Κομισιόν: Nέα μέτρα το 2016. Ανάπτυξη από το 2017

Εντελώς ξαφνικά και με την αξιολόγηση ακόμη ανοιχτή, η Κομισιόν φαίνεται να ζητά ήδη νέα μέτρα για την τρέχουσα χρονιά. Παράλληλα, τονίζεται ότι η ανάπτυξη δεν θα έρθει μέσα στο 2016 όπως αναμενόταν αλλά την επόμενη χρονιά, ενώ θα καταγράψει 0,7% ύφεση η ελληνική οικονομία φέτος.

Περισσότερα

Η κηδεμονία του Αλέξη από την Angela παραλύει την εξωτερική πολιτική!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤου Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Προφανώς το ζήτημα της εξέλιξης και διαχείρισης της ελληνικής κρίσης συνδέεται με την μορφή και την στρατηγική ανάπτυξης των διεθνών σχέσεων και της εξωτερική πολιτικής της Ελλάδας – της κυβέρνησης στενότερα. Σε καμία περίπτωση όμως δεν θα έπρεπε να επιτρέψουμε η μορφή διαχείρισης της οικονομικής κρίσης, που επέλεξε η σημερινή κυβέρνηση με την υποστήριξη ολόκληρου σχεδόν του πολιτικού συστήματος – σε συνέχεια της προηγούμενης  διαχείρισης των δύο προηγούμενων μνημονίων, ιδίας μεθοδολογίας με το παρόν – να αποτελέσει το μοντέλο που θα ορίσει τις διμερείς σχέσεις της Ελλάδας με τρίτες χώρες, τις διεθνείς σχέσεις, την διπλωματική της προσωπικότητα και την εξωτερική πολιτική της χώρας.

Περισσότερα

Η χρηματοπιστωτική κρίση της Ελλάδας έγινε ξανά ένα κρίσιμο ευρωπαϊκό και διεθνές πρόβλημα…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δεν σου κρύβω αναγνώστη μου πως νοιώθω ικανοποιημένος για δύο πράγματα: (1) βλέποντας οι πληροφορίες που προσέφερα και οι εκτιμήσεις που δοκίμασα για την εξέλιξη της διαπραγμάτευσης του ελληνικού ζητήματος της ευρωζώνης να επαληθεύονται από τα γεγονότα και (2) παρατηρώντας η κυβέρνηση Τσίπρα, μετά από παλινωδίες, αντιφάσεις και παιδιάστικους ακροβατισμούς να ευθυγραμμίζεται απολύτως με την στρατηγική που άρθρωσα και υπερασπίζομαι σθεναρά για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Προφανώς δεν θα μπορούσα να πω το ίδιο για το διαφαινόμενο, αμιγώς κοινωνικοοικονομικό αποτέλεσμα αυτής της σαφώς πλέον δρομολογημένης  συμφωνίας, η οποία βασίζεται σε μια χαλαρότερη μορφήconditionality [: ρευστότητα έναντι κοινά συμπεφωνημένων – ουσιαστικά επιβαλλομένων – μεταρρυθμιστικών μέτρων της ελληνικής κυβέρνησης με τους λεγόμενους Θεσμούς] και σε μια διαδικασία διαδοχικών μνημονίων (memorandum of understanding –MoU), τα οποία θα υφίστανται τουλάχιστον μέχρι να υπάρξει οριστική διευθέτηση του ελληνικού δημοσίου χρέους προς τους εταίρους-πιστωτές των ελληνικών αρχών και εξοφληθεί ή θεωρηθεί πως εξοφλήθηκε το ΔΝΤ. Δυστυχώς, έστω και μερικώς αναθεωρημένο υπέρ του κοινωνικού κράτους, το υφιστάμενο πρόγραμμα στο οποίο δέσμευσε την χώρα η προηγουμένη κυβέρνηση θα επεκταθεί με την υψηλή – και δυστυχώς μυστική – πολιτική, ωστόσο, να ρυθμίζει την οικονομία του και όχι το αντίστροφο, όπως συνέβαινε από την αρχή της εμπλοκής της τρόικας στα ελληνικά πράγματα μέχρι σήμερα.

Περισσότερα

Από τον δεξιό αυταρχισμό και τον κεντρώο καρναβαλισμό στον αριστερόμορφο παιδισμό!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δυστυχώς, η πολιτική κριτική μου προς την κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα δεν φαίνεται να πιάνει τόπο! Η ίδια μορφή κριτικής έμοιαζε να κατασκευάζει πολιτικό χώρο και να έχει κάποιο αντίκτυπο, κάποια επίδραση με την έννοια του impact, όσο ο ΣΥΡΙΖΑ βρισκόταν στα πρόθυρα της εξουσίας, ενώ σήμερα δεν θα έλεγα πως έχει!

Μάταια προσπάθησα να δείξω την κρίσιμη, κατά την άποψή μου, υφολογική διάσταση του πολιτικού προβλήματος στη σημερινή Ελλάδα. Οι διαμορφωτές των αποφάσεων και της κοινής γνώμης στην Ελλάδα βρίσκονται στον κόσμο που έχει αντικειμενικά καταρρεύσει εξαιτίας των πραγματικών (οικονομικών, κοινωνικών και πολιτισμικών) επιπτώσεων της μακρόχρονης κρίσης. Όντες οι ίδιοι φορείς ενός ύφους εξουσίας και κριτικής προς την εξουσία που έχει συνδεθεί με την ερημοποίηση του ελληνικού πολιτικοοικονομικού και παραγωγικού χώρου, μοιάζουν ανίκανοι για μια υφολογική υπέρβαση που θα σηματοδοτούσε πολιτικώς μια νέα μεταπολίτευση.

Περισσότερα

Bloomberg: Η Μέρκελ ετοιμάζει διάγγελμα

Γράφει ο Κωνσταντίνος Μπαλτάς

Δημοσίευμα του Bloomberg αναφέρει πως η καγκελάριος σχεδιάζει να απευθύνει διάγγελμα προς τον Ελληνικό λαό αν επιτευχθεί συμφωνία. Βασικός λόγος για αυτή την κίνηση θα είναι η πίεση μιας πιθανής “εξέγερσης” του ενός τρίτου της κοινοβουλευτικής της ομάδας, η οποία επηρεάζεται από τις τάσεις που θέλουν η Γερμανία να σκληρύνει τη στάση της προς την Ελλάδα.

Η Μέρκελ θα επιχειρήσει με αυτόν τον τρόπο να εξηγήσει η ίδια γιατί είναι προς το συμφέρον της Ευρώπης και της Γερμανίας η διάσωση της Ελλάδας και να αμβλύνει τις κινήσεις ανταρτών βουλευτών της. Σύμφωνα με αξιωματούχος που επικαλείται το Bloomberg, η Γερμανίδα Καγκελάριος σε αυτό το διάγγελμα, θα εξηγήσει στο γερμανικό λαό τους γεωπολιτικούς κινδύνους και την αστάθεια της περιοχής, έτσι όπως θα αναδειχθούν σε περίπτωση που η Ελλάδα αποχωρήσει από το ευρώ.

