Βγήκε από την ύφεση η Ευρωζώνη…

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΑφού ευχηθώ ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, από το βάθος της καρδιάς σε όσους και όσες γιορτάζουν αύριο, ημέρα κοιμήσεως της Θεοτόκου, παρακαλώ ρίξτε μια ματιά στο παρακάτω:

………………………………………………………………………………………………

Τάραξε τα νερά της κατάθλιψης και έδωσε δικαίωμα για χαμόγελα αισιοδοξίας η ανακοίνωση της EUROSTAT για έξοδο της Ευρωζώνης από την ύφεση…

Περισσότερα

Ολόκληρη η Ελλάδα ανήκει πλέον στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΜε μια περιεκτική σε ουσία – για όποιον ξέρει να διαβάζει – και λιτή ανακοίνωση ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) με έδρα το Λουξεμβούργο εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Από την 1η Ιουλίου 2013, ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας (ΕΜΣ) είναι ο μοναδικός και μόνιμος μηχανισμός για την αντιμετώπιση των νέων αιτήσεων για οικονομική ενίσχυση από τα κράτη μέλη της ευρωζώνης. Από αυτή την ημέρα το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας (EFSF) δεν μπορεί πλέον να συμμετάσχει σε νέα προγράμματα χρηματοδότησης, ή να συνάψει νέες συμφωνίες δανείου. Ο Klaus Regling, Διευθύνων Σύμβουλος του ΕΜΣ και διευθύνων σύμβουλος του EFSF, δήλωσε: «Σήμερα ένα σημαντικό κεφάλαιο του EFSF τελειώνει και όλα τα πιθανά νέα καθήκοντα θα αναληφθούν από το ΕΜΣ, το μόνο ταμείο διάσωσης της νομισματικής ένωσης». Αυτό συμβαίνει σύμφωνα με τη Συμφωνία Πλαίσιο για το ΕΤΧΣ που υπογράφτηκε από τα 17 κράτη μέλη της ζώνης του ευρώ και το Καταστατικό του EFSF. Το EFSF θα παραμείνει ενεργό στη χρηματοδότηση των εν εξελίξει προγραμμάτων για την Πορτογαλία, την Ιρλανδία και την Ελλάδα.»

Περισσότερα

Ξεκίνησε το ευρώ των 2 ταχυτήτων;

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΕίχε συζητηθεί, είχε απορριφθεί ως δημιούργημα φαντασιόπληκτων και εχθρών του κοινού νομίσματος των Κρατών-μελών της Ευρωζώνης, είχε εξοστρακισθεί στο ‘πυρ το εξώτερον…’

Και όμως, ίσως η πραγματικότητα του «ευρώ 2 ταχυτήτων» να υπάρχει ήδη όπως αναφέρουν δημοσιεύματα έγκυρων ΜΜΕ (π.χ. new York Times) φέρνοντας ως πολύ ΖΩΝΤΑΝΟ παράδειγμα την περίπτωση όχι ενός τυχαίου πολίτη της Ευρωζώνης αλλά ενός επώνυμου οικονομικού παράγοντα πολίτη της Κύπρου ο οποίος ανακάλυψε ότι το ευρώ της δικής του πατρίδας ΔΕΝ μπορεί να του αγοράσει ένα διαμέρισμα που είδε και του άρεσε στην Αθήνα!

Κύπρος και Ελλάδα, ως γνωστόν, έχουν τα σοβαρά προβλήματα που τα μοιράζονται με Πορτογαλία και Ισπανία όπως έχουν και το ευρώ ως κοινό τους νόμισμα..

Αμ, δεν!…

Ο συγκεκριμένος Κύπριος επιχειρηματίας ΔΕΝ μπόρεσε να αγοράσει το διαμέρισμα που είχε βρει στην Αθήνα καθώς ΔΕΝ του επετράπη η εξαγωγή του ποσού των 170,000 ευρώ!!!

Η συγκεκριμένη περίπτωση απαγόρευσης της διακίνησης κεφαλαίων ανάμεσα στις «αδελφές» χώρες δηλαδή Κύπρο και Ελλάδα που συμμετέχουν στην Ευρωζώνη εγείρει ένα πολύ κρίσιμο ερώτημα που οι Κεντρικές Εξουσίες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποφεύγουν να απαντήσουν, λειτουργώντας μάλλον κατά την παροιμιακή περίπτωση του «Διαβόλου με το λιβάνι…»

Λέτε να ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΤΟ ΕΥΡΩ ΤΩΝ 2 ΤΑΧΥΤΗΤΩΝ και τα περισσότερα, εάν όχι όλα, τα Ευρωπαϊκά ΜΜΕ να «κάνουν τουμπεκί ψιλοκομμένο;»

Τις προάλλες είχαμε εκείνες τις ανιστόρητα-ιστορικές αποφάσεις που ναι μεν διασφαλίζουν τις τραπεζικές ατομικές καταθέσεις μέχρι τις 100,000 ευρώ αλλά αφήνουν πολύ, εντυπωσιακά πολύ, ανοιχτό το θέμα του «κουρέματος» (εάν και εφόσον και όταν χρειασθεί) για ποσά άνω των 100,000 ευρώ.

Τι σόι, όμως, ευρωζώνη είναι αυτή όταν ένα μέλος της η Κύπρος ΔΕΝ επιτρέπει στους πολίτες της να διακινούν ελεύθερα τα κεφάλαιά τους αν και η χώρα τους μπήκε μεν στον μηχανισμό στήριξης (εμείς εδώ το λέμε…τρόικα) αλλά συνεχίζει να ανήκει στην ευρωζώνη και να έχει ως εθνικό νόμισμα το ευρώ;

Αυτούς που πολλοί αργυρώνητοι δημοσιογράφοι είχαν αποκαλέσει και φαντασιόπληκτους και πιθανά εχθρούς του ευρώ και της ευρωζώνης με το δίκαιό τους αναρωτιούνται:

Ξεκίνησε η λειτουργία της ευρωζώνης 2 ταχυτήτων; Εάν η απάντηση είναι ΝΑΙ, γιατί την… κρύβουν;

Συνδέεται η περίπτωση του Κυπρίου επιχειρηματία με τις… Γερμανικές εκλογές;

Κάποιος θα μου πει, πάλι «αφελείς» ερωτήσεις κάνεις κ Πιπερόπουλε!… (Επειδή, σίγουρα, υπάρχουν και οι… δύσπιστοι, μια ματιά στο παρακάτω: (http://www.cnbc.com/id/100877096)

Περισσότερα

Αναζητώντας τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε επαναστατική σημειολογία κάνω εισαγωγή, για να διασκεδάσω ωστόσο την θυματοποιητική αφήγηση: «Επέσατε θύματα, αδέρφια, εσείς / σε άνιση Πάλη κι Αγώνα με τα ΜΜΕ της διαπλοκής». Όχι, δεν χρειάζεται πια σε μια χώρα σαν την Ελλάδα τανκς και τον έλεγχο του στρατού και της αστυνομίας για να κάνεις πραξικόπημα, όπως σε κάμποσες άλλες χώρες, ακόμη και στην ευρύτερη γειτονιά μας!

Πραξικόπημα και μάλιστα διαρκές, μπορεί να κάνει αυτός που ελέγχει τα ΜΜΕ σε μια χώρα. Στην σημερινή Ελλάδα συμβαίνει το παράδοξο η κυβέρνηση και ευρύτερα η διοίκηση να βρίσκονται υπό επιτροπεία (κηδεμονία) – ακριβώς όπως οι λεγόμενες Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ – και να πολιτεύονται με διατάγματα στη βάση των αναθεωρούμενων Μνημονίων με την τρόικα και μιας Δανειακής Σύμβασης που σαφώς καταλύει την ανεξαρτησία του κράτους και την νομιμότητα στην ΕΕ, αλλά ο λαός να μην νοιώθει την ανάγκη της εξέγερσης για απελευθέρωση.

Φυσιολογικά πράγματα, αν αναλογιστεί κανείς την αλλοτρίωση των πολιτών από τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων, οι οποίοι ασφαλώς έχουν ζωτικό συμφέρον να εξελιχθεί η συντεταγμένη χρεωκοπία, με μηχανισμό την εσωτερική υποτίμηση, έτσι ώστε να μην θιγούν οι ίδιοι από την όποια δραματική εξέλιξη για την φτωχοποιούμενη ελληνική κοινωνία. Είτε μείνουμε δηλαδή για λίγο ακόμη στην ευρωζώνη ως εξαίρεση, είτε διολισθήσουμε απολύτως εκτός αυτής, είτε περάσουμε σε διπλό νομισματικό – πράγμα που είναι και το πιθανότερο και ήδη δρομολογημένο – τα ΜΜΕ των Νταβάδων και της διαπλοκής πολιτικών-μεγαλοεπιχειρηματιών θα διασφαλίσουν τον έλεγχο της κατάστασης από τους ίδιους, φροντίζοντας να μην θιγούν ζωτικά κατά την νέα μεταπολίτευση.

Η μετα-μαρξιστές σημειολόγοι διαπίστωσαν ερευνητικά πως στο βαθμό που η οικονομική δύναμη μετατοπίζεται από αυτόν που ελέγχει τα μέσα παραγωγής σε αυτόν που έχει στα χέρια του τα ΜΜΕ, τα οποία ασφαλώς είναι καθοριστικά για τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, το πρόβλημα αλλοτρίωσης, αλλάζει νόημα. Έχουμε ένα τεράστιο κοινωνικοπολιτισμικό «εργοστάσιο» σε εθνικό επίπεδο, που δομεί μια αλλοτριωμένη συνείδηση στον πολίτη: τηλεθεατή, ακροατή, αναγνώστη, ακόμη και στον χρήστη των Νέων Μέσων.

Μια συνείδηση φοβική, μνησίκακη και διεστραμμένη, που τον καθιστά παράλυτο και ανίκανο να ξεφύγει από την δομή των τηλεπολιτικών που ορίζουν τι είναι πραγματικό με όρους εφικτού και ορθολογικής επιλογής. Κάθε φορά τα ΜΜΕ σε οδηγούν σε μια πολιτική επιλογή της μορφής «το μη χείρον βέλτιστον», αφού πρώτα ορίσουν «το χείρον» ως καταστροφή που θα προέλθει από τις ανεύθυνες πολιτικές δυνάμεις. Οι «ανεύθυνοι» είναι όσοι δεν υποστηρίζουν Κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Πάντα αυτοί ήταν και στις αποικίες και στα κράτη μαριονέτες και στα κράτη υπό στρατιωτική κατοχή.

