Πτώχευση ιδεών στην ήπειρο των ιδεών…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤι παράγει η Ευρώπη; Νεοπτωχευμένα κράτη, εκτός από: Τεχνογνωσία, προϊόντα και υπηρεσίες αυξημένης υπεραξίας, ποιοτικά μηχανήματα, οχήματα, ή καινοτομία στις καλλιέργειες;

Ναι, όλα αυτά, αλλά πίσω από όλα αυτά κάτι που δομεί όλα τούτα ως κομβικά, οικονομικά στοιχεία μιας μεταμοντέρνας, μεταβιομηχανικής και μετανεωτερικής πολιτικής αφήγησης, που θα μπορούσε να οριστεί ως σύγχρονος ευρωπαϊσμός.

Η Ευρώπη σημαίνει κάτι συγκεκριμένο επειδή παράγει ιδέες, μόνον που ο σύγχρονος ευρωπαϊσμός δεν είναι ιδέα, αλλά διαδικασία καταστροφής μιας ιδέας που καλλιεργήθηκε από λογής-λογής αριστερούς. Η απόπειρα σύνταξης μιας κοινωνικής θεωρίας του ευρωπαϊσμού, αριστερό δημιούργημα υπήρξε, που εξευτελίστηκε από τον οικονομισμό των αγορών.

Περισσότερα

Ένα δάκρυ πριν από την κηδεία του ευρωπαϊσμού

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ μεγάλος ευρωπαϊκός γάμος μετά την κατάρρευση του διπολισμού, μοιάζει σήμερα να μετατρέπεται σε κηδεία του ευρωπαϊσμού. Η αντιπληθωριστική πολιτική, η στρατηγική της λιτότητας και η παρατεταμένη ύφεση ροκανίζουν τα θεμέλια των παραγωγικά και ανταγωνιστικά ασθενέστερων χωρών της ΕΕ και ιδιαίτερα εκείνων από αυτές που είναι ενταγμένες στην Ευρωζώνη.

Ο ευρωσκεπτικισμός αποκτά πλέον ευρεία, αλλά μάλλον ελάχιστα ιδεολογικοπολιτικοποιημένη, κοινωνική βάση σε ολοένα και περισσότερες περιοχές της ΕΕ.

Περισσότερα

Το μήνυμα Ευρωπαϊσμού από τις ιταλικές κάλπες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι Ιταλοί έστειλαν ξανά στις Βρυξέλλες το μήνυμα που η κεντροευρωπαϊκή ελίτ έκανε πως δεν κατάλαβε από τις εκλογές στην Ελλάδα. Μια και εδώ η δεξιά υπακούοντας στον καιροσκοπισμό της ηγεσίας της και στις ανάγκες της διαπλοκής της κατέστησε τον μειοψηφικό θατσερισμό σε κυρίαρχη πολιτική και επειδή εδώ η κεντροαριστερά (ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ) υιοθέτησαν, ως δήθεν υπέρτατη ανάγκη σωτηρίας της χώρας, την οικονομική λογική του μεταθατσερισμού, καταγγέλλοντας παράλληλα υποκριτικά την κοινωνική αναλγησία του!

Ευρωπαϊσμός σημαίνει κοινωνία και όχι αγορά. Ευρωπαϊσμός σημαίνει πλουραλισμός. Ευρωπαϊσμός σημαίνει αλληλεγγύη. Ευρωπαϊσμός σημαίνει ενότητα μέσα από την διαφορετικότητα. Ευρωπαϊσμός σημαίνει Κράτος Δικαίου και όχι αστυνομικό κράτος με θεσμούς προτεκτοράτου. Αυτό το κατασκεύασμα του Βερολίνου, στο οποίο σύρεται το πάντα φοβικό και αφελώς φαινομενολογικό Παρίσι, δεν είναι Ευρωπαϊσμός. Είναι ακριβώς η άρνηση του Ευρωπαϊσμού. Ευρωπαϊσμός δίχως κοινωνική θεωρία δεν γίνεται.

Περισσότερα

Ήταν στραβό το κλήμα, το ‘φαγε και η δεξιά… πάει το κλίμα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ ολοκληρωτική επίθεση εναντίον του ελληνικού λαού από την Συγκυβέρνηση επιχειρείται να δικαιολογηθεί με την επίκληση της ανάγκης βελτίωσης του περίφημου οικονομικού κλίματος. Αν ακολουθήσουμε αυτά που μας λέει η συντηρητική ευρωπαϊκή πολιτική ελίτ, διατηρώντας παράλληλα τα παραδοσιακά χαρακτηριστικά της κομματικής πελατείας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά με την κουλτούρα του χωροφύλακα, τότε, με την βοήθεια του Παντοδύναμου, η φτωχοποίηση και ο εξευτελισμός των δύο τρίτων της κοινωνίας, όπως και το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας, θα αναγνωριστούν ως κοινωνικοπολιτικές και εθνικές αρετές και προϋποθέσεις για την αντιστροφή του επενδυτικού κλίματος, σου λένε.

