HΠA: Πυροβολισμοί και νεκροί στην εφημερίδα Capital Gazzete

Πολλοί άνθρωποι -μέχρι στιγμής έχουν αναφερθεί 4- σκοτώθηκαν από πυροβολισμούς σε αίθουσα σύνταξης της εφημερίδας Capital Gazzete στην Αννάπολις στην Πολιτεία του Μέριλαντ, ανέφερε ένας δημοσιογράφος της εφημερίδας.

Περισσότερα

Εκτοξεύονται σήμερα οι δύο Ελληνικοί “μικροδορυφόροι” – Από το Ακρωτήριο Κανάβεραλ, Η.Π.Α.

Έπειτα από αρκετές καθυστερήσεις, εκτοξεύονται σήμερα οι δύο ελληνικής κατασκευής μικροδορυφόροι, οι UPSat και DUTHSat. Οι μικροδορυφόροι θα εκτοξευθούν στο Διάστημα σήμερα το απόγευμα στις 18:11 ώρα Ελλάδος από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ (Cape Canaveral) στη Φλόριντα των Η.Π.Α. Οι μικροδορυφόροι θα μεταφερθούν στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό (ISS) μαζί με άλλο επιστημονικό υλικό, με πύραυλο τύπου “Atlas V”.

Οι ελληνικοί μικροδορυφόροι

Οι δύο ελληνικοί μικροδορυφόροι είναι αποτέλεσμα της εξαιρετικής δουλειάς που γίνεται σε δύο ελληνικές πολυτεχνικές σχολές: Του Πολυτεχνείου Πατρών και του Πολυτεχνείου Θράκης.

Ο μικροδορυφόρος UPSat, (ανοικτού και ελεύθερου λογισμικού μάλιστα), κατασκευάστηκε από ερευνητές της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών (Τμήματα Μηχανολόγων & Αεροναυπηγών Μηχανικών και Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Τεχνολογίας Υπολογιστών) και του ιδρύματος Libre Space Foundation, στο πλαίσιο του ευρωπαϊκού προγράμματος QB50.

Ο άλλος ελληνικός μικροδορυφόρος ο DUTHSat, κατασκευάστηκε στην Πολυτεχνική Σχολή του Δημοκριτείου Πανεπιστημίου Θράκης (Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών) από ομάδα ερευνητών.

Ο πύραυλος Άτλας V

Ο πύραυλος Άτλας V κατασκευάζεται από την κοινοπραξία των αμερικανικών εταιρειών Lockheed Martin – Boeing. Είναι πύραυλος 2 σταδίων: Το πρώτο στάδιο χρησιμοποιεί ρωσικό πυραυλικό κινητήρα κηροζίνης – οξυγόνου, ενώ το δεύτερο στάδιο χρησιμοποιεί αμερικανικό πυραυλικό κινητήρα υδρογόνου – οξυγόνου. Έχει μήκος 58,3 μέτρα και βάρος 334,5 τόνους με ωφέλιμο φορτίο από 9 ως 18 τόνους, αναλόγως αποστολής. Είναι σε χρήση από το 2002.

Μπορείτε να παρακολουθήσετε την εκτόξευση στο επίσημο κανάλι της NASA, στη διεύθυνση: www.youtube.com/nasatelevision. Η μετάδοση αρχίζει στις 17:00, ώρα Ελλάδος.

Περισσότερα

Εκλογές Η.Π.Α.: Εκλέγεται ο Ντ. Τραμπ με 290 εκλέκτορες

Ο Ντ. Τραμπ συγκέντρωσε 290 εκλέκτορες, έναντι 228 της αντιπάλου του

Στις κάλπες προσήλθαν σήμερα εκατομμύρια Αμερικανοί, προκειμένου να ψηφίσουν για τον επόμενο πρόεδρο της χώρας τους, επιλέγοντας μεταξύ των υποψηφίων του Δημοκρατικού και του Ρεπουμπλικανικού κόμματος, της Χίλαρι Κλίντον και του Ντόναλντ Τράμπ, αντίστοιχα.

Οι εγγεγραμμένοι είναι ψηφοφόροι είναι 219 εκατομμύρια Αμερικανοί πολίτες, οι οποίοι ψηφίζουν με φυσική παρουσία στα εκλογικά τμήματα ή με επιστολική ψήφο. Η συμμετοχή σύμφωνα με τις πρώτες πληροφορίες είναι μαζική, πράγμα που δείχνει τη σημασία που αποδίδουν οι Αμερικανοί στις εκλογές αυτές. Από τη σημερινή 58η προεδρική εκλογή στην ιστορία των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής θα προκύψει ο 45ος πρόεδρος και ο 48ος αντιπρόεδρος της χώρας.

Η εκλογική διαδικασία

Στις Η.Π.Α. ισχύει το εκλογικό σύστημα της έμμεσης εκλογής, δηλαδή τα 219 εκατομμύρια των πολιτών δεν ψηφίζουν απευθείας πρόεδρο / αντιπρόεδρο, αλλά εκλέγουν εκλέκτορες για την πολιτεία τους, οι οποίοι συμμετέχουν στο κολέγιο των εκλεκτόρων της χώρας, τα 538 μέλη του οποίου ψηφίζουν τελικά τον επόμενο πρόεδρο. Πρακτικά, αν σήμερα κάποιος από τους δύο υποψηφίους εξασφαλίσει την απόλυτη πλειοψηφία των 270 εκλεκτόρων, η εκλογή του είναι σίγουρη. Σημειώνεται ότι στις περισσότερες πολιτείες (εκτός από δύο), ισχύει η αρχή του “winner takes all”, δηλαδή όποιο κόμμα πλειοψηφήσει κερδίζει όλους τους εκλέκτορες.

Live ενημέρωση

  • Ώρα 00:45 – Reuters: 90% πιθανότητες νίκης για τη Χίλαρι Κλίντον
  • Ώρα 01:00 – Πρόβλεψη LA Times: 352 εκλέκτορες για Κλίντον – 186 για Τραμπ
  • Ώρα 01:30 – Πυροβολισμοί στην Καλιφόρνια, κοντά σε εκλογικό τμήμα -1 νεκρός, 3 τραυματίες
  • Ώρα 02:00 – Στα πρώτα αποτελέσματα, φάνηκε να προηγείται ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 02:58 – Η Χ. Κλίντον φαίνεται ότι κερδίζει τη Φλόριντα, πολιτεία κλειδί για το αποτέλεσμα
  • Ώρα 03:01 – 5.638.000 ψήφοι για τον Ντ. Τράμπ, 5.286.000 ψήφοι για τη Χ. Κλίντον
  • Ώρα 03:13 – 44 Εκλέκτορες Κλίντον, 31 Εκλέκτορες Τραμπ
  • Ώρα 03:17 – Η Κλίντον προηγείται σε δύο πολιτείες-κλειδιά, ισοπαλία με τον Τραμπ στη Φλόριντα
  • Ώρα 03:17 – 44 Εκλέκτορες Κλίντον, 51 Εκλέκτορες Τραμπ
  • Ώρα 03:26 – Ντ. Τραμπ, ποσοστό 50% – 9,342,548 ψήφοι / Χίλαρι Κλίντον, ποσοστό 46% – 8,623,163 ψήφοι
  • Ώρα 04:49 – 104 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 140 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 05:12 – Στο 1 εκ. η διαφορά ψήφων, προηγείται ο Ντ. Τράμπ με 31 εκατομμύρια ψήφους
  • Ώρα 05:18 – 109 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 150 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 05:43 – 109 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 168 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 06:01 – 131 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 197 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 06:12 – 197 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 201 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 07:46 – 215 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 244 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ώρα 09:28 – 218 Εκλέκτορες η Χ. Κλίντον, 276 Εκλέκτορες ο Ντ. Τραμπ
  • Ο Ντ. Τραμπ εκλέγεται 45ος αμερικανός πρόεδρος με 290 εκλέκτορες
Περισσότερα

Συνεργασία ΔΩΔΩΝΗ με Arthur Schuman στις Η.Π.Α.

Σημαντική συμφωνία για την ελληνική γαλακτοβιομηχανία με την κορυφαία αμερικανική εταιρεία τυροκομικών

Βιομηχανία ΔωδώνηΗ ΔΩΔΩΝΗ ως ο μεγαλύτερος παραγωγός φέτας στην Ελλάδα, είναι στην ευχάριστη θέση να ανακοινώσει τη συνεργασία της με έναν από τους μεγαλύτερους διανομείς τυροκομικών στις ΗΠΑ, την Arthur Schuman Inc, με έδρα το Νιου Τζέρσεϊ.

