μία εφήμερη δημοσιότητα συνοδευμένη από προσωπικά κυρίως οφέλη [βουλευτές Ρεπούση – Τατσόπουλος]. Προκειμένου όμως να το πετύχουν αυτό, επιλέγουν στοχευμένα γνωστά ιστορικά επεισόδια αγνοώντας το σύνολο της ιστορικής βάσης, με μοναδικό οδηγό την αιρετική προβολή τους ώστε προκαλώντας και προσβάλλοντας το ιστορικό συναίσθημά μας να προβληθούν.

Ακούγοντας κανείς τις πρωτοφανείς δηλώσεις της κ. Ρεπούση περί ανάγκης «εθνικών μύθων», αυτής της βουλευτίνας που την πληρώνουμε από το υστέρημά μας, νοιώθει μεγάλη αγανάκτηση και οργή. Αυτής που είπε ότι ο Ελληνισμός δεν ήταν το θύμα της Μικρασιατικής καταστροφής και τόσα άλλα προκλητικά ανιστορήματα. Εν τέλει εκθέτει με τα λεγόμενα της το κόμμα πού ανήκει αλλά και την ίδια την αριστερά. Δεν μπορεί να μην υποθέσουμε ότι η κυρία αυτή ως εκπρόσωπος της ομάδας των αποδομητών της ιστορίας πήρε τη σκυτάλη από την Βάσω Ψιμούλη. Αυτή που σε βιβλίο της για το Σούλι ονειρεύτηκε «Συνωστισμό» των γυναικών στο Ζάλογγο, από τους «υποχωρούντες Σουλιώτες».

Ήταν πέρυσι τέτοια εποχή πάλι όταν της απάντησε αποστωμοτικά ο Γ. Καραμπελιάς με το βιβλίο του «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο – Οι Σουλιώτες ο Αλή Πασάς και η αποδόμηση της ιστορίας». Η κ. Ψιμούλη μεμφόμενη τον ιδεολογικό του χώρο και με περίσσεια υπεροπτική ειρωνεία τον έψεξε επειδή τόλμησε τάχατις να αμφισβητήσει την ιστορική της αυθεντία.

Βέβαια γεγονός είναι, ότι υποστηριζόμενες αλλήλως και οι δύο Ρεπούση και Ψιμούλη ανακάλυψαν τον αδόκιμο όρο του Συνωστισμού που σαν έκφραση τους δημιουργεί ίσως κάποιον οίστρο. Δεν δικαιολογείται αλλιώς πως… «Ο Συνωστισμός» στην προκυμαία της Σμύρνης της Μ. Ρεπούση, βρέθηκε και στο Ζάλογγο. Ζήλεψε ίσως τη «δόξα» της η Ψιμoύλη και μετέφερε τον όρο του συνωστισμού και στο αιματοβαμμένο Ζάλογγο ως πεδίο ιστορικών ασκήσεων. Τώρα η Ρεπούση το Ζάλογγο το βάφτισε «εθνικό μύθο». Ποια αντέγραψε ποια; Ας μας το πουν οι ίδιες.

Προσθέστε σ’ αυτές τη Χριστίνα Κουλούρη, τον Τατσόπουλο και τους άλλους τόσους Η-μισΕλλήνους ιστορικούς φαφλατάδες… πληθαίνει η ομάδας που εκκολάπτει πλέον ανιστόρητα αυγά. Τους συνδέει μια μάταιη κενόδοξη και κομπλεξική νοοτροπία. Δεν κόπιασαν προφανώς να υπηρετήσουν την επιστήμη της ιστορίας όπως οι προκάτοχοί τους μεγάλοι ιστορικοί – μη συγκρίσιμα μεγέθη βέβαια – αλλά να την διέβησαν επιδερμικά ως λαθρεπιβάτες της. Από πού άραγε αντλούν όλοι αυτοί το ιστορικό τους θράσος;

Περίτρανη άλλωστε ανταπόδειξη της ηλίθιας αυτής εκδοχής του «εθνικού μύθου» της Ρεπούση και του «ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΖΑΛΟΓΓΟ» της Ψιμούλη, είναι ο τραγικός επίλογος του δράματος των Σουλιωτών στην Ιστορική Μονή του Σέλτσου στις Πηγές Άρτας – παλαιά “Βρεστενίτσα”, στις 23 Απριλίου – το 1804 όπου οι 1.400 ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΟΙ και ντόπιοι Ραδοβιζινοί έγραψαν τον πιο ένδοξο και αιματηρό επίλογο της ιστορίας των Σουλιωτών.

