Γιατί οι ελίτ ποντάρουν στον Αλέξη;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕίναι πρόδηλο πως οι ελίτ της ΕΕ, όπως και η διαπλοκή στο εσωτερικό της Ελλάδας ποντάρουν σε αυτές τις εκλογές στον Αλέξη Τσίπρα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές πριν από πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τι άλλαξε μέσα σε έξι μήνες για μια τόσο σοβαρή μεταστροφή του σύγχρονου ευρωπαϊκού και εθνικού παράγοντα ηγεμονίας; Γιατί, με μια κουβέντα, οι πακτωμένες ελίτ στο ευρωπαϊκό σύστημα και στην Ελλάδα ποντάρουν σήμερα στον Αλέξη, σε αντίθεση με τη στάση των περισσοτέρων από αυτούς κατά την προηγούμενη προεκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα;

Θα επιχειρήσω να απαντήσω αφάνταστα λιτά σε αυτό το κρίσιμο με όρους ηγεμονίας και προοπτικής για την Ελλάδα, ερώτημα. Διότι ποντάροντας στον Αλέξη, οι ελίτ και οι διαπλεκόμενοι έρχονται να ικανοποιήσουν μία πλειάδα στόχων.

Μέσω της στρατηγικού χαρακτήρα υποστήριξης του Αλέξη Τσίπρα, έτσι ώστε να είναι αυτός – σε αντίθεση με την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου και του Αντώνη Σαμαρά – που παρά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου για την Ελλάδα και την υποταγή του στη λογική και στους όρους της τρόικας για να συνεχιστεί και να επεκταθεί η δανειακή σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους της στην ευρωζώνη, να συνεχίσει ως πρωθυπουργός και την επόμενη μέρα, επιλύεται το ζήτημα της αντιπολίτευσης και σταθεροποιείται ο μονόδρομος που χάραξε η τρόικα στην διαμόρφωση των ελληνικών πολιτικών.

Άρα, αν κερδίσει τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας, σταθεροποιείται με όρους εμπειρισμού το καθεστώς που επέβαλλε στην Ελλάδα η τρόικα και το οποίο, παρά τις απειλές και τους κλυδωνισμούς, δεν επηρέασε σοβαρά το καθεστώς διαπλοκής που ορίζει την ελληνική πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Εάν μετά τις εκλογές σχηματίσει κυβέρνηση ο Αλέξης Τσίπρας, ασχέτως αν συμπράξουν αναγκαστικά σε αυτήν κεντροαριστερές και κεντροδεξιές δυνάμεις, θα συνεχίσει να μην έχει αντιπολίτευση από τους «μνημονιακούς» αυτούς χώρους. Και έτσι η μοναδική αντιπολίτευση θα προέρχεται από λιγότερο ή περισσότερο συκοφαντημένους και απαξιωμένους αντιευρωπαϊστές είτε της αριστεράς, είτε της δεξιάς, οι οποίοι στο πλαίσιο του νέου κεντρικού πολιτικού αφηγήματος των Βρυξελλών, θα ταυτίζονται ως τα αντιδραστικά άκρα που από κοινού αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της Ευρώπης και στην διάλυση του ενωτικού εγχειρήματος μετά την κατάρρευση του διπολισμού.

