Η μνημονιακή απάτη και η προεκλογική παραγωγή του Μεγάλου Συνασπισμού ΣΥΡΙΖΑ – ΝΔ…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. Γιαννακόπουλος«Η αποκάλυψη της αντιμνημονιακής πλάνης» – όπως περιγράφεται στην σημερινή ιστοσελίδα του «Βήματος» από τον κ. Αντώνη Καρακούση –  σκιαγραφεί στην ουσία το ιδεολόγημα την μνημονιακής απάτης, που είναι αυτό που οδήγησε στην ψυχρή προεκλογική στάση του ελληνικού λαού, η οποία θα ενισχύσει την συμπεριφορά της «αποχής», καθιστώντας την τον αναμφισβήτητο νικητή των εκλογών!

Ποιο είναι το ιδεολόγημα της μνημονιακής απάτης; Πως ο αυταρχικός νεοφιλελευθερισμός με εσωτερική υποτίμηση είναι μονόδρομος για όσα κράτη της ευρωζώνης δεν μπορούν να δανειστούν ελεύθερα από την χρηματαγορά και πως η ζωή χωρίς μνημόνια και ευρώ είναι αδιανόητη στην Ελλάδα! Ή, όπως σημειώνει θαυμάσια ο κ. Καρακούσης: «ήρκεσαν λίγοι μόνο μήνες για να φανεί το ατελέσφορο της αντιμνημονιακής πολιτικής, να καταγραφούν απίθανες ζημίες και να αναδειχθούν κίνδυνοι ικανοί να σβήσουν στην κυριολεξία το επίπεδο ευημερίας και να ξεθεμελιώσουν τη χώρα ολάκερη»!

Πράγματι αυτό πέτυχε ο Αλέξης Τσίπρας και η απίθανη κυβέρνησή του ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Είναι σαν να ήρθαν στα πράγματα για να (απο)δείξουν εμφατικώς στο εσωτερικό και διεθνώς την αντιμνημονιακή πλάνη, συνθέτοντας το ιδεολόγημα της μνημονιακής απάτης στη θέση του σύγχρονου ιδεολογήματος του προοδευτικού ευρωπαϊσμού, το οποίο διέκρινε την αναφερόμενη ταυτότητα του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τις προηγούμενες εκλογές.

Περισσότερα

(Ξε)μένουμε στην Ευρώπη!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος  

Η συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα με τους ομολόγους του της ευρωζώνης φαίνεται να επιλύει πρόχειρα, μερικώς και καιροσκοπικά το βραχυπρόθεσμο πρόβλημα αναχρηματοδότησης, ενώ προκαλεί ένα μεγαλύτερο που αφορά στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας μακροπρόθεσμα.

Όχι, αγαπητέ αναγνώστη, η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος της ευρωζώνης, όπως υποσχέθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός, ούτε μια inclusive προσέγγιση όπως θα έπρεπε για να θεωρήσει κανείς πως πράγματι «μένουμε στην Ευρώπη». Συνεχίζει να είναι μια παράδοξη επιστημονικώς μεθοδολογική προσέγγιση, που ορίζει την προσαρμογή της χώρας μας στην ΟΝΕ με όρους exclusion και compensation (: ανταπόδοσης: μέτρα εσωτερικής υποτίμησης έναντι εξωτερικής χρηματοπιστωτικής συντήρησης του ελληνικού δημοσίου). Πρόκειται για μια πολιτική μεθοδολογία την οποία δεν διαπερνά η ιδέα του ευρωπαϊσμού και η οποία δεν διαφέρει σε τίποτε από την γενική στρατηγική της τρόικας, όπως αυτή αναπτύχθηκε την τελευταία πενταετία στην Ελλάδα με την μορφή των «προγραμμάτων διάσωσης».

Περισσότερα

Οι μικρομεσαίοι αναζητούν κόμμα για να συνέλθουν από το κώμα…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠαρατηρώ μια σχετικά καλά συντονισμένη επιχείρηση από τους βασικούς φορείς της διαπλοκής για την συγκρότηση ενός νέου κόμματος, που να μπορεί να εκφράσει τάχαμου αυθεντικά τους ταλαιπωρημένους και φοβισμένους από τις δραματικές συνέπειες της κρίσης, μικρομεσαίους της Ελλάδας.

Φυσιολογική η πρεμούρα της διαπλοκής και απολύτως κατανοητή. Δεν μπορείς να έχεις εμπιστοσύνη στους νεοναζί και ούτε να ελπίζεις πλέον στο ΠΑΣΟΚ και στην ΝΔ. Οι κεντρικοί φορείς του δικομματισμού μετατράπηκαν σε κεντρικούς φορείς πρόκλησης των σύγχρονων πληγών των μικρομεσαίων, οι οποίοι πολύ φυσιολογικά, και στο πλαίσιο της επιλεγείσας από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα εσωτερικής υποτίμησης, βιώνουν μια μοναδική στα ελληνικά χρονικά «έκπτωση».

Οι μικρομεσαίοι βρίσκονται σε κώμα, αλλά θα ήταν «άδικο» αν δεν αναγνώριζαν στο πληκτρολόγιό μου την πρόβλεψη, πριν από 8-10 χρόνια, για την ζοφερή μοίρα τους. Πριν από 7-8 χρόνια το «αγαπημένο» μου θέμα ήταν το «τέλος της ευρείας μικρομεσαίας τάξης» στην Ελλάδα, όταν ακόμη ελάχιστοι ήταν σε θέση να αντιληφθούν πως δεν προειδοποιούσε και πρότεινε λύσεις για ριζοσπαστική μεταβολή του κοινωνικού και παραγωγικού μοντέλου δίχως εξανδραποδισμό εργαζομένων και οικονομική καταστροφή μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων, κάποια «Κασσάνδρα», αλλά η φωνή του ορθολογισμού βγαλμένη όμως από την πραγματικότητα δύο παραδόξων: του «δημοκρατικού παραδόξου» στην Ελλάδα, όπως το προσέγγιζα με την θεωρητική υποστήριξη κυρίως της Chantal Mouffe και του «παραδόξου της ευημερίας», που εμφανώς προκαλούσε μια μεγεθυνόμενη με γεωμετρική αύξηση οικονομική φούσκα.

