2012 – Τι μπορούμε να αλλάξουμε;

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Ήρθε το 2012, ο καινούργιος Χρόνος που κάποιοι υποδέχθηκαν με το καθιερωμένο κυνηγητό της Τύχης, κάποιοι αναπολώντας τα γεγονότα των 365 ημερών που πέρασαν, πιστοποίησαν ότι ήταν δύσκολο το 2011, ενώ ΟΛΟΙ και ΟΛΑ δείχνουν πως θα είναι ακόμη πιο δύσκολο το 2012, και πρέπει να πάρουμε μεγάλες αποφάσεις…

Το έχουν αυτό ετούτες οι μέρες!…

Στην ψυχοδυναμική θεωρία γίνονται συχνά αναφορές στη διαδικασία που αποκαλείται «ωραιοποίηση του παρελθόντος» δηλαδή στην πανανθρώπινη τάση να απομονώνουμε τις ασχήμιες που περάσαμε, να ρίχνουμε στη λήθη τα προβλήματα που μας ταλάνισαν, να απωθούμε στο υποσυνείδητο τις πίκρες που γευτήκαμε. Η ίδια θεωρία αναγνωρίζει και την επιθυμία μας για αλλαγή και πρόοδο στη διάρκεια του χρόνου, και με ιδιαίτερη ένταση με την είσοδο ενός Νέου Χρόνου…

Περισσότερα

Ηγέτες, πράξεις και… «μυστικά»

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Από χτες το πρωί στις 9:50 η σελίδα της ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ που πάντα έδινε το τρέχον επίπεδο Spreads των 10-ετών ελληνικών ομολόγων ΠΑΓΩΣΕ στις 1784,1 μονάδες βάσεις και από τότε ΔΕΝ ανακοινώνει το τρέχον επίπεδο! (http://www.naftemporiki.gr/markets/spread.asp).

Από εκείνη την ώρα του χτες μέχρι σήμερα την ίδια ώρα τα περιβόητα Spreads σκαρφάλωσαν στο ΧΩΡΙΣ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΟ επίπεδο των απίστευτων 2000,4 μονάδων βάσης!!! (http://www.bloomberg.com/apps/quote?ticker=GGGB10YR:IND). Να θυμηθούμε ότι τα Spreads είχαν υποχωρήσει στα επίπεδα των 1200 περίπου μονάδων βάσης όταν υπογραφόταν το 2ο ΠΑΚΕΤΟ ΔΙΑΣΩΣΗΣ της Ελληνικής οικονομίας στα τέλη του περασμένου Ιουλίου… Αναρωτιέμαι γιατί κάποιοι τα κρατάνε… ΜΥΣΤΙΚΑ;

Περισσότερα

Πολιτικοί Ηγέτες και Κυβερνητικά Στελέχη

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Τα είπε αρκούντως προσβλητικά η Γαλλική Le Mond αναφερόμενη στα «παιδάκια» που κρατούν στα χέρια τους τις Τύχες της Ευρώπης σε εποχές δραματικών κρίσεων! Τους «έσφιξαν» πολύ άγρια πατέρα και υιό Μέρντοχ οι Βουλευτές της Εξεταστικής Επιτροπής του Βρετανικού Κοινοβουλίου σε μια διαδικασία την οποία χτες κάλυψαν ΖΩΝΤΑΝΑ παγκοσμίου εμβέλειας τηλεοπτικά ΜΜΕ όπως BBC, CNN, Bloomber, Euronews κλπ, κλπ, αναφορικά με την υπόθεση τηλεφωνικών υποκλοπών της εφημερίδας «news of the World»  που ήδη έκλεισε, ένας παλιός συντάκτης της βρέθηκε νεκρός, η γενική της διευθύντρια βρέθηκε υπό κράτηση, κόστισε την παραίτηση του Διευθυντή και Υποδιευθυντή της Αστυνομίας του Λονδίνου και…έπεται συνέχεια!