Κι εγώ απαντώ: Ήταν στραβό το κλήμα, το ‘φαγε και η δεξιά… πάει το κλίμα! Ο σύγχρονος επενδυτής είναι μυστήριο ον. Γουστάρει ελευθεριότητα στην αγορά και ένα κράτος που θα του διασφαλίζει υψηλή κερδοφορία, άνετη τραπεζική χρηματοδότηση και μειωμένο κόστος εργασίας, αλλά όλα αυτά σε ένα πλαίσιο όπου ο εργαζόμενος θα υποτάσσεται στη βούληση του εργοδότη με ένα συνταγματοποιημένο, δημοκρατικοφανή, συγκαταβατικό, συναινετικό τρόπο. Καλό κράτος για επενδύσεις είναι αυτό των ήπιων πολιτικών και της διαβούλευσης, σου λέει ο σύγχρονος επενδυτής. Όπως ακριβώς αντιλαμβάνεται την σχέση Κεφαλαίου-Κράτους-Εργασίας η κυβερνητική συνιστώσα ΔΗΜΑΡ, του κυρίου Κουβέλη, δηλαδή.

Περισσότερα

Το «κόμμα» της παρακμής αποθρασύνθηκε…

Από τον ευρωπαϊστή,
Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλο

Ξέρετε, στην Ελλάδα υπάρχει ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα με συνιστώσες από όλα τα παράθυρα της διαπλοκής. Κοινή συνισταμένη αυτής της παρηκμασμένης κοινωνικοπολιτικά οντότητας που ψευδίζει πολιτικά, νομίζοντας ότι διακηρύσσει κάποια αυτονόητη αλήθεια, είναι το προεκλογικό σλόγκαν: «παραμονή στο ευρώ πάση θυσία». Το πόσο ανόητο και επικίνδυνα αφελές ή εγκληματικά χυδαίο είναι αυτό το σύνθημα, το έχουμε αναλύσει εμείς και πολλοί άλλοι, μάλλον εκ περισσού, καθώς η εξέλιξη της κρίσης την τελευταία διετία αυτή καθ’ εαυτή απέδειξε με αδιάψευστο τρόπο πού οδηγεί μια τέτοια προσέγγιση: στην ταπεινωτική αποδοχή των όρων των δανειστών της χώρας αντί σε αξιοπρεπή διαπραγμάτευση, στην πτώχευση, στην φτωχοποίηση, στο εξευτελισμό του πολιτικού συστήματος, στην υπαγωγή της χώρας σε παραθεσμική διακυβέρνηση (τρόικα), στην προσβολή της συνταγματικής τάξης, στον εξευτελισμό του κοινοβουλίου και στην μετατροπή της Ελλάδας σε «ευρωποιημένο προτεκτοράτο». Και πιθανότατα στη συνέχεια σε διπλό νομισματικό σύστημα, σε κοινωνική έκρηξη, σε έντονη αποσταθεροποίηση και τέλος σε μορφές πρωτόγνωρου αυταρχισμού… σε αδιέξοδο και «φυλάκιση» εντός της ΕΕ!

Περισσότερα

Εκλογές εναντίον πολιτικής υστερίας

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Οι εκλογές που διεξήχθησαν πριν από λίγες ημέρες δεν είναι η αιτία της πολιτικής κρίσης που διαπιστώνεται από τους πάντες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αλλά το αποτέλεσμά της. Η δομή όμως του πολιτικού συστήματος είναι τέτοια που σε συνδυασμό με τον αντιδημοκρατικό εκλογικό νόμο απαιτεί μία δεύτερη εκλογική αναμέτρηση για να αντιμετωπιστεί η κρίση στο καθεστώς διακυβέρνησης.

Αυτή την περίοδο βιώνουμε τα συμπτώματα πολιτικής υστερίας ενός ξεχαρβαλωμένου συστήματος ηγεμονίας, εντός του οποίου η κυρίαρχη και υπερφίαλη διαπλοκή, ενώ παραμένει ακμαία, αδυνατεί να λειτουργήσει ως μηχανισμός αναπαραγωγής του καθεστώτος εξαιτίας ακριβώς της ρήξης του λαού με τον δικομματισμό. Με άλλα λόγια η αδυναμία λειτουργίας του διπόλου εξουσίας αποσυντονίζει και τον ίδιο τον μηχανισμό που φρόντιζε για την ισορροπία στο καθεστώς. Τώρα η διαπλοκή παράγει απλώς θόρυβο μεταφέροντας υστερικές κραυγές απελπισίας των παραγόντων της, απίθανες διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας, αισχρές προβοκάτσιες, αναθεματισμούς και μπόλικη τρομοκρατία.