Περισσότερα

Όταν είδηση γίνεται ο σκύλος που δάγκωσε άνθρωπο!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Σε περιόδους δομικής κρίσης ενός συστήματος ηγεμονίας είδηση δεν είναι ο άνθρωπος που δάγκωσε σκύλο, αλλά ο σκύλος που δάγκωσε άνθρωπο. Και στην Ελλάδα βιώνουμε πλέον μια μακρόχρονη και πολυσύνθετη κρίση: κρίση οικονομική, πολιτισμική, κοινωνική, υφολογική και κρίση διακυβέρνησης της ευρωζώνης, όπου μεταβάλλεται σε κανόνα το δάγκωμα του σκύλου από τον άνθρωπο!

Πρόκειται για την ολική ανατροπή του γνωστικού συστήματος που διαμόρφωνε τις τάξεις πραγμάτων – που όριζε την εθνική μας κανονικότητα στην Ελλάδα. Πρόκειται, αγαπητέ αναγνώστη, για την πλήρη ανατροπή της σημασίας της θεσπισμένης και άτυπης βίας, όπως και του ανταγωνισμού, στο πλαίσιο των ατομικών μηχανισμών προσαρμογής της ελληνικής κοινωνίας και αγοράς (: δανειακές συμβάσεις, μνημόνια) στην οικονομετρική φιλοσοφία της ευρωζώνης.

Περισσότερα

Γιατί οι Ευρωπαίοι πιέζουν την Ελλάδα για δημοψήφισμα

Τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα πρέπει να αντισταθεί σε ένα δημοψήφισμα εξηγεί ο επικεφαλής του Συμβουλίου για την Παγκόσμια Ανάπτυξη του Μπαράκ Ομπάμα, Μομάμεντ Ελ Εριάν, ερμηνεύοντας την αντιστροφή των Ευρωπαίων απέναντι στο ζήτημα σε αντίθεση με την πρόταση του Γιώργου Παπανδρέου το 2011.

Με άρθρο του στο Bloomberg, ο οικονομικός σύμβουλος της Allianz υπενθυμίζει τις αντιδράσεις που είχε πυροδοτήσει η πρόταση του τότε πρωθυπουργού το 2011 που τον ανάγκασαν να πάρει πίσω τις όποιες σκέψεις για δημοψήφισμα. «Την τελευταία εβδομάδα το σκηνικό αντιστράφηκε: Οι Ευρωπαίοι, με πρώτη τη Γερμανία, προτείνουν να τεθεί σε δημοψήφισμα το αν οι Έλληνες θα αποδεχθούν τα αιτήματα των πιστωτών για τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις ή τελικά θα αποχωρήσουν από την ευρωζώνη. Αυτή τη φορά, όμως, αντίθετη είναι η ελληνική κυβέρνηση», γράφει ο Ελ Εριάν.

Περισσότερα

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΟΝ… ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ή «Μωραίνει Κύριος ους βούλεται απωλέσαι»

Ν. ΣκουλάςΤου Νίκου Ε. Σκουλά

Είχα καταλήξει στην απόφαση να μην ξαναγράψω για την απελπιστική πια κατάσταση στην οποία έχουμε περιέλθει ως χώρα και ως κοινωνία αλλά και για τις οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που μας επηρεάζουν τόσο έντονα.

Αισθάνομαι ότι, όσοι εξ ημών ασχολούμαστε μ’ αυτά τα θέματα, έχουμε γίνει κουραστικοί, προκαλώντας την πλήξη, μια και δεν έχουμε καμιά επίδραση στην ανάσχεση της κάθετα κατηφορικής πορείας που ακολουθούμε χωρίς ελπίδα σωτηρίας.

Καταλήγω λοιπόν, για μια τελευταία φορά, πριν την οριστική κατάρρευση, ως κύκνειο άσμα ενός δυσφορούντος πολίτη, μετά από 48 χρόνια αγώνα, να τα πω, να ξεσκάσω, να εκτονωθώ, ίσως εξυπηρετώντας προσωπικό, υπαρξιακό κίνητρο.

Περισσότερα

Τι λένε στελέχη τραπεζών για την κρίση

Θα υπάρξει συμφωνία με την τρόικα, υπάρχει εναλλακτικό σχέδιο σε περίπτωση εξόδου από το ευρώ;

Ανέφικτος είναι πλέον ο στόχος συνολικών χρηματοδοτήσεων προς νοικοκυριά και επιχειρήσεις 10 δισ. ευρώ για το 2015, όπως αρχικά είχαν αξιολογήσει οι τράπεζες, σύμφωνα με συγκλίνουσες τραπεζικές εκτιμήσεις που διατυπώθηκαν την Τρίτη στο τραπεζικό συνέδριο της Ελληνικής Εταιρείας Διοικήσεως Επιχειρήσεων (ΕΕΔΕ) και μεταφέρει το ΑΜΠΕ.

Τα ανώτερα διευθυντικά στελέχη των συστημικών τραπεζών εξέφρασαν την αισιοδοξία τους ότι η χώρα θα παραμείνει στην Ευρωζώνη καθώς θα υπάρξει συμφωνία με τους εταίρους μας, δηλώνοντας κατηγορηματικά ότι δεν εξετάζουν και δεν εργάζονται σε κανένα άλλο εναλλακτικό σενάριο (όπως έξοδο από ευρώ κλπ).

Περισσότερα

Έσωσαν τις τράπεζες

Γ. ΠιπερόπουλοςΣχολιάζει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Ξαφνιάζει το περιεχόμενο σημερινού άρθρου του CNBC με τον χαρακτηριστικό τίτλο

“Ποιός πρέπει να κατηγορηθει για την Ελληνική κρίση;”

Μια ματιά εδώ –  http://www.cnbc.com/id/102601088

Όπου ο καθηγητής του MIT και πρώην πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας Κύπρου και μέλος του ΔΣ της Ευρωπαϊκής κεντρικής Τράπεζας (2007-2012) κ. Αθανάσιος Ορφανίδης σημειώνει ότι είναι πλέον ρουτίνα να κατηγορείται για την τρέχουσα κρίση η Ελληνική Κυβέρνηση (που έχει βέβαια μέχρι ένα βαθμό μέρος των ευθυνών) ΑΛΛΑ το βασικό λάθος έγινε τον Μάη του 2010 όταν η Γερμανία επέλεξε να ΣΩΣΕΙ τις ΤΡΑΠΕΖΕΣ επιβάλλοντας στην Ελλάδα ένα “ανεφάρμοστο” πρόγραμμα.

Μια ματιά στο σύντομο βιογραφικό του κ. Ορφανίδη εδώ: https://mitsloan.mit.edu/faculty/detail.php?in_spseqno=54058

Περισσότερα

Ο ιδεολογικός διχασμός Βερολίνου – Αθήνας, πέρα από τον λαϊκισμό!