Σε μια Ελλάδα που οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά παραπαίει και θα περίμενε κανείς οι «μεγάλες και μεγάλης κυκλοφορίας» εφημερίδες της Αθήνας να μας ανακοινώνουν σε βάθος έρευνες και μελέτες για το χτες που μας οδήγησε στο τραγικό σήμερα και για τις πιθανές (εάν υπάρχουν) προοπτικές για το δυσοίωνο αύριο που μας έρχεται – χωρίς ελπίδα…

Περισσότερα

Όραμα & μύθο, κόντρα στον κυνισμό!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Πληροφορήθηκα ότι ξάφνιασε πολλούς γνωστούς και άγνωστους το κείμενό μου στα αγαπημένα μου blogs με τίτλο «Αποχή, Άκυρο, λευκό; Θρίαμβος του Συστήματος!…» Αναρωτιέμαι, γιατί ξάφνιασε; Πριν 2 χρόνια, στο βιβλίο μου «ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ» έγραψα «βρισκόμαστε, σαν έθνος και κοινωνία στο μάτι ενός κυκλώνα με εμφανή κατάρρευση παραδοσιακών προτύπων συμπεριφοράς και πλαισίων αναφοράς και προβάλλει επιτακτική η ανάγκη για κάποια ψυχοκοινωνική αξιολόγηση των δεδομένων δίχως φόβο και πάθος. Μήπως, λοιπόν, θάπρεπε να μιλάμε για το τέλος της ιδεολογίας, για βάναυση κατακρεούργηση της ουτοπίας;  Η μήπως αυτά αποτελούν πικρόχολες διαπιστώσεις πίσω από τις οποίες κρύβονται μικροπολιτικές σκοπιμότητες;» ΟΧΙ, κατηγορηματικά, και στις δύο ερωτήσεις!

Σε τελική ανάλυση, οι δεκαετίες μετά την μεταπολίτευση πέρα από την πίκρα της καθολικής απογοήτευσης φαίνεται ότι δημιούργησαν ένα πολύ πιο επικίνδυνο ψυχοκοινωνικά και πολιτικά συναίσθημα στους Έλληνες που είναι ο καταλυτικός, σαρωτικός ΚΥΝΙΣΜΟΣ ατόμων και ομάδων… Κάτω απ’αυτόν τον διάχυτο πλέον κυνισμό που εκφράζεται μέσα από τις διαδικασίες της απώλειας ιδεολογίας, της απάθειας και της άρνησης πίστης και αφοσίωσης σε υψηλά ιδεώδη και συλλογική εθνική ανάταση, κρύβεται – κατά την προσωπική μου γνώμη – συγκεκριμένος φόβος.  Ο φόβος ότι οι ΗΓΕΤΕΣ μας και οι παρατρεχάμενοί τους δεν έχουν ούτε την πρόθεση, ούτε το σθένος, ούτε την έφεση και, ίσως, ούτε την εντιμότητα να προχωρήσουν στην εισαγωγή και την πραγμάτωση του απαραίτητου νέου οράματος…. Κάθε ηγέτης, κάθε δημιουργός, κάθε άτομο που προσφέρει ένα νέο όραμα, μία καινοτομία, ένα νέο μύθο, μια πρωτότυπη ιδέα σίγουρα προσκρούει στις αντιστάσεις εκείνων που περιχαρακωμένοι στον αδρανοποιητικό τους εθισμό θα του αντισταθούν καθώς τους τρομάζει επιπρόσθετα και η συλλογική κίνηση από το οικείο στο όραμα, από την γνωστή πραγματικότητα στην άγνωστη πραγμάτωση του μύθου.