Περισσότερα

Η χρηματοπιστωτική κρίση της Ελλάδας έγινε ξανά ένα κρίσιμο ευρωπαϊκό και διεθνές πρόβλημα…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δεν σου κρύβω αναγνώστη μου πως νοιώθω ικανοποιημένος για δύο πράγματα: (1) βλέποντας οι πληροφορίες που προσέφερα και οι εκτιμήσεις που δοκίμασα για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης του ελληνικού ζητήματος της ευρωζώνης να επαληθεύονται από τα γεγονότα και (2) παρατηρώντας η κυβέρνηση Τσίπρα, μετά από παλινωδίες, αντιφάσεις και παιδιάστικους ακροβατισμούς να ευθυγραμμίζεται απολύτως με την στρατηγική που άρθρωσα και υπερασπίζομαι σθεναρά για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Προφανώς δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο για το διαφαινόμενο, αμιγώς κοινωνικοοικονομικό αποτέλεσμα αυτής της σαφώς πλέον δρομολογημένης  συμφωνίας, η οποία βασίζεται σε μια χαλαρότερη μορφήconditionality [: ρευστότητα έναντι κοινά συμπεφωνημένων – ουσιαστικά επιβαλλομένων – μεταρρυθμιστικών μέτρων της ελληνικής κυβέρνησης με τους λεγόμενους Θεσμούς] και σε μια διαδικασία διαδοχικών μνημονίων (memorandum of understanding –MoU), τα οποία θα υφίστανται τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει οριστική διευθέτηση του ελληνικού δημοσίου χρέους προς τους εταίρους-πιστωτές των ελληνικών αρχών και εξοφληθεί ή θεωρηθεί πως εξοφλήθηκε το ΔΝΤ. Δυστυχώς, έστω και μερικώς αναθεωρημένο υπέρ του κοινωνικού κράτους, το υφιστάμενο πρόγραμμα στο οποίο δέσμευσε την χώρα η προηγουμένη κυβέρνηση θα επεκταθεί με την υψηλή – και δυστυχώς μυστική – πολιτική, ωστόσο, να ρυθμίζει την οικονομία του και όχι το αντίστροφο, όπως συνέβαινε από την αρχή της εμπλοκής της τρόικας στα ελληνικά πράγματα μέχρι σήμερα.

Περισσότερα

Οι διαπραγματεύσεις με τους θεσμικούς εταίρους και η πορεία της χώρας

Άρθρο του Γιώργου Α. Παπανδρέου,
Προέδρου του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών

Η Ευρωπαϊκή Ένωση διαχειρίστηκε την οικονομική κρίση από το 2008 ως ένα εσωτερικό ζήτημα των χωρών που επλήγησαν από αυτήν. Μετέθεσε έτσι, όλο το βάρος προσαρμογής στα επιμέρους κράτη – μέλη, αντί να δει τις συστημικές αδυναμίες του ΕΥΡΩ και τις διεθνείς παραμέτρους. Καλλιέργησε με τον τρόπο αυτό τον εθνικισμό και την εσωστρέφεια. Τις προκαταλήψεις και το διχασμό.

Η τελική έκβαση του «ελληνικού ζητήματος«, θα έχει καθοριστική σημασία για την εξέλιξη της Ευρώπης αλλά και της περιοχής.

Αν αποτύχουμε, ούτε οι Έλληνες, ούτε άλλος ευρωπαϊκός λαός θα βγει κερδισμένος.

Θα θριαμβεύσουν τα αρνητικά στερεότυπα μεταξύ των λαών, των πολιτών της Ευρώπης. Θα ζήσουμε την έξαρση του εθνικισμού και την αναζήτηση αποδιοπομπαίων τράγων για αυτήν την κακή εξέλιξη. Θα ακολουθήσουν αλληλοκατηγορίες, που θα δηλητηριάσουν περαιτέρω το ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Η αποτυχία θα ρίχνει νερό στο μύλο όσων υιοθετούν ακραίες φωνές και πρακτικές – λαϊκιστικές, εθνικιστικές, ακόμη και φασιστικές.

Περισσότερα

Όλοι τώρα πιέζονται για πολιτική συμφωνία που θα φέρει εκλογές!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μπορεί οι παράγοντες της τρόικας και η γερμανική κυβέρνηση να μην συμμερίζονται την αισιοδοξία της κυβέρνησης ότι βρισκόμαστε λίγο πριν από μια νέα συμφωνία για το ελληνικό ζήτημα της ευρωκρίσης, αλλά η αλήθεια είναι πως η διαπιστούμενη απόσταση στις τεχνικού χαρακτήρα διαπραγματεύσεις «εκβιάζει» πλέον ανελαστικώς τα πράγμα για μια πολιτική συμφωνία, τώρα!