Περισσότερα

Γιατί Ευρωπαϊστές γυρίζουν την πλάτη στην ΕΕ…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Είδατε τι μπορεί να συμβεί στις μέρες μας; Οι περισσότερο πολιτικοποιημένοι εκ των Ευρωπαϊστών να γυρίσουν την πλάτη στην ΕΕ, προτάσσοντας μάλιστα την ανάγκη η Ελλάδα μέσω μιας αριστερής-προοδευτικής διακυβέρνησης, να απελευθερωθεί από τα Ευρωδεσμά της!

Για κάποιους αυτό αποτελεί ένα είδος σοκ. Οι πλέον προσηλωμένοι στην ανάπτυξη μιας κοινωνικής θεωρίας για τον ευρωπαϊσμό και μιας αποκεντρωμένης δημοκρατικής πολιτικής πρακτικής συνολικά για την Ευρώπη, να καταλήγουν περίπου στα ίδια συμπεράσματα με το… ΚΚΕ και την υπόλοιπη αντικαπιταλιστική αριστερά των αρνητών του σύγχρονου ενωτικού εγχειρήματος στην ήπειρο μας! Μα, τι έγινε τέλος πάντων και ένα μέρος τουλάχιστον των αγωνιστών του ευρωπαϊσμού ταυτίζεται στην ουσία με τον παραδοσιακό αριστερό ευρωσκεπτικισμό; Τι είδους κρίση διέρχονται αυτοί οι άνθρωποι;

Περισσότερα

Το στρατήγημα της σύγχρονης ταπείνωσης των Ελλήνων…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Χθες το βράδυ στις Κάννες δεν ταπεινώθηκε απλώς ο κ Παπανδρέου, ταπεινώθηκε ένας ολόκληρος λαός, τουλάχιστον με την έννοια του εκλογικού σώματος. Η Ευρωπαϊκή ηγεσία κάνοντας ρελάνς στα αμερικανικά κόλπα του ψυχρού πολέμου, που υιοθέτησε ο Έλληνας πρωθυπουργός, μετέβαλλε το «zero-sum game» του τελευταίου σε εφιάλτη για το πολιτικό σύστημα της χώρας μας.

Πρωτόγνωρα πράγματα για την ΕΕ! Εφιαλτικές στρατηγικές κυριαρχίας που αναιρούν την λογική του Ευρωπαϊσμού. Επιστρέψαμε πολιτικά στην εποχή του ψυχίατρου του 18ου -19ου αιώνα, με κανόνα την ανελαστική συμμόρφωση σε μια δήθεν φιλελεύθερη πολιτικό – οικονομική δομή, δια της αμφισβήτησης της ικανότητας των Ελλήνων να επιλέξουν την μέθοδο διαχείρισης της χρεοκοπία του κράτους τους. Το «ΝΑΙ ή ΟΧΙ στην ευρωζώνη», είναι ένα ερώτημα που αυτό καθ’ εαυτό – και όπως ετέθη – απλώς διαπραγματεύεται τη δημοσιονομική και πιστωτική κρίση με όρους (επι)κυριαρχίας του διευθυντηρίου (ψυχιάτρου) της ΕΕ προς μια χώρα της Ένωσης (ασθενής), στερώντας από τον ελληνικό λαό το δικαίωμα παραγωγής πολιτικής – ακόμη και στην περίπτωση που όλοι μας θεωρούσαμε ότι η ΕΕ ταυτίζεται με το Ευρώ.

Περισσότερα

Η ΕΕ χρειάζεται «στρατηγούς»…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Είναι ψέμα ότι στην ΕΕ δεν υπάρχουν σήμερα ικανοί πολιτικοί. Το πρόβλημα είναι ότι εξαφανίσαμε, υποτιμήσαμε και αποκλείσαμε τους «στρατηγούς». Μην τρομάζετε, δεν εννοώ τους στρατηγούς που ξέρετε, εννοώ τους άλλους, τους οποίους πολύ λίγοι είχαν την τύχη να γνωρίσουν, αλλά ευτυχώς περισσότεροι να τους αναγνωρίσουν μέσω του έργου τους. Μιλώ για τους «στρατηγούς» στο χώρο της πολιτικής και της επιστήμης. Αναφέρομαι στα στρατηγικά μυαλά. Στην ιδιοφυΐα κάποιων περίεργων υπάρξεων που υπερβαίνοντας τη «κοινή λογική» συμβάλλουν στην πρόοδο της ανθρωπότητας. Σε εκείνους που με σκληρή αναλυτική εργασία ηδονίζονται να καταστρέφουν θεότητες που κατασκευάζει η συντηρητική πολιτική: τα ανελεύθερα, εκβιαστικά καθεστώτα που στηρίζονται στη διαμόρφωση και διαχείριση της απειλής. Στη διασπορά του τρόμου. Οι «στρατηγοί μου» μπορεί ως φυσικά όντα να φοβούνται, να δειλιάζουν να οπισθοχωρούν κάποιες φορές, αλλά δεν εκβιάζονται και δεν υπάρχει τίποτε που θα μπορούσε να τους απειλήσει πραγματικά έξω από τον εαυτό τους. Φοβούνται, ωριμάζοντας, αποκλειστικά τον εαυτό τους και αυτό αν δεν τους τρελάνει τους χαρίζει αρετή και σοφία.