Στην ιστορία της ανθρωπότητας και στην κοινωνική ψυχολογία της γνώσης φαίνεται ότι αυτές οι αντιστάσεις ποτέ δεν σταμάτησαν τον πραγματικό ηγέτη να ηγηθεί, το δημιουργικό άτομο να δημιουργήσει, τον καινοτόμο να εισαγάγει τις νεωτεριστικές του αντιλήψεις. Συχνά, μάλιστα, τέτοια προικισμένα άτομα επιζητούν την κριτική έστω και σαν επιβεβαίωση της αντικειμενικής πραγματικότητας ότι οι άλλοι έτσι ομολογούν και την ύπαρξή του και την κατανόηση των προθέσεών του. Η απάθεια και αδιαφορία είναι χειρότερη και περισσότερο υποτιμητική επίθεση από την κριτική…

Μύθους είχαν οι άνθρωποι πάντοτε και ανέκαθεν κάθε μύθος είχε την καλή και την κακή του πλευρά, τις θετικές και τις αρνητικές ιδιομορφίες και χαρακτηριστικά. Ισως ο κυνισμός της εποχής μας να προχώρησε σε τέτοιο φθοροποιό σημείο ώστε να αρνούμεθα πλέον κάθε μύθο, θετικό ή αρνητικό, σαν κάτι άχρηστο, ανεφάρμοστο και ολότελα παιδαριώδες! Ο Albert Camus είχε παρατηρήσει ότι κάθε πράξη επανάστασης προϋποθέτει και την σιωπηρή αποδοχή εκείνου στο όνομα του οποίου γίνεται η επανάσταση. Η αίσθηση του Νεοέλληνα ότι είναι πλέον αλλοτριωμένος ΚΑΙ από την εξουσία, ότι έχουν απομακρυνθεί απ’ αυτόν και οι πολιτικοί του ηγέτες και τα Κόμματα έρχεται να επιβαρύνει με σημαντικό κόστος και τις προγενέστερες αισθήσεις της ψυχοκοινωνικής και της πολιτιστικής μας αλλοτρίωσης.  Η θανάτωση του “μύθου” καθώς μπήκαμε στην τελική ευθεία για τις εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης με το σύστημα…»Καλλικράτη»,  δημιουργεί την απελπισία η οποία αποδεικνύεται, δυστυχώς, ακόμη πιό χειρότερη και από τον διαπιστωμένο κυνισμό καθώς οδηγεί στον καταστροφικό νιχιλισμό.

Σαν κοινωνία, σαν Έθνος, σαν πληθυσμιακό σύνολο και σαν άτομα αυτό που τώρα χρειαζόμαστε (και νομίζω θα συμφωνήσετε το χρειάζεται ολάκερη η ανθρωπότητα) το λέω, έστω και εάν κατηγορηθώ, είναι ένας ΝΕΟΣ “μύθος”!… Πιστεύω ότι υπάρχουν θαμμένα στο ελληνικό μας συλλογικό και στο ατομικό υποσυνείδητο όλα τα στοιχεία που απαιτούνται για να δημιουργήσουμε το «νέο μύθο» για να πλάσουμε καινοτομικά, χρήσιμα, πραγματώσιμα οράματα. Χρειαζόμαστε, λοιπόν, ένα ΝΕΟ μύθο και μαζί ένα νέο όραμα που θα μας οδηγήσουν εκτός της διαπιστωμένης ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ όχι μόνο στις οικονομικές δομές αλλά και στα συστήματα αξιών, και στους θεσμούς που αποσυντίθενται με ραγδαίους ρυθμούς καθώς σαν άτομα, ομάδες και έθνος θα ζούμε το οδυνηρό ΣΗΜΕΡΑ που μας σερβίρισαν ΠΑΣΟΚ και Νέα Δημοκρατία και διδασκόμενοι από το ΧΘΕΣ να φροντίσουμε να προγραμματίσουμε ένα ελπιδοφόρο για τα παιδιά μας ΑΥΡΙΟ.