Περισσότερα

Το μπαούλο ανοίγει… το στόμα του!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΌλα έγιναν, όπως έγιναν στην Ελλάδα με την ιδέα ενός μπαούλου γεμάτου ευρώ. Άκου λίπος κρυμμένο σε μπαούλο! Δεν υπήρχε αρχικά λίπος στο μπαούλο για να καεί, αν και δεν αποκλείεται τελικά να καεί το ίδιο το μπαούλο! Προς τα εκεί οδεύουμε και αυτός είναι ο λόγος που το μπαούλο ανοίγει σήμερα το στόμα του.

Μπαούλο υπήρχε πριν από την έναρξη της διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης, αλλά ήταν γεμάτο ενθύμια, όνειρα, κάρτες, συμβόλαια, υποθήκες και μπόλικες αναμνήσεις και όχι ρευστό. Είχε αδειάσει πριν από την πρεμιέρα της κρίσης. Άδειαζε από ρευστό σιγά-σιγά, αλλά ανυπόμονα, τα προηγούμενα χρόνια της καταναλωτικής και «νεο-ανοικοδομητικής» ευημερίας!

Περισσότερα

Ομπάμα – Σαμαράς, με διαφορά φάσης…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρετε τι μου έλεγε ένας πολύπειρος Αμερικανός αξιωματούχος σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής, ο οποίος πέρασε πρόσφατα και από την Πρεσβεία των Αθηνών; Το κακό με τους Έλληνες πολιτικούς είναι πως ανακαλύπτουν πάντα αργά την Αμερική. Δηλαδή, όταν ο κόσμος των διεθνών πολιτικών είναι έτοιμος να περάσει σε μια νέα φάση, οι Έλληνες μοιάζει να ανακαλύπτουν και να φανατίζονται με την αμέσως προηγούμενη, η οποία βρίσκεται στο τέλος της.

Ε, αυτό έπαθε και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την επαγγελματική του επίσκεψη ως πρωθυπουργός στις ΗΠΑ. Το ταξίδι αυτό έδειξε την διαφορά φάσης Ομπάμα – Σαμαρά. Δύο προσωπικότητες, όπως δύο κύματα με ίδια συχνότητα (εντός της ίδιας, δηλαδή, δομής) έχουν διαφορά φάσης αν παρουσιάζουν διαφορετικό πλάτος γνώμης και αντίληψης την ίδια χρονική στιγμή ή στο ίδιο σημείο του χώρου. Το «πλάτος» Σαμαρά και της κυβέρνησής του φυσικά, βρίσκεται στην φάση του τέλους μιας εποχής για τα ευρωπαϊκά πράγματα, που χαρακτηρίστηκε από την αυστηρή λιτότητα, ως μηχανισμός προσαρμογής στην ΟΝΕ και σταθερότητας στο γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης (συσσώρευσης). Το «πλάτος» Ομπάμα βρίσκεται στη φάση δημοσιονομικής χαλάρωσης στην Ευρωζώνη και ειδικά στην εφαρμογή ενός μακροχρόνιου σχεδίου στοχευόμενων εξωτερικών άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα μετά από μια νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Περισσότερα

Οι Έλληνες δικαιούνται να μπορούν να ζουν και με λίγα!

Χαριτογράφημα του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε τα πολλά οι Έλληνες δεν ζούσαν ανθρώπινα – αποδεδειγμένο!

Ένας ανθρώπινος κόσμος είναι ένας κόσμος των λίγων και καλών πραγμάτων, χρημάτων και ζωντανών υπάρξεων – φιλοσοφημένο, οικολογικό και τεχνολογικώς ορθό, σύμφωνα με το νεοφιλελεύθερο μήνυμα της τρέχουσας χιλιετηρίδας!

Άρα, οι Έλληνες δικαιούνται να μπορούν να ζουν και με λίγα – πολιτισμένο!

Πάνο, θα τους τρελάνεις πριν τους εκπολιτίσεις τους απολίτιστους που, άκουσον-άκουσον, δοξάζουν την νεκρή ύλη και «καταναλώνουν τις σάρκες» τους, τα δάνειά τους, τα οποία αποτελούν τον πλούτο που παράγει η εργασία στον τόπο μας, η οποία σήμερα υποτιμάται μαζί με τον… πλούτο – εντροπικό!

Περισσότερα

Κρίμα Έλληνα να σε ταλαιπωρούν οι νεκροί!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα δικά μου τα «εξέδωσα» (μέχρι) χθες, σήμερα θα δώσω εκείνα των άλλων που «υπεξαίρεσα», τοποθετώντας τα στα δικά μου, που πλέον δεν μου ανήκουν. Αύριο μπορεί να μιλήσω για τους ζωντανούς, έχοντας υπόψιν αποκλειστικά τους ζωντανούς, καθώς μέχρι σήμερα αναφερόμουν στους ζωντανούς, έχοντας στο μυαλό μου νεκρούς, ημιθανείς και ζωντανούς, ταυτόχρονα. Αυτό το λένε εποικοδομητική κριτική, που παντρεύει την φιλοσοφία – της χειραφέτησης των ζωντανών από τους νεκρούς – με την πολιτική και την κλασική οικονομία, όσοι πιστεύουν πως η «ζωή είναι κωμωδία για αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία για αυτούς που αισθάνονται» [Horace Walpole]. Ή αποδομητική κριτική, στο βαθμό που εμπεριέχει βιο-οικονομική θεώρηση (ο Μαρξ το αποκαλούσε ανθρωποκεντρική θεώρηση) και ανατροπή των εντροπικών πολιτικών στην οικονομία και στην διοίκηση (εννοώ την ηγεμονία γενικότερα και όχι περιοριστικά την διακυβέρνηση).