Δίχως «στρατηγούς» καινοτόμος πολιτική δεν παράγεται, κρίσεις δεν αντιμετωπίζονται μακροχρονίως, κοινωνικοοικονομικά προβλήματα επίσης δεν επιλύονται μέσω νέων μεθοδολογιών. Δίχως αυτούς στριφογυρίζουμε γύρω από τα ίδια και τα ίδια. Αναμασάμε πράγματα και απαντήσεις που δεν οδηγούν σε σύγχρονες λύσεις, καθώς δεν παράγουν νέα αξιώματα. Δεν δομούν νέα συνείδηση του κόσμου. Δεν κατασκευάζουν κόσμο, αλλά διεκδικούν την κυριαρχία στη διαχείριση του υφιστάμενου κόσμου. Αυτό είναι το δράμα του σημερινού παγκόσμιου συστήματος. Η θεωρία της αγοράς από τη στιγμή που μεταβλήθηκε σε θεολογία, έγινε επικίνδυνη για την ανθρωπότητα. Η σοσιαλιστική προοπτική από τη στιγμή που αδυνατεί να παράγει μια σύγχρονη κοινωνική θεωρία, η οποία θα παντρεύει τα μαθηματικά των κβάντα με την μαρξιστική ανάλυση και την λεγόμενη μεταμοντέρνα θεώρηση του μαρξισμού, δεν είναι ικανή να απαντήσει με νέα πολιτικά στρατηγήματα στο σύγχρονο αδιέξοδο του καπιταλισμού που είναι (βασικά) πολιτισμικό.

Περισσότερα

Ήρθε η ώρα για το διαζύγιο με την ΕΕ;

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Το σχόλιο αυτό είναι λιτό, ξερακιανό και δίχως πολλές εξηγήσεις πλέον. Έτσι όπως πρέπει να είναι η απόφαση για το διαζύγιο ενός αγαπημένου κατά το παρελθόν ζευγαριού. Διαδικτυακοί φίλοι, το μελέτησα, τα έβαλα κάτω, λογάριασα δεκάδες παραμέτρους και κατέληξα ότι η ΕΕ δεν αφήνει πλέον κανένα περιθώριο στην Ελλάδα να παραμείνει στην αγκαλιά της. Ήρθε η ώρα να χωρίσουμε. Ήρθε η στιγμή να πάρουμε το δικό μας δρόμο σε αυτή την περιοχή του πλανήτη, με αυτόνομη πλέον περπατησιά στον κόσμο. Εύχομαι και επιθυμώ το διαζύγιο να είναι συναινετικό και να χωρίσουμε με αμοιβαία κατανόηση, αν και αντιλαμβάνομαι ότι δεν θα μπορέσουμε τελικά να αποφύγουμε τις τριβές και τις εντάσεις. Τα έχουν αυτά τέτοιου είδους χωρισμοί συνεταίρων, που νόμιζαν ότι δεν θα χωρίσουν ποτέ.

Ίσως κάποιοι να απορείτε για τούτη τη στάση ενός ευρωπαϊστή, ενός ανθρώπου που ενδιαφέρθηκε για την καλλιέργεια του ευρωπαϊσμού όσο τίποτε άλλο στη ζωή του, αλλά προσπαθήστε να καταλάβετε ότι η ιδέα που υπηρέτησα δολοφονήθηκε στη σημερινή Ελλάδα από μια ευρωπαϊκή ελίτ, η οποία υπήρξε ανίκανη να αντιμετωπίσει την πρόκληση και απειλή από το χρηματοπιστωτικό λόμπυ, που εδρεύει και στις δύο άκρες του Ατλαντικού. Οι μικροί ηγέτες της ΕΕ, αποδείχθηκαν νάνοι μπροστά στους ανθρώπους του «έξυπνου χρήματος» του Αμερικανό – εβραϊκού λόμπυ. Δεν επέδειξαν θεσμική ευελιξία και ικανότητα διαχείρισης της πιστωτικής κρίσης που προκλήθηκε στο μαλακό υπογάστριο της ευρωζώνης, σε συνέχεια της κρίσης του 2008 που είχε ως πηγή τις ΗΠΑ. Καμία απολύτως πολιτική εφευρετικότητα δεν έδειξαν να διαθέτουν. Σφιγμένοι, μίζεροι και ανέμπνευστοι ηγέτες του ιδίου επιπέδου με τους διαπλεκόμενους δικούς μας, αποδείχθηκαν. Η ΕΕ φανέρωσε την πολιτική της γύμνια και δολοφόνησε τον ευρωπαϊσμό πακτωμένη σε μια μορφή νεοφιλελεύθερου οικονομισμού, από τον οποίο έδειξε ότι δεν σκοπεύει να μετακινηθεί ούτε σπιθαμή.