Απαιτείται να ξεπεράσουμε τους σημερινούς μας ηγέτες, χρειάζεται οργάνωση και συναίσθημα την ίδια στιγμή που χρειάζεται να δούμε τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες απέναντι στην ιστορία μας. Και πάνω απ’ όλα χρειάζεται να ξαναβρούμε την…ανθρωπιά μας, να ενεργοποιήσουμε το ξεχασμένο μας φιλότιμο, την αγάπη για τον συνάνθρωπό μας, τη λεβεντιά και το ρωμαίικο κυμπαριλίκι μας… Ποιός ξέρει, ακριβώς επειδή δεν μπορούμε να ελπίζουμε για ελλαδικές προσφορές στην Υψηλή Τεχνολογία των κομπιούτερ και των μικροτσίπς, ίσως κατορθώσουμε να προσφέρουμε σε Δύση και Ανατολή το ΝΕΟ όραμα, τον ΝΕΟ «μύθο» που και αυτοί πλέον- όπως και εμείς – έχουν φοβερή ανάγκη καθώς η αλλοτρίωση έφερε την ανθρωπιά στο έσχατο σημείο της υποβάθμισής της…

ΝΑΙ, αναμφισβήτητα χρειαζόμαστε ένα ΝΕΟ ΜΥΘΟ αλλά κατηγορηματικά ΟΧΙ και άλλα …παραμύθια!…

Περισσότερα

Ο πολιτικός δικέφαλος ζει και βασιλεύει

Γράφει ο Χρήστος Μαγγούτας,
Τορόντο – Καναδάς

Είχαμε κάποτε ένα βασιλιά και τον διώξαμε – και καλά κάναμε – με το επιχείρημα ότι δε μπορεί η ηγεσία να είναι κληρονομική, θα πρέπει το παιδί μου και το παιδί σου και το παιδί κάθε Νεοέλληνα να έχει τις ίδιες πιθανότητες να γίνει αρχηγός της χώρας. Σωστά; Όχι, λάθος! Η κληρονομική διαδοχή ισχύει και τώρα στην Ελλάδα όπως ίσχυε επί δυναστείας Γκλύξμπουργκ. Είναι ελάχιστα διαφορετική, μια και τώρα έχουμε δύο αντί μιας δυναστείας για να διαλέξουμε: δηλαδή Coca Cola ή Pepsi Cola, που τελικά μπορεί να έχουν την ίδια γεύση.

Από τη μεταπολίτευση και μετά ο ελληνικός λαός ψηφίζει απαρασάλευτα μια από τις δυο δυναστείες: Καραμανλή ή Παπανδρέου (αν είστε αντιρρησίας, ναι στα 35 χρόνια του 4ου Ελληνικού Πολιτισμού, υπήρχαν και μερικά χρόνια που πέρασαν κάμποσοι μη κληρονομικοί ηγέτες, αλλά τελικά το καθεστώς ξαναβρήκε επιτυχώς την… ισορροπία του και τους κληρονομικούς ηγέτες του).

Αλλά αν πρόκειται να εκλέγουμε τους ηγέτες μας με τον ίδιο τρόπο όπως (δεν εκλέγαμε) τους βασιλιάδες μας, γιατί χρειάζονται εκλογές; Γιατί δεν αποφασίζουμε να μας κυβερνούν εναλλάξ κάθε 4 χρόνια ή γιατί δεν τραβάμε κλήρο μπροστά σε κάποιο συμβολαιογράφο με τα ονόματα Καραμανλής – Παπανδρέου να γλιτώνουμε από τα έξοδα των εκλογών και κυρίως να απαλλαγούμε από την αυταπάτη μας ότι δήθεν ψηφίζουμε για να φτιάξουμε μια νέα Ελλάδα — με παλιά σάπια υλικά;

Αν οι κληρονομικοί μας ηγέτες ήθελαν μια νέα Ελλάδα και όχι αυτή που αναπόφευκτα σαν τέλος αρχαίας τραγωδίας την οδήγησαν στην Τροϊκοκρατία, είχαν δεκαετίες να το κάνουν και δεν το έκαναν. Όπως το Παλάτι είχε μπήξει βαθιά τις ρίζες του για να είναι πάντα εξαρτημένη η Ελλάδα και να μην εξεγερθεί, έτσι ακριβώς έμπηξαν τις ρίζες τους και οι πολιτικές δυναστείες. Δε σας κάνουν εντύπωση οι πολιτικές γνωριμίες και διασυνδέσεις του Γιώργου στην διεθνή πολιτική σκηνή; Τι τις χρειάζεται ο λαός; Διεθνείς επαίτες είμαστε; Χρησιμοποιούνται για το καλό του λαού ή για να στεριώσουν τις προσωπικές του φιλοδοξίες του Γιώργου;