Η συνεργασία, που είναι σε ισχύ από την 1η Απριλίου 2014, αφορά την εισαγωγή και διανομή των προϊόντων της ΔΩΔΩΝΗ στην αγορά των ΗΠΑ, με έμφαση στη φέτα Π.Ο.Π. (Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης), σε όλες τις κατηγορίες πελατών (λιανική, χονδρική, catering).

Η Arthur Schuman Inc είναι ηγέτης στην αγορά των γαλακτοκομικών στις ΗΠΑ, διαθέτοντας ιστορία 60 χρόνων και εκπροσωπώντας μερικές από τις μεγαλύτερες ευρωπαϊκές γαλακτοβιομηχανίες και κορυφαίες εταιρίες στον κλάδο παραγωγής και εμπορίας τυροκομικών όπως η Ιταλική Zanetti. Η συμφωνία εντάσσεται στη νέα στρατηγική εξωστρέφειας και ανταγωνιστικότητας της ΔΩΔΩΝΗ, που ήδη σημειώνει σημαντικά αποτελέσματα σε Ελλάδα και εξωτερικό.

Ο αναπληρωτής Γενικός Διευθυντής της ΔΩΔΩΝΗ Α.Ε κ. Κων/νος Ιωακειμίδης δήλωσε για τη νέα συνεργασία: «Η συγκεκριμένη συμφωνία έχει όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά για να αποφέρει σημαντικά οφέλη στη ΔΩΔΩΝΗ, καθώς διευρύνει τη διείσδυση μας στο οργανωμένο λιανεμπόριο και σε όλες τις πολιτείες των ΗΠΑ. Ήδη έχουν κλειστεί συμφωνίες με πολλές αλυσίδες για την τοποθέτηση μεγάλης γκάμας των προϊόντων μας, γεγονός που ενισχύει τη δυναμική αυτής της συνεργασίας. Επιπλέον, η συνεργασία αυτή καθιστά τη ΔΩΔΩΝΗ τον καλύτερο πρεσβευτή της Ηπείρου και της Ελλάδος σε ολόκληρη την Αμερική, προωθώντας με τον καλύτερο τρόπο τα ελληνικά προϊόντα και ιδιαίτερα, την ελληνική φέτα.

Σκοπός μας είναι η φημισμένη μας φέτα να λειτουργήσει ως αιχμή του δόρατος για να γίνουν γνωστά στο καταναλωτικό κοινό των ΗΠΑ και τα υπόλοιπα άριστης ποιότητας προϊόντα μας, συμπεριλαμβανομένων των σκληρών τυριών, του γίδινου και της σκληρής μυζήθρας».

Περισσότερα

Η κυβέρνηση υπονομεύει την ασφάλεια της χώρας

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου

Παναγιώτης ΑποστόλουΗ κατάσταση αυτή τη στιγμή στην Ουκρανία θυμίζει έντονα τα χρόνια έναρξης του Ψυχρού Πολέμου μεταξύ της Σοβιετικής Ενώσεως και των ΗΠΑ. Από τη μια μεριά οι ΗΠΑ και η ΕΕ απειλούν με οικονομικές κυρώσεις την Ρωσία εάν εισβάλλει στην Ουκρανία και από την άλλη, ο μόνος ηγέτης αυτού του κόσμου, ο Ρώσος Βλαδιμίρ Πούτιν, εκμεταλλευόμενος το γεγονός πως στον πλανήτη δεν υπάρχει άλλη ισχυρή ηγεσία απέναντί του, έχει επί της ουσίας καταλάβει την χερσόνησο της Κριμαίας η οποία αποτελεί τμήμα της Ουκρανίας. Και πως θα γινόταν διαφορετικά από τη στιγμή που ο Στόλος της Μαύρης Θάλασσας του ρωσικού Πολεμικού Ναυτικού διαθέτει μια σημαντική βάση στην Κριμαία. Έτσι, στην Κριμαία μαζικά αποβιβάζονται Ρώσοι στρατιώτες. Είναι δε, σίγουρο πως εάν τολμήσουν οι ΗΠΑ και η ΕΕ να υλοποιήσουν τους λεονταρισμούς τους, τότε η Ρωσία θα καταλάβει όλη την Ουκρανία. Άλλωστε , αυτό φάνηκε και από την τελευταία δήλωση του Πρωθυπουργού της Ρωσίας, Ντιμίτρι Μενβέντεφ, όταν χαρακτήρισε τον Βίκτορα Γιανουκόβιτς, ως το νόμιμο αρχηγό της Ουκρανίας, σύμφωνα με το Σύνταγμά της και πως η Ουκρανία είναι ένοχος και η κατάληψη της εξουσίας είναι παράνομη.

Παρατηρούμε λοιπόν, πως ενδεχομένως να οδηγηθεί η ανθρωπότητα σε ένα νέο Παγκόσμιο πόλεμο. Έναν πόλεμο που θα κατακερματίσει ασθενείς πολεμικά χώρες και θα έχει ως αποτέλεσμα την αναδιανομή της πίτας των ισχυρών. Σε αυτή την αποφευκτή από όλους μας οδυνηρή εξέλιξη, η Μνημονιακή κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου τι ακριβώς κάνει για να προετοιμάσει την Ελλάδα και να την καταστήσει ισχυρή;

H θωράκιση της Άμυνας της πατρίδος μας είναι υποχρέωση της εκάστοτε κυβερνήσεως προς τη χώρα και το λαό της! Δε θα έλεγα όμως, ότι αυτή η δικομματική Μνημονιακή κυβέρνηση συναισθάνεται τις τεράστιες ευθύνες της απέναντι στον Ελληνικό λαό, μη αντιλαμβανόμενη τις ραγδαίες εξελίξεις στη «γειτονιά» μας, εγκλωβισμένη στη δύνη των Μνημονίων και της υποταγής της στην ΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα, έχει παρέλθει ένας μήνας από τη σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο Μαξίμου, μεταξύ του πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά και του αντιπροέδρου της κυβέρνησης, Ευάγγελου Βενιζέλου και περί του 20ήμερου της συναντήσεως του Σαμαρά με τον υπουργό ΥΕΘΑ, Δημήτρη Αβραμόπουλο, με θέμα τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά και τα εκεί παρατημένα υποβρύχια. Από αυτές τις συναντήσεις δεν προέκυψε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα. Έχουν αφήσει δε, τον Ελληνικό λαό σε βαθύ σκοτάδι και πρέπει αυτή η απραξία να μας καθιστά ιδιαίτερα ανήσυχους από τη στιγμή πού οι Ελληνικές κυβερνήσεις από το 2010 και μετά, όχι μόνο δεν κατάφεραν να διαχειρισθούν ένα τόσο περίπλοκο και σύνθετο πρόγραμμα, απόλυτα απαραίτητο για την αμυντική θωράκιση της Πατρίδας μας, αλλά ενέπλεξαν την χώρα σε δικαστικές και οικονομικές περιπέτειες, ίσως από επιπολαιότητα, ίσως από άγνοια των πραγματικών αναγκών της εξαιρετικά μεγάλης θαλάσσιας επικράτειας της Ελλάδος, ίσως από άλλους λόγους που μας είναι άγνωστοι.

Πάντως, το καλοκαίρι του 2010, η Ελληνική κυβέρνηση ψήφισε το νόμο 3885/2010 με τον οποίον – μεταξύ άλλων – εξουσιοδοτούσε τον τότε υπουργό Εθνικής Άμυνας Ευάγγελο Βενιζέλο να υπογράψει επέκταση της αρχικής Σύμβασης προμήθειας των τεσσάρων (4) υποβρυχίων Τύπου 214 (Παπανικολής, Πιπίνος, Ματρώζος και Κατσώνης). Η νέα Σύμβαση αφορούσε την προμήθεια άλλων δύο (2) υποβρυχίων Τύπου 214, όμοιων με τα προαναφερθέντα και προέβλεπε τμηματικές πληρωμές στους νέους ιδιοκτήτες των Ελληνικών Ναυπηγείων Σκαραμαγκά που εκπροσωπούσε ο Λιβανέζος επιχειρηματίας Ίσκαντερ Σάφα, μέχρι και το 2018. Λίγους μήνες όμως, μετά την λήψη της αρχικής πληρωμής της καταβολής, δλδ του ποσού των 320 εκατομμυρίων ευρώ, η διοίκηση των Ναυπηγείων σταμάτησε την οποιαδήποτε δραστηριότητα στις εγκαταστάσεις του Σκαραμαγκά, έκλεισε τα γραφεία των Ναυπηγείων και απήλθε εκτός Ελλάδος , χωρίς να μας είναι γνωστοί οι λόγοι της αποχώρησής της και ο τόπος της μετεγκατάστασής της!