Περισσότερα

Μεταμοντέρνα πολιτικά μασκαρέματα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα κινείται σήμερα στα τυφλά, διότι είναι πολιτικά θεόστραβη. Δεν γνωρίζει ποια είναι και πού πάει. Πάσχει, δηλαδή, σοβαρά στο ζήτημα του προσδιορισμού της εθνικής της ταυτότητας. Δίχως όμως ταυτότητα η χώρα δεν μπορεί να ορίσει το εθνικό της συμφέρον με έναν τρόπο που θα γίνεται σεβαστός ή απλώς κατανοητός από τους άλλους. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή Ελλάδα στο διεθνές περιβάλλον εμφανίζει μια θολή εικόνα, η οποία παραπέμπει μάλλον σε ιστορική φάρσα.

Η Ελλάδα δεν είναι η αναπτυσσόμενη χώρα του ’70 και του ’80, ούτε το δυτικό παράδειγμα στα Βαλκάνια της δεκαετίας του ’90. Δεν αποτελεί αναπαράσταση μιας σύγχρονης χώρας που διακρίνεται από soft – power. Αυτός ο μύθος εξαερώθηκε σταδιακά μετά την Ολυμπιάδα, διότι ήταν το αποτέλεσμα ακριβοπληρωμένων διεθνών δημοσίων σχέσεων και όχι η σύγχρονη βάση πολιτισμικής και οργανωτικής ανάπτυξης στο πλαίσιο μιας εύρωστης οικονομίας. Ήταν φρου – φρου και αρώματα, δίχως πολιτική ουσία. Ήταν μια απάτη, όχι προς τους ξένους, αλλά προς τους ίδιους τους Έλληνες.

Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική τάξη της χώρας μετά την κατάρρευση του διπολισμού δεν μπόρεσε να αναπτύξει καμία απολύτως εθνική στρατηγική για να εκμεταλλευτεί η χώρα το συγκυριακό της πλεονέκτημα στα Βαλκάνια και να καταστεί ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή, εκπροσωπώντας τον δυτικό εκσυγχρονισμό, όπως εκφραζόταν μέσω της discourse του ευρωπαϊσμού (soft – power). Με άλλα λόγια, η πολιτικό – επιχειρηματική τάξη της χώρας απέτυχε να κεφαλαιοποιήσει την μεταπολεμική επένδυση του λαού, υπακούοντας στο καιροσκοπισμό της, την απληστία της και την επαρχιώτικη, μεταπρατική της κουλτούρα. Πληρώσαμε ακριβά τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας (περίπου 30.000 ευρώ εμφανίζεται να χρωστά ο κάθε Έλληνας σήμερα, μόνον σε ότι αφορά στο δημόσιο χρέος) και σήμερα παρουσιαζόμαστε από το καθεστώς απολύτως ανίσχυροι και ανίκανοι να διαχειριστούμε τα του οίκου μας. Ομολογεί, δηλαδή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ότι απέτυχε στο ρόλο του και ότι ναυάγησε, παρασύροντας την ελληνική κοινωνία στο βυθό, αλλά παρόλα αυτά μέσω της εποπτείας των δανειστών μας και της «ψιλής διακυβέρνησης» από την τρόικα, ευελπιστεί ότι θα τα καταφέρει να επιβιώσει.

Περισσότερα

Ο ευρωπαϊσμός στην κρίση

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Και οι ιδέες υλική βάση έχουνε. Δεν υπάρχει «… ισμός» δίχως ηθική υπόσταση, που θεμελιώνεται όμως στη βάση συγκεκριμένων αναπαραστάσεων εξουσίας, οι οποίες έχουν υλική υποδομή. Ο λόγος δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνήθως ατελής προσπάθεια σχηματισμού μηνύματος, που εμπεριέχει και εκφράζει σχέσεις εξουσίας. Δεν υπάρχει μήνυμα απαλλαγμένο από κάποια μορφή δοξασίας, που εμφανίζεται να αγνοεί σε μικρό ή μεγαλύτερο βαθμό την υλική βάση των εξουσιαστικών σχέσεων. Όλες οι λεγόμενες μείζονες θεωρίες της νεωτερικότητας πάσχουν από αυτό το «ελάττωμα». Όλες, ακόμη και οι πλέον υλιστικές. Η ιδεολογία και η κοσμοαντίληψη έρχονται να καλύψουν αυτό το κενό, νομιμοποιώντας υλικές σχέσεις, οι οποίες αλλιώς δύσκολα θα γίνονταν ανεκτές (φυσιολογικές, κοινή λογική). Μέσω αυτών οι υλικές σχέσεις εξανθρωπίζονται και πολιτικοποιούνται για να αναπαραχθούν πάντοτε μεταλλαγμένες. Η επιχείρηση όμως αυτή σε κάποιο βαθμό, συγκαλύπτει τον εξουσιαστικό χαρακτήρα αυτών των σχέσεων, προσδίδοντας στον καταναγκασμό στοιχεία νομιμοποίησης. Από εκεί κι έπειτα την κοινωνιολογία διαδέχεται η ψυχολογία.