Έ, η Ελλάδα βρίσκεται υπό πλήρη πολιτικοοικονομική κατοχή και θα παρακαλούσα να μην υποτιμάτε τον εαυτό σας όσοι εξισώνετε αυτή την κατάσταση με την συμμετοχή μας στην ΟΝΕ και στην ευρωζώνη. Το δεύτερο δεν συνεπάγεται το πρώτο. Ασχέτως αν στην περίπτωσή μας το δεύτερο έγινε αιτιατός μηχανισμός πρόκλησης του πρώτου. Και ασχέτως αν πλέον η διαχείριση της κρίσης δεν μπορεί παρά να συσχετίζεται ευθέως με την συμμετοχή της χώρας στην ΟΝΕ και την παραμονή στο ευρώ. Η αιτία της πτώχευσης της χώρας δεν είναι αποκλειστικά η ΟΝΕ και το κοινό νόμισμα, αν και τα δύο συνέβαλαν σημαντικά στο φαινόμενο. Η μορφή, ωστόσο, της πτώχευσης σε συνάρτηση με την φτωχοποίηση της ελληνικής κοινωνίας είναι αποτέλεσμα της σχέσης της πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής κάστας στην Ελλάδα, που διαμορφώνει το μήνυμα των ΜΜΕ με την κεντροευρωπαϊκή ελίτ και το χρηματοπιστωτικό λόμπι. Και όλα αυτά θεωρώ ότι τα έχει προσεγγίσει αναλυτικά η γραφή μου.

Με άλλα λόγια, η δομή της μακρόχρονης πλέον ελληνικής κρίσης που εξελίσσεται βήμα-βήμα, μνημόνιο-μνημόνιο με κατεύθυνση την μείωση του εθνικού εισοδήματος και όλων των αξιών που συνδέονται με την εργασία και την ατομική περιουσία, αλλά και συγκυριακά με την μειωμένη απόδοση του κεφαλαίου, αφορά στην δομή των σχέσεων της ελληνικής ελίτ με τους παράγοντες που κυριαρχούν σήμερα γεωπολιτικά στην περιοχή μας, με την στενή έννοια. Και αυτοί είναι η γερμανική ηγεσία, το χρηματοπιστωτικό λόμπι μεταξύ Ν. Υόρκης – Φρανκφούρτης – Λονδίνου, καθώς και η διοίκηση των ΗΠΑ. Είναι επιλογή αυτών των παραγόντων η μορφή της συντεταγμένης χρεοκοπίας που καθορίζει την τύχη της Ελλάδας και των ελλήνων και η μορφή της Κυβέρνησης Κουίσλινγκ, που έχει αναλάβει να φέρει εις πέρας την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης και απορρύθμισης, έτσι ώστε να εξυπηρετηθεί μεταφυσικά ο στόχος της προσαρμογής της Ελλάδας στην ΟΝΕ. Το τελευταίο ούτε θεωρητικά, ούτε ασφαλώς πρακτικά θα μπορούσε να επισυμβεί υπό τα σημερινά δεδομένα. Και αυτό το γνωρίζουν άπαντες, φαντάζομαι και όλοι οι έλληνες, ασχέτως σε ποιον Δίαυλο αρμενίζει η… ελπίδα τους. Κάπως έτσι οι απειλές που δομούνται ως κοινό μήνυμα από τα ΜΜΕ προς την ελληνική κοινωνία, καταλήγουν σε μία παρηγορητική υποσημείωση: «αν όλα τα κάνουμε όπως προστάζει η τρόικα, τότε και οι ιδιαίτεροι παράγοντές της θα δείξουν φιλευσπλαχνία, διαμορφώνοντας συνθήκες χρέους και χρηματαγοράς που θα επιτρέψουν την παραμονή μας στην ευρωζώνη και την προσαρμογή μας στην ΟΝΕ»! Μόνον που αυτό ακριβώς ήταν ανέκαθεν το μήνυμα αποικιοκρατών και κάθε είδους κατακτητών και επικυρίαρχων προς τα υποκείμενα κυβερνήσεων Κουίσλινγκ!

Αυτό ήταν το μήνυμα που συνδυάζει σε μία κοινή αφήγηση, απειλή και παραμυθία προς τους λαούς και τις κοινωνίες που ρυθμίζονται από τις κυβερνήσεις Κουίσλινγκ. Και αυτό είναι το μήνυμα που δομεί το καθεστώς αλλοτρίωσης σήμερα στην Ελλάδα. Είναι αυτό το καθεστώς, που μέσω της συγκεκριμένης διαδικασίας αλλοτρίωσης που κυριάρχησε, οδηγεί τα δύο τρίτα του πληθυσμού σε μία διαδικασία ταχύτατης προλεταριοποίησης. Μόνον που δεν πρόκειται για τον προλετάριο του 20ου αιώνα, αλλά για τον μεταμοντέρνο προλετάριο του 21ου αιώνα – ο οποίος μάλλον ως φάρσα θα άκουγε την παρότρυνση: προλετάριοι όλων των χώρων ενωθείτε! Εκείνον που αλέθεται στην μηχανή των σύγχρονων ΜΜΕ, τα οποία στην Ελλάδα αποτελούν έκφραση μιας συγκεκριμένης μορφής ηγεμονίας την οποία, δυστυχώς, όσοι δεν αδιαφορούν ή την παραγνωρίζουν, την τοποθετούν σε ένα υπερβατικό πλαίσιο που ορίζει γενικώς την καπιταλιστική ανάπτυξη.

Έτσι φτάσαμε η συγκεκριμένη μορφή αλλοτρίωσης, που αποτελεί κομβικό στοιχείο της επικράτησης των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ στην Ελλάδα ως αποτέλεσμα και παράλληλα αιτία της εξέλιξης της κρίσης, να μην απασχολεί σοβαρά κανένα απολύτως κόμμα, παρά τους υπαινιγμούς, τα παράπονα και κάποτε – κάποτε τις παραστάσεις και τις απειλές από τα κόμματα της αριστεράς και το κόμμα των νεοναζί. Μάλιστα το τελευταίο και απολύτως φυσιολογικά στο πλαίσιο της ναζιστικής αφήγησής του, είναι εκείνο που καταφέρεται εντονότερα εναντίον του γενικού αλλοτριωτικού μηνύματος των ελληνικών ΜΜΕ. Επειδή όμως οι νεοναζιστές δεν έχουν κοινωνική θεωρία και αντίστοιχη γλώσσα, αλλά αρκούνται στο να κλέβουν ιδέες από δω κι από κει και να προσπαθούν να τις συνταιριάξουν στο πλαίσιο της ρατσιστικής, μισαλλόδοξης και μισανθρωπικής τους διαλέκτου, δεν θα μπορούσαν ασφαλώς να χρησιμοποιήσουν την έννοια της «αλλοτρίωσης», η οποία αναπαριστά με ακρίβεια το σημερινό δράμα της παθητικοποιημένης ελληνικής κοινωνίας.

Κοιτάξτε, η ελευθερία και η αξιοπρέπεια, όπως η κοινωνική πρόοδος και ευημερία, δεν έχουν έννοια εντός οποιουδήποτε καθεστώτος αλλοτρίωσης. Στον βαθμό, μάλιστα, που αποδεχτούμε πως «το Μέσον είναι μήνυμα», τότε ασφαλώς το μήνυμα ανελευθερίας και αναξιοπρέπειας είναι εκείνο που χαράσσει όχι μόνον πολιτική, αλλά ευρύτερα και την διάσταση του εθνικού συμφέροντος στην Ελλάδα σήμερα. Έχοντας υπόψιν αυτή την συνάρτηση, έγραψα το σημερινό σημείωμα, αναζητώντας απλώς υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας στην Ελλάδα… Και αυτό επειδή θεωρώ ότι σε περιόδους μακρόχρονης κρίσης, ακόμη και η σημειολογικού χαρακτήρα έννοια «το Μέσον είναι μήνυμα», διαστέλλεται και χωρά σημειολογία ανατροπής.

Από εκεί θα έπρεπε, κατά την άποψή μου, να ξεκινά οποιαδήποτε απόπειρα δόμησης μίας πατριωτικής αφήγησης με δημοκρατικό και φιλελεύθερο περιεχόμενο. Αν οι πολιτικές δυνάμεις που διεκδικούν την διαμόρφωση μιας εναλλακτικής ηγεμονίας και διακυβέρνησης στην Ελλάδα, μέσω μιας αριστερής μεταρρύθμισης στην θέση της νεοφιλελεύθερης φάρσας με τα πλέον εμφατικά κρατιστικά χαρακτηριστικά των κυβερνήσεων Κουίσλινγκ, δεν κατανοήσουν το συγκεκριμένο πρόβλημα που δείχνουν οι γραμμές αυτού του σημειώματος και δεν πολεμήσουν αυτή την περίοδο για την απελευθέρωση των συχνοτήτων από τους νταβάδες που τις κατέλαβαν ως προϊόν διαπλοκής με το πολιτικό σύστημα, ουσιαστικά θα δείξουν πως δεν ενδιαφέρονται για να απαλλαγεί η κοινωνία από τον βασικότερο μηχανισμό δόμησης της σύγχρονης αλλοτρίωσής της.

Εάν δεν κατανοήσουν οι κοινωνικά προοδευτικές δυνάμεις πως η συμμετοχή τους κυρίως στους τηλεοπτικούς διαύλους, συμβάλλει στην ενίσχυση της αλλοτρίωσης του ελληνικού λαού και δεν αναζητηθούν εντελώς διαφορετικές στρατηγικές, που έξω από τα κυρίαρχα ΜΜΕ θα στηριχθούν από τα υπολείμματα ελευθερίας και αξιοπρέπειας που υπάρχουν διάσπαρτα στον ελληνικό πληθυσμό, η επόμενη περίοδος δεν πρόκειται να αποτελέσει ευκαιρία αφύπνισης των ελλήνων για απαλλαγή από κυβερνήσεις Κουϊσλινγκ. Κι αν δεν υπάρξει απαλλαγή από δαύτες, όλες οι συζητήσεις και αποφάσεις θα λαμβάνονται με το πιστόλι στον κρόταφο: της βουλής, του λαού, του δημοσίου υπαλλήλου, του ιδιωτικού υπαλλήλου, του ανέργου, αλλά κι εκείνου που καλείται να ρευστοποιήσει την ατομική του περιουσία για να ενισχύσει την αναδιάρθρωση του ιδιωτικού κεφαλαίου στην χώρα μας. Το μακρύ χέρι των ελληνικών ΜΜΕ είναι αυτό που στην πραγματικότητα κουνάει απειλητικά το «πιστόλι», όταν δεν σημαδεύει κιόλας συγκεκριμένα κεφάλια.

Περισσότερα

Το ΔΝΤ αποκάλυψε ότι η Ελλάδα κι ο λαός της θυσιάζονται στο βωμό του ευρώ και οι εγχώριοι απατεώνες της πολιτικής μιλούν για λάθη…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΗ πρόσφατη έκθεση του ΔΝΤ, η οποία αρχικά διέρρευσε στην εφημερίδα Wall Street Journal και κατόπιν, τουλάχιστον μέρος της, δημοσιεύτηκε από το ίδιο το Ταμείο, έχει πυροδοτήσει μια ακόμη αντιπαράθεση αποπροσανατολισμού και εξαπάτησης. Τι ήταν εκείνο που πυροδότησε την αντιπαράθεση; Η ομολογία του ΔΝΤ ότι έκανε λάθη στο πρόγραμμα της Ελλάδας;

Αυτό θέλει να πιστέψουμε ο Γιούνκερ, ο οποίος σε συνέντευξή του στο πρακτορείο MNI και στο Euro2day.gr (7/6) δήλωσε ότι οι προβλέψεις και οι εκτιμήσεις της Κομισιόν για την Ελλάδα αποδείχθηκαν όλες λανθασμένες, διότι δεν «είχαν καμία επαφή με την πραγματικότητα.». Να τι είπε: «Είμαι πολύ επιφυλακτικός σε ό,τι αφορά τις προβλέψεις. Μάλιστα, δεν πιστεύω πως αυτές οι προβλέψεις βασίζονται σε επιστημονικούς παράγοντες. Πρέπει απλώς να περιμένουμε. Όμως, η εντύπωσή μου είναι ότι η Ελλάδα έχει καλές πιθανότητες να βγει από την ύφεση και η χώρα θα επιστρέψει σε αδύναμη ανάπτυξη το 2014. Όμως, δεν θεωρώ αυτές τις προβλέψεις επιστημονική απόδειξη. Διότι όλες οι προβλέψεις που έγιναν αποδείχθηκαν ότι δεν έχουν σχέση με την πραγματικότητα».