Έτσι, το Πολεμικό μας Ναυτικό στερείται σήμερα τρία (3) υπερσύγχρονα υποβρύχια Τύπου 214 (Πιπίνος, Ματρώζος και Κατσώνης) και ένα (1) αναβαθμισμένο, τεχνικά και επιχειρησιακά, παλαιοτέρας σειράς, Τύπου 209 (Ωκεανός), που ευρίσκονται πολλούς μήνες τώρα εγκαταλελειμμένα πάνω στα κρηπιδώματα των Ελληνικών Ναυπηγείων στον Σκαραμαγκά. Το υποβρύχιο «Ωκεανός» είναι έτοιμο για καθέλκυση, δηλαδή μπορεί να πλεύσει άμεσα στην θάλασσα για την διεξαγωγή των απαραιτήτων δοκιμών στο υγρό θαλάσσιο περιβάλλον. Τα άλλα τρία (3) υποβρύχια ευρίσκονται σε πολύ προχωρημένο στάδιο κατασκευής: Το υποβρύχιο «Πιπίνος» χρειάζεται 1-2 μήνες για να μπορέσει να καθελκυσθεί, ενώ για τα υποβρύχια «Ματρώζος» και «Κατσώνης» οι αντίστοιχοι χρόνοι είναι 4-6 μήνες. Ας σημειώσουμε εδώ ότι ο μέσος χρόνος κατασκευής ενός συγχρόνου υποβρυχίου είναι σήμερα 48 έως 52 μήνες, δλδ πάνω από τέσσερα (4) χρόνια! Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε ότι δεν έχουν παραγγελθεί ακόμη οι τορπίλες που θα εξοπλίσουν αυτά τα υποβρύχια! Εάν δε, συνυπολογίσουμε πως και τα άρματα μάχης Leopard 2, τα οποία έχουν παραληφθεί εδώ και αρκετά χρόνια αλλά στερούνται πυρομαχικών βλημάτων 120 χιλιοστών – παραγγέλθηκαν πρόσφατα στη Γερμανία – τότε πρέπει τον Ελληνικό λαό να τον κυριεύει κρύος ιδρώτας!

Μπροστά λοιπόν, σε αυτή τη θλιβερή κατάσταση, να σημειώσουμε επιπλέον, πως οι εργαζόμενοι στα Ναυπηγεία παραμένουν απλήρωτοι, οι εργασίες αποπεράτωσης των υπό κατασκευή τριών (3) υποβρυχίων σταμάτησαν και οι εργασίες κατασκευής των δύο (2) νέων υποβρυχίων, για τα οποία είχε συναφθεί η δεύτερη Σύμβαση, ουδέποτε ξεκίνησαν!

Η Ελληνική κυβέρνηση, φαίνεται να αναζητεί ακόμη τον εκπρόσωπο των ιδιοκτητών, χωρίς όμως κανένα ορατό αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Πέραν αυτού οι αρμόδιοι των Ελληνικών υπουργείων Αμύνης και Οικονομικών έχουν ήδη επιστρέψει στους Γερμανούς κατασκευαστές της HDW/Ferostaal, τις εγγυητικές επιστολές καλής εκτέλεσης της αρχικής Σύμβασης, χωρίς να έχουν παραληφθεί τα τρία (3) από τα τέσσερα (4) υποβρύχια, προφανώς πιεζόμενοι ή εκβιαζόμενοι από την Γερμανική κυβέρνηση!! Επιπρόσθετα, η αποχωρήσασα από την Ελλάδα διοίκηση των Ναυπηγείων έχει εγείρει αγωγές κατά της Ελληνικής κυβέρνησης με τις οποίες απαιτεί την εκταμίευση συμπληρωματικών ποσών (900 εκατομμυρίων ευρώ – λένε όσοι γνωρίζουν), σύμφωνα πάντοτε με τις προβλέψεις της προαναφερθείσας συμπληρωματικής Σύμβασης των δύο (2) νέων υποβρυχίων που υπέγραψε ο τότε υπουργός Εθνικής Άμυνας Ευάγγελος Βενιζέλος! Δηλαδή, «εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι».

Οσονούπω, θεωρώ πως είναι πραγματικά άθλια η εικόνα των τεσσάρων πανάκριβων πολεμικών πλοίων, σημερινής αξίας 3 δισεκατομμυρίων ευρώ, τα οποία έχουν εγκαταλειφθεί στην κακή τους τύχη, στα γυμνά κρηπιδώματα του Σκαραμαγκά. Αυτό και μόνο το γεγονός υπονομεύει την Ασφάλεια της Ελλάδος και αποτελεί το σκάνδαλο των σκανδάλων. Σ΄ αυτήν την πράξη της Εσχάτης Προδοσίας δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια και κάποια στιγμή θα πρέπει να λογοδοτήσουν οι κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά! Υπονόμευσαν και εξακολουθούν να υπονομεύουν την Εθνική Άμυνα της χώρας και την Ασφάλεια του Ελληνικού λαού.

Ωστόσο, θα περιμένει ο λαός μας από τον σημερινό υπουργό Εθνικής Άμυνας, Δημήτρη Αβραμόπουλο, να υλοποιήσει όσα υποσχέθηκε από του βήματος της Βουλής, στη συζήτηση επί της προτάσεως του ΣΥΡΙΖΑ για τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής σχετικά για τα υποβρύχια και τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά. Περιμένουμε ο ΥΕΘΑ να στραφεί κατά του Ίσκαντερ Σάφα διεκδικώντας αποζημιώσεις για την φθορά των υποβρυχίων από την εγκατάλειψή τους και να περιφρουρήσει τον εγκαταλελειμμένο χώρο προστατεύοντας την ακεραιότητα των υποβρυχίων.

Όμως, ας θυμηθούμε πως έκλεισε εκείνη η ομιλία Αβραμόπουλου, όταν συντασσόταν με την απόφαση της υπόλοιπης δικομματικής κυβέρνησης για τη μη διερεύνηση ευθυνών της πολύκροτης αυτής υπόθεσης Εθνικής μειοδοσίας: «Γι’ αυτόν τον λόγο, αγαπητοί συνάδελφοι, πιστεύω ότι η κατάθεση της πρότασης για τη συγκρότηση Εξεταστικής Επιτροπής, τούτη την ώρα, δεν γίνεται πραγματικά για να βοηθήσει και γι’ αυτό η παράταξη μας και η κυβέρνηση δεν πρόκειται να την στηρίξει».

Περισσότερα

Ουκρανική κρίση: μια υπόθεση που δεν λύνεται με το σπαθί, ούτε με το γάντι..

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια την σημερινή ουκρανική κρίση δεν σκόπευα να γράψω τίποτε στο διαδίκτυο, τηρώντας την υπόσχεσή μου προς τον αναγνώστη: εδώ, δεν αναλύω και σχολιάζω θέματα που σχετίζονται αμέσως με τα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα. Αυτή είναι «συνθήκη εντιμότητας» κατά την άποψή μου. Και η Ουκρανία εμπίπτει άμεσα και όχι απλώς έμμεσα στα επαγγελματικά μου ενδιαφέροντα. Άρα, δεν θα μπορούσα να εκφράσω τη γνώμη μου, σε αυτή την φάση τουλάχιστον, στο επίπεδο της πολιτικής ανάλυσης και επί του ιδιαίτερου χειρισμού της κρίσης. Πάλι όμως, το να μην γράψω κάτι για ένα τόσο σοβαρό ζήτημα που ασφαλώς επηρεάζει την Ελλάδα, ή ακόμη θα μπορούσε να της αλλάξει εντελώς τις προοπτικές στο πλαίσιο της δικής της κρίσης, μάλλον δεν θα ήταν σωστό!