Ας κάνουν τον κόπο οι νεόκοποι ιστορικοί να πάνε και – έστω – να τολμήσουν να κοιτάξουν το «βάραθρο» κάτω από το Σέλτσο, τον «ΠΕΤΑΚΑ» βάθους 300 και πλέον μέτρων που χάσκει στον ορμητικό χείμαρρο της “Γκούρας” όπου υπερδιακόσια κατά τον ΠΟΥΚΕΒΙΛ – 280 περίπου κατά άλλους – γυναικόπαιδα, καταδιωκόμενα από τους τουρκαλβανούς του Αλή έστησαν νέο μεγαλύτερο Ζάλογγο και ρίφθηκαν στο βάραθρο φωνάζοντας «θάνατος» για να μην πιαστούν σκλάβες. Να ρωτήσουν τους Σουλιώτες γιατί δεν παραδόθηκαν γιατί δεν λιποψύχησαν και έστω γιατί δεν λιποτάκτησαν για να σωθούν 1.400 ψυχές. αλλά έμειναν να πεθάνουν «ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ». Να ρωτήσουν τις «άκαρδες» Σουλιώτισσες ΜΗΤΕΡΕΣ πως άντεξαν να πετάξουν στο βάραθρο τα παιδιά τους ακολουθώντας τα οι ίδιες και δεν τα άφησαν να τα σφάξουν οι Τουρκαλβανοί του Αλη Πασά, η να τα πάνε πεσκέσι στην αυλή του και να τα κάνουν σκλάβες ή γενίτσαρους.

κ. Ρεπούση εσείς θα το κάνατε αυτό που έκαναν οι Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο «συνωστισμένες» και το επανέλαβαν στο Σέλτσο; Μάλλον όχι ε…; Γιατί «Θέλει να έχεις ψυχή ,καρδιά και αγάπη για την πατρίδα για να πεθαίνεις γι’αυτήν τραγουδώντας…»

Να ρωτήσουν τη Λενιώ του Μπότσαρη γιατί ρίφθηκε στον Αχελώο – ή μήπως και αυτή παραπάτησε; – και πνίγηκε με δυο Τουρκαλβανούς αντάμα που παρέσυρε αντί να αφεθεί στα χέρια των εχθρών της να την σύρουν παλλακίδα, στο χαρέμι του Αλή.

Αν έχουν το κουράγιο να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση των Σουλιωτών και να αναρωτηθούν τι θα έκαναν αυτές [ή αυτοί] αν… ήταν στο Σέλτσο, για να καταλάβουμε και την ψυχοσύνθεση τους από την οποία αντλούν την διαστροφική ιστορικότητα τους. Να αισθανθούν το ανείπωτο δέος του τόπου της θυσίας, να αφουγκραστούν τις ψυχές των, να ακούσουν το γοερό κλάμα τους και να αφήσουν – αν μπορούν – κρυφά ένα δάκρυ συγνώμης να κυλίσει στο χάος του, μήπως και «σχωρεθούν» όπως θα΄λεγαν και οι Σουλιώτες. Να σταματήσουν στον πέτρινο αιώνιο φρουρό του Σέλτσου και «αγναντεύοντας» μαζί του, να τον ακούσουν να διηγείται των Σουλιωτών το χαλασμό πριν από 209 χρόνια στις 23 Απριλίου του 1804 όταν έπεσε το Σέλτσο μετά από 4μηνη πολιορκία από τον Αλή πασά.