Οι αποφάσεις όμως που ελήφθησαν ήταν πάντως οι σωστές, και ας βασίστηκαν σε λανθασμένες προβλέψεις, επιμένει ο κ. Γιούνκερ, που δεν πρέπει να λησμονείται ότι τον καιρό εκείνο ως πρόεδρος του Eurogroup είχε κρισιμότατο ρόλο στη διαμόρφωση του ελληνικού προγράμματος. «Οι αποφάσεις που λάβαμε ήταν οι σωστές, παρότι οι προβλέψεις ήταν εν μέρει λάθος» τόνισε. Τώρα πώς γίνεται να παίρνει σωστές αποφάσεις με λάθος εκτιμήσεις και προβλέψεις, αυτό αποτελεί αληθινή πρωτοτυπία. Μεγαλύτερη πρωτοτυπία συνιστά η επιμονή στο ίδιο πρόγραμμα που έχει αποδειχθεί λάθος.

Πρόκειται για τον ορισμό του παραλογισμού, αλλά δεν είναι εκεί το πρόβλημα. Η έκθεση του ΔΝΤ δεν μιλά απλά για λάθη σε εκτιμήσεις και στο εφαρμοζόμενο πρόγραμμα, αλλού επικεντρώνεται: Υποστηρίζει ότι το ΔΝΤ παράκαμψε τους κανόνες του Ταμείου για να συμμετάσχει σ’ ένα πρόγραμμα που εξαρχής διαφωνούσε γιατί θεωρούσε ότι δεν θα πετύχει. Θεωρούσε ότι με δεδομένο το ύψος του δημόσιου χρέους της Ελλάδας θα έπρεπε ευθύς εξαρχής να εφαρμοζόταν αναδιάρθρωση με «κούρεμα», όπως είχε εφαρμοστεί στην Ουρουγουάη το 2002, στην Τζαμάικα το 2011 και αλλού. Αυτό δεν έγινε γιατί δεν το επέτρεψε η ελληνική κυβέρνηση και πρωτίστως οι αξιωματούχοι της ευρωζώνης. Ο λόγος ήταν απλός. Οι ευρωπαϊκές τράπεζες ήταν τόσο εκτεθειμένες σε ελληνικά ομόλογα το 2010 που μια αναδιάρθρωση του χρέους με «κούρεμα» θα τις φόρτωνε με μεγάλες ζημιές, ενώ θα έριχνε τις αξίες και των άλλων κρατικών ομολόγων της ευρωζώνης. Η Ελλάδα λοιπόν έπρεπε να θυσιαστεί, να ακολουθήσει ένα εν πολλοίς λανθασμένο πρόγραμμα προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και οι τράπεζες του ευρωσυστήματος. Αυτή είναι η κατακλείδα της έκθεσης του ΔΝΤ. Όλα τα άλλα είναι φλυαρίες για αγρίους.

Μάλιστα στην έκθεσή του το ΔΝΤ εκτιμά ότι όταν τελικά έγινε η αναδιάρθρωση με «κούρεμα» το 2012 ήταν δώρο, άδωρο. Να τι λέει η ίδια η έκθεση: «Μια καθυστερημένη αναδιάρθρωση του χρέους έδωσε ένα παράθυρο ευκαιρίας για τους ιδιώτες πιστωτές για μείωση της έκθεσης και να μεταφέρουν το χρέος σε επίσημα χέρια. Ως είδαμε και προηγουμένως, αυτή η στροφή έγινε σε μεγάλη κλίμακα και περιόρισε τις ζημιές των πιστωτών, όταν το PSI τελικά πραγματοποιήθηκε, αφήνοντας τους φορολογούμενους και το δημόσιο τομέα να φορτωθεί τις ζημιές.» Με άλλα λόγια η αναδιάρθρωση έγινε μόνο όταν συνέφερε τους ιδιώτες δανειστές, κυρίως τις ευρωπαϊκές τράπεζες και ήταν τέτοια που φόρτωσε τις ζημιές στο δημόσιο ταμείο και στους φορολογούμενους.

Καταλάβατε ποιο είναι το καίριο ζήτημα που τέθηκε; Η Ελλάδα θυσιάστηκε για να επιβιώσει η ευρωζώνη και το ευρώ. Πρωταρχικό κριτήριο δεν ήταν ποτέ η όποια διάσωση της Ελλάδας, αλλά πώς εξασφαλιστούν τα συμφέροντα του ευρωσυστήματος. Και γι’ αυτό δεν μιλά κανένας. Κανένας! Απολύτως κανένας! Κι επειδή όλα τα κόμματα συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης έχουν δώσει γη και ύδωρ στο ευρώ και την ευρωζώνη, κάνουν πώς δεν καταλαβαίνουν και το ρίχνουν στην «λαθολογία». Αλλιώς θα έπρεπε να απαντήσουν στο εξής απλό ερώτημα: Δέχονται να θυσιαστεί η Ελλάδα στο βωμό του ευρώ και του ευρωσυστήματος;

Το ΔΝΤ γνωρίζει πολύ καλά ότι η κατάσταση στην Ελλάδα έχει ξεφύγει και πώς δεν είναι ανατάξιμη με κανέναν τρόπο και μέσο. Γνωρίζει πολύ καλά ότι τα περί ανάκαμψης είναι παραμύθια της Χαλιμάς και γι’ αυτό προσπαθεί να ξεφορτωθεί την ευθύνη για το τι θα συμβεί στην χώρα και στον λαό της. Ξέρει ότι τα χειρότερα έρχονται κι έτσι πετά το μπαλάκι στα επιτελεία της ευρωζώνης. «Δεν φταίω εγώ, αλλά η ευρωζώνη που θυσίασε την Ελλάδα για το ευρώ,» αυτό λέει. Και δεν έχει άδικο. Όχι στο ότι δεν φταίει το ΔΝΤ, αλλά στο γεγονός ότι όντως η Ελλάδα θυσιάστηκε για να σωθεί το ευρώ και το τραπεζικό καρτέλ της ευρωζώνης.

Κι αν θυσίασαν την Ελλάδα το 2010 για να μην εξαπλωθεί η «μόλυνση» στο υπόλοιπο ευρωσύστημα, όπως έλεγαν τότε οι Ευρωπαίοι των Βρυξελλών, όταν η ευρωζώνη είχε ρυθμό οικονομικής ανόδου 2% και η Γερμανία 4,2% με συνολικό δημόσιο χρέος στο 80% του ΑΕΠ της, τότε τι πρόκειται να κάνουν σήμερα; Τι πρόκειται να κάνουν σήμερα όταν το δημόσιο χρέος της ευρωζώνης καλπάζει ξεπερνώντας το 90% επί του ΑΕΠ της και για έκτο συνεχές τρίμηνο η οικονομία της συρρικνώνεται; Τι πρόκειται να κάνουν τα επιτελεία του ευρωσυστήματος τώρα που ακόμη και η Γερμανία παρουσιάζει στασιμότητα στην οικονομία της με το χρέος να ανεβαίνει επικίνδυνα, ενώ ακόμη και η εύρωστη μέχρι πρότινος Φιλανδία μαζί με την Ολλανδία βουλιάζουν στην ύφεση; Θα διστάσουν μήπως να θυσιάσουν μέχρις εξοντώσεως την Ελλάδα;

Τόσο οι αξιωματούχοι του ευρωσυστήματος, όσο και το ΔΝΤ, ξέρουν πολύ καλά τι επίκειται για την Ελλάδα και τον ελληνικό λαό προκειμένου να στηριχθεί το ευρώ και το καταρρέον ευρωσύστημα και προσπαθούν να ρίξουν την ευθύνη ο ένας στον άλλο. «Δεν νομίζω ότι είναι δίκαιο. Το ΔΝΤ απλά προσπαθεί να ‘νίψει τας χείρας του’ πετώντας τα απόνερα στις πλάτες της Ευρώπης,» δήλωσε ο Όλι Ρεν, σε ασυνήθιστα σκληρό ύφος, στην εφημερίδα Wall Street Journal μόλις χθες. Κι αυτό ακριβώς κάνει το ΔΝΤ. Νίπτει τας χείρας του για το τι πρόκειται να συμβεί στην Ελλάδα, αλλά και στην ευρωζώνη.

Και το φιλοθεάμων κοινό της Ελλάδας; Αυτό το ανέλαβαν οι δημοσιογράφοι της πλάκας και της διατίμησης, οι οικονομολόγοι της μπαρουφάκιας σχολής και της διατεταγμένης υπηρεσίας και φυσικά τα κόμματα. Κοινός τους στόχος; Να μην αντιληφθεί ο απλός κόσμος προς τι γίνεται ο καυγάς για το πάπλωμα. Να μην αντιληφθεί ότι δίχως κανένα δισταγμό θυσίασαν την χώρα του και τον ίδιο προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Να μην αντιληφθεί ότι ο ίδιος, μαζί με τους άλλους λαούς της Ευρώπης, δεν είναι παρά θυσία στον Μινώταυρο του ευρώ. Κι ότι από αυτόν τον Μινώταυρο δεν πρόκειται να γλυτώσει ούτε αυτός, ούτε η χώρα του, ούτε καμιά από τις χώρες της ευρωζώνης, εκτός κι αν βρεθεί ένας Θησέας για να σκοτώσει μια και καλή το ανθρωποφάγο τέρας.

Κι έτσι ολόκληρη η συγχορδία της παραπληροφόρησης, της εξαπάτησης και της απόλυτης βλακείας το έχει ρίξει στην «λαθολογία».

Το υπουργείο οικονομικών ποιεί την νύσσα. Ο φερόμενος πρωθυπουργός δήλωσε μεταξύ τυρού και αχλαδιού ότι έχουν διορθωθεί τα λάθη. Ο μέγας και πολύς Βενιζέλος δήλωσε: «Η έκθεση του ΔΝΤ καταγράφει και επιβεβαιώνει θέσεις που έχουμε παρουσιάσει δημόσια κατ’ επανάληψη και ήταν η βάση της επιχειρηματολογίας μας στις σκληρές διαπραγματεύσεις με το ΔΝΤ και τα άλλα δύο μέλη της τρόικας προκειμένου να διαφυλάξουμε την Ελλάδα από τη σωρευτική ύφεση και ανεργία που προήλθε από την εφαρμογή ενός ατελούς στη σύλληψή του πρώτου προγράμματος.

