Η πολιτική “αλητεία” ανάχωμα για την πολιτική ανάταξη

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

(Με αφορμή τη χαμένη λίστα των επενδυτών της εθνικής μας περιουσίας και αξιοπρέπειας).

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται αξιόπιστος πολιτικός χώρος, η πολιτική πρακτική επίσης για να οδηγήσει στα όρια της ανάταξης όταν μάλιστα συμβαίνουν σηψαιμικά φαινόμενα όπως σήμερα στην Ελλάδα, προϋποθέτει την ύπαρξη πολιτικών οντοτήτων, όχι βεβαίως σαν αυτές που γελοιοποιούν διεθνώς σήμερα την χώρα μας, με το αδιανόητο παιγνιολόγημα έκλεψαν δεν έκλεψαν, και πόσα έκλεψαν.

Δυστυχώς… η πολιτική αλητεία αποτελεί όρο της πολιτικής διαδικασίας στη χώρα μας… Αποτελεί δε κοινό τόπο, ότι το ουσιαστικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία δεν είναι μόνο το οικονομικό χάος ή τα όποια οικονομικά προβλήματα, αλλά η συνεχής και ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά, και είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική κάστα.

Περισσότερα

Εσείς οι γυναίκες ας προσέχατε, όπως και οι άνδρες επίσης…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Αμ, δεν πρόσεχαν οι γυναίκες την δημοκρατία των «ανδρών» τόσα χρόνια, ούτε οι άνδρες την διολίσθηση του δημοκρατικού πολιτισμού σε μια μορφή αγοραίας χυδαιότητας! Τώρα είναι αργά ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας να σχολιάζει υπαινικτικά: «Εσείς οι γυναίκες να προσέχετε…»! Τώρα η ζημιά έγινε και αυτό που βλέπετε «γκαστρωμένο» δεν είναι η δημοκρατία των ανδρών, αλλά η δημοκρατία των άνανδρων. Εσείς οι γυναίκες ας προσέχατε, όπως και οι άνδρες επίσης…

«Η βιαιοπραγία του εκπροσώπου της Χρυσής Αυγής σε βάρος της Λιάνας Κανέλλη και της Ρένας Δούρου προσβάλλει το δημοκρατικό αίσθημα του ελληνικού λαού», αναφέρει σε ανακοίνωσή του ο Πρόεδρος και απορώ με εμένα που δεν συμμερίζομαι αυτή την άποψη. Κανενός είδους προσβολή δεν ένοιωσε το «δημοκρατικό μου αίσθημα» παρακολουθώντας με θλίψη το σχετικό βιντεοσκοπημένο απόσπασμα. Οδύνη ένοιωσα, φρίκη αν θέλετε και μια πικρή γεύση, καθώς όσα περιέγραφα, φίλε αναγνώστη, ότι θα συμβούν, παρατηρώ να διαδραματίζονται στην μικρή οθόνη, στο πεζοδρόμιο, στην κάλπη και ίσως στον εσωτερικό κόσμο αρκετών Ελλήνων.

Περισσότερα

Οι γνωστοί, τα γνωστά και οι γλοιώδεις

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Βρισκόμαστε πλέον στην τελική ευθεία της επίθεσης του καθεστώτος των διαπλεκομένων εναντίον της ελληνικής κοινωνίας. Οι γνωστοί βομβαρδίζουν τους Έλληνες με τα γνωστά προπαγανδιστικά και κυβερνητικά όπλα τους, ενώ ένας συρφετός γλοιωδών υποκειμένων θέτει για άλλη μια φορά διλήμματα του τύπου «θα σου κάνω μια προσφορά που δεν μπορείς να αρνηθείς»: «Θα κάνουμε ό,τι μας ζητάνε ή θα ακολουθήσουμε εξαντλημένοι όπως είμαστε δρόμο άγνωστο και κακοτράχαλο;»[Το Βήμα 27/1/2012].

Τι μας ζητάνε ακόμη; Ποιοι ακριβώς μας το ζητάνε; Γιατί μας το ζητάνε; Με ποια νομιμοποίηση το απαιτούν; Ποιος τους επέτρεψε να επιβάλουν καθεστώς συμμόρφωσης σε μια κοινωνία, με πολεμικό τρόπο και με τη λογική της παράδοσης άνευ όρων; Ποιος καλεί τους Έλληνες να παραδοθούν και σε ποιους; Μα, ποιος άλλος, οι γλοιώδεις αυτού του τόπου, τα ανθρωπάκια που περιγράφουν το δικό τους δράμα ομολογώντας δήθεν συνεσταλμένα: «… ως διαχειριστές του αποδειχθήκαμε χείριστοι. Έτσι φθάσαμε στο τέλος ενός δρόμου εξαντλημένοι και εξαρτημένοι από την βοήθεια των άλλων». Επί ποιου πράγματος υπήρξαν «χείριστοι διαχειριστές»; Μα, σε ένα «μικρό κομμάτι του κόσμου [όπου] «αν ήμασταν μόνοι μας… θα είχαμε μια ελπίδα να τον αλλάξουμε καταπώς θέλαμε και καταπώς νομίζαμε»!!

