Το όραμα προς την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα εθνικά – κοινωνικά οράματα δεν γεννιούνται στο πολιτικό κενό. Δεν είναι δημιουργήματα της διανόησης, ούτε κομματικής προπαγάνδας. Δεν είναι προϊόντα του μάρκετινγκ. Είναι πολιτικές κατασκευές που προϋποθέτουν την πολιτισμική και κοινωνική αποκρυστάλλωση κινημάτων για την μετάβαση σε μια άλλη μορφή εθνικού κράτους και τον μετασχηματισμό της συγκεκριμένης κοινωνίας σε μια άλλη μορφή οργάνωσης.

Με μία κουβέντα, αγαπητέ αναγνώστη, δίχως κραταιό κίνημα, σε όραμα που θα εμπνεύσει τον ελληνικό λαό προς μία Νέα Μεταπολίτευση που θα επανιδρύει το ελληνικό κράτος θεσμοθετώντας την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία στην θέση της καταρρέουσας Τρίτης, δεν μπορείς να αναφέρεσαι, να αναζητείς και να προσδοκάς. Αυτά, αν θέλουμε να παραμείνουμε στοιχειωδώς σοβαροί τόσο στην κριτική μας, όσο και στην σύνθεση ενός σύγχρονου πολιτικού λόγου, ασχέτως ιδεολογικού και κοσμοαντιληπτικού προσανατολισμού.

Στην Ελλάδα σήμερα όσοι αναζητούν όραμα με ιδεαλιστικά ή οικονομιστικά χαρακτηριστικά, είτε αυταπατώνται, είτε εξαπατούν τους αποδέκτες του μηνύματός τους. Βιώνουμε το φαινόμενο μίας τυφλής μετάβασης και ενός τυφλού μετασχηματισμού με μεγάλη δόση τρομοκρατίας εναντίον ολόκληρης της ελληνικής κοινωνίας (παρατεταμένο «σοκ και δέος»), χωρίς την δημιουργία ενός κινήματος που θα μπορούσε με το όραμά του να χρωματίσει ιδεολογικοπολιτικά τη Νέα Μεταπολίτευση και να διαμορφώσει ένα νέο πολιτισμικό πλαίσιο, εντός του οποίου θα αποκρυσταλλωνόταν ένα νέο πολιτικό σύστημα σε αντικατάσταση αυτού που σήμερα αντικειμενικά βρίσκεται σε μείζονα κρίση.

Η έλλειψη κινήματος, λοιπόν, που θα προσέδιδε το ηθικό εκείνο στοιχείο στην πολιτική πρακτική, παράλληλα με την ηθική νομιμοποίηση του πολιτικού λόγου για την θεμελίωση της Τέταρτης Ελληνικής Δημοκρατίας, είναι η ουσιαστική αιτία της παρατηρούμενης από ολοένα και περισσότερους έλλειψης οράματος.

Ηθική δίχως κίνημα, ιδιαίτερα σε μια περίοδο μείζονος οικονομικής κρίσης που αναδεικνύει την πολιτισμική κρίση μιας εθνικής κοινωνίας, όπως η ελληνική, είναι ηθικισμός. Και πολιτική δίχως ρωμαλέο κίνημα για την αντιμετώπιση και το ξεπέρασμα αυτής της κρίσης δεν είναι ακριβώς πολιτική, αλλά είδος γραφειοκρατισμού. Η προσωπική μου προσέγγιση στην κρίση με την μορφή της ριζοσπαστικοποίησης της δημοκρατίας στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πλουραλισμού, ουσιαστικά προδήλωνε την επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική στην Ελλάδα. Η σχέση αυτή (ηθική – πολιτική) είναι που βρίσκεται σε μεγίστη κρίση στον τόπο μας, χαρακτηρίζοντας στην ουσία τόσο την μορφή της οικονομικής κρίσης στην χώρα, όσο και εκείνη την πολιτισμική που διατρέχει την κοινωνική και πολιτική κουλτούρα, όπως αυτή εκφράζεται στην καθημερινότητα του δημόσιου και ιδιωτικού βίου.

Άρα είναι η επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική στην Ελλάδα που θα μπορούσε να δώσει το περίφημο όραμα που όλοι αναζητούν στην πατρίδα μας, εκφραζόμενο από ένα ρωμαλέο κίνημα εκδημοκρατισμού και παραγωγικής αναδιάρθρωσης.