Τότε θα συνειδητοποιήσουν το ματαιόδοξο των ιστορημάτων τους. Οφείλουν έναν σεβασμό στη θυσία τους και αν όχι την συγνώμη τους, τουλάχιστον, τη σιωπή τους. Αρκετά χρονιά έμειναν «αγνοούμενοι» της ιστορίας. Ας τους αφήσουν ήσυχους στον αιώνιο ύπνο τους…

«Ευτυχώς» που η κ. Ψιμούλη όταν έγραφε τα περί «Συνωστισμού» στο Ζάλογγο αγνοούσε κατά που έπεφτε το Σέλτσο και έτσι γλύτωσε από την αναφορά της. Αλλιώς θα είχαμε τον δεύτερο «Συνωστισμό» στο Σέλτσο αυτή τη φορά.

Πόσο άφρονες θα ήταν οι ιστορικοί αν προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί οι άμοιρες Σουλιώτισσες προτίμησαν αυτόν τον «παράλογο» θάνατο. Αν γι’ αυτούς φαντάζει ακατανόητο, και δεν το χωράει ο νους τους, γι’ αυτές ήταν μια ομαδική, αλλά τραγική, απόφαση στιγμής… Ναι αγγίζουν το μυθικό το Ζάλογγο και το Σέλτσο γιατί όπως λέει ο Πουκεβίλ δεν το χωράει ιστορικού νους αυτό που έγινε στο Σέλτσο. Γι’ αυτό είναι απίστευτο. Κι όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό κ. Ρεπούση. Σου έμεινε ποτέ χρόνος να πας με την παρέα σου να επισκεφθείς αυτούς τους αιματοβαμμένους θυσίας τόπους και να βγάλεις τα ιστορικά σου συμπεράσματα; Μπα δεν το νομίζω..

Δεν σε είδαμε ποτέ να ανηφορίζεις κατά τα μέρη μας, ή δεν γνωρίζεις κατά πού πέφτει το Σέλτσο; Στις Πηγές Άρτας βρίσκεται κ. Ρεπούση, τόσα χρόνια απρόσιτο στις ιστορικές γραφίδες. Πες μας κ. Ρεπούση έναν ιστορικό που να επισκέφτηκε το Σέλτσο. Έστω έναν, αν γνωρίζεις…

ΑΡΚΟΥΝ 8 ΣΕΙΡΕΣ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΠΟΥΚΕΒΙΛ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ «ΦΑΦΛΑΤΑΔΕΣ» ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥΣ: «Η ΦΑΛΑΓΞ [1148] ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΚΙΤΣΟΥ ΚΑΙ ΝΟΤΗ ΜΠΟΤΣΑΡΗ – ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ – ΒΑΔΙΖΕΙ ΠΡΟΣ ΣΕΛΤΣΟ. ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΑΛΗ ΤΡΙΜΗΝΟΝ ΑΝΙΣΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΘΥΣΙΑ. ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΦΟΔΙΑ ΑΣΙΤΟΙ ΚΥΚΛΩΜΕΝΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΞΟΔΟΝ Η ΘΑΝΑΤΟΝ ΗΡΩΟΣ. ΞΙΦΗΡΕΙΣ 300 ΑΚΑΛΥΠΤΟΙ ΣΑΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝ ΠΛΗΝ ΓΕΦΥΡΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ. Ο ΝΟΤΗΣ ΠΙΠΤΕΙ ΜΕ 5 ΠΛΗΓΑΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΦΟΝΕΥΟΝΤΑΙ. ΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΧΟΜΕΝΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟΣ. ΥΠΕΡΔΙΑΚΟΣΙΟΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΗΔΟΥΝ ΚΑΙ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ. ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΜΟΝΟ 10 ΚΑΙ Ο ΚΙΤΣΟΣ ΣΩΖΟΝΤΑΙ» [ΠΟΥΚΕΒΙΛ 1824 Τ. Ι. ΣΕΛ. 207-212] [ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΩΟ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ]

Μην τους ακούτε τους νέους Εφιάλτες. Απομονώστε τους και στείλτε τους στη λήθη της ιστορίας και της κοινωνίας ως εκδίκηση των« συνωστισμένων» θυμάτων τους. Είναι καιρός πλέον μόνοι μας να εξασφαλίσουμε ότι αυτή η έρημη πατρίδα μας δεν θα ξαναζήσει την ιστορία της όπως την θέλουν η Ρεπούση και της παρέας της. Να τους αναγκάσουμε να σταματήσουν να ασελγούν ασύστολα πάνω από τις αιματοβαμμένε σελίδες της. Να εξασφαλίσουμε ότι για τα ανιστόρητα σχέδιά τους δεν θα ανακαλύψουν αύριο και άλλους εθνικούς μύθους στην ιστορία μας ώστε να φτάσουμε στο «Δόγμα Κίσσιγκερ». Εκτός και αν εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς η έχουν πρόβλημα ιδεοληπτικό με αποκλείνουσα ιστορική συμπεριφορά, οπότε το πράγμα αλλάζει.