Περισσότερα

Σκόρπιες σκέψεις… στα χαλάσματα… του 2011

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Είναι περιττό, ανώφελο, ανόητο, και κουραστικό να επιχειρήσει κάποιος αυτές τις «ιδιαίτερες μέρες» να γράψει με σκοπό να «μορφώσει» ή να ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν. Φαντάζει στο σύνολό της η πληροφόρηση περίπου αδιάφορη σήμερα, και είναι σε όλους σχεδόν προκλητικά αδιάφορες μυριάδες τοποθετήσεις καθότι περιγράφουν τα ίδια και τα ίδια… και πάλι από την αρχή. Είναι πιθανό και για το μέσο που απευθύνεται αυτή η αναφορά να είναι αδιάφορη και να μην τύχει δημοσίευσης, είναι πιθανό όμως αγαπητέ μου αναγνώστη αυτές οι «σκόρπιες σκέψεις» και απόψεις, να προκαλέσουν έναν ελάχιστο ατομικό προβληματισμό, για ό,τι συμβαίνει πολύ κοντά μας… Έχουν ως σημείο αναφοράς κυρίως την απρόσμενη κατάσταση του «νεόπτωχου» αλλά και την ανασφαλή θέση του «νεόπλουτου» που ως τέτοιος δυσκολεύεται να αντιληφθεί και να προσαρμοστεί στην νέα πραγματικότητα.

Περισσότερα

Οι “Άθλιοι”

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

(Με αφορμή την αδυναμία μου σήμερα ως εκπαιδευτικός να προσφέρω στους μαθητές μου ελπίδα – προοπτική – γέλιο – ζωή, και για αυτό φταίω εγώ φταις κι εσύ αγαπητέ Αναγνώστη, φταίνε κι αυτοί οι άθλιοι κι απερίγραπτοι τύποι οι οποίοι ακόμη πολιτικολογούν ιερουργούν αρθρογραφούν ασκούν εξουσία, και με την παρουσία τους προκαλούν…)

… Όταν ο άνθρωπος ζει αμόρφωτος και απελπισμένος, όταν η γυναίκα πουλάει το κορμί της για μια μπουκιά ψωμί, όταν το παιδί υποφέρει από αγραμματοσύνη κι από έλλειψη παιδείας… τότε Άθλιος ονομάζεται ο άνθρωπος…

Όταν όμως ο άνθρωπος εκατό χρόνια σχεδόν μετά την παραπάνω παραδοχή του Βίκτωρος Ουγκό έχει ξεπεράσει τις συγκεκριμένες προβληματικές περιοχές, και εντούτοις αντιμετωπίζει τα πράγματα στην χώρα μας ως άλλος Γιάννης Αγιάννης, ο κεντρικός ήρωας δηλαδή των Αθλίων στο πρόσωπο του οποίου εξετάζεται η φύση του καλού και του κακού. Τότε αγαπητέ μου Αναγνώστη νομιμοποιούμαστε να ισχυριστούμε με βεβαιότητα ότι σήμερα… ο άνθρωπος κατέστη Άθλιος…

Ο άθλιος στην πρώτη περίπτωση αντικατοπτρίζει τον ταπεινό και καταφρονημένο, στην δική μας σημερινή κοινωνική πραγματικότητα άθλιος είναι αυτός όπως έχει καταγραφεί, ή σωστότερα κωδικοποιηθεί στην συνείδηση της κοινωνίας, αλλά και στην ατομική συνείδηση ενός εκάστου ως ανυπόληπτος ως αφερέγγυος, ως αναξιόπιστος διαχειριστής της δημόσιας περιουσίας και ανειλικρινής υπερασπιστής της κάθε μορφής αξιοπρέπειας.

Περισσότερα

Νέα Ελληνική Δημοκρατία

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονολόγου

… Με αφορμή την αναφορά του Πρωθυπουργού στη δικαστική εξουσία… (… και με τίτλο κειμένου «σημειολογικό» για αυτό που φεύγει αλλά και για αυτό που έρχεται).

Η παρούσα τοποθέτηση θα μπορούσε να αναφέρεται στη Νομοθετική ή στην Εκτελεστική αλλά εσκεμμένα αναφέρεται στη δικαστική εξουσία με αφορμή την τοποθέτηση του Πρωθυπουργού όσον αφορά την αξιοπιστία της κατά τις ιστορικές και τελευταίες μέρες που διάγει η «πρόωρα γερασμένη πλέον Ελληνική Δημοκρατία».