Στις παρακάτω αράδες θα σημειώσω, λοιπόν, αυτά που θα μπορούσα με ειλικρίνεια και ευθύνη να αρθρώσω, χωρίς να υπεισέλθω σε λεπτομέρειες χειρισμών των συγκεκριμένων παραγόντων που εμπλέκονται στη κρίση. Και αυτό το πράττω για να συμβάλω σε μια προσπάθεια να μην παρασυρθεί ο Έλληνας αναγνώστης και ενταχθεί στα «στρατόπεδα» που ήδη σχηματίζονται όπως βλέπω, παρακολουθώντας τα παλαιά και Νέα-ΜΜΕ – και για να «συμμαζευτεί» η ελληνική κυβέρνηση με τον επικίνδυνα υπερφίαλο υπουργό των εξωτερικών της. Για παράδειγμα, η επίσκεψη Βενιζέλου στην Ουκρανία ήταν απολύτως βλακώδης κίνηση – για εσωτερική κατανάλωση στην Ελλάδα – την στιγμή και υπό τις προϋποθέσεις που αυτή πραγματοποιήθηκε. Το πρόβλημα δεν ήταν με αυτά καθ’ εαυτά που είπε εκεί, αλλά με την ίδια την παρουσία του και από αυτά που θα έπρεπε, αλλά, υπό τις συνθήκες που πήγε, δεν θα μπορούσε να πει για τις αντιδημοκρατικές και προβοκατόρικες πρακτικές και συμπεριφορές της νέας ουκρανικής κυβέρνησης, που θίγουν και το ελληνικό συμφέρον. Η φιλοευρωπαϊκή αυτή κυβέρνηση είναι αλήθεια πως ενσωματώνει εξτρεμιστικά στοιχεία της ακροδεξιάς, που διακρίνονται από εχθρότητα κυρίως εναντίον της Ρωσίας. Αυτό από μόνο του αποτελεί ένα σοβαρό πρόβλημα για την ανάπτυξη ενός «οδικού χάρτη» που θα οδηγήσει την χώρα στην ίδια τροχιά με τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ.

Η σημερινή κρίση στην Ουκρανία δεν λύνεται, αγαπητέ αναγνώστη, με το σπαθί, διότι τότε θα προκληθεί πιθανότατα και βήμα-βήμα μια εκτός έλεγχου κρίση παγκόσμιας διάστασης, που θα ζημιώσει αφάνταστα την πρόοδο στην Ευρώπη, επιφέροντας δραματικές διεθνείς αναταράξεις σε γεωπολιτικό επίπεδο και προκαλώντας για έναν νέο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το «σπαθί» στον πολιτικώς γόρδιο δεσμό της Ουκρανίας θα ανοίξει τις πύλες του φρενοκομείου παγκοσμίως! Το ζήτημα, λοιπόν, είναι να αποκλειστεί από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές η κλιμάκωση δια των όπλων, απειλητικών στρατιωτικών ασκήσεων και κινήσεων στρατευμάτων και κάθε μορφή επιστράτευσης.

Δυστυχώς, το ζήτημα δεν θα μπορούσε να επιλυθεί επίσης με το «γάντι» (διπλωματία, οικονομία). Οι άμεσα εμπλεκόμενες πλευρές δεν ακολουθούν τη σχολή της Βιέννης, αλλά τη σχολή της Μόσχας, ασχέτως αν πρόκειται για τους Ρώσους, τους Ουκρανούς, τους Πολωνούς, ή άλλους γείτονες, ή για τις αντίπαλες εσωτερικές κοινωνικοπολιτικές δυνάμεις της Ουκρανίας. Εδώ, κυριαρχεί ο εξτρεμισμός στη στάση και συμπροφορά και η αντίληψη της πολιτικής με την μορφή της ισχύος και μόνον της ισχύος και της επίδειξής της, σε ένα εξοντωτικό παιχνίδι επικράτησης της μορφής: «ή εγώ, ή ο άλλος». Δεν υπάρχει βιενέζικος, διπλωματικός και οικονομικός κοσμοπολιτισμός στην περιοχή αυτή της ανατολικής Ευρώπης ως πολιτική και γενικότερα κοινωνική και διοικητική κουλτούρα. Αυτό θα πρέπει να γνωρίζει ο έλληνας για να μπορεί να κρίνει δίχως παρωπίδες – αν δεν θέλει να ενταχθεί και αυτός στον μοσχοβίτικο/σλαβικό εξτρεμισμό (νεοναζισμό ή αριστερισμό).

Αυτό είναι το μέγα ζήτημα που αγνόησαν οι επιπόλαιοι στη γερμανική κυβέρνηση «ξεσηκώνοντας» μια στην ουσία γερμανόφιλη ουκρανική αστική τάξη εναντίον μιας άλλης ρωσόφιλης με τους ολιγάρχες της Ουκρανίας να παίζουν στην κυριολεξία το ρόλο του «διπλού πράκτορα». Σημειώστε πως οι 17 πλουσιότεροι στη χώρα υπολογίζεται πως κατέχουν περιουσία ίση με το 27,24% του ΑΕΠ της, ενώ οι 200 πλουσιότεροι κατέχουν περιουσία ίση με το 43,93% του ΑΕΠ! Αυτοί οι άνθρωποι, ή εν πάση περιπτώσει οι σημαντικότεροι από αυτούς, ήταν εκείνοι που αρχικά υποστήριξαν την αμφιλεγόμενη συνταγματική μεταρρύθμιση του Βίκτορ Γιανουκόβιτς, η οποία αποτέλεσε την σπίθα που άναψε την φωτιά, με την σύγκρουση των κυβερνητικών με την φιλοευρωπαϊκή/φιλοδυτική αντιπολίτευση, εξαιτίας της εμφανούς επιχείρησης σημαντικού πολιτικού αποκλεισμού της. Δυο μήνες μετά την έναρξη της κρίσης ήταν οι ίδιοι οι ολιγάρχες που άλλαζαν στρατόπεδο, εγκαταλείποντας τον συνεργάτη τους Γιανουκόβιτς και αγκαλίζοντας την αντιπολίτευση!

Δεν θα δίσταζα να σημειώσω πως βασική αιτία της αποσταθεροποίησης της Ουκρανίας είναι η Διαπλοκή στη χώρα αυτή. Η απόλυτη σύνδεση των πολιτικών με τα συμφέροντα εκείνων, που, με την βοήθεια πρώην καθεστωτικών/ «κομμουνιστών» και της νομενκλατούρας, άρπαξαν στην κυριολεξία τις σημαντικές παραγωγικές μονάδες της χώρας και κυρίως αυτές με ευρωπαϊκό, ρωσικό και σε κάποιο βαθμό παγκόσμιο ενδιαφέρον: εξόρυξης μετάλλων, παραγωγής χημικών προϊόντων και διανομής της ενέργειας. Αυτοί οι ολιγάρχες είναι τα προϊόντα των απολύτως «βρώμικων» και αδιαφανών ιδιωτικοποιήσεων των βιομηχανιών και των εργοστασίων της Σοβιετικής Ουκρανίας λίγο μετά την ανεξαρτησία της το 1991. Και αυτοί είναι που συντόνιζαν τις ενέργειες της κυβέρνησης Γιανουκόβιτς στο πλαίσιο μιας ισορροπίας ουσιαστικά δύο πλευρών: από τη μια ήταν η γερμανική και από την άλλη η ρωσική, η βορειοαμερικανική και η βρετανική. Σε αυτούς στρέφεται καί η σημερινή κυβέρνηση, με το άκρως αμφιλεγόμενο προφίλ, εξαιτίας της συμμετοχής σε αυτήν ακροδεξιών με έντονα εξτρεμιστικό ταπεραμέντο, για να διαμεσολαβήσουν στην ρωσική ηγεσία μετά την κατάληψη ουσιαστικά της Κριμαίας από τις ρωσικές δυνάμεις. Έτσι φτάσαμε να δούμε την Κυριακή να εκδίδεται ανακοίνωση από το γραφείο του προσωρινού Προέδρου Ολεξάντρ Τουρτσίνοφ που αφορά στον διορισμό δύο γνωστών ολιγαρχών, των Σεργκέι Ταρούτα και Ιχορ Κολομόισκι, ως επιτρόπων για την ανασυγκρότηση των ανατολικών περιοχών!