Είδατε τι «αναγκάζεται» να γράψει ένας άνθρωπος στις μέρες μας για να δικαιολογήσει τον ευρωπαϊσμό του; Σωστά είναι αυτά που γράφω, αλλά σημασία έχει, φίλε αναγνώστη, γιατί τα γράφω. Ασπαζόμενος από νωρίς τον ευρωπαϊκό κοσμοπολιτισμό ως κοινωνική θεωρία και πολιτική πρακτική, αναφερόμουν στις ευρωπαϊκές σχέσεις με όρους ευρωπαϊσμού. Σε κάθε μου αναφορά, δηλαδή, υπήρχαν αναπαραστάσεις της ευρωπαϊκής ταυτότητας, που παράλληλα με την εθνική ταυτότητα σχημάτιζαν την έννοια του κοινού συμφέροντος όλων των ευρωπαϊκών κοινωνιών. Αυτό, βέβαια, ενταγμένο σε μια ευρύτερη κοσμοπολιτική αντίληψη, που συμβολίζει μία μη – εχθρική και μη – ιμπεριαλιστική αντίληψη για τον Άλλον και αποκρυσταλλώνει την ιδέα της ενότητας μέσα από την διαφορετικότητα. Μία κοινή δομή με άλλα λόγια, ικανή να εναρμονίσει διαφορετικά επιμέρους συμφέροντα και λειτουργίες.

Περισσότερα

Μετά το ξεγύμνωμα της Ελλάδας ακολουθεί το στριπτίζ της ΕΕ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σκηνές απείρου κάλλους που μάλλον θα εξιτάρουν τον ιστορικό του μέλλοντος, βιώνουμε στην ξεμωραμένη ήπειρο Ευρώπη. Απίθανοι ηγέτες σε παραδοσιακούς και νέους ρόλους αμιλλώνται ως προς το πώς θα καταστρέψουν το όραμα του Καρλομάγνου, ή καλύτερα πώς θα υπονομεύσουν κάθε πιθανότητα δημοκρατικής ολοκλήρωσης της Ένωσης. Το αγγλοσαξωνικό χρηματοπιστωτικό κέντρο κατάφερε να προκαλέσει μία μοναδική αναστάτωση στην ήπειρο, η οποία έχοντας ως εστία – προς το παρόν – την Ελλάδα, επιφέρει διαρκώς νέες πολιτικές και ηθικές τριβές στο διακυβερνητικό επίπεδο άσκησης της εξουσίας στην ΕΕ. Το κέντρο αυτό ήταν που πυροδότησε την κρίση στην χώρα μας ως απάντηση στις έντονες αντιδράσεις κυρίως Γερμανών και Γάλλων, για τα μολυσμένα χρηματοπιστωτικά προϊόντα, που από τις ΗΠΑ κατέληξαν στην Ευρώπη για να μολύνουν κι εδώ τον οικονομικό χώρο. Ασφαλώς το χρηματοπιστωτικό λόμπυ που επηρεάζει και επηρεάζεται κυρίως από την πολιτική των ΗΠΑ, δεν θα μπορούσε να δώσει στην κρίση της Ελλάδας την σημερινή μορφή δίχως την συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης. Έτσι κι έγινε, με αποτέλεσμα η κρίση που ξεκίνησε στις ΗΠΑ, όχι απλώς να μεταφερθεί στην Ευρώπη μέσω των κοινών χρηματοπιστωτικών διαύλων, αλλά παράλληλα να θίξει την καρδιά της οικονομικής πολιτικής της ΕΕ, που λειτουργεί κυρίως σε συνάρτηση με τους δημοσιονομικούς πνεύμονες των χωρών της ευρωζώνης.

Κάπως έτσι φτάσαμε σήμερα, μετά την προσωρινή συμφωνία Ομπάμα-Μέρκελ-Σαρκοζί για το ελληνικό πρόβλημα που κατέληξε στον μηχανισμό ο οποίος επισφραγίστηκε με το γνωστό μνημόνιο, να βιώνουμε νέες καταστάσεις που παραπέμπουν σε στριπτίζ της ΕΕ μετά το ξεγύμνωμα της χώρας μας. Πρώην και νυν αξιωματούχοι της Ένωσης διαγκωνίζονται ποιος θα «καρφώσει» πρώτος τον Γιώργο και τους προκατόχους του και ποιος θα αποκαλύψει την διαφθορά και την διαπλοκή εντός των υψηλών διακυβερνητικών κλιμακίων της. Δεν φτάνει που αποδείχθηκαν απολύτως ανίκανοι να χειριστούν το πρόβλημα που δημιούργησε η διεθνής χρηματοπιστωτική ελίτ σε συνεργασία με τον Γιώργο Παπανδρέου, αλλά τώρα πλέον ομολογούν ότι γνώριζαν και συνειδητά δημιουργούσαν μία δημοσιονομική φούσκα στην Ελλάδα, προς συγκυριακό όφελος των μεγάλων βιομηχανικών χωρών της Ένωσης και κυρίως της Γερμανίας και της Γαλλίας. Στις Βρυξέλλες γνωρίζαμε ότι η κρίση θα έρθει στην Ελλάδα αλλά δεν μπορούσαμε να μιλήσουμε δημόσια, καθώς υπήρχαν ιδιαίτερα συμφέροντα Γερμανών, Γάλλων και της ΕΚΤ, τα οποία δεν έπρεπε να θιγούν, είπε με δυο λόγια ο επικεφαλής του Eurogroup, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ.