«Αύριο» θα σου δείξω πώς η ζωή είναι τραγωδία στην Ελλάδα για αυτούς που σκέπτονται και κωμωδία για αυτούς που αισθάνονται, αν φυσικά ξεπεράσουμε τους νεκρούς και πάψουμε να δοξάζουμε τη νεκρή ύλη, τις νεκρές σχέσεις και τα νεκρά πράγματα. Στο βαθμό δηλαδή που ξεπεράσουμε για πάντα την εποικοδομητική κριτική, αντικαθιστώντας την με την πλήρη αποδομητική κριτική, η οποία δεν συνομιλεί νοερά με τους νεκρούς, αλλά αποκλειστικά με τους ζωντανούς – αγνοώντας τους νεκρούς των ζωντανών. Όχι, δεν θα επιτρέψω από «αύριο» πολιτική νομιμοποίηση μέσω οποιασδήποτε «νεκρολογίας»! Και αυτό από σεβασμό τόσο στη ζωή, όσο και στη μνήμη των νεκρών. Είναι κρίμα Έλληνα να σε ταλαιπωρούν οι νεκροί μέσα στο βαθύτερο ιδεολογικοπολιτικό σκοτάδι των τελευταίων 100 ετών!

Καλλιέργησε επιτέλους την αισθηματική ευφυΐα σου, αυτό που αποτελεί ολοκλήρωση της λεγόμενης Συναισθηματικής Νοημοσύνης (EQ: emotional quota), μια και η άλλη μορφή ευφυΐας έγινε θυσία στο βωμό του χρήματος («πάση θυσία στο ευρώ»), που όσο στερείσαι, τόσο το ποθείς! Δεν αρκεί να αναγνωρίζεις τα συναισθήματά σου, και ούτε να κατανοείς απλώς αυτά των άλλων, πρέπει να συλλάβεις την πολιτικότητά τους. Το πολιτικό αίτιο που τα παράγει. Και αυτό δεν γίνεται με εποικοδομητική κριτική, αλλά πλήρη αποδομητική κριτική, πρώτα της πολιτικής σου οντότητας και μετά όλων των άλλων. Μόνον έτσι θα αισθανθείς απελευθερωμένος, βλέποντας πώς η ίδια η ζωή στην Ελλάδα κατάντησε ιλαροτραγωδία. Θα γελάσεις τότε μαζί της, όχι επειδή στο λέει το μυαλό σου ή εγώ, αλλά επειδή έτσι αισθάνεσαι. Επειδή νοιώθεις την ζωή σαν κωμωδία. Έτσι θα αισθανθείς πως δεν ανήκεις στους νεκρούς του παρόντος ή του μέλλοντος, αλλά στους ζωντανούς – σκέτα, δίχως θυματοποιητική αφήγηση, δίχως λαϊκισμό, δίχως δράματα και θεατρινισμούς! Αυτή η άτιμη η θυματοποιητική αφήγηση είναι ο δαίμονας εναντίον της ίδιας της ζωής, η οποία δομεί πολιτική δήθεν για την προάσπιση της ζωής των θυμάτων. Κατασκευάζει πρώτα νεκρούς για να τους αναστήσει κάποια πολιτική μετά, σε δεύτερο χρόνο, σε άλλον φαντασιακό κοινωνικοοικονομικό τόπο. Στον διάολο να πάει αυτή η αφήγηση, μια και με αυτόν στην ουσία ασχολείται!

Η ζωή στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι κωμωδία για αυτούς που αισθάνονται… Και τούτο γίνεται μηχανισμός αναδημιουργίας, παραγωγής νέου πολιτικού ήθους και βιο-οικονομικής ηθικής, που αναφέρεται στο συμφέρον της νεότερης γενιάς και των επόμενων γενεών. Αν μπορείς να αισθανθείς με κριτήριο την ζωή και όχι τον θάνατο και την θυσία ή την εκδίκηση, τότε θα καταλάβεις και τα σημερινά μου, που δεν αναλύουν τίποτα, αλλά επιχειρούν να συνθέσουν τα πάντα που αφηγήθηκα μέχρι σήμερα, τα οποία δεν αφορούν σε νεκρούς, νεκρά και ιστορικές φαντασιώσεις, που αναπαράγουν πολιτικοοικονομικές διαστροφές, αλλά αποκλειστικά την σχέση των ζωντανών μεταξύ τους.

– Κοίταξε, μέσα στο ιδεολογικοπολιτικό σκοτάδι της εποχής, όχι για να δεις κάποιο φως μέσα στο τούνελ της ύφεσης και της απορρύθμισης, αλλά για να νοιώσεις την χαραυγή. Είναι η μονή μαρτυρία πως υπάρχει ζωή για τους ζωντανούς και θάνατος για τους νεκρούς, οι οποίοι εκλιπαρούν για κάποιο είδος ανάστασης, ή απλώς ελπίζουν ευλαβικά σε αυτήν. Η χαραυγή θα υπάρξει, το ζήτημα είναι που θα είσαι τότε εσύ και τι έκανες για τον ερχομό της. Η ίδια η ζωή θα κάνει τότε λογαριασμό και για εσένα προσωπικά. Δεν είναι δίκαιο;

– Η πιο άχαρη και μοιραία πονηριά της διαπλοκής στην Ελλάδα, είναι να προσποιείται πως δεν υπάρχει.

– Ποτέ μην ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα της ανεργίας και του εξευτελισμού της ύπαρξης. Χτυπά πάντα για σένα και ο έχων ώτα ακούειν! Δυστυχώς νεκρός με ακοή δεν υπάρχει…

– Αυτό που η κάμπια, δηλαδή ο κ. Στουρνάρας και οι συντοπίτες του στο Μνημόνιο, αποκαλεί «τέλος του κόσμου στην ΕΕ», η ζωή το λέει πεταλούδα. Μην φοβάσαι την πεταλούδα, ταιριάζει στην χαραυγή, η οποία ποτέ δεν ξέρεις τι φέρνει, αν δεν ξέρεις τι πράγματι επιθυμείς. Εδώ χρειάζεσαι την αισθηματική ευφυΐα, που ανέφερα πιο πάνω!