Οι ολιγάρχες αυτοί προκάλεσαν μια τεράστια οικονομική φούσκα στη χώρα τους και μια ανεξέλεγκτη πλέον οικονομική κρίση που δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί χωρίς μεγάλη και συντονισμένη εξωτερική βοήθεια. Η γερμανική κυβέρνηση, ή κάποια οικονομικά συμφέροντα που επηρεάζουν την γερμανική κυβέρνηση για την ακρίβεια, θεώρησαν πως θα μπορούσαν να βασιστούν σε αυτούς για να περάσουμε με μικρές σχετικά τριβές και δίχως ακραία αντίδραση της ρωσικής πλευράς σε μια πολιτική αλλαγή που θα ενέτασσε πλήρως την Ουκρανία στην τροχιά της ΕΕ, μέσω της ιδέας και πρακτικής της λεγόμενης «Ανατολικής Συνεργασίας». Εκεί, η γερμανική κυβέρνηση αδειάζει ουσιαστικά τον Γιανουκόβιτς, δηλώνοντας δια της γραφειοκρατίας των Βρυξελλών πως δεν πρόκειται να δεχτεί καμία παρέμβαση από τη Ρωσία σε καμία διμερή συμφωνία με την Ουκρανία. Και έτσι ο γεφυροποιός Γιανουκόβιτς γεμίζεται μαζί με την γέφυρα στην οποία προσπαθούσε να ισορροπήσει μεταξύ ΕΕ-Ρωσίας! Έτσι, ενώ η Μολδαβία και η Γεωργία υπέγραψαν την έναρξη της διαδικασίας για μία συμφωνία σύνδεσης με την ΕΕ τους προσεχείς μήνες η προηγούμενη ουκρανική κυβέρνηση εξοβελίστηκε και η αντίστροφη μέτρηση για τον Γιανουκόβιτς ξεκίνησε.

Στην πραγματικότητα ήταν οι ολιγάρχες που πίεζαν για μια συμφωνία με την ΕΕ στο πλαίσιο μεταρρυθμίσεων α λα Πολωνία, δίχως να θιγούν ωστόσο οι ίδιοι από αυτές, αλλά μόλις κατάλαβαν πως στο παζάρι με την γερμανική πλευρά ήταν το ανίσχυρο μέρος, έκαναν πίσω επιλέγοντας την κρίση και υποστηρίζοντας πλέον την αντιπολίτευση, ώστε υπό ισχυρότερη εσωτερική θέση να διαπραγματευτούν αύριο σε μια καλύτερη βάση. Μοιάζει ίσως παράδοξο αυτό, αλλά δεν είναι, αν λάβεις υπόψιν την εξτρεμιστική κουλτούρα που ανέφερα προηγουμένως. Θέλανε οι ίδιοι να διαπραγματευτούν με την ΕΕ και αυτό θα μπορούσε να γίνει καλύτερα, όπως έκριναν, μόνον σε ένα περιβάλλον κατάρρευσης και απειλής από τους Ρώσους. Και ο Πούτιν έπαιξε το παιχνίδι τους! Βλέπετε, τα οφέλη από μια ζώνη Ελεύθερου Εμπορίου με την Ευρωπαϊκή Ένωση δεν ήταν αρκετά για να καλύψουν τις ζημίες από την αλλαγή του καθεστώτος των οικονομικών ανταλλαγών αυτής της κάστας κυρίως σε σχέση με την Ρωσία. Ήθελαν και άλλα, επιθυμούσαν το δημοσιονομικό κόστος προσαρμογής να το καλύψει εξολοκλήρου η ΕΕ, για να έχει έννοια η απομάκρυνση από την ρωσική σφαίρα επιρροής.

Από την άλλη η ΕΕ, παραγνωρίζοντας την γεωοικονομική και γεωπολιτική ιδιαιτερότητα της Ουκρανίας, επιχείρησε να την συμπεριλάβει στην «Ανατολική Συνεργασία» ως κοινωνία έξι χωρών-εταίρων, που θα εντάσσονταν σε ένα γενικό πρόγραμμα προσαρμογής (μεταρρυθμίσεων), που ήταν αδύνατον να επιτύχει δίχως την συμφωνία και βοήθεια της Μόσχας σε ό, τι αφορά στην Ουκρανία και το οποίο δεν διασφάλιζε την κεφαλαιουχική ενίσχυση των ολιγαρχών και κυρίως την διατήρηση της Διαπλοκής. Εδώ υπήρξε «προδοσία» από την μεριά του Γιανουκόβιτς που άρχισε μυστικές συνομιλίες – ερήμην των φίλων του ολιγαρχών – με παράγοντες της ΕΕ για να τα βρει μαζί τους και να αντιμετωπιστεί η Ουκρανία από την ΕΕ ως ιδιαίτερα ευαίσθητη περίπτωση με το άνοιγμα της κάνουλας έμμεσων και άμεσων επιδοτήσεων και έκτακτης σημαντικής οικονομικής βοήθειας από θεσμούς της ΕΕ, παράλληλα με την διατήρηση «αδελφικών» σχέσεων με την Μόσχα. Αν συνέβαινε αυτό οι ουκρανοί ολιγάρχες θα βρίσκονταν στο περιθώριο, αδύναμοι πολιτικά. Αυτό σήμανε και το τέλος του Γιανουκόβιτς, με ένα τουλάχιστον μέρος εκ των ολιγαρχών (πχ. Αχμέτοφ, Ποροσένκο ακόμη και ο Πίντσουκ) να τάσσεται υπέρ της αντιπολίτευσης, με ένα παρτιζάνικο μάλιστα τρόπο.

Από την άλλη η ΕΕ δεν συμφωνούσε τα χρήματα να διανέμονται απευθείας από την κυβέρνηση της Ουκρανίας, αλλά από άλλους ανεξάρτητους χρηματοπιστωτικούς θεσμούς, ώστε να αντλήσουν από εκεί κεφάλαια οι ολιγάρχες με ευρωπαϊκό έλεγχο – και όχι απευθείας από το κρατικό ταμείο – για τον αναγκαίο εκσυγχρονισμό των πεπαλαιωμένων εγκαταστάσεων τους που είχαν/έχουν παραμείνει στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων στην σοβιετική εποχή. Αυτό μπορεί να μην άρεσε στην αρχή στους ολιγάρχες, αλλά όταν κλήθηκαν να ζυγίσουν τις επιπτώσεις από μια οικονομική κατάρρευση εξαιτίας της επενδυτικής αποχής της ΕΕ και των ΗΠΑ – πόσο μάλλον εάν υπήρχαν κυρώσεις που θα τους απομάκρυναν από την ευρωπαϊκή αγορά και θα απαξίωναν τα κεφάλαια τους – στράφηκαν υπέρ των γερμανόφιλων της αντιπολίτευσης, συμμαχώντας μάλιστα με εξτρεμιστικά στοιχεία της δεξιάς.

Ο Πούτιν τότε, εφήρμοσε το σχέδιο κατάληψης της Κριμαίας, που ήταν σε γνώση της αμερικανικής τουλάχιστον πλευράς και έπαιξε ένα εκφοβιστικό «θέατρο», που μάλλον σε αυτή τη φάση δεν ανησύχησε ιδιαίτερα κανέναν διεθνή παράγοντα. Όλα ήταν υπό έλεγχο, αλλά όταν διαδραματίζονται συγκρουσιακές καταστάσεις σε αυτή την περιοχή του κόσμου, όλα θα μπορούσαν να τιναχτούν στον αέρα από μια άστοχη κίνηση, μια προβοκάτσια ακόμη και από έναν απλό στρατιώτη! Κανείς στρατηγός ή πολιτικός δεν μπορεί να ισχυριστεί πως όσα μοιάζει να βρίσκονται υπό τον έλεγχό του, θα παραμείνουν έτσι και την επόμενη στιγμή, εκεί. Αρκεί εδώ να υπάρξει απόλυτη συνεργασία μεταξύ της κυβέρνησης των ΗΠΑ και της ρωσικής κυβέρνησης, ώστε να μην υπάρξει κλιμάκωση και να πειστούν οι ακροδεξιοί του ουκρανικού συστήματος, που παρά την σχετική τους μεγέθυνση την τελευταία περίοδο είναι μειοψηφία παντού, πως δεν έχουν συμμάχους.