Η ελληνική κυβέρνηση μπορεί να «παίζει» άτσαλα με αλλοπρόσαλλη τακτική, αλλά στρατηγικώς κινείται μάλλον σωστά – τουλάχιστον κατανοητά σε ό, τι με αφορά! Όμως θα ήταν δικό μου «ατόπημα» στρατηγικής και ηθικής αν αυτή τη στιγμή ανέλυα διεξοδικώς το στρατήγημα της κυβέρνησης Τσίπρα! Θα έκανα ζημιά στην ελληνική πλευρά …και δεν θα το κάνω! Θα δοκιμάσω, ωστόσο, να το περιγράψω γενικά ως στρατηγικό σχήμα: Η κυβέρνηση επιχειρεί να διαρρήξει το πέπλο υποκρισίας που καλύπτει τους ηγέτες της ΕΕ, οι οποίοι κρύβονται πίσω από τους λεγόμενους Θεσμούς και πίσω από τους υπαλλήλους της τρόικας που εμφανίζονται να διαπραγματεύονται με τις ελληνικές αρχές και να φέρει έμμεσα το ελληνικό ζήτημα στο ευρωπαϊκό και διεθνές πολιτικό προσκήνιο. Και αυτό απαιτούσε και απαιτεί πολύ παρασκήνιο και μυστική πολιτική – και όχι απλώς μυστική διπλωματία – με το οποίο είμαι προσωπικώς αντίθετος, αλλά δεν γινόταν αλλιώς από τη στιγμή που χάθηκε πολύτιμος χρόνος και δεν επιχειρήθηκε αμέσως μετά τις εκλογές πολιτική διευθέτηση με ριζική ανατροπή της θεσμικής διάστασης των διαπραγματεύσεων. Η στρατηγική αυτή της κυβέρνησης δεν είναι απαλλαγμένη από κινδύνους που αφορούν κυρίως σε προσωρινά, περιοριστικά μέτρα στον χρηματοπιστωτικό τομέα.

Περισσότερα

Μια συμφωνία φλου, είναι μια καλή συμφωνία στη συγκυρία του ελληνικού ζητήματος!…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΩς ιδιοσυγκρασία και γενική παιδεία αντιπαθώ τις φλου καταστάσεις, εικόνες και μορφές. Τα πρώτα 40 χρόνια της ζωής μου αποστρεφόμουν οτιδήποτε «flou», όπως και κάθε «Μπάμπη τον φλου», μέχρι που η εμβάθυνση στην πολιτική μεθοδολογία και η επαγγελματική μου εμπειρία με οδήγησαν να καταλάβω την δύναμη του «ρευστού» και την κυριαρχία του επί του «στερεού».

Διαπίστωσα, λοιπόν, εκεί γύρω στα 40 την κοινωνικοοικονομική δύναμη και την πολιτική δυναμική του – ας πούμε – ασαφούς, αβέβαιου, μη ποσοτικώς καθορισμένου, σχετικά χαλαρού σημειολογικώς και ανοιχτού σε διαφορετικές ερμηνείες. Και έτσι τα επόμενα 15 χρόνια, μέχρι σήμερα δηλαδή, ουσιαστικά ταλαιπωρούμαι και ταλαιπωρώ τον κόσμο μου με την πολιτική «μηχανική των ρευστών»!

Συνεχίζω να μην τα πηγαίνω καλά με τον «Μπάμπη τον φλου», συνεχίζω να μην γουστάρω καταστάσεις, στάσεις και προγράμματα φλου, αλλά τώρα ξέρω το πρόβλημα (μου) και τη «λύση» του! Το πρόβλημα είναι πως η ζώσα πραγματικότητα είναι ρευστή και η λύση του προβλήματος βρίσκεται σε μια διαρκή διαπραγμάτευση οντολογικού χαρακτήρα. Μόνον που αυτό δεν μπορεί να καταλήξει σε ένα σεβαστό, από τους συμμετέχοντες σε μια κοινή δράση, προσωρινό αποτέλεσμα χωρίς επιστημονικώς ορισμένα κριτήρια! Επί των κριτηρίων δεν μπορεί να υπάρχει «φλου», αν θέλεις να καταλήξουμε κάπου και να συζήσουμε ενδεχομένως!

Περισσότερα

Ο Χειμώνας, η Άνοιξη, το πήδημα και η ανάγκη εκλογών…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα μέτρα λιτότητας επηρεάζουν και την γραφή μου και έτσι σήμερα θα είμαστε στεγνοί, δραματικά απέριττοι και σχετικά σύντομοι. Για να κάνουμε οικονομία (με την κακιά έννοια) καταφεύγουμε πρώτα στα γνωστά, μέσω του Διονυσίου Σαββοπούλου: Τον χειμώνα ετούτο άμα τον πηδήσαμε / Γι’ άλλα δέκα χρόνια άιντε καθαρίσαμε…