Απλά βλέπουμε ότι όπως κάποτε οι βασιλείς άλλαζαν ελέω Θεού από Γεώργιο σε Παύλο και σε Κωνσταντίνο, έτσι κι εμείς τώρα ελέω λαού αλλάζουμε από Κωνσταντίνο σε Κώστα και από Γεώργιο σε Ανδρέα και Γιώργο. Κάποιος Αρειανός θα μας έλεγε: «καλά, βρε Έλληνες, που λέτε ότι δώσατε τα φώτα σ’ όλη την ανθρωπότητα, ομολογείτε ότι όλοι είστε κρετίνοι και το φως το αληθινό, οι μεγαλοφυίες και οι σωτήρες πηγάζουν από δυο μόνο οικογένειες;» (κατά σύμπτωση κολλητά η μια με την άλλη στις βόρειες συνοικίες της Αθήνας). Δυστυχώς δεν υπάρχουν Αρειανοί να μας πουν αυτή τη σκληρή αλήθεια, ας κοιμηθούμε ήσυχα.

Ήταν εύκολο να αλλάξουμε το πολίτευμα από Βασιλευόμενη σε Αβασίλευτη, αλλά δυστυχώς αποδείχτηκε αδύνατο να αλλάξουμε και τη νοοτροπία μας του «νάχουμε ένα βασιλιά για να μας θαμπώνει» (Κ. Βάρναλης).

Προτείνω να καθιερώσουμε ξανά το δικέφαλο αετό ως εθνικό μας σύμβολο – ένα κεφάλι μπλε, ένα πράσινο – για να θυμούμαστε τουλάχιστο την πολιτική ανωριμότητά μας όταν θα αρχίσουν να μας έρχονται σωρηδόν οι λογαριασμοί των νέων βασιλιάδων μας.

Οι βασιλείς μας απέθαναν, ζήτωσαν οι νέοι βασιλείς μας.

(Για καλό και για κακό βάλτε κι ένα μικρό τρίτο κεφάλι – που έτσι γίνεται ο τρικέφαλος Κέρβερος, αλλά δεν πειράζει πάλι τέρας είναι–, επειδή υπάρχει μισή ακόμα δυναστεία που υποσκάπτει τις άλλες εδώ και μισό τουλάχιστο αιώνα και ποιος ξέρει τι μπορεί να φέρει το μέλλον …).

Περισσότερα

Λείπουν οι Αετοί, περίσσεψαν οι μετριότητες!

Του Καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Τα μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα, αυτά που με την ολοκλήρωσή μορφοποιούν νέους θεσμούς, δομές και σχήματα  είναι δύσκολο, εάν όχι σχεδόν ακατόρθωτο, να τα αξιολογήσουμε την ώρα που βρίσκονται στη δυναμική φάση της εξέλιξής τους. Στην Ελλάδα μας οι μορφοποιήσεις έχουν ήδη ξεκινήσει και νέοι θεσμοί, δομές και σχήματα, άγνωστα μέχρι σήμερα, κρυσταλλώνονται προοδευτικά στο συλλογικό μας υποσυνείδητο!

ΟΛΟΙ οι ενασχολούμενοι με την Πολιτική  αρνούνται την ύπαρξή τους και υποβαθμίζουν τη σημασία τους για να συνεχίσουν τον  ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία ή με την προσδοκία κατάκτησής της  και τα μύρια όσα…αυτή η σχέση, αποδεδειγμένα από εξεταστικές επιτροπές, αποδίδει!