Νομίζω πως αυτό είναι το πνεύμα αυτή τη στιγμή στην γερμανική καγκελαρία, η οποία αντιλαμβάνεται την δύσκολη θέση της: εμφανίζεται να πυροδότησε μια φιλοευρωπαϊκή εξέγερση στην Ουκρανία, τον έλεγχο, της οποίας δεν θα μπορούσε να αποκτήσει. Ξαφνικά η Γερμανία βρίσκεται στο περιθώριο και η υπόθεση αντιμετωπίζεται στο πλαίσιο των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας. Πράγμα φυσιολογικό και καθόλου παράδοξο για τους μελετητές των ευρασιατικών υποθέσεων. Από αυτή την υπόθεση νικητές αναδεικνύονται Ρώσοι και ΗΠΑ και ηττημένη συγκυριακά η ΕΕ – η οποία καλώς αντιλαμβάνεται πως δεν θα υπάρξει ευρωπαϊκή ολοκλήρωση χωρίς την ενσωμάτωση της Ουκρανίας, αλλά δυστυχώς δεν έχει κατάλληλους μηχανισμούς και τον τρόπο για να το πράξει! Η Ουκρανία είναι μια εντελώς διαφορετική περίπτωση, από όλες τις χώρες της ανατολικής Ευρώπης (δεν είναι Βαλτική, για παράδειγμα) και δεν θα μπορούσε ποτέ να ενσωματωθεί στην ΕΕ, χωρίς μια συμφωνία της ΕΕ με την Ρωσία. Αυτό ζητά ο Πούτιν με τον γνωστό εξτρεμιστικό τρόπο των πολιτικών της Μόσχας και κανείς δεν θα μπορούσε να τον αγνοήσει.

Η κρίση στην Ουκρανία δεν λύνεται δυστυχώς ούτε με το «γάντι» (: οικονομία, διπλωματία), αλλά με την στενότερη πολιτική συνεργασία της ΕΕ με την Ρωσία. Όσο αυτό δεν συμβαίνει ο διευθυντικός ρόλος των ΗΠΑ θα εμφανίζεται να είναι αναγκαίος και καθοριστικός για την ειρήνη στην Ευρώπη. Για άλλη μια φορά γίνεται εμφανής η προβληματική διακυβερνητική δομή του μοντέλου της ΕΕ. Η σημερινή συντακτική συγκρότηση και λειτουργία της ΕΕ, μόνον κρίσεις μπορεί να προκαλεί, τις οποίες δεν μπορεί να επιλύσει. Πρόβλημα είναι η ΕΕ τελικά, που αν δεν το επιλύσουν οι λαοί της θα το «επιλύσουν» ΗΠΑ και Ρωσία – και αυτό δεν θα ήταν καλό για τους ευρωπαίους και τον ευρωπαϊσμό. Η ΕΕ πρέπει να αυτοκαταργηθεί με δημοκρατικές διαδικασίες για να μεταβληθεί σε αποκεντρωμένη Ομοσπονδία στη βάση ενός φιλελεύθερα σοσιαλιστικού σχεδίου. Μόνον μια αυθεντικά Σοσιαλδημοκρατική Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την σύγχρονη μορφή προκλήσεων στην περιφέρειά της και την ενσωμάτωση ευρωπαϊκών χωρών, στις οποίες η πλειονότητα των κατοίκων τους θεωρεί πως είναι κομμάτι της ευρωπαϊκής ιστορίας και ταυτότητας.

Αυτή είναι η αλήθεια που δείχνει τις ευκαιρίες και τις απειλές στο άμεσο μέλλον για όλους μας, τους ευρωπαίους. Σήμερα δεν υπάρχει κανείς που να αντέχει το οικονομικό κόστος και κανείς για να εφαρμόσει βιενέζικη διπλωματία σε μια περιοχή «μοσχοβίτικου/σλάβικου» εξτρεμισμού (Ουκρανία), κάποτε τοπικιστικού, μετά ρωσικού-αυτοκρατορικού, μετά σταλινικού, μετά ναζιστικού, μετά πάλι σταλινικού και σήμερα ενός παράδοξου έως σχιζοφρενούς φιλοευρωπαϊσμού με ακροδεξιό αντι-ρωσικό χαρακτήρα!

Μην επιχειρείς, φίλε αναγνώστη, να ενταχθείς σε κάποιο «στρατόπεδο» σε αυτή την κρίση. Δεν θα βγάλεις άκρη αν προηγουμένως δεν τυφλωθείς! Η ιστορία της περιοχής – και κυρίως ο μύθος της – δικαιώνει όλους και κανέναν, από τους εσωτερικούς πολιτικούς παράγοντες που εμπλέκονται στην κρίση. Εξαρτάται από πού (πότε) ξεκινάς και σε τί εστιάζεις. Ακόμη και το σχετικά μεγάλο μέρος της αντι-ρωσικής δεξιάς και κυρίως η νεοναζιστική μορφή της έχουν εξήγηση, αν απομονώσεις την ιστορία στη συμπεριφορά του Στάλιν στην περιοχή – σε αντίθεση με εκείνη του Λένιν, που είχε οδηγήσει σημαντικό μέρος του αγροτικού πληθυσμού να στηρίξει την επανάστασή του εναντίον των γαιοκτημόνων της περιοχής.

Έτσι όμως δεν μπορείς να κάνεις πολιτική ανάλυση. Η ιστορία είναι «μαγική»! Μέσω αυτής θα μπορούσες να δικαιολογήσεις τα πάντα και τους πάντες και να κατηγορήσεις όποιον «επιθυμεί» η ιδιοτέλειά σου, το δόγμα σου, ή ο «υποδεικνύει» ο ρατσιστικός σου ή ιστορικός σου μύθος! Άρα, με την επίκληση της ιστορίας είναι επικίνδυνο να κάνεις πολιτική και ανάλυση για αρθρώσεις απροκατάληπτη κρίση. Και αν αυτό το τολμήσεις στην σημερινή ουκρανική κρίση θα διαπιστώσεις το αδιέξοδο. Η κρίση αυτή δεν λύνεται ούτε με το σπαθί, ούτε με το γάντι, αλλά με την σύγκλυση ΕΕ-Ρωσίας και την εποικοδομητική βοήθεια από την διοίκηση Ομπάμα, ώστε να περιθωριοποιηθούν οι ουκρανοί ολιγάρχες και οι εξτρεμιστές της ακροδεξιάς. Αν καταλάβουν πως οι ΗΠΑ δεν τους στηρίζουν και οι μεγάλες ευρωπαϊκές δυνάμεις δεν τους αποδέχονται, θα δείξουν μετριοπάθεια.

Περισσότερα

Κ. Μπάρκας για τις παρακολουθήσεις τηλεφώνων από την NSA των ΗΠΑ

ΣΥΡΙΖΑΟ βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ-ΕΚΜ Κώστας Μπάρκας στο πλαίσιο της Κοινοβουλευτικής Ομάδας συνυπέγραψε στις 30 Οκτωβρίου 2013 Ερώτηση που κατατέθηκε προς τους προς τους κ.κ. Υπουργούς Δημόσιας Τάξης και Προστασίας του Πολίτη Εσωτερικών Εξωτερικών με θέμα: «Οι παρακολουθήσεις των τηλεφώνων από την Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας (NSA) των ΗΠΑ».

Σύμφωνα με το γερμανικό περιοδικό «Der Spiegel», στην Αθήνα και 79 ακόμα σημεία του πλανήτη δραστηριοποιούνται «ειδικές μονάδες συλλογής» πληροφοριών που ανήκουν στην Επιτροπή Εθνικής Ασφάλειας (NSA) των ΗΠΑ. Οι πράκτορες της NSA καλύπτονται από καθεστώς διπλωματικής ασυλίας.

Στην Αθήνα, το κέντρο υποκλοπών και παρακολούθησης επικοινωνιών έχει έδρα την αμερικανική πρεσβεία, σύμφωνα με έγγραφο της NSA που διέρρευσε από τα στοιχεία που αποκάλυψε ο φυγάς τέως συνεργάτης των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών Έντουαρντ Σνόουντεν και δημοσίευσε το γερμανικό περιοδικό.