Δες πώς γίνεται: όπως έχασαν οι εργαζόμενοι τη ασφάλειά τους και η ελληνική κοινωνία το όποιο καθεστώς ευημερίας της, για να μετατραπούν αμφότερα σε όμηρο του κεφαλαίου των ολοκληρωμένων χρηματαγορών, έτσι θα χάσουν και οι αποταμιευτές μέρος των καταθέσεών τους, για να μετατραπούν τρομαγμένοι εκ νέου σε επενδυτές (: σε όμηρο των σημερινών ανθρώπων του «έξυπνου χρήματος»). Το καθεστώς πτώχευσης με εσωτερική υποτίμηση, οδήγησε στην αποταμίευση, ενώ τώρα η ευρωπαϊκή αποσαφήνιση/απειλή πως «ευθύνη έχει ο πελάτης των τραπεζών για τις επιλογές του» οδηγεί τον καταθέτη εξαναγκαστικά στην επένδυση σε εταιρικά ομόλογα, σε εμπορικά γραμμάτια, σε προεξοφλητικές πράξεις, σε επενδυτικές εταιρείες, σε τράπεζες ειδικού σκοπού, και αυτό μέσω των τραπεζών ασφαλώς. Χα, χα-χα, βλέπετε πώς μεταβάλλεται ο ρόλος των τραπεζών για να σωθεί ο τραπεζίτης από την πτώχευση και ο πολιτικός του από την βίαιη «μόχλευση»; Ξέρετε που καταλήγει αυτό; Σε εκείνο που έχω αναλύσει διεξοδικά, αποκαλώντας το «πόλωση του κεφαλαίου», ως διαδικασία της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης: απλά, το ευρώ θα συσσωρεύεται με εντατικότερο ρυθμό στις ασφαλέστερες χώρες και στα υγιέστερα πιστωτικά ιδρύματα, δηλαδή στην στενά γερμανική περιοχή της Ευρώπης. Και μετά Έλληνα, βολέψου με διπλό νομισματικό, για ρευστότητα στην αγορά, βρε αδελφέ! Μην παραπονιέσαι ωστόσο, οι «πάση θυσία στο ευρώ» σου ετοίμασαν – και συνεχίζουν την προετοιμασία των υποδομών για – ένα αύριο δίχως ευρώ, αλλά εσύ θα τα βάλεις με τους άλλους, που προπαγάνδιζαν την ανάγκη εγκατάλειψης του ευρώ! Αυτοί θα φταίνε που δεν έκαμαν εποικοδομητική κριτική στην Συγκυβέρνηση των διαπλεκομένων! Άσε που μόλυναν ιδεολογικά το ευρώ, με την αφήγησή τους περί σωτήριας δραχμής! Αυτοί θα φταίνε, όπως ασφαλώς φταίνε οι κομμουνιστές για την πτώχευση του πελατειακού κεφαλαιοκρατικού κράτους του δικομματισμού!

Εγώ τα είπα εγκαίρως και σε εσένα και σ’ αυτούς. Ευχαριστώ μάλιστα από καρδιάς όσους ανέχτηκαν την κριτική μου, η οποία τους αποκαλούσε… αφελείς ή δόλιους! Για να δούμε σε λίγο αν θα καταλάβετε όλοι πόσο χυδαίο ήταν το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»; Θα το καταλάβετε – δεν μπορεί – επώδυνα και πικρά ωστόσο, άπαντες, καί οι αγνοί που προπαγανδίζατε ορθολογικά και πατριωτικά, αλλά κοντόφθαλμα, την έξοδο από την ευρωζώνη καί οι πονηροί και οι χαζοβιόληδες παπαγάλοι της διαπλοκής και του δικομματισμού!

Και τότε ο αισθαντικός τύπος, τον οποίον εγκωμιάζω ως πολιτική μορφή σε αυτό το σημειώματα, θα μου ψιθυρίσει στο αυτί: φίλε μου, ερχόμαστε από την σκοτεινή οικονομική περιοχή του ευρώ, ενώ οδεύουμε σε μια ομιχλώδη με εθνικό νόμισμα, μήπως είναι ακριβώς το μεσοδιάστημα, εκείνο που εσύ αποκαλείς «χαραυγή», μια μοναδική ευκαιρία για να αισθανθούμε οι έλληνες την ζωή και να ανακαλύψουμε την αξία των ζωντανών υπάρξεων και των ζωντανών πραγμάτων και σχέσεων, στη θέση της οικονομίας που διαπραγματεύεται την αξία της νεκρής ύλης;

Όχι ακριβώς, όχι τόσο περιορισμένα, αλλά πες το και έτσι για να συνεννοηθούμε αρχικώς και μέχρι να ξαναγράψω μετά την διακοπή που θα ακολουθήσει… Εγώ, το διηγήθηκα κάπως διαφορετικά από τον Μαντέλα: δεν λέω πως «η μεγαλύτερη δόξα της ζωής δεν είναι να μην πέφτεις ποτέ, αλλά να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις», αλλά όταν πέφτεις να σηκώνεις τον Άλλον δείχνοντας του πώς έπεσες εσύ. Μαζί σηκώνεστε παραδόξως πιο εύκολα – συγχρονίζεστε κατά την άνοδο! Αυτό είναι η αφήγηση των ζωντανών προς τους ζωντανούς, που δομούν την χαραυγή μέσα στο βαθύ σκοτάδι, το οποίο ήταν ο λόγος που σκόνταψαν στην ιστορία και έπεσαν. Ο λόγος όμως στην συγκυρία, σε πραγματικό χρόνο ήταν η «λακκούβα», που άφησε ακάλυπτη ο κρατικοδίαιτος εργολάβος. Ας μην περιμένεις την χαραυγή για να βεβαιωθείς κι εσύ για την «λακκούβα», αρκεί που την αισθάνθηκες μέσα στο βαθύ σκοτάδι! Άσε τους πολιτικά νεκρούς μέσα σε αυτήν και ας βαδίσουν οι ζωντανοί μαζί προς το μέλλον που οφείλει να αναφέρεται στις επόμενες γενιές ελλήνων.

Περισσότερα

Το σοκ απέτυχε, ενώ το δέος επέτυχε τους στόχους του…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑναρωτιούνται οι καλά εκπαιδευμένοι Έλληνες: γιατί απέτυχε η μεθοδολογία «σοκ και δέος» της Τρόικας να επιφέρει προσαρμογή της ελληνικής οικονομίας στην ΟΝΕ; Διότι περί αυτού επρόκειτο και αυτό σήμαινε και σημαίνει «πάση θυσία στο ευρώ». Αυτό σήμαινε «Σωτηρία της Χώρας», όπως την εννοούσαν όλοι οι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, ο κ. Παπανδρέου, ο κ. Παπαδήμος, ο κ. Σαμαράς κλπ., στον βαθμό που καταλάβαιναν ασφαλώς τι λένε με όρους εθνικής οικονομίας.