Και κάτι άλλο για την κ. Ρεπούση. Μην κλαψουρίζει ότι την στοχοποιούν επειδή είναι γυναίκα. Αυτός και αν είναι «μύθος ψευδέστατος». Άλλωστε γιατί; Αν ήταν άρρεν το φύλο της και έλεγε τις ίδιες ανοησίες δε θα άκουγε τα ίδια;

“Για να ξεπαστρέψεις ένα λαό, του αφαιρείς πρώτα τη μνήμη. Καταστρέφεις τα βιβλία του, τον πολιτισμό του, την ιστορία του. Και κάποιος άλλος του γράφει βιβλία, του δίνει πολιτισμό και επινοεί για λογαριασμό του άλλη ιστορία. Έπειτα, ο λαός αρχίζει σιγά -σιγά να ξεχνά ποιος είναι και ποιος ήταν. Ακόμη πιο γρήγορα θα τον ξεχάσει ο κόσμος γύρω του” Μίλαν Κούντερα

Αυτά… κ. Ρεπούση.

Περισσότερα

Η ιστορία επαναλαμβάνεται

Από τον Αλέξανδρο Καζναφέρη, Καθηγητή M.I.T

no_logoΌταν ο Κολοκοτρώνης απελευθέρωσε την Ελλάδα οι κοτζαμπάσηδες τον έβαλαν φυλακή και λεηλάτησαν την χώρα.

Και η ιστορία ξεκινάει. Σήμερα οι κοτζαμπάσηδες λεηλατούν την χώρα.

Oι κοτζαμπάσηδες που διευθύνουν επικοινωνιακά την χώρα, είχαν σκοπό να την λεηλατήσουν. Σήμερα αυτός ο σκοπός τους έχει επιτευχθεί, κάποιοι προδότες σήμερα πούλησαν την Κύπρο για 6 δισεκατομμύρια, κατέστρεψαν το τραπεζικό σύστημα της και πήραν καθαρές τις Κυπριακές τράπεζες στην Ελλάδα, οι οποίες δεν θα ανήκουν σε Έλληνες αλλά στους κοτζαμπάσηδες.

Περισσότερα

Τι είναι αριστερά;

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΗ αριστερά είναι μια μεταπολεμική επινόηση του αστικού κοινοβουλευτισμού προκειμένου να ενσωματώσει στην λογική του και να ευνουχίσει τις έως τότε επαναστατικές, λαϊκές και κοινωνικές δυνάμεις που εξέφραζαν στην πράξη και όχι στα λόγια τους καταπιεσμένους λαούς, τους πόθους και τα συμφέροντα των εκμεταλλευομένων στρωμάτων και τάξεων της κοινωνίας. Είναι τυχαίο ότι από την εποχή της Πρώτης Διεθνούς έως και τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο, ποτέ οι επαναστατικές δυνάμεις που εξέφρασαν στην πράξη το εργατικό και λαϊκό κίνημα δεν αναφέρθηκαν στον εαυτό τους, ως η αριστερά;

Ο αστικός κοινοβουλευτισμός μετά τον Πόλεμο βάφτισε τις δυνάμεις, που μέχρι τότε κυνηγούσε αλύπητα και τις κρατούσε στο περιθώριο, σε αυτοτελή πολιτική παράταξη μόνο και μόνο για να πάψουν να παλεύουν ώστε οι ίδιοι οι εργάτες και ο ίδιος ο λαός να αναδειχθούν ως αυτοτελή υποκείμενα της πολιτικής. Κι έτσι αυτές οι δυνάμεις ευνουχίστηκαν, τα επαναστατικά τους προγράμματα μετατράπηκαν σε σλόγκαν χωρίς αντίκρυσμα, μόνο και μόνο για να αποκοιμίζουν τους αφελείς και από επαναστατικές δυνάμεις, δυνάμεις ανατροπής, μεταβλήθηκαν σε νομιμοποιητικό μηχανισμό της αστικής εξουσίας. Για να κυβερνά η δεξιά ήσυχα και χωρίς κίνδυνο επινόησε και μια αριστερά ως νομοταγή αντιπολίτευση.