Οι διαφορές άλλωστε ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο πρόγραμμα δείχνουν την κατεύθυνση που έπρεπε να είχε επιλεγεί εξ αρχής. Η Ελλάδα ήταν και είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να σταθμίζει τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, ιδίως όταν αυτός έχει να κάνει με τους δανειστές της. Υπάρχουν πολλές επιλογές που ποτέ δεν θα κάναμε εμείς μόνοι μας, αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να τις κάνουμε για να αποφύγουμε τα χειρότερα. Γι’ αυτό χρειάζεται μια νέα πολιτική στρατηγική η Ευρωζώνη και όλη η Ευρώπη. Κι αυτό είναι το καθήκον που πρέπει να επωμιστούν πρωτίστως οι Ευρωπαίοι Σοσιαλιστές».

Μένεις άναυδος με το θράσος τους. Δεν έχει να πει τίποτε για το γιατί αυτός και οι κυβερνήσεις που συμμετείχε αποδέχτηκαν και μάλιστα χωρίς καν διαπραγμάτευση, όπως αναφέρει η έκθεση του ΔΝΤ, να θυσιαστεί η Ελλάδα και ο λαός για το ευρώ; Γιατί ο ίδιος προχώρησε τελικά σε μια αναδιάρθρωση του χρέους που εξυπηρετούσε μόνο τους ευρωπαίους δανειστές και φόρτωσε τις ζημιές στον Έλληνα φορολογούμενο και στο δημόσιο ταμείο; Για όλα αυτά δεν έχει να πει τίποτε εκτός από την γνωστή δικαιολογία των απανταχού δοσιλόγων και κατ’ επάγγελμα προδοτών: «Η Ελλάδα ήταν και είναι δυστυχώς υποχρεωμένη να σταθμίζει τον διεθνή συσχετισμό δυνάμεων, ιδίως όταν αυτός έχει να κάνει με τους δανειστές της. Υπάρχουν πολλές επιλογές που ποτέ δεν θα κάναμε εμείς μόνοι μας, αλλά ήμασταν υποχρεωμένοι να τις κάνουμε για να αποφύγουμε τα χειρότερα.» Με άλλα λόγια η Ελλάδα, δηλαδή εμείς που την κυβερνάμε είμαστε υποχείρια των «διεθνών συσχετισμών δυνάμεων» κι έτσι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ενδίδουμε στις πιέσεις και τους εκβιασμούς.

Ο Βενιζέλος και το συνάφι του θα αναγκαστούν να απαντήσουν συγκεκριμένα στο γιατί έπρεπε να θυσιαστεί η Ελλάδα και ο λαός της και ποια συγκεκριμένα συμφέροντα υπηρετεί η πολιτική ενδοτισμού και υποτέλειας που ακολουθούν, μόνο όταν βρεθούν στο σκαμνί του κατηγορουμένου επί εσχάτη προδοσία. Μαζί και με όλους εκείνους τους ανώτατους δικαστικούς, εκδότες και δημοσιογράφους που καθαγίασαν την θανάτωση της Ελλάδας και του λαού της προς όφελος του ευρωσυστήματος. Ειλικρινά με τρώει η περιέργεια να ακούσω πώς θα υπερασπιστούν τον εαυτό τους όταν θα έρθει η ώρα της κρίσης. Αν και είμαι σίγουρος ότι απλά θα επαναλάβουν όλες τις τετριμμένες δικαιολογίες των εκάστοτε εθνοπροδοτών και πρακτόρων αλλότριων συμφερόντων.

Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ με την σειρά της παίζει κι αυτή το χαρτί της «λαθολογίας». Κουβέντα για την ταμπακέρα. Μάλιστα ο κ. Μηλιός, υπεύθυνος της οικονομικής πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ, δήλωσε ανάμεσα στα άλλα: «Συγκεκριμένα ομολογείται ότι υπήρχε αναγκαιότητα μείωσης του χρέους από το 2010, ότι ήταν λανθασμένη η απόφαση του PSI του Μαρτίου του 2012, και η πλήρης αποτυχία των προβλέψεων για τα βασικά μακροοικονομικά μεγέθη. Κυρίως όμως αποκαλύπτει ότι ουσιαστικά η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής σε όλες της χώρες της ΕΕ.» Μόνο που η έκθεση του ΔΝΤ δεν λέει αυτό. Δεν λέει ότι η Ελλάδα χρησιμοποιήθηκε ως πειραματόζωο για την εφαρμογή της ίδιας αντιδραστικής πολιτικής σε όλες της χώρες της ΕΕ. Αυτό το έβγαλε από την κοιλιά του ο κ. Μηλιός. Μόνο οι πιο ανόητοι από τους οπαδούς που ταιριάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ, θα μπορούσαν να πιστέψουν ότι το ΔΝΤ καταγγέλλει την πολιτική που εφαρμόζει και το ίδιο.

Ειδικοί στην στρεψοδικία, ανάλογα με τις σκοπιμότητες που υπηρετούν, τα ηγετικά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ τρέμουν να απαντήσουν σ’ αυτό που πραγματικά ομολογεί η έκθεση του ΔΝΤ: η Ελλάδα θυσιάστηκε για να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Έχουν να πουν τίποτε γι’ αυτό; Ούτε κουβέντα! Μήπως θα μπορούσαν να μας διευκρινίσουν αν αποδέχονται την θυσία της Ελλάδας και του λαού της προκείμενου να επιβιώσει το ευρώ και η ευρωζώνη; Θα θυσιάσουν την Ελλάδα και τον λαό της για να επιβιώσει το ευρωσύστημα; Σιγή ιχθύος. Την έχουν πουλήσει την ιστορία και μάλιστα τοις μετρητοίς και τώρα φοβούνται μήπως κι εκτεθούν.

Στο ίδιο μήκος κύματος και οι ΑΝΕΛ του Καμένου. Στις 6/6 είχαμε την δήλωση του Νότη Μαριά: «Κάθε θαύμα κρατάει τρεις μέρες, λέει η λαϊκή παροιμία, τόσο κράτησε και το δήθεν success story του κ. Σαμαρά, καθώς σύμφωνα με το ΔΝΤ, αντί για ανάπτυξη έρχονται νέο μνημόνιο και νέα σκληρά μέτρα σε βάρος του φτωχοποιημένου ελληνικού λαού». Κι όπως θα περίμενε κανείς, κουβέντα για την ταμπακέρα, δηλαδή για την αποκάλυψη του ΔΝΤ ότι όλα αυτά που ζούμε συμβαίνουν γιατί η Ελλάδα και ο λαός της οφείλει να θυσιαστεί στο βωμό του ευρώ. Ο κ. Μαριάς, όπως συνηθίζει, δεν ξέρει, δεν είδε, δεν άκουσε κι έτσι συνεχίζει το γνωστό παιχνίδι της πολιτικής απάτης.

Κατόπιν την σκυτάλη πήρε ο Τέρενς Κουίκ, πάλι των Καμμένων Ελλήνων, ο οποίος χωρίς όνειδος δήλωσε στις 6/6: «Η έκθεση του ΔΝΤ, αλλά και οι δηλώσεις του οικονομικού εκτελεστή Πωλ Τόμσεν που αναφέρονται σε λάθος συνταγή για την Ελλάδα, δημιουργεί ορισμένα ερωτηματικά: Από λάθος αυτοκτόνησαν 4.000 Έλληνες; Από λάθος έμειναν άνεργοι 1.500.000 Έλληνες; Από λάθος κατέβασαν ρολά εκατοντάδες χιλιάδες επιχειρήσεις; Από λάθος εκχωρήθηκε η εθνική κυριαρχία της Ελλάδας με το αγγλικό δίκαιο και το Δικαστήριο του Λουξεμβούργου; Επειδή, όμως, τα λάθη πρέπει να πληρώνονται, γι’ αυτό αισθάνομαι ότι ορθώς υπέβαλλα μηνυτήρια αναφορά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Πωλ Τόμσεν και της υπόλοιπης παρέα του της τρόικας. Φυσικά, εξακολουθώ να πιστεύω ότι είναι θράσος του Πωλ Τόμσεν, μετά από αυτή τη νέα ομολογία του, να θέλει την άλλη εβδομάδα να ξανάρθει στην Ελλάδα. Κανονικά θα πρέπει να του απαγορευθεί η είσοδος. Κατά τα άλλα, αναρωτιέμαι. Με τέτοια νέα ωμή ομολογία, πώς είναι δυνατόν να συνεργαστεί μαζί του η ελληνική συγκυβέρνηση; Και με την ευκαιρία επίσης αναρωτιέμαι, πώς είναι δυνατόν με αυτόν τον οικονομικό εκτελεστή να κάθισε στο ίδιο τραπέζι και να συνομίλησε μαζί του στην Ουάσινγκτον, ο κατά τα άλλα αντιμνημονιακός Πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας;».

Όπως καταλάβατε, κατά τον Τέρενς Κουίκ, όλα ήταν ένα λάθος και ο κακός της υπόθεσης είναι ο Πολ Τόμσεν. Κι ευτυχώς. Γιατί το πρόβλημα θα μας το λύσει η μηνυτήρια αναφορά στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης εναντίον του Πωλ Τόμσεν και της υπόλοιπης παρέα του της τρόικας. Κουβέντα φυσικά για την αποκάλυψη του ΔΝΤ ότι ο λαός της Ελλάδας και η ίδια η χώρα θυσιάστηκε στο βωμό του ευρώ. Πώς να πει κουβέντα όταν όλοι τους έχουν δώσει γη και ύδωρ στο ευρωσύστημα; Πώς να τοποθετηθεί με ειλικρίνεια στο όλο ζήτημα, όταν για όλους αυτούς η ειλικρίνεια είναι ασύμβατη με την πολιτική που ακολουθούν. Δεν έχουν ούτε καν το ανάστημα να δηλώσουν ότι η Ελλάδα και ο λαός της δεν πρόκειται να θυσιαστεί για το ευρώ και την ευρωσύστημα. Είναι τόσο πατριώτες της καρπαζιάς που ασκούν αντιπολίτευση μόνο μέχρις εκεί που τους παίρνει απέναντι στα μεγάλα αφεντικά.

Το ίδιο μονοπάτι ακολούθησε και η Χρυσή Αυγή, η οποία αρχικά στις 6/6 εξέδωσε την εξής ανακοίνωση: «Τα κοράκια του ΔΝΤ παραδέχθηκαν πως αποτελούν καταστροφή για την Ελλάδα και την εθνική μας οικονομία. Η Χρυσή Αυγή απαιτεί άμεση καταγγελία του Μνημονίου και οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας.» Σιγά, ρε κορίτσια, θα σκίσετε κανένα καλσόν! Δεν έχουν ούτε καν τα κότσια να καταγγείλουν αυτό που στ’ αλήθεια παραδέχτηκε το ΔΝΤ, ότι δηλαδή η Ελλάδα καταστρέφεται προκειμένου να διασωθεί το ευρώ και το ευρωσύστημα. Το αδελφάτο της Χρυσής Αυγής ξέρει μόνο να παπαγαλίζει αιτήματα που αντιγράφει από το ΣΥΡΙΖΑ, όπως η «οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας,» ότι κι αν σημαίνει αυτό. Αν δεν πουλούσαν τζούφιο πατριωτισμό για να κρύψουν την φασιστική εθνικοφροσύνη τους που ανέκαθεν υπηρετούσε ξένα συμφέροντα, όπως οι Γερμανοτσολιάδες πρόγονοί τους, θα γνώριζαν πολύ καλά ότι η μόνη «οριστική παύση πληρωμής» χρέους χωρίς καταστροφικές επιπτώσεις για την χώρα μπορεί να γίνει αποκλειστικά μονομερώς και εκτός ευρώ. Γι’ αυτό κι αυτή η θέση είναι η μόνη αληθινά πατριωτική.