«Σωτηρία» με τον μηχανισμό της εσωτερικής υποτίμησης σήμαινε: άσκηση πολιτικής βίας (σοκ) με το πιστόλι στον κρόταφο του ελληνικού λαού και των αντιπροσώπων του στην βουλή, ώστε δια της δημοσιονομικής συρρικνώσεως να περάσει η ελληνική οικονομία από ένα σχετικά υψηλότερο επίπεδο παραγωγής, ένα επίπεδο χαμηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής και χαμηλότερου ποσοστού ανεργίας σε σχέση με τους ρυθμούς πληθωρισμού και τις πραγματικές συναλλαγματικές ισοτιμίες των χωρών της ζώνης του ευρώ, σε μια άλλη οικονομική δομή. Αυτή που θα οριζόταν στο πλαίσιο χαμηλότερου επιπέδου παραγωγής, υψηλότερου ποσοστού ανεργίας και υψηλότερης ανταγωνιστικότητας τιμής, ώστε να υπάρξει σύγκλιση σε ό, τι αφορά στον ρυθμό του πληθωρισμού και στην πραγματική συναλλαγματική ισοτιμία της Ελλάδας με τον μέσο όρο της ευρωζώνης, όπως αυτός ορίζεται (επιδιώκεται) από την γερμανική ηγεμονία.

Πάνω σε αυτή την «φιλοσοφία», δηλαδή ιδεολογικοποιημένη οικονομία, αναπτύχθηκε και αναπτύσσεται ο πολιτικός λόγος κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς, τα εκβιαστικά διλήμματα του καθεστώτος της διαπλοκής και το «success story» του καθεστώτος. Δηλαδή, το «success story» εξαρτάται από την ευόδωση του σοκ, που σημαίνει πως αυτό εξαρτάται από την ταχύτητα μετασχηματισμού, έτσι ώστε η ελληνική οικονομία να αλλάξει σημείο ισορροπίας, χαρακτηριζόμενη πλέον από υψηλότερη ανταγωνιστικότητα τιμών, χαμηλότερο επίπεδο παραγωγής και υψηλότερο ποσοστό ανεργίας. Αυτά ήταν τα κοινωνικά και παραγωγικώς καταστροφικά στοιχεία του «success story», που θα οδηγούσαν θεωρητικά και μακροπρόθεσμα στην αύξηση της εξωτερικής ζήτησης, και μαζί με αυτήν της συνολικής ζήτησης σε μια οικονομία που θα έμπαινε τότε και μόνον τότε σε αναπτυξιακή τροχιά.

Μέχρι τότε όμως θα έπρεπε, για να ευδοκιμήσει το «success story» να: (1) πέσει η παραγωγή ταυτόχρονα με την κατανάλωση και γενικότερα την εσωτερική ζήτηση, (2) μειωθεί σημαντικά η ρευστότητα, με συνεπαγόμενη μείωση της απασχόλησης και αύξηση της ανεργίας, (3) εξασθενήσει η διαπραγματευτική ισχύς των εργαζομένων συνολικά που οδηγεί σε χαμηλότερους ονομαστικούς μισθούς και αργότερα σε τραγικά χαμηλούς πραγματικούς μισθούς, ενώ οι προβληματικές πλέον ελληνικές επιχειρήσεις φαίνεται να αντιδρούν ελάχιστα και αφάνταστα διστακτικά – εξαιτίας του προβλήματος ρευστότητας και πτώχευσης των τραπεζών, όπως και των εγγενών παθολογιών στις συναλλαγές και της τρέχουσας κουλτούρας ενός σημαντικού μέρους επιχειρηματιών – στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, μετακυλίοντας μόνον ελάχιστο μέρος της μείωσης της τιμής της εργασίας στις τιμές καταναλωτή, προτιμώντας συντηρητικά να αυξήσουν το περιθώριο κέρδους τους. Αυτό σε τελευταία ανάλυση δεν είναι αντίθετο στο «success story» – όπως λένε στην κοινωνία οι Κυβερνήτες μας και οι διαπλεκόμενοι δίαυλοι του νεοφιλελευθερισμού ηθικολογώντας υπερβατικά περί απληστίας, οι οποίοι στην ουσία υποστηρίζουν δίχως να το καταλαβαίνουν ένα Νεοκεϋνσιανιστικό θεώρημα – καθώς αυτό καθ’ εαυτό το «success story» αποσκοπεί εκτός από την μείωση του επιπέδου παραγωγής με την αύξηση της ανεργίας και στην μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, ώστε να επέλθει αύξηση στην ανταγωνιστικότητα τιμής.

Ετούτο πέραν του ότι συνεπάγεται την μείωση του εισοδηματικού μεριδίου της εργασίας στο ήδη δραματικά μειούμενο ΑΕΠ, καταλήγει στρατηγικά στην μείωση του εξωτερικού ελλείμματος με παράλληλη αύξηση των περιθωρίων κέρδους στις ολιγοπωλιακές κυρίως επιχειρήσεις.

Μετά από αυτό αναρωτιέστε, οι θιασώτες της κοινωνικής διάλυσης, ή τα «παπαγαλάκια» του καθεστώτος διαπλοκής, όπως και δήθεν αμερόληπτοι ξένοι σχολιαστές και αναλυτές, πώς απέτυχε το «success story» προσαρμογής στην ευρωζώνη, αφού… όλα δείχνουν πως πέτυχε. Πέτυχε στην κοινωνική και παραγωγική απορρύθμιση, αλλά απέτυχε στους διακηρυγμένους στόχους του και τώρα επανέρχονται τα «κακά» σενάρια εκ νέου. Γιατί απέτυχε στους οικονομικούς στόχους του, λοιπόν, και διαψεύδονται έτσι καθημερινά από την ίδια την πραγματικότητα όλοι οι κυβερνητικοί και οι φορείς της προπαγάνδας τους; Ή, αν προτιμάτε, γιατί το «success story», ενώ επιτυγχάνει στις καταστροφικές του παρενέργειες, αποτυγχάνει στους διακηρυγμένους στόχους ανάκαμψης που το ίδιο θέτει τα τελευταία τουλάχιστον τρία χρόνια;