Mετά την «αποδημία» Καραμανλή και  Παπανδρέου με τη δική μου, την δηκτική αλλά όχι παρεξηγήσιμη, γνωστή σε εσάς μέσα από τη «μπλογκόσφαιρα» σκοπιά , ΔΙΑΦΩΝΩ με αυτούς που διατείνονται ότι η πολιτική μας  ζωή  χαρακτηρίζεται από … «χρυσές μετριότητες»!

Στα μεγάλο οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά προβλήματα που συσσωρεύθηκαν επί πολλά χρόνια προστίθενται νέα και αντί για λύσεις έχουμε «επιταγές της τρόικα» (δεν αντιλαμβάνονται τα Κυβερνητικά στελέχη ότι κάθε φορά που επικαλούνται την…τρόικα για τις ανάλγητες αποφάσεις τους ουσιαστικά ΑΠΑΞΙΩΝΟΥΝ τον θώκο εξουσίας που κατέχουν;)

Τα χρονίζοντα σημαντικά αιτήματα του λαού όχι μόνο δεν ικανοποιούνται αλλά διογκώνοντα με ταχείς ρυθμούς, και επί πλέον  ως έθνος, λαός και κοινωνία απογυμνωμένοι από οράματα και ΕΛΠΙΔΑ βιώνουμε την ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ έχοντας βουλιάξει στο τέλμα της μίζας, της ρεμούλας, της αφιλοτιμίας, του ωχαδερφισμού της ανυποληψίας!…

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι νεότεροι πολιτικοί μας ηγέτες μας οδήγησαν εδώ…εκ προθέσεως! Είναι αλήθεια, όμως, ότι έρπουμε πλέον εμείς οι κάποτε υψιπετείς Ελληνες και Ελληνίδες. Νέοι και νέες μέσα στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας μου θέτουν ένα οδυνηρό και αφοπλιστικό ερώτημα «αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε τον κόσμο που ετοιμάσατε για το δικό μας αύριο;»

Να θυμίσω ότι στην πατρίδα μας, οι γονείς μας και οι παππούδες μας που ήταν δεμένοι με διάφορους τρόπους με τη γη το έλεγαν πεντακάθαρα ‘Όπου λιγοστεύουν οι ΑΕΤΟΙ και μαζί τους και οι πελαργοί πληθαίνουν τα…ερπετά!»

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά και πληθυσμιακά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς και συνιστούν τεραστίων διαστάσεων προκλήσεις, που απαιτούν σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής, ακαδημαϊκής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να μπορέσουμε άμεσα να τα  αντιμετωπίσουν αλλά και και να τα επιλύσουν ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές…

Για τους παραπάνω και άλλους ευνόητους και για εσάς λόγους φίλες και φίλοι αναγνώστες ΔΗΛΩΝΩ από το βήμα του blog, δημοσίως, ότι δεν αντιλαμβάνομαι τη λογική των «χρυσών» μετριοτήτων! Από  πότε δηλαδή μιά μετριότητα μπορεί να είναι «χρυσή», όπως μερικοί περιγράφουν αυτούς και αυτές που πρυτανεύουν στην πολιτική, οικονομική, πνευματική ζωή του τόπου, όταν η ίδια η έκφταση είναι αντιφατική;

Η Οικουμένη, βουλιάζοντας στην εξελισσόμενη δίνη τεραστίων προβλημάτων και μαζί η Ελλάδα μας χρειάζονται ιστορική συνέπεια, κυμπαρλίκι και φιλότιμο…

Ηγέτες ή μάλλον ΑΕΤΟΥΣ χρειαζόμαστε για να σταματήσουν να μας οδηγούν στον ευτελισμό και την έρπουσα αναξιοπρέπεια της αδιαφάνειας και της διαφθοράς εκείνοι και εκείνες που το κάνουν για να θησαυρίζουν όντας, φοβάμαι δυστυχώς, μάλλον επιβήτορες και όχι ικανοί, αυθεντικοί και υπεύθυνοι ηγέτες στους κάθε λογής θώκους της εξουσίας!…