Περισσότερα

Επικίνδυνα τα χρώματα!

Γράφει η Μαρία Κουκιάρη, στιχουργός

koukiariΣκέφτομαι γι’ άλλη μια φορά… τη χώρα μου, την ιστορία της, τους ανθρώπους της και κυρίως τη σημερινή θέση στην οποία βρισκόμαστε. Το σήμερα είναι πολύ πικρό για τον κάθε ένα από εμάς. Το γνωρίζουμε όλοι. Και με τι αναλωνόμαστε όλοι σήμερα; Με το ποιος έκλεψε, με το τι έκλεψε και πως θα τιμωρηθεί. Δε λέω ότι αυτό δε πρέπει να γίνει κάποια στιγμή, φυσικά και πρέπει! Αλλά μήπως χάσαμε πολύ χρόνο να το αναλύουμε και μήπως έχουμε ξεχάσει ότι αυτό που προέχει είναι να ασχοληθούμε με το τώρα;

Πιστεύω ότι χάσαμε πολύτιμο χρόνο με το να κατηγορούμε και συγχρόνως να μένουμε άπρακτοι. Το τώρα, το σήμερα, χρειάζεται έργα και όχι λόγια! Ότι έγινε έγινε δυστυχώς κι αν μπορούσαμε όλοι να αλλάξουμε το παρελθόν θα το κάναμε! Δε γίνεται όμως και το μόνο που κάνουμε είναι να το αναμοχλεύουμε και να κατηγορούμε , χωρίς να σκεφτόμαστε τι μπορούμε να κάνουμε σήμερα!

Περισσότερα

Η επιλεκτικότητα της κυβέρνησης Σαμαρά

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Στις 14 Ιουλίου 2012, ο ιστότοπος «Κουρδιστό Πορτοκάλι» δημοσίευσε καταγγελία αναγνώστη του, όπου καταγγελλόταν πως το Περιφερειακό Συμβούλιο ενέκρινε εν μέσω χαρατσιών της ΔΕΗ, προγραμματική σύμβαση 11,5 εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να επισκευάσει τα κτίρια του Μπενάκειου Φυτοπαθολογικού Ινστιτούτου στην Κηφισιά, στο οποίο πρόεδρός του είναι ο αδελφός του Πρωθυπουργού της χώρας, Αλέξανδρος Σαμαράς.

Στις 15 Ιουλίου 2012, ο Σαμαρικός ισότοπος «Antinews» δημοσίευσε την απάντηση της διευθύντριας του Ινστιτούτου, Δρ Κυριακής Μαχαίρα, όπου μεταξύ άλλων αναφέρονται τα παρακάτω: «… Σε αυτό το πλαίσιο, το ΜΦΙ, όπως οφείλει και δικαιούται, υπέβαλε, εδώ και πάρα πολύ καιρό, αίτημα χρηματοδότησης για την επισκευή των κτηρίων του, κάποια εκ των οποίων είναι κατασκευασμένα από το 1920. Αξίζει να σημειωθεί ότι ένα κτήριο κατεδαφίστηκε ως επικίνδυνο και ένα μεγάλο μέρος των υπολοίπων έχει κριθεί ως ακατάλληλο για χρήση μετά από το μεγάλο σεισμό του 1999. Πολλοί μάλιστα από τους επιστήμονες του Ινστιτούτου αυτή τη στιγμή συνεχίζουν να εργάζονται σε κοντέινερ. Για το σκοπό αυτό είχαν πραγματοποιηθεί μελέτες από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και είχαν βγει οι σχετικές άδειες από το 2008…». http://www.antinews.gr/2012/07/15/170809/

Περισσότερα

Ο διαχρονικός βιασμός της ιστορίας και της γλώσσας μας

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης το πολίτευμα της πατρίδος μας, από Κοινοβουλευτική Δημοκρατία μετετράπη, από τους φαύλους και ξετσίπωτους πολιτικούς του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ που κυβερνούν, σε άκρατη κομματοκρατία. Αυτά τα κόμματα αντί να είναι όργανα προάσπισης των συμφερόντων του Ελληνικού λαού και του δημοκρατικού πολιτεύματος, εξελίχτηκαν σε σπόνσορες των συμφερόντων του μεγάλου κεφαλαίου, των διαφόρων συντεχνιών και της νέας τάξεως πραγμάτων.