Μετά από αυτό, αν υπήρχε «ευρωπαϊσμός» με την ηθική έννοια που παραπέμπει ο όρος, αλλά και με την πολιτική που υπονοεί, θα έπρεπε να γίνει «χαλασμός Κυρίου», πολύ μεγαλύτερος από αυτόν που έγινε στις ΗΠΑ, όταν οι επικεφαλείς της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της χώρας άρθρωσαν κάτι ανάλογο μετά τo σκάσιμο των πρώτων χρηματοπιστωτικών φουσκών. Αυτό, διότι στην περίπτωση της Ευρώπης έχει να κάνει, όχι απλώς με την απληστία ιδιωτών, αλλά κυρίως με την απληστία κρατών. Σύμφωνα με τις δηλώσεις του Γιούνκερ, η απληστία Γερμανών και Γάλλων είναι αυτή που ουσιαστικά επέτρεψε, αν όχι και ενίσχυσε εμμέσως πλην σαφώς, το ξεχείλωμα της δημοσιονομικής πολιτικής της Ελλάδας πάνω στο οποίο πάτησαν παράγοντες της Fed, του ΔΝΤ και «συνεργατών» τους στην απέναντι όχθη του Ατλαντικού, ώστε χειραγωγώντας τον Γιώργο Παπανδρέου, που αποδείχθηκε εύκολη περίπτωση, να φτάσουμε μέσω του ελληνικού ζητήματος, να πάψουν Γερμανοί και άλλοι να καταφέρονται ανοικτά και πολιτικά εναντίον της πηγής που προκάλεσε την διεθνή οικονομική κρίση αυτής της περιόδου.

Τώρα που τα βρήκαν – πάντα προσωρινά – οι δύο πλευρές (ΕΕ, ΗΠΑ) και ετοιμάζονται από τον Νοέμβριο να εναρμονίσουν την οικονομική τους στρατηγική, χαλάρωσαν τα στόματα και άρχισαν να ρίχνουν λάδι στην φωτιά, που όλοι μαζί σε συνεννόηση άναψαν στην Ελλάδα, δικαιώνοντας απολύτως όσους αναφερόμαστε σε αυτήν την στρατηγική τόσον καιρό, έχοντας μάλιστα να αντιμετωπίσουμε την κατηγορία ότι σεναριολογούμε μετ’ ευτελείας. Όπως βλέπετε και ο Καραμανλής γνώριζε πού πήγαινε η κατάσταση και ο Γ. Παπανδρέου, αλλά και εκατοντάδες άλλοι σε διάφορα κλιμάκια της ΕΕ και των επιμέρους ευρωπαϊκών κρατών. Και ασφαλώς τα γνώριζαν από πρώτο χέρι οι ΗΠΑ και από δεύτερο Ρωσία και Κίνα. Ο μόνος που δεν τα γνώριζε, παρότι κάποιοι προσπαθούσαμε να τον προϊδεάσουμε με την συνδρομή bloggers και ελάχιστων άλλων ακτιβιστών, ήταν ο ελληνικός λαός.

Τώρα, όμως, γνωρίζει, αν όχι πώς παίχτηκε ακριβώς το παιχνίδι, τουλάχιστον ποιες ήταν οι βασικές αιτίες που έχει μπλέξει σ’ αυτήν την περιπέτεια της φτωχοποίησης και του εθνικού εξευτελισμού. Ο ενδιαφερόμενος, δηλαδή ο κερατωμένος στην περίπτωσή μας, όχι μόνον το μαθαίνει τελευταίος, αλλά καλείται να πληρώσει και τα κερατιάτικα από πάνω. Ας πληρώσουμε, λοιπόν, αυτούς που τις τελευταίες δεκαετίες τα τρώγανε παρέα, δίνοντας τεράστια μίζα στον δικομματισμό, στους νταβάδες και σε κάμποσες χιλιάδες άλλες οικογένειες που ήταν δικτυωμένες στο κύκλωμα υπεξαίρεσης δημόσιων πόρων και ας κάνουμε το κορόιδο όσοι νομίζουμε ότι αυτό εξυπηρετεί τα συμφέροντα του έθνους και του λαού!! Μα, τι να κάνουμε, έτσι που μπλέξαμε, ρωτούν κάποιοι. Να βγούμε στους δρόμους, να θυμώσει η τρόικα, να μας εγκαταλείψει το ΔΝΤ, να πεινάσουμε και να πεθάνουμε στους πέντε δρόμους;