Περισσότερα

Η ανάπτυξη και τα παραμύθια της Χαλιμάς…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΟ φερόμενος ως πρωθυπουργός της Ελλάδας κ. Σαμαράς επέστρεψε στην χώρα μαζί με τον έτερο της συμμαχίας των δοσίλογων, τον κ. Βενιζέλο. Έχει προηγηθεί μια περιοδεία σχεδόν δυο εβδομάδων σε ΗΠΑ και Ισραήλ. Με ποιο σκοπό; Πάντως όχι για το συμφέρον της Ελλάδας και του λαού της. Εξηγούμαι: Ο κ. Σαμαράς ηγείται τυπικά μιας κυβέρνησης που πατά σε δυο κόμματα-φαντάσματα. Τα κυβερνητικά κόμματα υφίστανται μόνο και μόνο χάρις στον κρατικό κορβανά. Δεν διαθέτουν κανένα λαϊκό ή κοινωνικό έρεισμα.

Το ΠΑΣΟΚ δεν υπάρχει στην κοινωνία. Υπάρχει μόνο στο κοινοβούλιο με δοτούς βουλευτές χωρίς εκλογική βάση, στις πληρωμένες δημοσκοπήσεις και στα στημένα πάνελ της κατευθυνόμενης ενημέρωσης που σήμερα μόνο τα κομματόσκυλα και οι ηλίθιοι παρακολουθούν ανελλιπώς. Μόνο ο Βενιζέλος καμώνεται τον αρχηγό ενός ανύπαρκτου κόμματος που συντηρείται απλά από τον κρατικό κορβανά. Με τα χρήματα που ληστεύονται από τον έλληνα πολίτη.

Περισσότερα

Ποιον τρέμει ο Σαμαράς και το σινάφι του;

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΣε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στην Ουάσιγκτον στο Peterson Institute for International Economics σε συνεργασία με το Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος, ο Αντώνης Σαμαράς είπε χαρακτηριστικά: «Συντρίβουμε τον εξτρεμισμό, έχουμε σαν κυβέρνηση την πολιτική βούληση, η ηγεσία της Χρυσής Αυγής να οδηγηθεί στην φυλακή». Ωστόσο, λίγο αργότερα, κατά τη διάρκεια απάντησης σε ερώτηση που του τέθηκε από το κοινό έστρεψε τα βέλη του προς την «ακραία αντιπολίτευση» (extreme opposition, όπως είπε) που μιλάει για έξοδο από τo NATO, το ευρώ και την ΕΕ, «κάτι που θα ήταν πολύ επιζήμιο για τη μεγάλη υπόθεση».

Δεν αμφιβάλω ότι η έξοδος από το ευρώ, την ΕΕ και το ΝΑΤΟ θα ήταν πολύ επιζήμια για την «μεγάλη υπόθεση» του Σαμαρά. Μόνο που η δική του «μεγάλη υπόθεση» δεν έχει καμιά σχέση με την υπόθεση των συμφερόντων του ελληνικού λαού και της χώρας του. Ούτε πρέπει να υπάρχει καμιά αμφιβολία ότι ο φερόμενος ως πρωθυπουργός της χώρας κ. Σαμαράς θα ήθελε να μας δει όλους εμάς της «ακραίας αντιπολίτευσης» εναντίον του ευρώ, της ΕΕ και του ΝΑΤΟ στα κάγκελα και στο εκτελεστικό απόσπασμα.

Περισσότερα

Η κυβέρνηση των Αθηνών παράγοντας περιφερειακής αποσταθεροποίησης

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΕιλικρινά δεν θα μπορούσα να φανταστώ πόσο επικίνδυνοι μπορούν να γίνουν οι κυβερνώντες γι’ αυτόν τον λαό και τη χώρα. Παρά το γεγονός ότι θεωρώ τον εαυτό μου αρκετά υποψιασμένο για το τι είναι σε θέση να κάνουν οι κάθε λογής δοσίλογοι που μας κυβερνούν, δεν παύουν να με αιφνιδιάζουν. Δεν παύει να με εντυπωσιάζει το πόσο αδίστακτοι είναι στο έργο που έχουν αναλάβει κατ’ εντολή ξένων κέντρων.

Η ενθουσιώδης υποδοχή εκ μέρους του κ. Βενιζέλου του πολέμου εναντίον της Συρίας και της χωρίς αναστολές συμμετοχής της Ελλάδας σ’ αυτόν μας θύμισε άλλες πολύ μαύρες εποχές. Εποχές σαν του πολέμου της Κορέας όπου η τότε δωσίλογη ελληνική κυβέρνηση πρόσφερε απλόχερα τις ζωές των ελλήνων στρατιωτών προκειμένου οι μεγάλοι μας σύμμαχοι να κορέσουν την δίψα τους για άφθονο αίμα εναντίον ενός φτωχού λαού που πάλευε για την ανεξαρτησία του από την δυτική αποικιοκρατία. Βέβαια, με το αζημίωτο πάντα για τους ίδιους τους δωσίλογους, τα κομματικά τους ταμεία και τα επιχειρηματικά κυκλώματα που διαπλέκονται μ’ αυτούς.

Τα δίνει όλα για το χρίσμα

Ο κ. Βενιζέλος αποδείχθηκε βασιλικότερος του βασιλέως. Δεν διατύπωσε ούτε καν τις επιφυλάξεις και τους δισταγμούς που εξέφρασε ακόμη κι ο ίδιος ο Ομπάμα. Κι έτσι πέρασε στη δεύτερη φάση. Βάλθηκε να αναδειχθεί σε διεθνή παράγοντα αποσταθεροποίησης στη Μέση Ανατολή. Δεν του αρκεί πια ο ρόλος ενός τριτοκλασάτου δοσίλογου μιας περιθωριακής χώρας, όπως έχουν αυτός και οι όμοιοί του καταντήσει την Ελλάδα, η οποία εκτός όλων των άλλων προορίζεται να αποτεφρωθεί στον κλίβανο των ευρωπαίων δανειστών. Θέλει να παίξει ρόλο στη διεθνή σκακιέρα. Η βουλιμία του για εξουσία τον οδηγεί να ψάχνει για προαγωγή: από απλός δοσίλογος σε Κουίσλινγκ διεθνούς ολκής.

Περισσότερα

Δεν βρίσκονται αντιμέτωποι Ομπάμα – Άσαντ, αλλά ο νέος πόλεμος με την παλιά ειρήνη…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕίναι ανάγκη να καταλάβεις τον νέο πόλεμο που έρχεται στην Συρία πριν κλειστείς ή σε κλείσουν σε «στρατόπεδο», παρακολουθώντας την κατασκευασμένη εικόνα του, η οποία θα κατασκευάσει με τη σειρά της μια νέα «κοινή λογική» περί πολέμου, ειρήνης, ασφάλειας και αστυνόμευσης, από κοινού, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο.

Μα, «δεν έριξα εγώ τα χημικά», λέει ο Άσαντ! «Άσχετο»! Απαντά η διοίκηση Ομπάμα. «Σημασία έχει πως χρησιμοποιήθηκαν χημικά όπλα και σκοτώθηκαν άμαχοι στην χώρα σου, ενώ εσύ αποδείχθηκε πως είσαι ανίκανος να αποτρέψεις την χρήση χημικών και να υπερασπιστείς τα ανθρώπινα δικαιώματα στη χώρα που ασκείς εξουσία. Άρα, είσαι, αν όχι φυσικός, σίγουρα ηθικός αυτουργός σε ένα «έγκλημα πολέμου» και ένα έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και του σκληρού πυρήνα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Ε, ως εγκληματία σε αντιμετωπίζουμε, δίχως ελαφρυντικά. Το καθεστώς κυριαρχίας σου θα καταστραφεί πάση θυσία, εν ονόματι της Δυτικής Μεταδιπολικής Ειρήνης»! Αυτή είναι η διαλεκτική στην αφήγηση των αυτουργών σε έναν νέο «ανθρωπιστικό πόλεμο».

Περισσότερα

Η δυσκολία να υπάρξεις ως αυτό που θεωρείς πως είσαι…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο οντολογικό πρόβλημα της εξουσίας για το άτομο είναι ένα και μοναδικό: να δρας ως αυτό που θεωρείς πως πράγματι είσαι και όχι ως Εαυτός που αποτελεί τον συγκερασμό του ιδεολογικού και κοσμο-αντιληπτικού Είμαι με το μικροπολιτικό Υπάρχω. Να μην είσαι δηλαδή προϊόν της συγκυριακής ανάγκης νομιμοποίησης ή δικαιολόγησης της ύπαρξής σου, του ηγεμονικού σου ρόλου, της θέσης σου σε μια εξουσιαστική δομή. Να είσαι παράγων και όχι παραγοντίσκος. Η ισχύς είναι συνδεδεμένη με το Είμαι. Όταν συνδέεται με το Υπάρχω η πολιτική ισχύς φεύγει από εσένα και περνά στην μικροδομή της ηγεμονίας (σου).