Για να τον «πηδήσουμε» και να μην μας «πηδήξει» καθολικώς και μοιραίως, απαιτούνται αμέσως εκλογές. Η περίοδος χάρητος προς την κ. Μέρκελ κάποτε θα πρέπει να τελειώσει, μήπως και αρχίσουμε την πολιτική διαπραγμάτευση με τις Βρυξέλλες και το Βερολίνο με μεσολαβητές κάποιους που τρώγονται είτε η Γερμανία να εγκαταλείψει το Ευρώ, είτε να προχωρήσουμε σε ουσιαστική οικονομική ένωση με μεταφορά ηγεμονίας από το Βερολίνο στις Βρυξέλλες (προσοχή, δεν εννοώ μόνον την διοίκηση Ομπάμα, είναι και άλλοι με παρόμοιες επιθυμίες, αλλά δεν τους αναφέρω, καθώς έχουν εταιρείες οι άνθρωποι και δεν συμφέρει να… προκαλούν ανοιχτά!).

Περισσότερα

Η σημασία του “θέλουμε την Ελλάδα στο Ευρώ”

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Αν θέλεις να καταλάβεις προς τα που κινείται η ελληνική κρίση, προσπάθησε να κατανοήσεις τι σημαίνει αυτό που εκστομίζουν, ο ένας μετά τον άλλον και από κοινού, οι ηγέτες της ευρωζώνης. Ακόμη και μετά από φαινομενικά άσχετες με το ελληνικό ζήτημα συναντήσεις, δηλώνουν στα ΜΜΕ: «Θέλουμε να παραμείνει η Ελλάδα στο Ευρώ».

Άραγε, γιατί επιμένουν σε αυτή την αφήγηση, η οποία μετατρέπει την πιστωτική κρίση της Ελλάδας όχι απλώς σε διαταραγμένη σχέση με την ευρωζώνη, αλλά σαφώς σε κρίση παραμονής της χώρας σε αυτήν; Γιατί τέτοιο ζήτημα δεν ηγέρθη και δεν εγείρεται ως προς άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν ανάλογο ή αντίστοιχο πιστωτικό πρόβλημα; Γιατί το καθεστώς της εσωτερικής διαπλοκής και ο Μεγάλος Συνασπισμός που κυβερνά εγκλώβισαν την Ελλάδα σε αυτήν την πολιτική αφήγηση, η οποία προεκλογικά εκφράστηκε δια του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή», που υποστηρίζεται από το ισχυρό πολιτικό σημαίνον, φασιστικού ασφαλώς τύπου: «όλοι μαζί τα φάγαμε»; Αν απαντήσεις σε αυτά τα ερωτήματα, όχι απλώς θα προσεγγίσεις αντικειμενικά την κρίση, αλλά θα αντιληφθείς επιπλέον που βρίσκεσαι ως χώρα (παράγοντας) στο διεθνές παιχνίδι της διευθέτησης/αναθεώρησης των οικονομικών σχέσεων εντός της Νέας Οικονομίας και ποιες δυνατότης υφίστανται για δράση.

Περισσότερα

“Με αφορμή την επίσκεψη Μέρκελ”

Γράφει ο Μαυροζαχαράκης Μανόλης,
Κοινωνιολόγος – Πολιτικός Επιστήμονας

Η επικείμενη επίσκεψη της Άγκελα Μέρκελ στην Ελλάδα ερμηνεύτηκε σε πρώτη φάση από τα διεθνή και εγχώρια ΜΜΕ ως θετικός οιωνός για την εκταμίευση της πολυπόθητης δόσης των 31,5 δις. Το αργότερο ωστόσο μετά την συνέντευξη του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, στο γερμανικό κανάλι ZDF το βράδυ της Κυριακής που πέρασε κατέστη σαφές ότι το ζήτημα της καταβολής της επόμενης δόσης προς την Ελλάδα δεν συνδέεται με την επίσκεψη της καγκελαρίου αλλά πολύ περισσότερο με την τήρηση των δεσμεύσεων που έχουν υπογράψει οι ελληνικές κυβερνήσεις στα πλαίσια των μνημονίων.