Διότι, αγαπητοί φίλοι, το σοκ παρατράβηξε, έχοντας την πολιτικομεγαλοεπιχειρηματική τάξη να εκμεταλλεύεται υπέρμετρα το δέος που προκάλεσε στην Ελληνική κοινωνία η στρατηγική που υιοθέτησε σε συνεργασία με την Τρόικα. Εμπιστεύτηκαν και επένδυσαν πολιτικά/επικοινωνιακά πάρα πολύ στο δέος, πιστεύοντας πως θα μπορούσε αυτό να ενισχύσει τη μακρά πορεία του σοκ για την ελληνική κοινωνία, εθνική οικονομία και αγορά. Έτσι την έπαθαν! Το σοκ ήταν για να λειτουργήσει σύμφωνα με τις αρχικές προδιαγραφές της Τρόικας για μια διετία, άντε για μια τριετία το πολύ, και όχι για μα εξαετία ή επταετία! Τώρα πλέον χάθηκε ο έλεγχος και το καθεστώς αναζητεί τρόπο διαφυγής από την παγίδα στην οποία είναι εγκλωβισμένο ή μέσω εκλογών, ή… αυτό δεν θέλω ούτε να το σκέπτομαι!

Τί «ξέφυγε» από τους παράγοντες της Τρόικας και το οικονομικό επιτελείο της Συγκυβέρνησης; Αυτά που υποστήριζα και τα οποία είναι καλά θεμελιωμένα σήμερα στην σύγχρονη θεωρία της επιστήμης της Εθνικής Οικονομίας: την προσαρμογή της παραγωγής στη ζήτηση υπό το συγκεκριμένο καθεστώς πτώχευσης στην Ελλάδα, καθώς και τον υπονομευτικά για το «success story» συνδυασμό τριών μειώσεων: Μείωση της παραγωγικότητας της εργασίας, μείωση της ικανότητας αξιοποίησης του παραγωγικού δυναμικού, κατακόρυφη μείωση στην απόδοση του παγίου κεφαλαίου.

Αυτές οι μειώσεις σε συνδυασμό ρίχνουν την οικονομία σε ένα φαύλο κύκλο, στον οποίο εκτός από την μείωση του διαθέσιμου εισοδήματος από την εργασία, παρατηρούμε και μείωση, αντί για αύξηση, του εισοδήματος από την εκμετάλλευση κεφαλαίου, με παράλληλη και φυσιολογική αύξηση της αξίας του ιδιωτικού χρέους, πέραν της αύξησης του δημόσιου χρέους που οφείλεται στη γενικότερη στρατηγική εσωτερικής υποτίμησης της Τρόικας.

Αυτό βεβαίως εισαγάγει την Ελληνική Οικονομία στο φάσμα της μείωσης της παραγωγής, ως συνάρτηση της μείωσης της εσωτερικής ιδιωτικής κατανάλωσης, ενώ παράλληλα διαμορφώνει δυναμική σταδιακής αύξησης των καθαρών εξαγωγών εξαιτίας της περιορισμένης έστω μείωσης των εγχώριων τιμών και της αναλογικά πολύ μεγαλύτερης του εγχώριου εισοδήματος και όχι εξαιτίας της ανάπτυξης μέσω της σύγχρονης τεχνολογικά βιομηχανίας.

Και αυτό θεωρείται λόγος για να θριαμβολογεί η προπαγάνδα της συγκυβέρνησης κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς στην Ελλάδα, αντί να αποτελεί ερέθισμα για έκφραση μεγάλης ντροπής! Θα έπρεπε να ντρέπονται αντί να θριαμβολογούν οι υποστηριχτές των Μνημονίων και συνυπογράψαντες την ελεεινή αναθεωρημένη Δανειακή Σύμβαση, καθώς δεν μπορεί παρά να γνωρίζουν ότι η μεθοδολογία της εσωτερικής υποτίμησης που ακολουθήθηκε και ακολουθείται στο πλαίσιο του ατομικού μηχανισμού για την Ελλάδα (εξαίρεση), δεν επρόκειτο ποτέ να οδηγήσει σε προσαρμογή στην ευρωζώνη.

Ήταν από την αρχή βέβαιο, όπως με αρκετές παρεμβάσεις μου κατέστησα σαφές επίσης από την αρχή, πως η εσωτερική υποτίμηση θα μπορούσε να ικανοποιήσει τους στόχους Τρόικας – ελληνικής κυβέρνησης, μόνον στον βαθμό που η μικρή σχετικά ελληνική οικονομία χαρακτηριζόταν από υψηλό τεχνολογικό και οργανωτικό επίπεδο, εξαγωγική βιομηχανία με συγκεκριμένη εμπορική στόχευση και επενδύσεις που θα ενίσχυαν έναν στρατηγικά προσδιορισμένο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα.

Η ρευστοποίηση των περιουσιακών στοιχείων του δημοσίου τομέα και η παράλληλη μείωση δημοσιονομικού και εμπορικού ελλείμματος σε μια υπανάπτυκτη σχετικά (με όρους ευρωζώνης) τεχνολογικά χώρα, αποτελούσε μια μορφή καταστροφής για την καταστροφή. Αυτό ορίζει σήμερα το αδιέξοδο της χώρας και καθιστά το «success story» μονόδρομο για την απόκλιση και όχι την σύγκλιση της οικονομίας της χώρας στο πλαίσιο της ΟΝΕ. Αυτή η «επιτυχία» είναι που στρώνει τον δρόμο για να εξελιχθεί η συντεταγμένη πτώχευση της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης σε περιορισμένη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ, με την έννοια του «διπλού νομισματικού», όπως επανειλημμένως έχω εξηγήσει. Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα των ενεργειών του λεγόμενου «κλαμπ της δραχμής», αλλά συνέπεια της στρατηγικής του «κλαμπ του ευρώ». Το τελευταίο είναι αυτό που προκαλεί σύγχυση στην άρθρωση πολιτικής σήμερα στην Ελλάδα, ενώ θα γίνει στοιχείο, όπως προβλέπω, μεγαλύτερης σύγχυσης την αμέσως επόμενη περίοδο μέχρι τις εκλογές.