Έτσι, έγιναν παράγοντες εκμαυλισμού, διαφθοράς, διαπλοκής και ξεχαρβαλώματος της Ελληνικής κοινωνίας και του Ελληνικού Έθνους. Τα πολιτικά πειθήνια όργανα αυτών των κομμάτων, όλα αυτά τα 38 χρόνια της μεταπολίτευσης, εκτός της συνειδητής οικονομικής εξαθλίωσης των πολιτών της πατρίδας μας, προσπάθησαν έξυπνα και μεθοδικά να εξαλείψουν από τους Έλληνες, την φλόγα του Ιστορικού παρελθόντος τους, που επί αιώνες φωτίζει τις καρδιές τους. Ο καημός των θεματοφυλάκων της Νέας Τάξης πραγμάτων, ήταν και είναι η κατάργηση των παρελάσεων, η αφαίρεση του Σταυρού από την Ελληνική σημαία, η αποκαθήλωση των Ιερών εικόνων από τα σχολεία και τα δικαστήρια και το πετσόκομμα της Ελληνικής γλώσσας. Ιδιαίτερα για την Ελληνική γλώσσα, με τις αλλεπάλληλες παρεμβάσεις τους, προσπάθησαν και συνεχίζουν να προσπαθούν να την ευνουχίσουν και να την καταστήσουν από μητέρα γλώσσα της Οικουμένης, σε μια απλή γλώσσα, όπως τόσες και τόσες άλλες.

Περισσότερα

Να αποτίσουμε με ευπρέπεια “φόρο τιμής!”

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Μεθαύριο Κυριακή 25η Μαρτίου 2012 οι απανταχού της γης Έλληνες καλούμαστε, για μια ακόμη φορά, να αποτίσουμε τον πρέποντα φόρο τιμής στους αγωνιστές της ΕΘΝΙΚΗΣ Επανάστασης.

Αφού σας θυμίσω ότι ο κ. Βενιζέλος ως Υπουργός Εθνικής Άμυνας «κατάργησε» την παρέλαση στρατιωτικών οχημάτων, θα αναρωτηθώ μαζί σας μήπως δούμε επανάληψη αυτών που είδαμε στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου στην Ελλάδα της ελεγχόμενης χρεοκοπίας και του «πιστωτικού γεγονότος»;

Περισσότερα

Όμηρος: Ο ποιητής της διπλανής πόρτας

Γράφει ο Χρυσόστομος Τσιρίδης, φιλόλογος

ΟΜΗΡΟΣ… ΞΑΝΑ!!!

Το κείμενο που ακολουθεί, δείχνει έναν Όμηρο καθημερινό, ανθρώπινο και όχι ένα αυθαίρετα «θεοποιημένο» είδωλο.

Όμηρος: ο ποιητής της διπλανής πόρτας:

Σημειώνει κάπου ο Στήβεν Ράνσιμαν: Η μοίρα των φτωχών και των αδύναμων ήταν πάντα η ίδια. Εννοώντας μ’ αυτό ότι δυνατότητα να διαφοροποιούν την ζωή τους είχαν, σ’ όλες τις εποχές, μόνο οι έχοντες και κατέχοντες. Που σημαίνει ότι ο φτωχός του 2010 π.Χ, ελάχιστα διαφέρει από τον φτωχό του 2010 μ.Χ.

Φτωχός ήταν και ο Όμηρος:

Με δυσκολία εξασφάλιζε ένα κομμάτι ψωμί (άπορος εών του βίου και μόλις την τροφήν έχων). Ασκούσε βέβαια το επάγγελμα του αοιδού – ραψωδού, αλλά αυτό φαίνεται ότι δεν ήταν αρκετό.