Και για να μην παρεξηγηθούν τα αφεντικά εξ εσπερίας της Χρυσής Αυγής, το αδελφάτο προέβη σε νέα διορθωτική δήλωση την επομένη: «Η τρόικα δηλώνει επισήμως πλέον την αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής που διέλυσε τη χώρα μας και τσάκισε τον ελληνικό λαό. Η συγκυβέρνηση παραμένει άβουλο πιόνι στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών. Μόνο μία εθνική ηγεσία με πρωτοπόρο τη Χρυσή Αυγή μπορεί να αντισταθεί στην τρόικα, να καταγγείλει το μνημόνιο και να εκμεταλλευθεί τον εθνικό μας πλούτο προς όφελος των Ελλήνων.» Σ’ αυτή την δήλωση, όπως βλέπετε, εξαφανίστηκε μέχρις και η αναφορά στην «οριστική παύση πληρωμής του παράνομου και επαχθούς χρέους της χώρας.» Το πρόβλημα περιορίζεται στην αποτυχία της μνημονιακής πολιτικής, ότι ακριβώς λένε και οι Τσιπρέοι-Καμμένοι, ενώ το μόνο πρόβλημα που εντοπίζει είναι «η συγκυβέρνηση παραμένει άβουλο πιόνι στα χέρια των τοκογλύφων δανειστών.» Άβουλο πιόνι, όχι προδότες και δοσίλογοι που θανατώνουν σκόπιμα την Ελλάδα και τον λαό της προκειμένου να διασωθεί το ευρώ. Όπως άλλωστε αποκάλυψε και το ΔΝΤ. Κουβέντα για την ταμπακέρα.

Είναι τόσο «πατριώτες» οι φύλαρχοι του αδελφάτου της Χρυσής Αυγής που ζητούν μόνο την αλλαγή βάρδιας. Να φύγουν αυτοί που είναι «άβουλα πιόνια» και να έρθει «μία εθνική ηγεσία με πρωτοπόρο τη Χρυσή Αυγή μπορεί να αντισταθεί στην τρόικα, να καταγγείλει το μνημόνιο και να εκμεταλλευθεί τον εθνικό μας πλούτο προς όφελος των Ελλήνων.» Δηλαδή να έρθει μια «εθνική ηγεσία» που δεν θα αμφισβητήσει το γεγονός ότι η Ελλάδα θυσιάζεται για την επιβίωση του ευρωσυστήματος, απλά θα διαπραγματευθεί υπέρ των Ελλήνων το ξεπούλημα του εθνικού πλούτου. Πρόκειται για σκάντζα βάρδια νταβατζή. Ε, κι από νταβατζήδες οι φύλαρχοι της ΧΑ οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι γνωρίζουν από πρώτο χέρι τα περισσότερα.

Και μας έμεινε το ΚΚΕ, το οποίο με σχόλιο του γραφείου τύπου (7/6) είπε τα εξής σημαντικά: «Η αντιπαράθεση μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ είναι τσακωμός μεταξύ λύκων για το μοίρασμα της λείας από το σφαγιασμό του λαού. Εκφράζει αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου και ιμπεριαλιστικών κέντρων για το πώς θα επιμεριστούν τα κέρδη και οι ζημιές από την κρίση, όπως επίσης και από ένα νέο κούρεμα του ελληνικού χρέους, το οποίο – όπως και το προηγούμενο – θα φορτώσουν στις πλάτες του λαού. Την ίδια στιγμή τόσο η ΕΕ, όσο και το ΔΝΤ με κάθε ευκαιρία τονίζουν ότι η αντιλαϊκή πολιτική πρέπει να συνεχιστεί και να ενταθεί προκειμένου να θωρακιστούν τα συμφέροντα του κεφαλαίου. Αυτός ήταν άλλωστε και ο στόχος των μνημονίων και των δανειακών συμβάσεων. Ο λαός χρειάζεται να απορρίψει τις συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ, αλλά και τα κόμματα που του προτείνουν να επιλέξει με ποια συνταγή θα χρεοκοπήσει. Η λύση προς όφελός του βρίσκεται στη λαϊκή συμμαχία και τη συμπόρευση με το ΚΚΕ.»

Τι μας λέει το ΚΚΕ; Τα ίδια που μας λένε κι όλοι οι άλλοι, μόνο που τα ερμηνεύει με βάση το δικό του Κοράνι, ή Ευαγγέλιο. Για την ταμπακέρα ούτε λόγος. Τι έχει να πει το ΚΚΕ για την ομολογία του ΔΝΤ ότι η Ελλάδα ως χώρα κι ως λαός θυσιάζεται προκειμένου να επιβιώσει το ευρωσύστημα; Απολύτως τίποτε. Μόνο τετριμμένες ανοησίες για αντιθέσεις μεταξύ τμημάτων του κεφαλαίου, ξεπατικοτούρα από τα εγχειρίδια για ασχέτους του Περισσού. Το ΚΚΕ, όπως και το σύνολο των πολιτικών κομμάτων, προσπαθεί να στρέψει αλλού την προσοχή του κόσμου. Να τον αποπροσανατολίσει για να μην αντιληφθεί ότι το βασικό μέτωπο βρίσκεται στο καθεστώς εκποίησης και διάλυσης που έχει επιβληθεί στην Ελλάδα προκειμένου να διασωθεί το ευρωσύστημα. Αντί λοιπόν να απαντά στο συγκεκριμένο, δηλαδή στο αν και κατά πόσο θα πρέπει ο ελληνικός λαός να δεχτεί να θυσιαστεί αυτός και η πατρίδα του για το ευρώ και το ευρωσύστημα, δραπετεύει σ’ έναν αφηρημένο και εντελώς ακίνδυνο αντικαπιταλισμό.

Το ΔΝΤ και η ΕΕ δεν τσακώνονται γιατί έχουν προτιμούν διαφορετικές συνταγές, ούτε για το πώς θα μοιραστούν την λεία, αλλά για το ποιος θα έχει το πάνω χέρι στις εξελίξεις στην ευρωζώνη και στην Ελλάδα τώρα που βαθαίνει η κρίση και η ύφεση. Βγαίνουν και οι δυο να ομολογήσουν ότι θανατώνουν εξεπιτούτου την Ελλάδα για να επιβιώσει το ευρωσύστημα και για να μην υπάρξουν αθέμιτοι τρανταγμοί στις παγκόσμιες αγορές και το ΚΚΕ δεν έχει να πει τίποτε απολύτως. Και φυσικά ως «επαναστατικό» κόμμα που είναι καλεί τον ελληνικό λαό να απορρίψει «τις συνταγές του ΔΝΤ και της ΕΕ» και να ακολουθήσει, σαν καλό αμνοερίφιο, ή «χύδην όχλος» – όπως έλεγε ο Βυζάντιος – το ΚΚΕ. Αυτό θα πει ταξική απολογητική υπέρ της πιο αισχρής και ομολογημένης αποικιοκρατίας που έχει επιβληθεί ποτέ στην Ελλάδα και τον λαό της.

Πώς μπορεί κάποιος που έχει σώας τα φρένας και διαθέτει στοιχειώδη αξιοπρέπεια να τους πιστεύει; Πώς μπορεί να πιστεύει ότι κάποιος από δαύτους θα κάνει την διαφορά, όταν δεν τολμούν ούτε καν να τοποθετηθούν ανοιχτά και ξάστερα στο κυρίαρχο ζήτημα που έθεσε η διαμάχη ΔΝΤ και ΕΕ; Αυτοί που θανατώνουν εδώ και τρία χρόνια τον λαό και την χώρα, ομολογούν ότι το κάνουν για να διασώσουν το ευρώ και τις αγορές και κανείς από τους εγχώριους αντιμνημονιακούς δεν λέει κουβέντα.

Τι μπορεί να περιμένει κανείς από όλους αυτούς όταν δεν τολμούν ούτε καν να πουν ότι δεν αποδέχονται την θυσία της Ελλάδας και του λαού της προς όφελος του ευρωσυστήματος. Δεν την αποδέχονται ακόμη κι αν χρειαστεί να τιναχτεί στον αέρα ολόκληρο το ευρωσύστημα και οι διεθνείς κεφαλαιαγορές που βρίσκονται πίσω του. Γιατί δεν το λένε; Για έναν απλό λόγο: γιατί παίζουν με σημαδεμένη τράπουλα. Κρώζουν για λάθη και για αποτυχημένα μνημόνια ώστε να μην καταλάβει κανείς από τους αξιοθρήνητους οπαδούς τους ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο ίδιο το ευρωσύστημα σαν παρά φύση απόστημα, που για να επιβιώσει θα πρέπει να θανατωθεί ότι υγιές εξακολουθεί και υπάρχει στην κοινωνία. Πρώτα και κύρια οι λαοί και οι χώρες τους. Κι ενώ το ΔΝΤ και η ΕΕ το ομολογούν ανοιχτά, οι δικοί μας αντιμνημονιακοί και ταξικοί παίζουν την κολοκυθιά.

Για όλους αυτούς πολιτική είναι η «τέχνη του εφικτού» που τους επιτρέπει να επιβιώνουν σε βάρος του λαού και ταυτόχρονα να εμφανίζονται ως εκφραστές του. Αυτή είναι η μεγαλύτερη κατάρα σήμερα που στοιχειώνει την σκέψη και την δράση του ελληνικού λαού. «Η ανθρωπότης εξηγέρθη», έγραφε ο Αναστάσιος Βυζάντιος το 1876, «κατά των μοναρχών, οίτινες ετόλμησαν να είπωσι «το κράτος ειμί εγώ» και ανεχόμεθα εν τούτοις, οι φιλελεύθεροι Έλληνες, να επαναλαμβάνωσι τα κόμματα την αυτήν βέβηλον φράσιν! Τα κόμματα είναι το έθνος! Βεβαίως, αλλά μήπως όπως και τα εξανθήματα και αι υπερσαρκώσεις είναι ο άνθρωπος;»

Κι όσο όλοι εμείς που υποφέρουμε, όλοι εμείς που έχουμε κάθε λόγο να λέμε ότι ανήκουμε στο λαό, στον εργαζόμενο λαό, όσο ανεχόμαστε τα εξανθήματα και τις υπερσαρκώσεις που αποκαλούμε κόμματα να κατατρώγουν τις σάρκες μας, να μας αγοράζουν και να μας πουλάνε κατά το δοκούν, να σπέρνουν την διχόνοια ανάμεσά μας με τις ιδεολογίες τους – καταφύγια ανεπρόκοπων και απόλυτα διεφθαρμένων πολιτευτών καριέρας – τότε το τέλος μας είναι απολύτως βέβαιο. Θα γίνουμε η θυσία που τόσο ανάγκη έχει ο σύγχρονος Μινώταυρος του ευρώ και των αγορών προκειμένου να επικρατήσει η δική τους άθλια και παρά φύση ύπαρξη πάνω στις κοινωνίες, του λαούς και τις πατρίδες τους.