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑκόμη και σοβαροί άνθρωποι στην Ελλάδα και στην Γερμανία έχουν υποταχθεί στην πολιτισμική, διανοητική και ευρύτερα γνωστική φτήνια και αναπαράγουν μια λαϊκιστική πολιτική αφήγηση, στο πλαίσιο μιας ατέρμονης προστριβής μεταξύ της γερμανικής και της ελληνικής κυβερνήσεως.

Η φάρσα αυτή μάλλον παρατράβηξε και ήρθε η στιγμή να απομυθοποιηθεί, για να πάψει να εμφανίζεται σαν πολιτική άποψη η χυδαία πρόκληση που ενυπάρχει σε αυτήν την προστριβή.

Ποτέ δεν έμπλεξα – και δεν σε έμπλεξα αναγνώστη μου – σε αυτήν την διαδικασία που αποτελεί μια συγκρουσιακή φάρσα, σαν αυτή που λαμβάνει χώρα καθημερινά στα τηλεπαράθυρα: Βλέπεις δύο πολιτικούς να «σκοτώνονται», θορυβώντας βάρβαρα μέσα στην οθόνη σου, δια της διαδικασίας των αντεγκλήσεων, που συνιστούν προσβολή της αναφερομένης ταυτότητας του καθενός από αυτούς και όχι στο επίπεδο των ιδιαίτερων συμφερόντων που αυτοί εκφράζουν – εάν πράγματι εκφράζουν! Αυτό αποκαλείται προστριβή και διαφέρει οντολογικώς από την διένεξη, την σύγκρουση μεταξύ ταξικά διαρθρωμένων συμφερόντων δηλαδή.

Περισσότερα

Παίρνουμε ασπιρίνες, λες να μείνουμε έγκυοι;

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔιαβάζω τις γελοιότητες περί οικονομικής ανάπτυξης, η οποία συνδέεται με το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα και την απολύτως μυθοποιημένη επιστροφή της Ελλάδας στην χρηματαγορά και δεν ξέρω αν θα πρέπει να γελάσω ή να κλάψω για την κατάντια της ελληνικής δημοσιογραφίας.

Υπήρξα για λίγο περισσότερο από δύο δεκαετίες δημοσιογράφος, άρα δεν θα μπορούσα να καγχάσω ειρωνικά, αλλά αποκλειστικά να θρηνήσω για την κατάντια οικονομικών εφημερίδων που συμπεριφέρονται σαν αθλητικές παλιοφυλλάδες και πολιτικών εφημερίδων που ελέγχονται από την Διαπλοκή και συμπεριφέρονται σαν κομματικο-επιχειρηματικά όργανα μιας κάστας που ελέγχει την δομή του πολιτικοοικονομικού συστήματος προς όφελός της.

Τα ελληνικά ΜΜΕ – αποτελώντας την μοναδική εξαίρεση εντός του κλαμπ των ευρωπαϊκών χωρών που βιώνουν φαινόμενα οικονομικής κρίσης – αποδείχθηκε την τελευταία πενταετία-εξαετία πως είναι τα ελεεινότερα, τα πλέον παραπλανητικά και αποπροσανατολιστικά για τον λαό και πως τα ίδια είναι κεντρικό στοιχείο της πολύμορφης και πολυδιάστατης πλέον ελληνικής κρίσης. Σε ό, τι μάλιστα αφορά στο επίπεδο των οικονομικών ειδήσεων και της ανάλυσης, δεν είναι υπερβολή αν ισχυριστώ πως αποτελούν την επιτομή της ασχετοσύνης και της χυδαιότητας, νομίζοντας πως απευθύνονται σε χούλιγκαν του νεοφιλελευθερισμού ή άσχετους με την εθνική οικονομία επίδοξους, ή απλώς κατά απόλυτη φαντασία, μάνατζερ και μπίζνεσμαν!

Διαβάζω την είδηση πως σύμφωνα με αμερικανούς επιστήμονες οι μικρές δόσεις ασπιρίνης μπορεί να αυξάνουν την γονιμότητα των γυναικών και σκέπτομαι πως έτσι ακριβώς αντιλαμβάνονται και υμνούν την οικονομική πολιτική της κυβέρνησης ΝΔ-ΠΑΣΟΚ οι λογής-λογής διαπλεκόμενοι και ο προπαγανδιστικός τους μηχανισμός στην χώρα μας. Πιστεύουν πως με μερικά πακέτα ασπιρινών, που με νεοφιλελεύθερη συνταγή και την τεχνογνωσία και επιτροπεία της Τρόικας, επιβάλλονται με δικτατορικό τρόπο σε εργαζόμενους και αυτοαπασχολούμενους θα μπορούσαν να καταστήσουν γόνιμη την Ελλάδα και εγκύους τους Έλληνες! Δηλαδή διαφημίζουν πως τώρα πια ο δρόμος της ανάπτυξης είναι ανοιχτός και πως δεν μένει σε εμάς τους έλληνες παρά να στηρίξουμε εκλογικώς εκείνους ακριβώς που πτώχευσαν την χώρα και φτωχοποιούν την ελληνική κοινωνία, για να τιμήσουμε προφανώς την συνεισφορά τους στην σύγχρονη παλιγγενεσία του έθνους μας εντός της αγοράς που έχει ήδη και ουσιαστικά απορρίψει περισσότερους από τα δύο τρίτα εκ των ελλήνων από τους κόλπους της!

Είναι διπλά αγύρτες, καθώς μετά τον μονόδρομο του ατομικού μηχανισμού που οι ίδιοι χάραξαν και υποστήριξαν ρίχνοντας την ελληνική οικονομία σε βαθιά ύφεση (: recession), τώρα με τα πακέτα των μέτρων και την χρηματοπιστωτική πολιτική που ακολουθούν και δοξάζουν, την εγκλωβίζουν σε θεσμικό, χρόνιο depression, δηλαδή σε διαρθρωτική μορφή κατάρρευσης, με ανυπολόγιστες κοινωνικοπολιτικές συνέπειες και απόλυτη καταστροφή των λαϊκών και μεσαίων στρωμάτων. Σε αυτά τα κοινωνικά στρώματα, μάλιστα, απευθύνονται και με απίθανα ψεύδη, παραμυθία και πολιτικάντικα, εκβιαστικά καμώματα επιχειρούν για άλλη μια φορά να υφαρπάξουν την ψήφο τους ως ψήφο-ανοχής προς αυτούς!

Κοιτάξτε, ας σταματήσει η ποδοσφαιροποίηση των οικονομικών της εθνικής οικονομίας. Η μείωση του επιπέδου εισοδήματος στα λαϊκά και μεσαία στρώματα, η ανεργία και τα λουκέτα στην αγορά οφείλονται σε δύο παράλληλα αίτια: στην μείωση της δημόσιας δαπάνης και στην ξαφνική απαξίωση κεφαλαίου, στο πλαίσιο μιας εσωτερικής υποτίμησης με δύο σκέλη, την απαξίωση της εργατικής δύναμης και το σκάσιμο της φούσκας που δομούσε τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας, άλλοτε του ΠΑΣΟΚ και άλλοτε της ΝΔ, που είχε δημιουργήσει η άμετρη χρηματοοικονομική επέκταση για σειρά ετών.