Περισσότερα

Σκοπιανό

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ονομαστική ανοιχτή Ψηφοφορία στη Βουλή, Και ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ από τον Λαό!

Το παρακάτω κείμενο, συγγνώμη για το μέγεθός του, δημοσιεύθηκε στα blogs Ιανουάριο του 2009 και Απρίλιο του 2010. Στην συνέχεια, βέβαια, ΚΑΤΑΡΓΗΘΗΚΕ το Υπουργείο Μακεδονίας – Θράκης… Το κάνει και πάλι επίκαιρο η χθεσινή θέση του κ. Καρατζαφέρη για ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, ενόψει της επερχόμενων εξελίξεων.

Το δίδαγμα της ιστορίας ήταν και παραμένει εντυπωσιακά σαφές – εμείς οι Έλληνες και οι Ελληνίδες κάθε φορά που στηθήκαμε ενωμένοι σαν μια σφιγμένη γροθιά απέναντι σε εξωτερικές επιβουλές και εσωτερικές διχόνοιες μεγαλουργήσαμε γράφοντας όχι μόνο στο βιβλίο της ιστορίας του ελληνικού έθνους αλλά και ολάκερης της ανθρωπότητας σελίδες ψυχικού μεγαλείου, ανδρείας και αυτοθυσίας.

Περισσότερα

Οι Σαρακατσάνοι: Από το χθές στο σήμερα

Γράφει ο Νίκος Ζυγογιάννης

Ένα πανάρχαιο πρωτοελληνικό ποιμενικό φύλο (κοινωνία), οι Σαρακατσιαναίοι, με αρχική κοιτίδα τη κεντρική και νότια οροσειρά της Πίνδου με επίκεντρο τα Άγραφα διασκορπίστηκαν το 18ο αιώνα σε όλη την Ελλάδα. Ως νομάδες κτηνοτρόφοι (σκηνίτες) μετακινούνταν διαρκώς, το καλοκαίρι στα βουνά, στους κάμπους το χειμώνα (χειμαδιά-στράτα-βουνά). Η επικρατέστερη ετυμολογία του ονόματός τους δηλώνει τον ανυπότακτο χαρακτήρα τους κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, από την τουρκική λέξη καρά = μαυροντυμένος, ή απο το σαράι (κατοικία, σπίτι) και την τουρκική μετοχή κατσιάν = φεύγων (φυγάς, ανυπότακτος).

Η γλώσσα τους, ελληνική (αρχαιοελληνική), απαλλαγμένη από ξένα στοιχεία, παράλληλα με τη διατήρηση της αυθεντικότητας των εθίμων, κανόνων συμπεριφοράς και διαβίωσης αποδεικνύει την πανάρχαια ελληνικότητα τους. Σε αυτά και άλλα πολλά στοιχεία στηρίζεται η διάκριση τους από τους Βλάχους (Βλαχόφωνους Έλληνες), που μιλούσαν εκτός από τα ελληνικά και τα Βλάχικα Το μόνο κοινό στοιχείο,ήταν το κτηνοτροφικό επάγγελμα.

Η οικονομική και κοινωνική ζωή των Σαρακατσιάνων ήταν οργανωμένη με ένα είδος συνεταιρισμού το «Τσελιγκάτο», για την καλύτερη παραγωγική συνεργασία και διάθεση των κτηνοτροφικών τους προϊόντων. Ο τσέλιγκας (αρχιποιμένας) – πλούσιος κτηνοτρόφος με πολλά πρόβατα- ήταν ο αρχηγός, επιφορτισμένος με υποχρεώσεις που αφορούσαν τα οικονομικά αλλά και τα κοινωνικά προβλήματα του τσελιγκάτου. Η διαβίωσή τους εξασφαλίζονταν στο «κονάκι», ένα καλύβι φτιαγμένο με σάλωμα. Η Σαρακατσάνικη οικογένεια ήταν πατριαρχική. Αυστηρή πειθαρχία και άγραφοι, απαρασάλευτοι νόμοι όριζαν τη συμπεριφορά του κάθε μέλους της…

Περισσότερα