Η εσωτερική υποτίμηση δεν ήταν το «σωστό κόλπο» για την Ελλάδα, ούτε καν στο πλαίσιο μιας νεοφιλελεύθερης πολιτικής. Όσο για το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή», όπως επέμενα από την αρχή, ήταν απολύτως παραπλανητικό, όχι επειδή δεν έχει έννοια η άρθρωση επιχειρημάτων για τον τρόπο που η Ελλάδα θα μπορούσε, αναπτύσσοντας μία διαλεκτική αυτόνομης ανάπτυξης με δικό της νόμισμα, να θεμελιώσει μία στρατηγική σοβαρής εναντίωσης στο αντιπληθωριστικό δόγμα και τις επιλογές της κεντροευρωπαϊκής ελίτ, αλλά επειδή αρθρώθηκε για να δημιουργήσει έναν απατηλό κοινωνικό διχασμό. Αυτός ο διχασμός, στον βαθμό που πέτυχε τους επικοινωνιακούς του στόχους, ενίσχυσε το δέος που προκύπτει από την διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης, διασκεδάζοντας τα πραγματικά αίτια της αποτυχίας του σοκ. Μόνον προσεγγίζοντας και αναλύοντας αυτά τα αίτια, όπως σκιαγραφήθηκαν στο σημερινό άρθρο, θα μπορούσε κανείς να θεμελιώσει με αντικειμενικό τρόπο πολιτικές προτάσεις για μία εναλλακτική διακυβέρνηση.

Περισσότερα

Το πολιτικό μυστικό του Σόϊμπλε λύνει το μυστήριο της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ Wolfgang Schäuble ως δεσπόζουσα «πολιτικοφιλοσοφική» οντότητα στα ευρωπαϊκά πράγμα και ως σύμβολο Νέας Ηγεμονίας έχει ένα μυστικό, το οποίο αν διερευνήσεις θα καταλάβεις απλά, αφάνταστα απλά, την κρίση. Θα «μαρτυρήσω» το μυστικό, μια και σε λίγους μήνες θα περάσουμε, υποθέτω, από την δεύτερη φάση της Ευρω – κρίσης, στο τέλος της οποίας βρισκόμαστε σήμερα, στην τρίτη και φαρμακερή. Δηλαδή αποφασιστική, που θα μεταβάλει την Ένωση ως δομή. Τα τρία αυτά στάδια αντιμετώπισης του χάους που προκαλεί η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρωζώνη απειλώντας την με αποσύνθεση περιγράφονται από το εγελιανό σχήμα: Θέση, Αντίθεση, Σύνθεση.

Προσέξτε κάτι που θα φανεί ίσως παράδοξο. Ο χριστιανοδημοκράτης Wolfgang Schäuble, όπως ακριβώς και η σύγχρονη κεντροευρωπαϊκή ελίτ, σκέφτεται και λειτουργεί στο πλαίσιο της εγελιανής δομής: Οι οικονομικές σχέσεις, όπως άλλωστε και ιστορία που δεν διακρίνεται από αυτές, φαντάζουν σε ετούτους ως μονόδρομος με αρχή και τέλος.

Περισσότερα

Δυο ήττες που ισούνται με μια κοινωνική καταστροφή

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

O Δημήτρης Γιαννακόπουλος προσεγγίζει την ανασύσταση του Αυταρχικού Κράτους της Δεξιάς.

Μέχρι σήμερα έδειξα πώς η ελληνική κρίση ορίζεται στο πλαίσιο δύο πολιτικών ηττών: μια εθνική – αστική εντός της ΕΕ και μια σοβαρή ήττα του εργατικού κινήματος στο εσωτερικό. Αν ο αναγνώστης μπορέσει να συνδυάσει αυτά τα δύο, πράγμα που δεν μπόρεσαν να κάνουν ολοκληρωμένα και με ειλικρίνεια μέχρι στιγμής οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, θα καταλάβει πώς δομείται η πραγματικότητα εντός της οποίας ορίζει και διαπραγματεύεται τον εαυτό του και σε μεγάλο βαθμό ποιες είναι οι προοπτικές της εθνικής οικονομίας και του πολιτικού μας συστήματος.

Δηλαδή, μελετώντας σε συνδυασμό τις δύο ήττες, θα μπορούσε κανείς να ορίσει το σημερινό πολιτικό φαινόμενο στην Ελλάδα ολοκληρωμένα, και επ’ αυτού να προτείνει συλλογικές δράσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Όποιος δεν σκέφτεται έτσι, δεν στοχάζεται πολιτικά. Όποιος δεν στοχάζεται πολιτικά είτε είναι τυφλός, εκδικητικός φορέας κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων, που μισεί τους εργαζόμενους, είτε φοβισμένος ή συμπλεγματικός πολέμιος των κεφαλαιοκρατών, εμφορούμενος από μίσος και αγανάκτηση για την ίδια την εργασία.

Περισσότερα

Η Ελλάδα στον απατηλό πόλεμο για ένα κάλπικο ευρώ…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Φίλε αναγνώστη, ακόμη δεν κατάλαβες ότι βιώνεις τις συνέπειες ενός ακήρυχτου, απατηλού οικονομικού πολέμου [phony (phoney) war] στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης; Όχι, δεν σε άφησαν να καταλάβεις όσοι σου έμαθαν πως «τα φάγαμε όλοι μαζί», πως «η υπαγωγή της χώρας σε καθεστώς Ευρωπροτεκτοράτου αποτελεί μονόδρομο σωτηρίας του έθνους και του λαού», πως «αξίζει κάθε θυσία σε κοινωνικό και ατομικό επίπεδο για να παραμείνει η χώρα στην ευρωζώνη», πως… «την λίστα την έφερε ο Στουρνάρας και κακώς χαρακτηρίζεται ως λίστα Λαγκάρντ, λίστα Στουρνάρα έπρεπε να αποκαλείται»!