Προσπαθήστε να καταλάβετε πως το μέγα ζήτημα σήμερα, που δεν αντιμετωπίζει το πρόγραμμα της Τρόικας και οι απίθανοι άνθρωποι που κυβερνούν ως πολιτικοί κλόουν, είναι η απαξίωση του εργατικού δυναμικού της Ελλάδας και η δραματική υποχώρηση της τιμής της εργατικής δύναμης σε απόλυτη συνύφανση με την βίαιη συρρίκνωση ολόκληρων κλάδων της οικονομίας. Ο συνδυασμός αυτός προκαλεί καθίζηση στο εισόδημα και καταβύθιση του ΑΕΠ, ενώ καθιστά το δημόσιο χρέος μη διαχειρίσιμο. Ποιό ήταν το αρχικό αίτιο αυτού; Μα η πολιτική αυτών που σήμερα διεκδικούν την ψήφο μας αντί να κρύβονται: ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, με τα κανάλια τους, τα ακροδεξιά τους μορφώματα, τις «ελιές» και τα «ποτάμια» τους! Αυτοί ήταν που διαμόρφωσαν το καθεστώς της σωρευτικής διόγκωσης αντιπαραγωγικών επενδύσεων, τις οποίες προωθούσαν επί μακρού και στο πλαίσιο της Διαπλοκής και των πελατειακών σχέσεων, προσδίδοντας στην οικονομία μια υπερβάλλουσα και δραματικά αναντίστοιχη με την εσωτερική παραγωγή, χρηματοπιστωτική επέκταση. Αυτή η έντονη στρέβλωση οδήγησε στο έντονο ξεφούσκωμα των πλέον αντιπαραγωγικών επενδύσεων, οι οποίες ασφαλώς κατέρρευσαν με ρυθμό πολύ ταχύτερο από εκείνον με τον οποίο πραγματοποιήθηκαν και έτσι η οικονομία εισήλθε σε φάση περιδίνησης, σε φάση depression (: διαρθρωτική κρίση ως κοινωνικοοικονομική κατάρρευση) με τον ατομικό μηχανισμό και την στρατηγική της Τρόικας να ενισχύουν αντί να αντιστρέφουν αυτή την διαδικασία.

Προδήλως, η εύθηνη της ΕΕ και της ΕΚΤ είναι τεράστια για το depression της ελληνικής οικονομίας, το οποίο σε κρίσιμο βαθμό είναι προϊόν των δικών της χρηματοπιστωτικών πολιτικών και της διαδικασίας προσαρμογής στην ΟΝΕ. Μετά, μάλιστα, την σύνταξη και εφαρμογή στην πράξη του ατομικού μηχανισμού, μέρος της ευθύνης περνά και στο ΔΝΤ. Τα αρνητικά πραγματικά επιτόκια που δημιουργούσε για την Ελλάδα η πολιτική της ΕΚΤ, σε συνδυασμό με τα συνεχή ελλείμματα των εγχώριων δημοσιονομικών χρήσεων, για την συντήρηση του δικομματικού κράτους ΝΔ-ΠΑΣΟΚ, η αποβιομηχάνιση και η συρρίκνωση του πρωτογενούς τομέα της οικονομίας βρίσκονται στο φόντο της διαθρωτικής κρίσης, ενώ μπροστά από αυτά βρίσκεται η διαχείριση της κατάρρευσης από το καθεστώς (εσωτερικό και εξωτερικό) που την προκάλεσε.

Οι διαχειριστές, λοιπόν, της ελληνικής κατάρρευσης, ντόπιοι και ξένοι, έρχονται σήμερα και με θράσος ομιλούν για προοπτική ανάπτυξης, εμφανίζοντας, μάλιστα, ασπιρινούλες με την μορφή δανειακής υποστήριξης και ψευδο-διαρθρωτικών αλλαγών, σε συνδυασμό με μία τραπεζική πολιτική που αποτελεί καθαρή ληστεία του ελληνικού λαού! Όχι, έτσι δεν μπορεί να επιτευχθεί κανενός είδους βιώσιμη ανάπτυξη για επαναθεμελίωση, σε υγιείς βάσεις αυτή την φορά, ενός Κράτους Δικαίου και Ευημερίας, το οποίο σε κάθε περίπτωση θα απαιτούσε η ανεργία να μειωθεί από το επίπεδο 35% που βρίσκεται ουσιαστικά σήμερα, σε σαφώς κάτω από το 8% με τάση να περιοριστεί στο 3%-4%, παράλληλα με μία δραστική μεταβολή της κλαδικής σύνθεσης – του παραγωγικού μοντέλου, έτσι όπως με δεκάδες άρθρα μου επιχείρησα να εξηγήσω μέχρι σήμερα. Αυτό με την σειρά του απαιτεί ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης, το οποίο ουδείς θα μπορούσε να υπερασπισθεί καλύτερα από τις πολιτικές δυνάμεις και τις προσωπικότητες που προτάσσουν την ριζοσπαστικοποίηση των δημοκρατικών θεσμών στην χώρα μας.

Ο εκφασισμός της ελληνικής κοινωνίας που παρατηρείται αυτή την περίοδο, είναι το πλέον φυσιολογικό φαινόμενο, στον βαθμό που μία κοινωνία εγκλωβιστεί στην διαρθρωτική κατάρρευση που αποδίδω με τον όρο depression. Για να είμαι, μάλιστα, δίκαιος – για πρώτη φορά στο ζήτημα – θα περίμενε κανείς ακόμη μεγαλύτερα ποτάμια και ροές κάθε μορφής από αριστερά και δεξιά προς τον φασισμό, λαμβάνοντας υπόψιν την κοινωνικοοικονομική διάρθρωση της μικρομεσαίας ελληνικής αστικής τάξης, την διάχυτη πολιτική κουλτούρα στην χώρα και την μορφή του depression. Ευτυχώς υπήρξαν συγκυριακές κοινωνικοπολιτικές καταστάσεις και ένας διεθνής περίγυρος που δεν επέτρεψαν και δεν επιτρέπουν την έκρηξη του φασιστικού φαινομένου στον τόπο μας. Οι κοινωνικοοικονομικές συνθήκες ήταν κατάλληλες, οι πολιτικές ευτυχώς δεν συνέδραμαν, παρότι με τον τρόπο τους ενισχύουν σήμερα τις κοινωνικοοικονομικές συνθήκες του εκφασισμού. Είναι μεν παράδοξο φαινόμενο, αλλά δυστυχώς αληθινό, που μπορεί να αποσοβηθεί αποκλειστικά με την άνοδο και την ανάληψη κυβερνητικής ευθύνης από την μεταρρυθμιστική αριστερά. Προφανώς παίρνοντας ασπιρίνες δεν πρόκειται να μείνουμε έγκυοι, κάτι άλλο χρειάζεται γι’ αυτό δίχως να αποκλείεται και η λήψη ασπιρινών. Αυτό ακριβώς «το κάτι άλλο» δεν είναι κάποιο μυστικό, αλλά αποκλειστικά ένα πρόγραμμα ανάπτυξης με την μορφή της αριστερής στην θέση της νεοφιλελεύθερης μεταρρύθμισης.