Οι πραγματικά μεγάλοι ηγέτες (άνδρες ή γυναίκες) μπορεί να δυσκολεύονται, μπορεί να κλονίζονται, μπορεί ακόμη και να αρρωσταίνουν, αλλά τις κρίσιμες στιγμές των «μοναδικών αποφάσεων» δρουν με κανόνα αυτό που πιστεύουν πως Είναι και όχι με εκείνον που θα ήθελαν οι ελιτιστικοί παράγοντες που επηρεάζουν την θέση τους στην ηγεμονική κλίμακα να πράξουν. Στις δημοκρατίες ο/η ηγέτης δεν μπορεί παρά να Είναι αυτό που ο ίδιος πρόβαλε και έπεισε τον λαό πως Είναι. Αυτό είναι το σημαντικό και όσοι το «σεβάστηκαν» έπραξαν αγαθά – όσο «αγαθά» επιτρέπει να πράξεις το πατριαρχικό καθεστώς ηγεμονίας και η μη-σοσιαλιστική οργάνωση της κοινωνίας, τέλος πάντων.

Περισσότερα

Ο πόλεμος που μας απειλεί δεν είναι ένας ακόμη περιφερειακός πόλεμος…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΟι ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και η ΕΕ είναι έτοιμοι να βομβαρδίσουν την Συρία. Ο λόγος; Ανθρωπιστικός! Η υποκρισία στο απόγειο της. Το παραμύθι έχει ως εξής: το καθεστώς Άσαντ στη Συρία επιτέθηκε με δηλητηριώδη αέρια σε περιοχές αμάχων που ελέγχονται από τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» με αποτέλεσμα χίλιοι και πάνω νεκροί. Το παραμύθι έχει δυο πηγές. Τους «αντικαθεστωτικούς αντάρτες» και τις στρατιωτικές αρχές του Ισραήλ (βλέπε Μοσάντ).

Στημένη προβοκάτσια εξαρχής…

Κανείς ανεξάρτητος παρατηρητής δεν επιβεβαιώνει το συμβάν και κυρίως ότι προέρχεται από ενέργεια των δυνάμεων του καθεστώτος Άσαντ. Δεν έχει καμιά σημασία. Οι εκπρόσωποι της Ουάσινγκτον, του Λονδίνου και του Παρισιού βγαίνουν σχεδόν ταυτόχρονα και χωρίς να χάσουν χρόνο δηλώνουν ότι η εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αδιαμφισβήτητη» και ότι οι κυβερνήσεις τους είναι έτοιμες να βομβαρδίσουν εγκαταστάσεις με χημικά όπλα των Συριακών ενόπλων δυνάμεων. Από εκεί και πέρα ανέλαβαν τα μέσα μαζικής αποβλάκωσης διεθνώς.

Παρ’ όλα αυτά καμιά απόδειξη δεν έχει παρουσιαστεί μέχρι σήμερα για αυτή την «αδιαμφισβήτητη» εμπλοκή της κυβέρνησης Άσαντ. Ακόμη και τα επίσημα διεθνή ειδησεογραφικά πρακτορεία μεταδίδουν τις επιφυλάξεις των αρμόδιων υπηρεσιών. «Έτσι, ενώ η υφυπουργός Τζον Κέρι, δήλωσε τη Δευτέρα ότι οι σχέσεις μεταξύ της επίθεσης και της κυβέρνησης Άσαντ είναι «αναμφισβήτητη», Αμερικανοί αξιωματούχοι των μυστικών υπηρεσιών δεν είναι τόσο βέβαιοι ότι η ύποπτη χημική επίθεση διεξήχθη με βάση διαταγές του Άσαντ, ούτε είναι ακόμα και εντελώς σίγουροι ότι διεξήχθη από τις κυβερνητικές δυνάμεις, δήλωσαν οι αξιωματούχοι.» (AP, 29/8/2013).

Περισσότερα

Η σημειολογία μεταξύ πολέμου, ειρήνης και δημοκρατίας σήμερα…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓιαΑν το σημαίνον είναι η ειρήνη και το σημαινόμενο η αρμονικά εξελισσόμενη (αστική) δημοκρατία, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας, αποκέντρωσης και ευρείας συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις, του πλουραλισμού και της νομιμότητας σε ένα αναπτυγμένο καθεστώς ευημερίας, διαφάνειας και αυστηρού απολογισμού, τότε τι είναι πόλεμος σήμερα;

Αυτό που εμφανίζει την παραπάνω σχέση αντίστροφα για να αναπτύξει την αφήγηση των λεγόμενων «διεθνών ανθρωπιστικών επεμβάσεων» ως σημαίνον μιας Νέας Τάξης Πραγμάτων, η οποία θεμελιώθηκε μετά την έμπρακτη ακύρωση του διπολισμού – της συμφωνίας της Γιάλτας και όσων την συμπλήρωσαν, κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά στην περιοχή της Ευρασίας – που ήταν ασφαλώς το αποτέλεσμα τριών μειζόνων ιστορικών γεγονότων: (1) της κατάρρευσης της ΕΣΣΔ και της μετάβασης του «σοβιετικού κόσμου» στην Πλουραλιστική Δημοκρατία (τυπικά ή ουσιαστικότερα) μέσω της νεοφιλελεύθερης πρακτικής «σοκ και δέος», (2) της επιχείρησης «ενοποίηση της Ευρώπης» ως διακριτός πόλος ηγεμονίας υπό την πολιτική ηγεσία της Γερμανίας και την οικονομική του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, που συνεχίζει να λειτουργεί υπό την αιγίδα και υψηλή προστασία των ΗΠΑ, και (3) τον πραγματιστικό δρόμο μετάβασης του Μαοϊκού καθεστώτος στην Κίνα σε ένα ιδιόμορφο Κινεζικό Μοντέλο Καπιταλισμού, μέσω διαδοχικών σταδίων εναρμονισμού στο διεθνές σύστημα οικονομίας και ηγεμονίας [μια αντίθετη μεθοδολογία από αυτή του «σοκ και δέος», η οποία ξεκίνησε με αντιφάσεις και ανατροπές ήδη από τα μέσα του 1970].

Περισσότερα

Η συνθήκη της Αλήθειας

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι συνθήκες που μας όριζαν στην Ελλάδα δεν υπάρχουν πια στην πραγματικότητα, με την έννοια της πολιτικής δυναμικής.

Είναι σαν να μην υπάρχουν επίσης οι συνθήκες που όριζαν την Ελλάδα ευρύτερα οικονομικά και γεωπολιτικά.

Βιώνουμε το απόλυτο «είναι σαν να…». Ζούμε υπό τη συνθήκη του απόλυτου «δήθεν» και «οιονεί». Η Ελλάδα υπάρχει και κυβερνάται σήμερα – οντολογικά και λειτουργικά, δηλαδή – στο πλαίσιο μιας παράστασης, όπου όλοι ανεξαιρέτως οι παράγοντες παριστάνουν πως δρουν αποσκοπώντας σε κάτι το οποίο δεν πιστεύουν, δεν τους ταιριάζει, δεν αισθάνονται ασφαλείς με αυτό, δεν νοιώθουν πως διαθέτουν μέσα, δύναμη και βούληση για την επίτευξή του. Είναι σαν να δρουν έχοντας αλλού το μυαλό τους και όλοι επιχειρούν να ξεγελάσουν όλους. Όλοι παίζουν έναν ρόλο σαν σε κάποια θεατρική σκηνή.

Προσέξτε, το «παιχνίδι» αυτό οδηγεί σε τυφλές συγκρούσεις, δραματικές παρεξηγήσεις και κωμικοτραγικές καταστάσεις! Απορρυθμίζει τα πάντα, ακυρώνοντας ακόμη και αυτή την «θεωρία των παιγνίων» στην οικονομία και τις διεθνείς σχέσεις!

Περισσότερα