Η επίσκεψη της Μέρκελ λοιπόν δεν σημαίνει και εκταμίευση της δόσης, αφού πρόκειται για ένα ζήτημα που προϋποθέτει θετική έκθεση της τρόικας όπως υπονόησε εκ νέου ο Σόιμπλε. Τίθεται όμως το ερώτημα πως αλλιώς να ερμηνεύσει κανείς την επίσκεψη Μέρκελ. Με βάση τις επίσημες ερμηνείες η επίσκεψη είναι μια ένδειξη σεβασμού και αναγνώρισης όπως τονίζει ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Γκίντο Βεστερβέλε.

Περισσότερα

Η επιχείρηση «βρείτε τα»

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Στην πλέον αποφασιστική φάση εισέρχεται η επιχείρηση «βρείτε τα» των σύγχρονων «εγγυητριών δυνάμεων» της Ελλάδας, που εμφανίζονται με το θεσμικό προσωπείο του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της Κομισιόν. Οι δυνάμεις αυτές αποφάσισαν να διασφαλίσουν ότι θα κάνουν ό,τι μπορούν ώστε η χώρα να μην καταλήξει σε στάση πληρωμών, με την προϋπόθεση ότι ΠΑΣΟΚ και ΝΔ θα συμφωνήσουν πως θα συνεργαστούν στενά για την ολοκλήρωση ενός μακροχρόνιου προγράμματος μεταρρυθμίσεων, το οποίο τώρα αποκαλούν «αναδιοργάνωση». Οι εγγυητές μετά από ένα διάστημα διαφωνιών και εσωτερικών τριβών, κατέληξαν ότι η θεραπεία – σοκ που αρχικά επέλεξαν, προκαλεί επικίνδυνες δυσλειτουργίες στην ελληνική κοινωνία και ότι δίχως να αλλάξουν οι στόχοι του μνημονίου, πρέπει να μεταβληθεί η διαμόρφωση του περιεχομένου του και το σχετικό timing. Οι άνθρωποι θέλουν να δώσουν χρόνο στο πολιτικό σύστημα και γενικότερα στο καθεστώς να αναδιοργανωθεί, δίχως να κινδυνεύσει με κατάρρευση εξαιτίας των αποτελεσμάτων της θεραπείας – σοκ που αρχικά επελέγη. Επ’ αυτού μας προϊδέασε ο πρόεδρος της ΕΕ Χέρμαν βαν Ρόμπαϊ, ενώ φίλοι που δεν συνηθίζουν να μας λένε ψέματα και που γνωρίζουν από πρώτο χέρι τις προθέσεις των ΗΠΑ και της Γερμανίας ως προς το ελληνικό ζήτημα, μας διαβεβαιώνουν ότι έχουν καταλήξει στην ανάγκη σύνταξης ενός νέου μνημονίου που θα αντικαθιστά το υπάρχον και θα γεφυρώνει τον σημερινό εξατομικευμένο μηχανισμό με τον προσωρινό μηχανισμό και τον υπό διαμόρφωση και κύρωση μόνιμο European Stability Mechanism (ESM).

Το περιεχόμενο αυτού του νέου μνημονίου συζητείται αυτή τη στιγμή σε πολιτικό, αλλά και σε τεχνικό επίπεδο μεταξύ των φορέων της τρόικας. Τίποτα όμως δεν πρόκειται να ανακοινωθεί σχετικά προτού ξεκαθαρίσει η υπόθεση στην Πορτογαλία, προτού αναοριοθετηθούν οι προβλέψεις του προϋπολογισμού στην Ελλάδα και εξειδικευτούν τα εισπρακτικά μέτρα και προτού καταλήξουν στον τρόπο της λεγόμενης επιμήκυνσης του παλαιού χρέους, που αντί για αναδιάρθρωση ίσως καταλήξουμε να αποκαλείται αναδιοργάνωση του δημόσιου χρέους. Αυτό θα είναι το κερασάκι στην τούρτα της φτωχοποίησης που θα τοποθετηθεί δίπλα στο άλλο κερασάκι της επιμήκυνσης του δανείου της τρόικας. Μέχρι τότε οι πάντες θα προφασίζονται ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο και ότι τα μέτρα φτωχοποίησης στην Ελλάδα θα επιτρέψουν τη δανειοδότηση της χώρας από τις χρηματαγορές, δίχως να υπάρξει ανάγκη αυτή να γίνει «μπαλάκι» από τον ένα μηχανισμό στον άλλον.

Περισσότερα