Περισσότερα

Τα Θεοφάνεια και η κρίση Δημοκρατίας στην Ελλάδα

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑπό τότε που το Βάπτισμα πολιτών και πολιτικών στην Δημοκρατία έπαψε να είναι «εν ύδατι», όπως το βάπτισμα «μετανοίας» του Ιωάννη, αλλά μετατράπηκε σε Βάπτισμα «εν Πνεύματι Αγίω», η Δημοκρατία έχασε την εννοιολογική αυτονομία της από τον καπιταλισμό και το όποιο κύρος της.

Τι λέει ο «ποιητής» στην πιο πάνω παράγραφο; Από τη στιγμή κατά την οποία η κοινοβουλευτική δημοκρατία παύει να αποτελεί μια αναπτυξιακή, παιδαγωγική διαδικασία γνήσιας ισονομίας, ισοπολιτείας και καθολικής ευημερίας (με δημόσια τα αγαθά του κοινωνικού μοντέλου και με πλήρη απολογισμό και διαφάνεια, δηλαδή) και μετατρέπεται σε κοινωνικοπολιτικώς ευλογημένη κατάσταση κατάκτησης προνομιών, πλουτισμού, ανάπτυξης του επιχειρηματικού πνεύματος και ταξικής κυριαρχίας, χάνει την έννοια της.

Στην Ελλάδα αυτή την περίοδο δεν διαδραματίζεται εντός της ολιστικής συνείδησής μας μια ακόμη καπιταλιστική κρίση, αλλά μια σοβαρή Κρίση του Δημοκρατικού Φαινομένου. Αυτή είναι η αλήθεια, την οποία αν δεν προσεγγίσεις, αποκλείεται να συμβάλλεις παραγωγικά σε μια δημοκρατική λύση, οποιασδήποτε ιδιαίτερης μορφής.

Μα εδώ δεν έχουμε να φάμε και να ζεστάνουμε το κοκαλάκι μας, με την δημοκρατία των μπουρζουάδων θα ασχολούμαστε; Μας κοροϊδεύεις και εσύ, δεν βλέπεις πως η δημοκρατία τους είναι η κομπίνα τους και ο τρόπος πολιτικής νομιμοποίησης των προκλητικών προνομίων τους, της οικογενειοκρατίας τους και της μίζας τους; Τα βλέπω, φίλε αναγνώστη, γι’ αυτό σου γράφω, επιχειρώντας για μια ακόμη φορά να ξεμπλέξω την πολιτική από τα Θεοφάνειά της, ή αν προτιμάς, την πλουραλιστική δημοκρατία από τον καπιταλισμό.

Φταίει ο αριστερός που ταυτίζει την πλουραλιστική δημοκρατία με τον καπιταλισμό, υπαινισσόμενος διαρκώς την αναγκαιότητα της δικτατορίας του προλεταριάτου; Φταίει όσο και ο δεξιός που ταυτίζει την δημοκρατία με την ευκαιρία για οικονομικό κέρδος, κατακτήσεις και προνόμια. Εδώ υπάρχει διαλεκτική σχέση «εν Πνεύματι Αγίω»: είναι εύλογο, αν και όχι πολιτικώς σοφό, ο αριστερός να αντιμετωπίζει έτσι την δημοκρατία (ως καπιταλιστική απάτη), από τη στιγμή που ο δεξιός την χρησιμοποίει αποκλειστικά για να ρυθμίσει υπέρ των κεφαλαιοκρατών την κοινωνική ανισότητα, διαμορφώνοντας διαρκώς τάξεις πραγμάτων που αποκλείουν τον εργαζόμενο, τον άνεργο και γενικότερα τον μη-κεφαλαιούχο, όχι απλώς από την ιδιοκτησία ή τον έλεγχο των μέσων παραγωγής, αλλά από την ίδια την ζωή του. Η ελληνική κρίση αυτό ακριβώς καταδεικνύει εμφατικώς: δεν είναι πως «πήραμε τη ζωή μας λάθος κι αλλάξαμε ζωή», αλλά πως η ζωή μας η ίδια είναι ένα «εκτός θέματος ζήτημα» και ασφαλώς δεν «βρίσκεται στα χέρια μας»! Είναι σαν η ζωή μας να είναι μια πολύ προσωπική υπόθεση πού ωστόσο αναφέρεται στην τσέπη μας, ενώ η περιουσία μας μια κοινωνική υπόθεση… και αυτό δυστυχώς αντηχεί φιλελεύθερα και δημοκρατικά σύμφωνα με την κυρίαρχη κοινή λογική!

Εδώ βρίσκεται η παγίδα στην οποία πέφτουν ταυτόχρονα αρκετοί, αν και όχι όλοι οι αριστεροί, αλλά όλοι ανεξαιρέτως οι δεξιοί: η ζωή μας δεν είναι προσωπική υπόθεση σε ένα σύστημα οικονομισμού, όπου ο καπιταλισμός ταυτίζεται με την δημοκρατία ως οι δύο όψεις του αυτού ηγεμονικού νομίσματος. Η ζωή μας σε αυτή την περίπτωση γίνεται αποκλειστικά κοινωνική υπόθεση και με αυτή την έννοια είναι εύλογη η άποψη μεγάλου τμήματος της αριστεράς για την πλουραλιστική δημοκρατία και απολύτως δικαιολογημένη ορθολογικά. Εύλογη και σε μεγάλο βαθμό δικαιωμένη ιστορικά αλλά όχι πολιτική.

Η δημοκρατία αποκτά πολιτικότητα μόνον αν αντιμετωπισθεί ως διαδικασία ανάπτυξης της ζωής και εξέλιξης της ελευθερίας μέσα σε ένα θεσμικό περιβάλλον διαρκώς διευρυνόμενης ισότητας. Αν την δεις ως καπιταλιστική κατάσταση ή ακόμη ως αστικό μηχανισμό που διορθώνει την τάση πόλωσης της ισχύος και του κεφαλαίου στον καπιταλισμό, λογικό είναι να την αντιμετωπίζεις και να την χρησιμοποιείς ως καπιταλιστικό εξάρτημα και εργαλείο. Έτσι οποιαδήποτε κρίση στο καπιταλισμό (κρίση δηλαδή στο μοντέλο συσσώρευσης και αναδιανομής, συνήθως μέσω σοβαρής διαταραχής στο χρηματοπιστωτικό καθεστώς) ανάγεται σε κρίση της δημοκρατίας και αντιμετωπίζεται δυστυχώς πολιτικώς διαστροφικά.