Περισσότερα

Οι λάθος ερωτήσεις προκαλούν αποδιοργάνωση και χαοτική αποτελμάτωση…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΒλέπετε τον ελληνικό Τύπο; Άνευρος, παθητικός, φοβικός, άγαρμπα παραπλανητικός ή υπηρεσιακός, εθελοδουλικός ή ναζιστικά εθνικόφρων, δίχως δημιουργική έμπνευση, αποτελματωμένος και δραματικά αμήχανος, αναμασά τα ίδια και τα ίδια, προβάλλοντας απίθανες σαχλαμάρες, μικροπολιτικά τεχνάσματα ή κοινοτοπίες ως έξυπνες, σχεδόν επαναστατικές ή πρωτότυπες ιδέες, ή αναπαράγοντας ρουτινιάρικα την παραμυθία της Συγκυβέρνησης, έτσι ώστε να καλλιεργείται κλίμα που να δικαιολογεί, αν μη τι άλλο, την ύπαρξη των ΜΜΕ και την συντήρηση των σχέσεων διαπλοκής. «Ατέλειωτη» αυτή η πρόταση, σαν να παραπέμπει στον ατέλειωτο διασυρμό των ελληνικών ΜΜΕ στις μέρες μας…

Υπάρχουν, αλλά δεν είναι τίποτα. Λειτουργούν, αλλά δεν σημαίνουν τίποτα, καθώς χάσανε την ικανότητα να δομούν (πολιτικό) λόγο με κοινωνικό μήνυμα. Μην ακούτε ηλιθιότητες, κοινωνικό μήνυμα δεν δομείται μέσω του λειτουργισμού, του κατεστημένου κυβερνητισμού, του συντηρητισμού και της διασκέδασης της πραγματικότητας, ή του κουτσομπολιού και της «ματιάς μέσω κάποιας κλειδαρότρυπας». Κοινωνικό μήνυμα δεν δομείται ούτε ηθικοπλαστικά ή στενά ιδεολογικά (δογματικά), ούτε δια των δημοσιογραφικών αποκαλύψεων! Ένα κοινωνικό μήνυμα με σημαντικό βάρος εστιάζει πάντοτε στην δομή της κοινωνίας, προκαλώντας προς μια συγκεκριμένη μεταβολή της κοινωνικοπολιτικής δομής και όχι απλώς της λειτουργίας του συστήματος.

Ωστόσο, το μήνυμα που μετατρέπει την ύπαρξη κοινωνικών ομάδων ή ατόμων σε ταυτότητα, σε «Είμαι», δεν μπορεί να αποτελεί μια μορφή υπέρβασης αυτό καθ΄ εαυτό, αν και παρακινεί για λαϊκή δράση προς μια συγκεκριμένη υπέρβαση του παρόντος: παρακινεί προς μια στρουκτουραλιστικού χαρακτήρα μεταβολή της κοινωνίας, δίχως αυτό το ίδιο να συντάσσεται υπερβατικά ορίζοντας ένα πέπλο άγνοιας της πραγματικότητας.

Και αυτό με τη σειρά του προϋποθέτει δομική μεταβολή όχι μόνον των οικονομικών, αλλά και των πολιτισμικών σχέσεων που ορίζουν μια συγκεκριμένη κοινωνία. Το τελευταίο, ασφαλώς, δεν εννοείται αποκομμένο από το υπερεθνικό (: ΕΕ), γεωπολιτικό και διεθνές σύστημα εντός του οποίου η συγκεκριμένη εθνική ταυτότητα, που περικλείει την κοινωνική και επιδρά σημαντικά στην άρθρωση της ατομικής, αλληλεπιδρά με άλλες εθνικές ταυτότητες για να προσδιοριστεί εν τέλει ως «Είμαι», μέσω αυτής της σχέσης αλληλόδρασης διακριτών «υπάρχω». Για να «είσαι» πρέπει να «υπάρχεις» ασφαλώς, αλλά αυτό δεν σημαίνει πως αρκεί να λειτουργείς ως παράγοντας! Όταν το «είμαι» βρίσκεται σε κρίση – αυτό συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα σε εθνικό, κοινωνικό, ατομικό, παραγωγικό και εμπορικό επίπεδο – η λειτουργία του «υπάρχω» εμφανίζει αποδιοργανωτικά, χαοτικά στοιχεία. Υπάρχεις ως στοιχείο κάποιας μορφής χάους που δύσκολα μπορείς να συλλάβεις ως ολότητα. Και αυτό από μόνο του καταμαρτυρεί την ανάγκη δομικής μεταβολής των σχέσεων που μας ορίζουν ως πολιτεία, κοινωνία και αγορά. Η απορρυθμισμένη λειτουργία σήμερα στην Ελλάδα καλεί επιτακτικά για αλλαγή της κοινωνικοοικονομικής δομής και του πολιτικού συστήματος που καθορίζει τη σχέση των επιμέρους παραγόντων διακυβέρνησης.

Αυτό είναι το βαθύτερο πολιτικό πρόβλημα σήμερα στην Ελλάδα, στο οποίο εστιάζει άλλοτε άμεσα και άλλοτε έμμεσα, αλλά σε κάθε περίπτωση έντιμα η γραφή μου, όπως και μερικών ακόμη, δυστυχώς λίγων, Ελλήνων. Γιατί τα ΜΜΕ δεν αντιμετωπίζουν αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα και πελαγοδρομούν στην ουσία, αεροβατώντας, ενώ παράλληλα αναπαράγουν μια μορφή κοινής γνώμης που θεμελιώνει μια μορφή κοινής (λειτουργιστικής ή νεολειτουργιστικής) λογικής, η οποία θεωρεί την στρουκτουραλιστική ανάλυση και κριτική «αμπελοφιλοσοφία», ή εξωπραγματική, μη-ρεαλιστική αφήγηση;

Διότι, είτε είναι οργανικό και αναπαραγωγικό μέρος της διαπλεγμένης δομής, εντός της οποίας απορρυθμίζεται η λειτουργία κράτους, αγοράς και κοινωνίας, είτε προβάλλουν ένα αντικαθεστωτικό «Είμαι» με μια αντικαπιταλιστική φόρμα, εντός της οποίας δίδονται στρουκτουραλιστικές συνήθως απαντήσεις σε λειτουργιστικού ή νεολειτουργιστικού χαρακτήρα ερωτήματα (πχ. στο ερώτημα πώς θα πληρώσω αύριο τις συντάξεις αν βγω από την ευρωζώνη, οι τελευταίοι απαντούν: με τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό παραγωγής και κοινωνίας, παραπέμποντας στην μεταβολή του καθεστώτος της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας. Το τελευταίο μάλιστα συγχέεται με την ατομική ιδιοκτησία και γίνεται… μύλος στο μυαλό του πολίτη, αποδέκτη του μηνύματος).

Κοιτάξτε πώς την πάθαμε και την παθαίνουμε: υποβάλλουμε λάθος ερωτήσεις, οι οποίες καταλήγουν σε απίθανες διαστρεβλώσεις της πραγματικότητας και λάθος πολιτικές προσεγγίσεις, ακόμη και στην περίπτωση ορθών θεωρητικά απαντήσεων. Οι λάθος ερωτήσεις προκαλούν αποδιοργάνωση και χαοτική αποτελμάτωση στην σημερινή Ελλάδα της πολυδιάστατης κρίσης και τούτο είναι πολιτικό ζήτημα. Κρίσιμο πολιτικό ζήτημα, το οποίο από μόνο του συνιστά κυβερνητική και κοινωνική διαστροφή. Είναι παραφροσύνη και απόλυτος ανορθολογισμός να αναζητείς δήθεν την «αλλαγή», ως προϋπόθεση της «ανάπτυξης», ή της κοινωνικής ευημερίας, ή της παραγωγικής και δημοκρατικής ανασυγκρότησης, υποβάλλοντας ερωτήματα με μεθοδολογία ποζιτιβισμού στο πλαίσιο μιας φονξιοναλιστικής ή νεοφονξιοναλιστικής (: νεοφιλελεύθερης στην ουσία) προσέγγισης ή απαντώντας ποζιτιβιστικά σε αυτά, θεωρώντας πως αναφέρεσαι σε μεταβολή της κοινωνικοοικονομικής δομής, ενώ κουβεντιάζεις και διαπραγματεύεσαι επί της λειτουργίας του συστήματος αποκλειστικά! Στο βαθμό που δεν λειτουργεί ο κοινωνικοοικονομικός οργανισμός (η μηχανή της συνύπαρξης, της συνεργασίας, του κοινωνικού αγωνισμού και της παραγωγής πλούτου) πρέπει να αλλάξει η δομή, οι σχέσεις που ορίζουν την συγκεκριμένη δυσλειτουργία. Εσύ όμως είτε αρνείσαι να θίξεις την δομή, είτε μιλάς για μια άλλη δομή, με μια έννοια που απορρίπτει οποιαδήποτε μεταρρύθμιση ή πρόοδο.

Γιατί όμως δεν λειτουργεί ο «οργανισμός»; Διότι είναι αναποτελεσματικός, με την έννοια της αντίφασης μεταξύ προγράμματος, στρατηγικής και στόχων. Πώς ορίζεται η αποτελεσματικότητα εντός του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού; Κυρίως από την ανταγωνιστικότητα. Και πώς ορίζεται η ανταγωνιστικότητα;

Εδώ είναι το ζήτημα! Η ανταγωνιστικότητα προσδιορίζεται με όρους τεχνολογικούς στις αναπτυγμένες χώρες της ΕΕ (ευρωζώνη), έτσι ώστε η αυξημένη υπεραξία που παράγεται δια της εφαρμοσμένης υψηλής τεχνογνωσίας και μεταβιομηχανικού μάνατζμεντ να μεγεθύνει την ικανότητα μιας χώρας να εξισορροπεί το εξωτερικό της εμπόριο, ενώ ταυτόχρονα να επιτυγχάνει διαρκή βελτίωση του γενικού επιπέδου διαβίωσης του πληθυσμού της, βελτιστοποιώντας θεωρητικά τα χαρακτηριστικά του «κοινωνικού κράτους». Ορίζεται όμως έτσι η ανταγωνιστικότητα από την Τρόικα-Συγκυβέρνηση στην Ελλάδα; Όχι, διότι εδώ αγνοείται η πραγματική δομή της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, δηλαδή η σημασία της λεγόμενης διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας, που εξαρτάται από τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του παραγωγικού μας συστήματος, το οποίο είναι αναχρονιστικό και σε μεγάλο βαθμό ξένο προς τις αναπτυγμένες μεταβιομηχανικές κοινωνίες.