Εμμέσως πλην σαφώς ο πρωθυπουργός αμφισβήτησε την αξιοπιστία της δικαστικής εξουσίας, με την έννοια του αδιάβλητου της κρίσης της και αυτό ερμηνεύεται με απλά λόγια ότι «ανώτατοι λειτουργοί και δικαστές» κατέστησαν «διαβλητοί» και «χρήστες» της μεθοδολογίας της εποχής, και των εργαλείων της με την ίδια λογική που τα χρησιμοποίησαν βουλευτές και υπουργοί ιερωμένοι και πρόεδροι όλης της ιεραρχικής πυραμίδας στην χώρα μας, και δεν είναι άλλο από το «νόμιμο είναι και ηθικό».

Περισσότερα

Επί τον τύπο των ήλων… της Δημοκρατίας

Του Χρήστου Παπαδημητρίου
Οικονομολόγου – Κοινωνιολόγου

Είναι σαφές ότι το πραγματικό γεγονός που προκαλεί ανησυχία στην Ελληνική πραγματικότητα δεν είναι μόνο τα ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα, αλλά η πολιτική συμπεριφορά (που θεμελιώθηκε δυστυχώς στο «θεώρημα» ότι το νόμιμο είναι και ηθικό), και είναι ίσως η πρώτη φορά με τόσο ένταση στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα και να μην κατανοούν (με φωτεινές εξαιρέσεις) το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» τόσο για την προβληματική στην οικονομία όσο και για την αποδιοργάνωση του κοινωνικού ιστού γενικότερα.

Είναι επίσης πραγματικότητα η «τραγική ειρωνεία» που προκαλεί η αρθογραφία μέσω της οποίας επιχειρείται συνεχώς η περιγραφή της «απροσδιόριστα» τραγικής κατάστασης, και των οικονομικών και κοινωνικών συνεπειών που είναι ήδη φανερές, μιας και το εφιαλτικό τοπίο της ύφεσης είναι πλέον υπαρκτό, και η έως χθες «επιθετική» παρέμβαση, σήμερα φαίνεται καθαρά ότι αποτελεί μια «συστημική επίθεση» που βολιδοσκοπεί ευθέως τα σπλάχνα της Δημοκρατίας μας. Δεν φτάνει να περιγράφουμε τα αυτονόητα, και βέβαια ο λόγος μας γραπτός και προφορικός προκαλεί αποστροφή όταν δεν έχει μια διαφορετική και κυρίως πρόταση, από την οποία ίσως προκύψει μια νέα προοπτική, και είναι σαφώς άδικο και ενέχει και ανηθικότητα εν μέρει η θέση ότι για όλα τα κακώς κείμενα την ευθύνη την έχουν αποκλειστικά οι πολιτικοί. Χωρίς βέβαια οι ίδιοι να έχουν κάνει την αυτοκριτική των όσον αφορά την σκληρή πραγματικότητα που βιώνουμε σήμερα, με τελευταίο χειροπιαστό παράδειγμα τις press conferences των κ. κ πρωθυπουργού και αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, οι οποίοι απέδειξαν περίτρανα δια των λόγων τους ότι θα ήταν προτιμότερο να τους είχαν προσφερθεί Μητροπόλεις και όχι οι αρχηγίες πολιτικών κομμάτων καθότι τα κόμματα χρειάζονται μετρήσιμες αξιότητες και όχι εκκλησιαστικές αναφορές και κορώνες.

Περισσότερα

Συνθήκες ανωμαλίας για τη Δημοκρατία μας

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Τη Δημοκρατία όταν την “λιβανίζουν” χθεσινοί κλεπταποδόχοι και σημερινοί απατεωνίσκοι, τότε αυτό προβληματίζει περισσότερο, από την εργολαβική υποστήριξη πληρωμένων αναφορών & αναληθειών όσον αφορά τη στήριξη και υποστήριξη μιας παραφυάδας ερμαφρόδιτων ελλήνων, υπηρετούντων από την κορυφή μέχρι την βάση της διοικητικής πυραμίδας την χώρα μας.

Αυτό το κείμενο αγαπητέ μου Αναγνώστη γράφτηκε με την πεποίθηση ότι μπορεί να ενεργοποιήσει κάπως – σε κάποιους – κάποια μορφή υποψίας ότι αυτή η ανελέητη υποκρισία για τα τεκμενόμενα δεν είναι μόνο ακούσια αλλά καθημερινά στοιχειοθετείται η πεποίθηση ότι είναι μάλλον εκούσια.

Για εθιμοτυπικούς και μόνο λόγους αναφερόμαστε στη Δημοκρατία μας, καθότι στο πίσω μέρος του μυαλού μας έχουμε την δημοκρατία που εξασφάλισε η εξασφαλίζει ακόμη ένα status προσωπικής ανεντιμότητας, ανειλικρίνειας, βολέματος και υποκρισίας.

Περισσότερα