Αν, ωστόσο, την Δημοκρατία την αντιμετωπίσεις (βιο)πολιτικά και όχι οικονομιστικά (: όλα είναι οικονομία), συνεχίζοντας να την βλέπεις υλιστικά και όχι ιδεαλιστικά – το βάπτισμα σου δηλαδή σε αυτήν να γίνεται «εν ύδατι» – τότε ίσως την δεις με άλλο μάτι. Η κοινοβουλευτική δημοκρατία έχει έννοια μόνον στον βαθμό που ριζοσπαστικοποιηθεί ως διαδικασία στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πλουραλισμού. Να κάνει τι δηλαδή; Να αντιμετωπίσει θεσμικά την βία της καπιταλιστικής διαδικασίας και να συμφιλιώσει τον καθένα μας με την ιδέα πως είμαστε και θα παραμείνουμε διχασμένα υποκείμενα μέχρις ότου αναπτύξουμε την οργανωτική και παραγωγική τεχνολογία που θα κάνει τον σοσιαλισμό αυτονόητη πραγματικότητα. Με αυτή την έννοια η πλουραλιστική δημοκρατία μόνον στο βαθμό που αποτελέσει μια σοσιαλιστική αφήγηση και όχι καπιταλιστική (με την έννοια που την χρησιμοποιούν οι περισσότεροι σήμερα, είτε από την δεξιά, ασφαλώς, είτε από την αριστερά) θα αποκτήσει πολιτικότητα σχετικά αυτονομημένη από την κλασική κατηγοριοποίηση των οικονομικών μοντέλων. Μόνον έτσι η δημοκρατία θα μπορούσε να αποκτήσει σοβαρή καταστατική υπόσταση και να πάψει να ετεροκαθορίζεται από την διάσταση του κεφαλαίου και του κεφαλαιοκρατικού ανταγωνισμού. Μόνον έτσι η δημοκρατία θα μπορούσε να υπερβεί δημιουργικά για την ανθρωπότητα την κλασσική οικονομική οντολογία, διαπραγματευόμενη ένα νέο «συμβιβασμό» με τους νόμους της ζωής και όχι του κεφαλαίου. Να μεταβληθεί δηλαδή η δημοκρατία στο σημείο εκείνο (επίπεδο) όπου η οικονομία θα ξανασυναντά την ζωή, εσωτερικεύοντας την «ηθική του πραγματικού»   (Slavoj Žižek), σε αντίθεση με το σημείο εκείνο όπου βρισκόμαστε σήμερα: η καπιταλιστική διαδικασία να εμφανίζεται ως παραγωγός και ασφαλιστής της ζωής και από την διαστροφική αυτή σχέση να προκύπτει η ταξική αντιπαράθεση με την μορφή ενός αναγκαίου πολέμου για την επιβολή της δικτατορίας του προλεταριάτου.

Αν δεις την δημοκρατία ως πεδίο πολέμου με άλλα, μη-μιλιταριστικά, μέσα, ως επίπεδο σύγκρουσης για την τελική επικράτηση και την ολοκληρωτική ηγεμονία κεφαλαιοκρατών (αγορών) ή προλεταρίων, προφανώς την καταστρέφεις και μαζί με αυτήν την πιθανότητα η πολιτικοποίηση και ο πολιτικός αγωνισμός να διαμορφώσουν συνθήκες ουσιαστικής επανάστασης προς τον σοσιαλισμό. Και μια τέτοια επανάσταση θα μετέβαλε την οικονομία σε μια επιστήμη της ζωής και όχι της παραγωγής, αναπαραγωγής και διαχείρισης του κεφαλαίου, συναφή με την βιολογία μάλλον και όχι με την μηχανική. Έτσι δεν θα πολιτικοποιούσαμε την οικονομία, αλλά την ίδια την ζωή, μεταβάλλοντας με υλικά κριτήρια την διάσταση της αξίας και όχι με χρηματοπιστωτικά ή αγοραία που αφορούν στην νεκρή ύλη, ή ιδεαλιστικά, μιλώντας για μια ηθική αποκομμένη από τις σχέσεις και την μορφή παραγωγής και θεσμικής συγκρότησης τάξεων.

Η πλουραλιστική δημοκρατία για την οποία σου μιλώ μεταφέρει την σοσιαλιστική ιδεολογία και τον κοινωνικό αγωνισμό στην περιοχή της βιόσφαιρας και εκεί διαμορφώνει τις (νέες) καταστατικές αρχές της οικονομίας. Ξεκινά από την θεσμική συγκρότηση ενός αξιόπιστου περιβάλλοντος ισοτιμίας και ισοπολιτείας για να υπερασπιστεί τελικά ένα καθεστώς ισότητας σε όλα τα επίπεδα άρθρωσης της ανθρώπινης δραστηριότητας και του συμφέροντος. Αυτό δεν είναι φυσικά σοσιαλισμός, αλλά η πλέον έντιμη συνθήκη για να κατανοήσει και να εσωτερικεύσει ο κάθε πολίτης την ανάγκη του. Για να καταλάβουμε καλά όλοι πως ο σοσιαλισμός δεν επιβάλλεται, αλλά έρχεται και ωριμάζει στις συνειδήσεις ως διαδικασία διαρκούς εκδημοκρατισμού. Ο καπιταλισμός θα είναι τότε που θα έρθει να θολώσει τα νερά και να σου μιλήσει την γλώσσα της «αποτελεσματικότητας» και να σου πει πως ο οικονομικός σκοπός αγιάζει τα πολιτικά μέσα. Ο αριστερός τότε ίσως την πατήσει και απαντήσει με την ίδια γλώσσα της «αποτελεσματικότητας» και έτσι και οι δύο θα σε εγκλωβίσουν σε κάποιον ολοκληρωτισμό, σε κάποια μορφή συγκεντρωτικής εξουσίας και εσύ θα κληθείς απλώς να επιλέξεις στρατόπεδο.

Αν μάλιστα βιώνεις τα αποτελέσματα μιας δραματικής κρίσης όπως είναι σήμερα η Ελληνική, είναι πολύ εύκολο να ταυτίσεις την δημοκρατία με τον καπιταλισμό και την κρίση του και μια και δεν φαίνεται να μπορείς να αντιδράσεις πολεμικά κατά του καπιταλισμού (δεν έχουν διαμορφωθεί επαναστατικές συνθήκες), θα την πληρώσει η πλουραλιστική δημοκρατία. Αυτό θα είναι τραγωδία αν αφήσουμε να συμβεί, υπονομεύοντάς την καθημερινά μέσω ακραίου λαϊκισμού ή απλώς αδιαφορώντας, σε συνάρτηση με την προσβλητική για την δημοκρατία συμπεριφορά των κυβερνώντων.

Περισσότερα

2014, χρονιά ορόσημο για πόλεμο ή ειρήνη στην Ευρώπη

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Και η ειρήνη με τα υλικά του πολέμου κατασκευάζεται, μόνον που αυτή λειτουργεί υπέρ του ανθρώπινου παράγοντα, ενώ εκείνος εναντίον του. Το ζήτημα λοιπόν είναι αν αγωνιζόμαστε υπέρ της ζωής ή με κανόνα την καταστροφή της και υπέρ ενός ηγεμονικού (ή σκέτα οικονομιστικού) αγαθού.