Περισσότερα

Ανάμεσα στην Τιάρα και το Φέσι

του δημοσιογράφου Βαγγέλη Παπαδόπουλου
http://vpapadopoulos.blogspot.com

Τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα και η αγωνία των κομμάτων, ιδιαιτέρως των κομμάτων της εξουσίας, να διατυπώσουν τις ιδεολογικές τους θέσεις, για να χαράξουν τη στρατηγική και τακτική πολιτική τους επιβεβαιώνουν, ότι απουσιάζει ακόμα από τον πολιτικό μας προβληματισμό η κυρίαρχη υπερκομματική ιδεολογία και το όραμα που πρέπει να εμπνέει τους Έλληνες και την Ελλάδα.

Όσοι συμμετέχουν στις κομματικές διεργασίες, αρχηγοί και στελέχη, εκφέρουν έναν ξύλινο κομματικό- πολιτικό λόγο με τις γνωστές στερεότυπες εκφράσεις, που ίσως παλαιότερα να είχαν νόημα, αλλά σήμερα δεν εκφράζουν τα αιτήματα και την αγωνία του λαού. Την ίδια στιγμή κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία δυο σπουδαία βιβλία τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι η βάση του προβληματισμού, κατ’ εξοχήν,   των ηγετών των κομμάτων της εξουσίας φαίνεται πως τα αγνοούν παντελώς, με αποτέλεσμα να φαίνονται ανιστόρητοι και να συντάσσουν τις ιδεολογικές τους θέσεις ανυποψίαστοι για τη σημερινή θέση της Ελλάδας και τους κινδύνους που διατρέχει.

Τα δυο αυτά βιβλία είναι: του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας κ. Δαβούτογλου για την κυριαρχία της Τουρκίας, ως συνέχεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της κ. Αλβελέρ για το Βυζάντιο, την ιστορία του και την ουσία της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Έχω την εντύπωση και τη βεβαιότητα ότι ο πολιτικός λόγος των Ελλήνων πολιτικών είναι ανυπόστατος, αν δεν λαμβάνει υπόψη του τα όσα εκφράζουν οι δυο κορυφαίοι αυτοί συγγραφείς.

Η σημασία των όσων αναφέρονται στα βιβλία αυτά γίνεται ακόμα πιο ουσιαστική στη σημερινή οικονομική συγκυρία της χώρας μας που το σημείο πτώχευσης και καταστροφής μπορεί να γίνει αφετηρία εθνικής αναγέννησης.

Η χώρα μας περισφίγγεται σήμερα από τον κλοιό των σύγχρονων Φράγκων σταυροφόρων και από τα εξελιγμένα και δυναμικά στίφη των Νεότουρκων. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την τιάρα του Πάπα, του Τρισέ  και του Δ.Ν.Τ. ή το φέσι των μουσουλμάνων; Αυτό είναι το τραγικό δίλλημα το οποίο αντιμετωπίζει η Ελλάδα και όχι στο αν μας ταιριάζει ο φιλελευθερισμός, ή ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός ή ο σοσιαλισμός με βαρβαρότητα!!!

Και είναι λυπηρό το γεγονός που ενώ η Τουρκία εξελίσσεται σε μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή μας με αρπαχτικές διαθέσεις και προοπτικές, με μεγάλη ανάπτυξη και πρόοδο στο εσωτερικό της έτοιμη για επικυριαρχία στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, οι Ευρωπαίοι ενστερνίζονται τις αρχές του Καρλομάγνου, του τρίτου Ράιχ, της κ. Μέρκελ και γυρίζουν στις σπηλιές της οικονομικής ολιγαρχίας αδιαφορώντας παντελώς για τον ουμανισμό της Αναγέννησης και τον ανθρωπισμό των μεγάλων ανθρωπιστών ηγετών της Ευρώπης, Σουμάν, Μονέ κ.ά., που θεμελίωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα μπορέσουν ποτέ οι πολιτικοί μας ηγέτες να κατανοήσουν που βρισκόμαστε και πού πάμε; Εμείς δεν ακούμε και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε.

Περισσότερα