Έτσι για να βελτιώσεις την ανταγωνιστικότητα στην Ελλάδα με λειτουργιστικό τρόπο δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να μειώσεις τον κατώτατο μισθό, να απορρυθμίσεις την νομοθεσία που καθορίζει το θεσμικό πλαίσιο της αγοράς και προστατεύει τους εργαζομένους, νομοθετώντας εις βάρος τους, όπως και να παρέμβεις αποδιοργανωτικά στον μηχανισμό των συλλογικών διαπραγματεύσεων και σε όλα τα υπόλοιπα που χαρακτηρίζουν ένα καθεστώς ευημερίας υπό το πρίσμα της εργασίας (πχ. μείωση επιδομάτων όλων των μορφών, παράλληλα με μείωση των επιδομάτων ανεργίας, αύξηση του χρόνου εργασίας και των θέσεων περιορισμένης ή ελαστικής απασχόλησης με την μέθοδο «flexicurity» κλπ.). Πάνω σε αυτό το λειτουργιστικό πλαίσιο δομείς και τα ερωτήματα που αφορούν στην κοινωνική ύπαρξη, το μέλλον και την ανάπτυξη στην Ελλάδα, ενδυναμώνοντας μια ταυτότητα, ένα «Είμαι» υπανάπτυξης, ομνύοντας ωστόσο στην «ανάπτυξη» σαν να μην καταλαβαίνεις τι διαπράττεις – όπως ακριβώς πράττει ο κ. Σαμαράς και οι μάλλον αλλόκοτοι πολιτικά κεντροαριστεροί συγκυβερνήτες του! Οι πολιτικοί αυτοί στην πραγματικότητα αγνοούν απολύτως την δομή της οικονομίας (μορφή παραγωγής και παραγωγικές σχέσεις) και της κοινωνίας – υπερβαίνουν δηλαδή μυθικά την παραγωγική δομή – υιοθετώντας μια λειτουργία που αποσκοπεί σε μεταρρυθμίσεις που θεωρητικά θα ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα της προσαρμογής στην ανταγωνιστικότητα της ευρωζώνης, επιδρόντας ωστόσο αποκλειστικά στον μηχανισμό που ρυθμίζει την ανταγωνιστικότητα της τιμής.

Αυτό, με δύο κουβέντες, είναι το έγκλημα της εσωτερικής υποτίμησης που διαπράττει η Συγκυβέρνηση κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, το οποία μεγεθύνεται με την παράλληλη μείωση δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος, που καταδικάζουν την χώρα στην ύφεση, την επενδυτική ένδυα και στην υπανάπτυξη, προσδοκώντας κάποια στιγμή η εξευτελισμένη τιμή της εργασίας και ο εξανδραποδισμός των εργαζομένων να γίνουν μηχανισμός που θα επιτρέψει την επίτευξη υψηλών επιπέδων παραγωγής, εναρμονισμένων με το σκληρό ευρώ και το αντιπληθωριστικό σύστημα ηγεμονίας στην ΕΕ! Επ’ αυτών των σαφώς ιδεολογικοποιημένων οικονομικών του νεοφιλελευθερισμού, δομούνται σήμερα τα λάθος ερωτήματα, τα οποία αρθρώνονται μέσω του κυρίαρχου πολιτικού λόγου, ενώ μεταδίδονται ως ψευδομηνύματα με διλημματικό χαρακτήρα από τα ΜΜΕ των διαπλεκομένων συμφερόντων.

Και ποιες είναι οι σωστές ερωτήσεις; Μα αυτές που προκύπτουν από το ΠΩΣ θα ενισχύσω το παραγωγικό δυναμικό της οικονομίας, την συσσώρευση παραγωγικού – και όχι άλλου – κεφαλαίου, την εξαγωγική μου βιομηχανία, προσθέτοντας νέες σύγχρονες μονάδες με μηχανολογικά και εμπορικά κριτήρια, ΠΩΣ θα βελτιώσω την εμπορική εξειδίκευση της χώρας σε προϊόντα υψηλής τεχνογνωσίας και την σχετική εκπαίδευση των εργαζομένων ώστε να προσαρμοστώ στον ανταγωνισμό των αναπτυγμένων χωρών κλπ. Και αυτές οι ερωτήσεις είναι στρουκτουραλιστικού χαρακτήρα που υποστηρίζονται από μια εντελώς διαφορετική μεθοδολογία από εκείνη της τρόικας που υπηρετεί το κλαμπ λειτουργιστών-νεολειτουργιστών, το οποίο ενώ εμφανίζεται ως το «Κλαμπ του Ευρώ» στην πραγματικότητα λειτουργεί ως «Κλαμπ της Δραχμής»!

Σύμφωνα με αυτή την στρουκτουραλιστική οπτική, η οποία όλα αυτά τα χρόνια της ύφεσης σας ταλαιπωρεί αγαπητοί αναγνώστες μέσω των σημειωμάτων μου, η ανταγωνιστικότητα προσεγγίζεται δια της ενσωμάτωσης των μεταβλητών της αποτελεσματικότητας του παραγωγικού δυναμικού και του κεφαλαιακού αποθέματος στις εξισώσεις των τιμών, έτσι ώστε να αλλάξει η δομή αυτής καθ΄ εαυτής της παραγωγικότητας. Έτσι την παραγωγικότητα την εξετάζουμε σε σχέση με την συσσώρευση του παγίου κεφαλαίου και με τον βαθμό αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού, με αποτέλεσμα οι τροποποιημένες εξισώσεις να περιλαμβάνουν αυτό που μοιάζει να παραγνωρίζουν οι λειτουργιστές της Τρόικας- Συγκυβέρνησης: την επίπτωση της μεταβολής της διανομής του εισοδήματος, μέσα από την διαδικασία της εσωτερικής υποτίμησης και της συνεπαγόμενης ύφεσης, στη ζήτηση.

Μέσω αυτής της μεθοδολογίας θα καταλάβαινε κανείς πόσο λάθος είναι οι ερωτήσεις που θέτει το καθεστώς στην Ελλάδα στον εαυτό του και στους έλληνες πολίτες. Έτσι, θα γλυτώναμε και εμείς όλοι που εναντιωνόμαστε στην μακρά και κουραστική πλέον παραμυθία διαπλοκής και κυβέρνησης περί «φωτός στο τούνελ», την «ψυχική ταλαιπωρία», όπως και από τον προσβλητικό χαρακτηρισμό «προφήτες»! Δεν είναι προφητεία το να βλέπει κανείς το σημείο ισορροπίας, που συμπίπτει με την προπαγάνδα περί ανάπτυξης Στουρνάρα-Σαμαρά, να μετατοπίζεται ολοένα και μακρύτερα εντός του μοντέλου που η ίδια η Τρόικα δόμησε για την θεραπεία της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας!

Μην απορείτε, λοιπόν, από τις μετριοπαθείς, θα έλεγα, εκτιμήσεις του ΟΟΣΑ: ύφεση 1,2% του ΑΕΠ για το 2014, έναντι των εκτιμήσεων για σταδιακή ανάκαμψη που προβλέπουν η κυβέρνηση, το Μνημόνιο και η ΤτΕ. Ανάγκη πρόσθετης χρηματοδότησης από ΔΝΤ και την ΕΕ προς την Ελλάδα για να καλυφθεί το «κενό» που θα δημιουργήσει στο Πρόγραμμα η ύφεση την επόμενη χρονιά. Μετρούμενη ανεργία το 2013 στο 27,8% για ανέβει ακόμα πιο ψηλά στο 28,4% το 2014. Έλλειμμα φέτος στο 4,1% και στο 3,5% το 2014, ενώ το χρέος θα διαμορφωθεί στο 175,1% φέτος και στο 180,6% το 2014. Τίποτε περίεργο και τίποτε αφύσικο! Εάν παρακολουθούσατε τις προσεγγίσεις και τις προτάσεις όσων από την αρχή έθεταν και απαντούσαν σε στρουκτουραλιστικού χαρακτήρα ερωτήματα θα συμφωνούσατε πως η εσωτερική υποτίμηση που ακολούθησε και ακολουθεί με πίστη και αφοσίωση το καθεστώς στην Ελλάδα για να περισωθεί πολιτικά, ήταν ουσιαστικά μέθοδος απόκλισης από τους διακηρυγμένους ποιοτικούς και ποσοτικούς στόχους που το ίδιο έθετε εναρμονιζόμενο με την «φιλοσοφία» της Τρόικας.

Τα ερωτήματα που έθετε ήταν λάθος και σε εσφαλμένο αποτέλεσμα θα οδηγούσαν, καταστροφικό μάλιστα για την κοινωνία και την οικονομία, ακόμη και στην περίπτωση σωστών απαντήσεων σε αυτά. Και κυρίως αν οι απαντήσεις ήταν «σωστές»!!! Και αυτό επειδή η ίδια η προσαρμογή προκάλεσε μια διαδικασία δομικής αιτιότητας, που περιελάμβανε διαδοχικές φάσεις αρνητικής (φθίνουσας) συσσώρευσης κεφαλαίου – όπως επέμενα από την αρχή των Μνημονίων πως θα επισυμβεί – πράγμα που βύθιζε την χώρα στην ύφεση (επτά χρόνια είναι κάτι περισσότερο από πολεμικού τύπου καταστροφή) με αποτέλεσμα οι διορθωτικοί μηχανισμοί της αγοράς να μην μπορούν να επαναφέρουν την οικονομία σε ισορροπία (επίπεδο «non accelerating inflation rate of unemployment»), ακόμη και αν δεν είχαν πτωχεύσει οι τράπεζες. Τόσο απλά, τόσο καταθλιπτικώς φυσιολογικά, τόσο καθόλου παράδοξα, και τόσο, μα τόσο εύλογα και εύκολα εκτιμώμενα! Αυτό είναι το αποτέλεσμα του εγκλωβισμού μιας ολόκληρης κοινωνίας σε λάθος ερωτήσεις. Έστω και αργά, ας δοκιμάσουμε τις σωστές, όπως καί σήμερα βρήκα την ευκαιρία να τις διατυπώσω. Αυτές, φίλοι, είναι ουσιαστικές προτάσεις μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Περισσότερα

Πράξη εθνικής μειοδοσίας η υπαγωγή της Κύπρου στον ΕΜΣ

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΧθες μια ισχνή πλειοψηφία της Κυπριακής Βουλής ενέκρινε την ουσιαστική κατάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας με την υπαγωγή της στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας. Η Κύπρος είναι το πρώτο κράτος-μέλος της ευρωζώνης το οποίο τίθεται υπό την άμεση κηδεμονία του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης.

Ο ΕΜΣ δεν είναι κάτι απλό. Είναι ένα ίδρυμα ελεγχόμενης χρεοκοπίας με έδρα το Λουξεμβούργο για τις χώρες της ευρωζώνης που αδυνατούν να ανταπεξέλθουν στα χρέη τους. Η συνθήκη για τον ΕΜΣ δεν είναι παρά μία συνθήκη χρέους για την προστασία του ευρώ. Το διοικητικό συμβούλιο και ο διευθύνων σύμβουλος έχουν απόλυτη εξουσία έναντι των κρατών μελών που οφείλουν να συμμορφώνονται «άνευ όρων και αμετάκλητα», όπως ορίζεται στην Συνθήκη ίδρυσης του ΕΜΣ. Στην ουσία πρόκειται για το στήσιμο ενός ανεξέλεγκτου οργανισμού με έδρα το Λουξεμβούργο ώστε να μην υπόκειται σε κανέναν έλεγχο και καμία εξουσία, δικαστική, ή άλλης μορφής. Τα δε μέλη των συμβουλίων και το προσωπικό που εργάζεται γι’ αυτόν τελούν υπό πλήρη ασυλία.