Όσοι πιστεύουν πως αποκλειστικά μέσω του πολέμου σταθεροποιείται η ειρήνη, σε ένα άλλο ασφαλώς επίπεδο, ή όσοι καταφεύγουν σε πολιτικές αυταρχισμού («σοκ και δέος»), ή απλώς προπαγανδίζουν τέτοιες, που ενδυναμώνουν την αίσθηση της υπαρξιακής απειλής εναντίον συγκεκριμένων κοινωνιών, εθνών, μειονοτικών ομάδων, προσώπων, ή αγορών, για να «σεκιουριτοποιήσουν» (securitization, securitized issue) την διαδικασία έλεγχου επ’ αυτών, λειτουργούν υπέρ κάποιας ελίτ και κατατείνουν στην δημιουργία καθεστώτων οικονομισμού και απανθρωπισμού.

Εκεί όπου η «σεκιουριτοποίηση» της αγοράς ή ενός άλλου συμφέροντος (εθνικού, κοινωνικού ή ακόμη ταξικού) διαδέχεται, αντικαθιστά ή υποκαθιστά την πολιτικοποίηση (του) ετοιμάσου για άγριο πόλεμο. Ετοιμάσου για αίμα, δυστυχία, πολιτική διαστροφή, καταστροφή όλων των μορφών, έγκλημα κάθε είδους και στο τέλος… για την καθυπόταξή σου στον «σεκιουριτοποιητικό» παράγοντα (securitized actor) που θα επικρατήσει κατά την διένεξη.

Τρέμε τις πολιτικές που καταλήγουν σε ένα δίλημμα ασφαλείας (security dilemma), σε οποιαδήποτε μορφή διλήμματος ασφαλείας. Από εκεί και έπειτα μπαίνεις στο περιθώριο ή στην ουρά ή στο χαράκωμα και στο στρατόπεδο κάποιου πολιτικώς επιτήδειου αγύρτη του ηγεμονισμού. Έτσι μετατρέπεσαι σε πιόνι, σε μια σκακιέρα υψηλής στρατηγικής και αφάνταστα ταπεινών κινήτρων παραγόντων που εμφανίζονται νομιμοποιημένοι «ηθικά»! Παραγόντων που εμφανίζονται, μόνον αυτοί, αυθεντικοί γνώστες της αλφαβήτας της σωτηρίας σου και της ευημερίας σου, καθώς και ικανοί να σου προσφέρουν προστασία, από εκείνους τους «κακούς» που επιβουλεύονται την ασφάλειά σου. Τα «σεκιουριτιστικά» καθεστώτα είναι τα πλέον χυδαία καθεστώτα ηγεμονίας, τα πλέον λαϊκιστικά, τα πλέον βρώμικα, ύπουλα και απάνθρωπα.

Κοίταξε αναγνώστη μου, οι τρόποι αντιμετώπισης της ελληνικής κρίσης ήταν και παραμένουν δύο: δια της «σεκιουριτοποίησης» ή δια της πολιτικοποίησης. Ο δεύτερος τρόπος είναι ο δρόμος της ειρηνικής επίλυσης της κρίσης, ενώ ο πρώτος της πολεμικής. Η δική μου αφήγηση και το σύνολο των δράσεων και προτάσεών μου εδράζονταν στην πολιτικοποίηση, δηλαδή στην ειρηνική, μη-καταστροφική και δημοκρατική διευθέτηση της ελληνική κρίσης, τόσο υπέρ του συμφέροντος της ελληνικής κοινωνίας, όσο και υπέρ των επιμέρους ευρωπαϊκών λαών και της υπόθεσης της Ενωμένης Ευρώπης.

Μόνον η πολιτικοποίησης της ελληνικής κρίσης θα μπορούσε να υπηρετήσει την ειρηνική εξέλιξη στην υπόθεση της πολιτικοοικονομικής ένωσης της Ευρώπης. Δυστυχώς όμως η υπόθεση αυτή από την αρχή και από όλες σχεδόν τις πλευρές «σεκιουριτοποιήθηκε», είτε σκόπιμα και νεοφιλελεύθερα, είτε εθνικιστικώς, ή ακόμη αφελώς ή εκ του πονηρού ιδεολογικώς. Ο λαϊκισμός κάθε μορφής «σεκιουριτοποιεί», διαστρέφοντας την πολιτική ουσία της κρίσης. Και είναι εξίσου λαϊκιστικό, για παράδειγμα, το «πλεόνασμα υπάρχει» (Σαμαράς) με το «λεφτά υπάρχουν» (Παπανδρέου). Στην Ελλάδα μια και οι σχέσεις παραγωγής-εργασίας και χρέους-ΑΕΠ βρίσκονται στον «αέρα», αντί για την «πολιτική γλώσσα», σχεδόν όλοι οι παράγοντες που διαπραγματεύονται την κρίση, ομιλούν την «σεκιουριτιστική» με κεντρικό σημείο αναφοράς το ευρώ, φυσικά! Μοιάζει σαν ο «σεκιουριτισμός» της συγκυρίας να βασίζεται εξ ολοκλήρου στο κοινό νόμισμα, το οποίο ωστόσο συνδέεται με μια πολιτική η οποία εμφατικώς αντιστρατεύεται καί την παραγωγική ανασυγκρότηση καί την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, που με τη σειρά τους εμφανίζονται να διασφαλίζουν την οικονομική ανάπτυξη.

Όπως το «λεφτά υπάρχουν» οδήγησε στην χρεοκοπία (οικονομικό θάνατο της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης) και το «διάγγελμα Παπανδρέου από το Καστελόριζο», έτσι και το «πλεόνασμα υπάρχει» – υπό της συνθήκες που αυτό κατασκευάστηκε – θα οδηγήσει σε πολιτικό θάνατο εντός της ευρωζώνης και συνέχιση της ύφεσης το 2014. Και αυτό επειδή το «πλεόνασμα υπάρχει» «σεκιουριτοποιεί», αντί να πολιτικοποιεί την κρίση, ενισχύοντας το καθεστώς ηγεμονίας που την προκάλεσε και ενδυναμώνοντας την τάση μείωσης του εισοδήματος, της αξίας της ακίνητης περιουσίας και της επένδυσης, έτσι ώστε αυτό να έχει τις προϋποθέσεις να διατηρηθεί και μάλιστα μεγεθυνόμενο τα επόμενα χρόνια. Ωστόσο, αν πολιτικοποιούσες το δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας, πρωτογενές πλεόνασμα θα επεδίωκες και θα επιτύγχανες στη φάση της ανάπτυξης, ενώ τώρα «σεκιουριτοποιώντας» βυθίζει την οικονομία για δραματικά μεγάλο διάστημα στην ύφεση, καταστρέφοντας το ανθρώπινό σου κεφάλαιο και μια ολόκληρη γενιά ελλήνων.