Η πολιτική, αγαπητοί φίλοι, υπάρχει ακριβώς για να προβληματοποιεί κοινωνικές καταστάσεις, σχέσεις, κρίσεις, κλπ, ώστε κάποιος να μην καταφεύγει σε ερωτήματα αυτού του τύπου. Αν θέταμε ζητήματα κρίσεων υπό το πρίσμα αυτού ή ανάλογων διλημμάτων, τότε να είστε βέβαιοι ότι η πολιτική θα ήταν απολύτως άχρηστη ως διαδικασία και οι πολιτικοί εντελώς περιττοί στον κόσμο αυτόν. Η πολιτική πρακτική έχει αξία για τις κοινωνίες στον βαθμό που εκθέτει τέτοιου είδους οικονομιστικά και δήθεν ρεαλιστικά διλήμματα, μετατρέποντάς τα σε παιδαριώδεις αναφορές.

Υπήρχαν μπόλικα πολιτικά μέσα για να μην οξυνθεί η δημοσιονομική κρίση. Αρκετά πολιτικά και οικονομικά μέσα για να μην μετατραπεί η κρίση αυτή σε κρίση δανεισμού. Και ασφαλώς πολιτικές δυνατότητες χειρισμού, ώστε η Ελλάδα να μην βγάλει τα άπλυτά της στην φόρα, αλλά να τα περιορίσει σε ένα στενό πλαίσιο εντός της άσκησης εξουσίας στην ΕΕ. Καμία τέτοια πολιτική δεν ασκήθηκε διότι, είτε υπήρξαν μικροί ηγέτες εγκλωβισμένοι στον μικροκομματισμό τους, είτε άλλοι που μεγάλωσαν προφανώς, πιστεύοντας ότι διαθέτουν κάποιο γονιδιακό χάρισμα για να μετατρέψουν, ως κυβερνήτες, διεφθαρμένους λαούς σε αγνές παρθένες της παγκοσμιοποίησης. Και σήμερα ασφαλώς, σ’ αυτήν την κατάσταση που βρισκόμαστε, υπάρχουν πολιτικά μέσα για να αντιμετωπίσει η χώρα τις συνέπειες της παράδοσής της στην τρόικα και στην χρηματοπιστωτική ελίτ της παγκοσμιοποίησης, στον βαθμό που θα υπάρξει μια ηγεσία ικανή να εκφράσει μία νέα πολιτική στρατηγική για την επόμενη δεκαετία.

Μην περιμένετε από πρόσωπα όπως η αφεντιά μου ή οποιοσδήποτε άλλος να σας παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα εξόδου από την κρίση, υπολογίζοντας μάλιστα με ακρίβεια τις συνέπειες. Δεν είναι δουλειά ούτε των ειδικών, ούτε της διανόησης αυτό. Πρόκειται για ολοκληρωμένο ζήτημα πολιτικής στρατηγικής, που σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να εκφραστεί από πρόσωπα αλλά αποκλειστικά από οργανωμένες συλλογικότητες. Οι κάθε είδους θεοί δεν έχουν σχέση με την δημοκρατία! Η δημοκρατία αναπτύσσεται ακριβώς για να καλύψει την έλλειψη της «θεϊκής» ισότητας.

Η πολιτική στην χώρα μας δεν τέλειωσε, απλώς η πολιτική τάξη της χώρας (παραδοσιακό πολιτικό σύστημα, ΜΜΕ, μεγαλοεπιχειρηματίες) αγωνίζεται να την … τελειώσει. Κάθε πολιτική πράξη έχει ασφαλώς και οικονομικές συνέπειες και πάνω σ’ αυτό προβληματίζονται πολλοί συμπολίτες μας, συνήθως κατόπιν εορτής. Ελάχιστοι, όμως, παρατηρώ να προβληματίζονται για τις πολιτικές συνέπειες που προκαλεί η εφαρμογή μιας συγκεκριμένης οικονομικής πολιτικής. Προσεγγίστε το τελευταίο ερώτημα για να διαπιστώσετε ότι έτσι όπως πάμε, η χώρα θα διοικείται σαν μια μικρομεσαία τράπεζα με μετόχους τους δανειστές της και πελάτες της την ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, με τους καλούς πελάτες προφανώς να χαίρουν ιδιαίτερων προνομίων και τους λιγότερο καλούς να φυλλομετρούν τις άδειες και παραφορτωμένες κάρτες που φουσκώνουν το πορτοφόλι τους.

Περισσότερα