Περισσότερα

Η ανταγωνιστικότητα και η ατζέντα του τρόμου

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΧωρίς περιστροφές…

Αυτά που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα, ειδικότερα όσον αφορά την Κύπρο αλλά και την σκληρότερη στάση που ακολουθεί η τρόικα απέναντι στην Ελλάδα φαίνονται εκ πρώτης όψεως ως άλλη μια αλλαγή παραδείγματος στην πολιτική της ευρωζώνης.

Εντούτοις εντάσσονται σε μια συγκεκριμένη και συστηματική λογική υπαγμένη στο σύνδρομο ανταγωνιστικότητας από το οποίο διακατέχεται η Γερμανία ειδικότερα μετά την γερμανική ενοποίηση.

Περισσότερα

Το πολιτικό μυστικό του Σόϊμπλε λύνει το μυστήριο της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ Wolfgang Schäuble ως δεσπόζουσα «πολιτικοφιλοσοφική» οντότητα στα ευρωπαϊκά πράγμα και ως σύμβολο Νέας Ηγεμονίας έχει ένα μυστικό, το οποίο αν διερευνήσεις θα καταλάβεις απλά, αφάνταστα απλά, την κρίση. Θα «μαρτυρήσω» το μυστικό, μια και σε λίγους μήνες θα περάσουμε, υποθέτω, από την δεύτερη φάση της Ευρω – κρίσης, στο τέλος της οποίας βρισκόμαστε σήμερα, στην τρίτη και φαρμακερή. Δηλαδή αποφασιστική, που θα μεταβάλει την Ένωση ως δομή. Τα τρία αυτά στάδια αντιμετώπισης του χάους που προκαλεί η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρωζώνη απειλώντας την με αποσύνθεση περιγράφονται από το εγελιανό σχήμα: Θέση, Αντίθεση, Σύνθεση.

Προσέξτε κάτι που θα φανεί ίσως παράδοξο. Ο χριστιανοδημοκράτης Wolfgang Schäuble, όπως ακριβώς και η σύγχρονη κεντροευρωπαϊκή ελίτ, σκέφτεται και λειτουργεί στο πλαίσιο της εγελιανής δομής: Οι οικονομικές σχέσεις, όπως άλλωστε και ιστορία που δεν διακρίνεται από αυτές, φαντάζουν σε ετούτους ως μονόδρομος με αρχή και τέλος.

Περισσότερα

Ανακοίνωση “Δημιουργίας Ξανά”

Δημιουργία ΞανάΑνακοίνωση «Δημιουργίας Ξανά»:

«« Αφήστε μας να δουλέψουμε, ξανά!

– Στο 12% έφθασε η ανεργία στην Ευρωζώνη, ποσοστό που μεταφράζεται σε 19 εκατομμύρια Ευρωπαίων συνανθρώπων μας χωρίς δουλειά. Πρωταθλήτρια στην ανεργία η χώρα μας με 26,4% με την Ισπανία να ακολουθεί (26,3%) και τρίτη την Πορτογαλία (17,5%). Οι αριθμοί είμαι αμείλικτοι και αποδεικνύουν ότι οι εφαρμοζόμενες πολιτικές είναι αναποτελεσματικές. Πού βρίσκονται οι πολιτικοί ηγέτες της Ευρώπης;

Πέραν όμως της πολιτικής της Ευρωζώνης, εμείς επιμένουμε να μην διορθώνουμε τα του οίκου μας. Πώς θα μειωθεί η ανεργία στην Ελλάδα όταν ο ιδιωτικός τομέας συνεχίζει να αντιμετωπίζεται εχθρικά; Πότε επιτέλους θα πούμε στο έλληνα άνεργο ότι ο μόνος δρόμος γι’ αυτόν είναι αυτός της ανάπτυξης μέσω της ιδιωτικής επιχειρηματικότητας;

Περισσότερα

Στο στόχαστρο της τρόικας και οι καταθέσεις των Ελλήνων

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΜε την απόφαση του Eurogroup να «κουρέψει» τις καταθέσεις στην Κύπρο και έτσι να φορτώσει την χρεοκοπία των τραπεζών στους καταθέτες, χάθηκε οριστικά και το τελευταίο φύλλο συκής της ευρωζώνης. Θυμάστε που μας έλεγαν όλα τα παπαγαλάκια ότι το ευρωσύστημα εγγυάται τις καταθέσεις; Τέρμα κι αυτός ο μύθος. Και μάλιστα με τον πιο παταγώδη τρόπο. Οι καταθέσεις μετατράπηκαν με τον πιο επίσημο τρόπο σε βορά του τραπεζικού καρτέλ προκειμένου να επιβιώσει παρά φύση. Όσο για τις καταθέσεις έως 100 χιλιάδες ευρώ, που υποτίθεται ότι είναι υπό καθεστώς εγγύησης, δεν έχει παρά να το πιστέψει μόνο όποιος πάσχει από μια ιδιότυπη μορφή βαρύτατης άνοιας. Ο λόγος είναι απλός. Το ευρωσύστημα δεν διαθέτει κανενός είδους σύστημα εγγυοδοσίας των καταθέσεων.

Την εγγυοδοσία την έχει εναποθέσει στα κράτη-μέλη. Το κάθε κράτος-μέλος έχει την δική του πρόβλεψη εγγυοδοσίας για μέχρι 100 χιλιάδες κατάθεση. Το ελληνικό κράτος διαθέτει το Ταμείο Εγγυοδοσίας Καταθέσεων και Επενδύσεων. Μόνο που το εν λόγω Ταμείο διαθέτει, σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, ίσαμε 1.600 ευρώ! Με άλλα λόγια το ταμείο είναι άδειο και δεν μπορεί να εγγυηθεί το οτιδήποτε.

Περισσότερα

Οι καταθέσεις στο στόχαστρο της ευρωδιάσωσης. Το τέλος του τραπεζικού συστήματος όπως το γνωρίζαμε

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Μαυροζαχαράκης ΜανόληςΜετά από πολλές μέρες αγωνίας με τα τύμπανα του οικονομικού πολέμου να ηχούν παντού, κορυφώθηκε το κυπριακό δράμα με μια συμφωνία η οποία συνοδεύτηκε με κραυγές επιτυχίας από τις Βρυξέλες και το Βερολίνο. Ενίοτε ωστόσο μια βαθύτερη ματιά στα τεκταινόμενα ενδέχεται να είναι αποκαλυπτική. Εν προκειμένω λοιπόν το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης μεταξύ Κύπρου και τρόικας σηματοδοτεί κατ’ ουσία την πλήρη παροχή δυνατότητας στην ΕΕ να ελέγξει όλους τους των ευρωπαϊκούς τραπεζικούς λογαριασμούς εντός της ακτίνας επιρροής της.

Σε όλη την Ευρώπη διαχύθηκε η εντύπωση ότι όποιος πάει τα χρήματα του στην τράπεζα, δεν είναι πλέον απολύτως ασφαλής και ότι με άμεση ισχύ, όλες οι τράπεζες της ζώνης του ευρώ είναι πλέον υποκείμενες στις διαθέσεις των γραφειοκρατών στις Βρυξέλλες.

Περισσότερα

Ανακοίνωση “Δημιουργίας Ξανά”

Δημιουργία ΞανάΑνακοίνωση της «Δημιουργίας Ξανά»:

«« Η “δημιουργία, ξανά!” καλεί τους ευρωπαίους ηγέτες να σκεφτούν, ξανά! τις επιλογές τους:

Ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε σήμερα ότι “όποιος τοποθετεί τα χρήματά του σε χώρες όπου καταβάλλει λιγότερους φόρους πρέπει να αναλάβει τις ευθύνες του”.

Η εμμονή του κ. Σόιμπλε και γενικότερα της Γερμανικής κυβέρνησης να τιμωρηθούν για το έγκλημά τους οι χώρες που είχαν μεγάλα δημοσιονομικά ελλείμματα συνέβαλε τα μέγιστα στη διάχυση της κρίσης χρέους σε όλη την ευρωζώνη, με την επιμονή στην πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης που εμφανώς έχει αποτύχει!

Πόσο γρήγορα ξεχάσανε οι Γερμανοί!

Περισσότερα

Η μεγάλη ληστεία των Κυπρίων

Γράφει ο paratiritis
facebook.com/paratiritisa & twitter.com/paratiritisgr

Ακόμα μια φορά, η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών απλά ΔΕΝ κατάλαβε τι έγινε. Γιόρταζαν μακαρίως τις …απόκριες, λες και όσα συμβαίνουν συμβαίνουν σε άλλη …ευρωζώνη, σε άλλο πλανήτη! ο λόγος βέβαια για τη μεγάλη ληστεία των Κυπρίων από τους ιθύνοντες του Eurogroup (τους υπουργούς οικονομικών των χωρών που συγκροτούν τη ζώνη του Ευρώ, ζώνη η οποία ως γνωστόν ηγεμονεύεται από τη Γερμανία).

Τι συνέβη στην κυπριακή οικονομία;

Στο σημείο αυτό είναι χρήσιμο να δει κανείς προηγούμενο σχετικό άρθρο μου: “Μνημόνιο στην Κύπρο: Τι πραγματικά συνέβη;” Εκεί εξηγούσα πριν πολλούς μήνες το τι ακριβώς συνέβη στην Κύπρο. Το εξής απλό: Οι τραπεζίτες της Κύπρου επένδυσαν κεφάλαια στις αγορές ομολόγων και άλλες διάφορες αεριτζίδικες επενδύσεις στο καζίνο των χρηματιστηρίων και τα έχασαν. Αμέσως στράφηκαν στο κυπριακό κράτος, διότι ως γνωστόν οι τραπεζίτες όταν έχουν κέρδη είναι δικά τους, ενώ όταν έχουν ζημιές είναι …της κοινωνίας!

Περισσότερα

Ένας γόνιμος δημόσιος διάλογος για την αντιμετώπιση της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια κάτι θα έπρεπε να είμαι ευτυχής. Είμαι και δεν το κρύβω. Ολοένα και περισσότεροι ώριμοι Έλληνες οι οποίοι διαφωνούν με τις απόψεις μου είτε από αριστερά, είτε από δεξιά, τις συζητούν δημοσίως, εντίμως και σοβαρά με επιχειρήματα και δεν τις προσπερνούν αβασάνιστα ή με λοιδορίες, που αποκαλύπτουν ένα τραγικά χαμηλό επίπεδο πολιτικής αντιπαράθεσης στην χώρα. Διαπιστώνω, σε προσωπικό επίπεδο, πως κάτι έχει αλλάξει και εύχομαι η διαπίστωση αυτή να μπορούσε να γενικευτεί.

Ολοένα και περισσότεροι σχολιάζουν και προχωρούν παραπέρα, αρθρώνοντας την δική τους προσέγγιση ειλικρινώς και καθαρά και ολοένα και περισσότεροι που συμφωνούν με την ανάγκη να υπάρξει ένα Εθνικό Σχέδιο αντιμετώπισης της κρίσης σε αυθεντική σοσιαλδημοκρατική βάση (πριν από την διαστροφή της μετά το 1970), στη θέση του Μνημονίου και της Δανειακής Σύμβασης με την τρόικα, καταλήγουν με μια ορθολογική ερώτηση: γιατί επιμένεις στην διαπραγμάτευση με τους θεσμούς της ΕΕ και την ελίτ της ευρωζώνης, προτού περάσουμε πιθανότατα σε εθνική πολιτική με εθνικό νόμισμα;

Περισσότερα