Ποιο είναι άραγε το πρόσκαιρο αποτέλεσμα αυτής της «σεκιουριτοποίησης» στον ευρωπαϊκό οικονομικό χώρο; Η δραματική υποχώρηση της εξομάλυνσης της σχέσης μεταξύ του χρέους και των επιτοκίων, μέσω καί ενέσεων που δέχεται η ευρωζώνη από την ΕΚΤ, πράγμα που δημιουργεί μια άλλης μορφής, φούσκα, υπερεθνική αυτή τη φορά, στην ευρωζώνη. Βιώνουμε το εξής: η «σεκιουριτοποίηση» από τη μια πλευρά να καταστρέφει την ελληνική κοινωνία και να μεταβάλλει την Ελλάδα σε υποτελή πολιτεία, ενώ από την άλλη να διαμορφώνει συνθήκες γενικευμένης αποσταθεροποίησης στην ευρωζώνη και γενικότερα στην ΕΕ. Αυτό παραπέμπει στην επικράτηση ενός πολεμικού κλίματος στην Ευρώπη με την μορφή όλοι εναντίον όλων και δηλητηρίασης της ιδέας του ευρωπαϊσμού.

Αντίθετα η πολιτικοποίηση της οικονομικής κρίσης και της κρίσης του μοντέλου διακυβέρνησης (και ηγεμονίας) της ΕΕ – που συνδέεται άμεσα με το πρώτο – θα όριζε τις εξελίξεις στην Ευρώπη με όρους ειρήνης και συνεργασίας και όχι πολέμου από τη νέα χρονιά (2014). Δυστυχώς η φωνή ημών των ευρωπαϊστών της αριστερής μεταρρύθμισης, οι οποίοι αγωνιζόμαστε για την πολιτικοποίηση στη θέση της «σεκιουριτοποίησης» δεν είναι ισχυρή και δεν έχει μεγάλη διείσδυση εξαιτίας αντικειμενικών ιστορικών εμποδίων και υποκειμενικών αδυναμιών.

Θα κλείσω αυτό το πρωτοχρονιάτικο σημείωμα κυνικά: Η σημερινή Ευρώπη αν επιθυμεί να εξελιχθεί μετανεωτερικά και μεταβιομηχανικά σε μια πραγματικά ενωμένη, ειρηνική περιοχή, πόλο της παγκόσμιας ηγεμονίας, πρέπει να εγκαταλείψει τον «σεκιουριτισμό» σε όλα τα επίπεδα και να προχωρήσει με γοργά και αποφασιστικά βήματα στην «βιοπολιτική» (: πολιτικές για την θεμελίωση ενός σοσιαλδημοκρατικού (με την κλασική έννοια) καθολικού καθεστώτος εφημερίας για όλους τους πολίτες της Ένωσης που θα εμπνέεται και θα λειτουργεί από/με τις αρχές της βιο-οικονομίας σε ένα θεσμικό περιβάλλον ουσιαστικής ομοσπονδιακής δημοκρατίας). Μόνον έτσι θα μπορούσαμε να μιλήσουμε με όρους ειρήνης για το 2014 και εγκατάλειψης της παραδοσιακής έννοιας των κυρίαρχων κρατών (sovereign states), που βασίζουν τη νομιμοποίησή τους στην ικανότητά τους να… τιμωρούν αυστηρά τους πολιτικούς τους αντιπάλους και να σκοτώνουν.

Σε οποιαδήποτε άλλη περίπτωση θα ήταν μάλλον ορθό να μιλούμε πλέον για πόλεμο, φασισμό ή λαϊκή επαναστάτη… και φυσικά εμείς οι αντισταλινικοί αριστεροί που δεν λαϊκίζουμε, δεν ηρωοποιούμε τον εργάτη και δεν θυματοποιούμε τον άνεργο και τον προλετάριο, αν τους δούμε να συγκρούονται στο δρόμο με τον ταξικό τους αντίπαλο δεν θα αναρωτηθούμε ούτε στιγμή με ποιού το μέρος να πάμε! Έτσι το βλέπω, προσωπικά ασφαλώς, το ζήτημα δίχως να εκπροσωπώ ή να αντιπροσωπεύω απολύτως κανέναν. Άραγε θα κυριαρχήσει ξανά το 2014 στην Ευρώπη το πλέον τυχοδιωκτικό κεφάλαιο, που θα την οδηγήσει σε εθνικές και ταξικές συγκρούσεις, οι οποίες αναπόδραστα θα κατέληγαν σε ένα γενικευμένο εμπόλεμο καθεστώς και σε μια νέα γενικευμένη καταστροφή;

Περισσότερα

Ο λόγος, ο χρόνος και το νόημα στην Ελληνική Κρίση

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος σχολιάζει την ψυχοπολιτική διέγερση των Ελλήνων

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο παρακάτω κείμενο συντάχθηκε πριν από την δολοφονία του Παύλου Φύσσα, από τον ακροδεξιό «επισκέπτη» της Χρυσής Αυγής (ΧΑ). Αν δε το είχα γράψει προηγουμένως δεν θα το έγραφα ίσως ποτέ. Σήμερα θα επαναλάμβανα τους φόβους μου για την στοιχειώδη δημοκρατία και την ειρήνη στην χώρα μας, ξανακάνοντας, ματαίως, προτάσεις για θεσμική αντίδραση στο νεοναζιστικό παροξυσμό με κολασμό του ναζιστικού ακτιβισμού της ΧΑ.

Όχι στον πολιτικό αποκλεισμό της ΧΑ, ναι στην αναβάθμιση του νομοθετικού και διοικητικού οπλοστασίου για τον αποκλεισμό του ναζισμού στο επίπεδο της καθημερινότητας. Ποιος θα τα έπραττε όμως όλα αυτά; Μια κυβέρνηση δεξιού, απολύτως οπισθοδρομικού πολιτικού λόγου με αυταρχικό ταπεραμέντο που υπηρετεί την θεωρία «σοκ και δέος» της τρόικας εναντίον της κοινωνίας; Μάταιες λοιπόν, αν όχι εκτός τόπου και χρόνου, θα ήταν για άλλη μια φορά οι «προτροπές» μου, απευθυνόμενες σε μια αντικειμενικά άβουλη Βουλή και σε μια κυβέρνηση μαριονεττών, που αντί να χτυπήσει την άνοδο του νεοναζισμού, του κλείνει πονηρά το μάτι αναπτύσσοντας την παραπλανητική αφήγηση περί «σύγκρουσης των άκρων» , στη θέση της δραματικής πραγματικότητας: σύγκρουση ενός ακραίου καθεστώτος, στα όρια της αποσταθεροποίησης με ευρύτερες κοινωνικές δυνάμεις, που σαφώς αντιστοιχούν στα δύο τρίτα της ελληνικής κοινωνίας. Αντί, λοιπόν, για μια ακόμη μάταια πρόταση, επιμένω σε μια αναλυτική προσέγγιση που δείχνει και το υπόβαθρο της ανάπτυξης του φασισμού στην χώρα μας μέσω νεοναζιστικών, αποκρουστικών συμπεριφορών.

Όταν ο λόγος δεν πιάνει τόπο στην ώρα του, χάνει το αυθεντικό πολιτικό του νόημα. Έτσι την «έπαθαν» πολλοί και θα την «πάθουν» κι άλλοι… μετά, φοβούμαι, από εμάς!

Περισσότερα