Πόλεμος διεξάγεται στην ΕΕ, με το τσουρουφλισμένο από τη διεθνή χρηματοπιστωτική κρίση κεφάλαιο να επιτίθεται στην εργασία για να αυξηθεί η παραγωγή υπεραξίας και να επανεκκινήσει ο οικονομικός κύκλος του καπιταλισμού, ενώ το κέντρο πολώνει την συσσώρευση κεφαλαίου και την ανάπτυξη υπέρ αυτού και εις βάρος της περιφέρειας. Και η Ελλάδα, φίλε, κατάντησε περιφέρεια της ευρωπεριφέρειας! Κάποιοι ευθύνονται γι’ αυτό, δεν είναι έτσι;

Περισσότερα

Ο αντιλαϊκός λαϊκισμός σαρώνει μια “λάθος” χώρα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Στη σημερινή Ελλάδα διακρίνουμε τρεις μορφές λαϊκισμού που προφασίζονται ότι κάνουν πολιτική ή πράγματι κάνουν πολιτική: τον παραδοσιακό λαϊκισμό της αριστεράς, τον ακροδεξιό/ρατσιστικό λαϊκισμό και τον αντιλαϊκό λαϊκισμό. Οι δύο πρώτοι είναι τα απομεινάρια μιας ιστορικής εποχής που παρέρχεται, δίχως να μας ρωτήσει και να ενδιαφερθεί για την συναίνεσή μας.

Ο τελευταίος είναι το τραγικό σύμπτωμα της επικράτησης αυτών που πασχίζουν να ορίσουν μια νέα τάξη πραγμάτων, όπου το υποκείμενο δεν θα διαχωρίζεται από το αντικείμενο, αλλά το πρώτο θα αναπαρίσταται με την μορφή του δεύτερου, η κοινωνία επίσης δεν θα διαχωρίζεται από την αγορά, το αρσενικό από το θηλυκό, ενώ η γνώση παύει να ορίζεται ως εξέλιξη της σχέσης εργασίας-ζωής-γλώσσας.

Περισσότερα

Γιατί η Ελλάδα κατάντησε σκουπίδι και ποια η προοπτική της

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δεν κυβερνούμε, δεν αποφασίζουμε, δεν συμμετέχουμε καν στην διαδικασία διαχείρισης του πλούτου που παράγουμε, ούτε στην διαμόρφωση της σχέσης κεφαλαίου-εργασίας στην χώρα μας. Βιώνουμε την απόλυτη εθνική ομηρία και κοινωνική εξαθλίωση.

Η Ελλάδα κατάντησε σκουπίδι. Το τσαλακωμένο τενεκεδάκι στον ευρωμονόδρομο, που ο ένας θέλει να κλωτσήσει αριστερά και ο άλλος δεξιά για να συνεχιστεί η διεθνής νομιμοποιητική διαδικασία του αντιπληθωρισμού, ως μοντέλου Νέας Ηγεμονίας στην Ευρώπη. Ή το σκουπίδι που η Γερμανική κυβέρνηση και η βιομηχανική ελίτ της Ευρώπης σπρώχνει με το πόδι κάτω από το χαλάκι.

Περισσότερα

Τα μονά – ζυγά και τα παραπλανητικά ενός ξεπεσμένου καθεστώτος

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Ανησυχώ καθώς τα τελευταία εικοσιτετράωρα, μετά την φάρσα με την δόση σε συνδυασμό με την υπερψήφιση των μέτρων που την καθιστούν κεντρικό στοιχείο ανωμαλίας (πολιτικής και οικονομικής), η διαπλοκή έρχεται να συμφωνήσει μ’ εμένα μεταξύ άλλων που θέσαμε από την αρχή την ελληνική κρίση σε διεθνοπολιτικό επίπεδο, και την ορίσαμε ως ενδοκαπιταλιστικό και ηγεμονικό παίγνιο.

Είχαμε δίκιο σε όλα, δεν διαστίζει να παραδεχτεί πλέον η διαπλοκή, βλέποντας πως ακόμη και για την δόση εκτιμούσαμε άριστα: θα την πάρουμε, αλλά τεμαχισμένη, τμηματικά και σε «καθυστερημένες» δόσεις, έγραφα με απόλυτη βεβαιότητα, συναρτώντας την αφήγηση της «δόσης» με την αφήγηση του δημόσιου χρέους και όχι με εκείνη των δημοσιονομικών, όπως έπρατταν οι φορείς της διαπλοκής και η κυβέρνηση του Μεγάλου Συνασπισμού της.

Περισσότερα

Με το ένα χέρι στην Καρδιά και με το άλλο στο Σύνταγμα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Ήρθε η στιγμή οι κοινοβουλευτικοί, γυναίκες και άνδρες, να ορθώσουν το ανάστημα που τους προσδίδει το εκλογικό σώμα και να τιμήσουν την βούληση του ελληνικού λαού. Να πουν, δηλαδή, όχι στο νέο πακέτο μέτρων, το οποίο στην μια πλευρά γράφει φτωχοποίηση, στην άλλη ξεπούλημα στρατηγικών τομέων της οικονομίας, στην τρίτη μεγέθυνση της ανισότητας και δραματική ύφεση της οικονομίας και στην τέταρτη υποτελή πολιτεία με αντισυνταγματική μεθόδευση.

Ήρθε μια από τις σπάνιες στιγμές που επιφυλάσσει η πολιτική ιστορία μιας χώρας, οι Έλληνες βουλευτές με το ένα χέρι στην καρδιά και με το άλλο στο Σύνταγμα, να υπερασπιστούν το μέγιστο αγαθό ενός δημοκρατικού εθνικού κράτους: την λαϊκή κυριαρχία. Το πολίτευμα της Ελλάδας συνεχίζει να είναι Προεδρευόμενη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία. Ας μην μετατραπεί σε προεδρευόμενη κοινοβουλευτική δικτατορία των δανειστών της χώρας. Ήδη το πρώτο βήμα έγινε προς αυτή την κατεύθυνση με τον άθλιο «ατομικό μηχανισμό» στον οποίο ενέταξε την χώρα ο κ. Παπανδρέου με την σύμπραξη πολιτικών δυνάμεων που εκφράζουν συμφέροντα τραπεζιτών. Το δεύτερο βήμα έγινε από τις ηγεσίες της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς με την αποδοχή μίας πρωτοφανούς σε αντεθνικό και αντιλαϊκό πνεύμα, στα ιστορικά χρονικά, αναδιάρθρωσης του δημόσιου χρέους, υπαγορευμένη από τα ίδια συμφέροντα και σε συνεννόηση με την γερμανική ηγεσία.

Περισσότερα