Ποιος είναι, ωστόσο, ο συνδετικός κρίκος της ηθικής με την πολιτική, φίλε αναγνώστη μου; Η έννοια της ΑΞΙΟΚΡΑΤΙΑΣ! Δίχως αυτήν οποιαδήποτε πολιτική βρίσκεται σε αντίφαση με τους ηθικούς στόχους που η ίδια καταδηλώνει ή υποδηλώνει πως εξυπηρετεί. Δίχως αυτήν η Δημοκρατία είναι σκέτος ιδεολογισμός, καιροσκοπισμός, ή όχημα για την εξυπηρέτηση μονοπωλιακού χαρακτήρα συμφερόντων. Δίχως αξιοκρατία οποιαδήποτε πολιτική πάσχει στην ουσία από σοβαρή ή λιγότερο σοβαρή πολιτική νομιμοποίηση και στην κοινωνία βασιλεύει η διαφθορά, ο ατομισμός και η χυδαιότητα του «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Όσοι μάλιστα επιχειρούν, διασκεδάζοντας την έννοια της αξιοκρατίας να διαμορφώσουν την έννοια της δημοκρατίας στο πλαίσιο της αντίθεσης καπιταλισμός – σοσιαλισμός είναι πολιτικοί απατεώνες, ασχέτως αν το συνειδητοποιούν ή όχι. Σοσιαλισμός σημαίνει αξιοκρατία.

Πόσοι, όμως, από τους σοσιαλιστές κάθε μορφής εννοούν αυτή την σχέση; Δεν νομίζω ότι έχουν απομείνει πολλοί. Οι περισσότεροι υπονοούν ότι αυτό είναι ένα ζήτημα που θα προκύψει αυτόματα μετά την εγκαθίδρυση μιας σοσιαλιστικής κοινωνίας υπό την διεύθυνση κάποιας γραφειοκρατίας. Και αυτό επειδή είναι ο καπιταλισμός εκείνος που διαμορφώνει ένα καθεστώς αναξιοκρατίας δια του κοινωνικού αποκλεισμού.

Παραμύθια που έχουν προ πολλού καταρρεύσει εντός του ιστορικού χρόνου! Η αξιοκρατία είναι ζήτημα που αφορά στο συγκεκριμένο μοντέλο ηγεμονίας και μόνον μία εναλλακτική ηγεμονία θα μπορούσε να την καλλιεργήσει. Μία μορφή ηγεμονίας που δεν θα στηριζόταν στις λεγόμενες «πολιτικές ισχύος», στον αποκλεισμό μέσω γραφειοκρατικών διαταγμάτων και στον αποκλεισμό στο πλαίσιο ενός πελατειακού ή κορπορατικού συστήματος διακυβέρνησης. Ουδείς ολοκληρωτισμός ενδιαφέρεται στην πραγματικότητα για την αξιοκρατία.

Ο νεοφιλελευθερισμός που καλλιεργείται στην Ελλάδα από κεντροδεξιούς και κεντροαριστερούς ως ιδεολόγημα και πολιτικο-οικονομική πρακτική για να επιλυθεί δήθεν η ελληνική κρίση, αποτελεί μία μορφή ολοκληρωτικού καπιταλισμού που δεν θα μπορούσε παρά να αγνοεί απολύτως το ζήτημα της αξιοκρατίας. Η αγορά μπορεί να αξιολογεί συγκυριακά τι είναι και τι δεν είναι κερδοφόρο, τι θα μπορούσε να αποδώσει (: εκτίμηση) στην συγκυρία μεγαλύτερη οικονομική αξία. Και αυτό πάντα σε μία ιδεατή μορφή ελεύθερης αγοράς. Αυτό, ωστόσο, αποτελεί μία οικονομίστικη προσέγγιση με απίθανα αυθαίρετους όρους, που δεν έχουν καμία σχέση με κοινωνικά θεσπισμένους κανόνες αξιοκρατίας.

Η μετάβαση από το πελατειακό ελληνικό καθεστώς σε ένα κορπορατικό μέσω νεοφιλελεύθερων μεταρρυθμίσεων έρχεται να υποκαταστήσει την δραματική έλλειψη αξιοκρατίας στην Ελλάδα με την έννοια της αξιολόγησης, μετατρέποντας αυθαίρετα ποιοτικές μεταβλητές σε ποσοτικές, οι οποίες επιπλέον ούτε σταθερές είναι, ούτε καθοριζόμενες από ένα γενικό κοινωνικό consensus. Φτάσαμε ακόμα και το διαστροφικό «άξιο είναι ο, τι θέλει η αγορά» να αποκτά απολύτως ελαστικά κριτήρια, που εξυπηρετούν κάθε φορά μικροσυμφέροντα και ηγεμονισμούς, ή, με άλλα λόγια, μονοπώλια και ολιγοπώλια κάθε μορφής. Αυτά εχθρεύονται ασφαλώς την αξιοκρατία. Η αξιοκρατία περιέχει πάντοτε μία ποιοτική δυναμική που αμφισβητεί την σταθερότητα και ανάπτυξη μονοπωλίων και ολιγοπωλίων. Η αξιοκρατία υπονομεύει την συγκέντρωση εξουσίας και την πόλωση κεφαλαίων. Να γιατί την μισούν τα αυταρχικά καθεστώτα και την υποκαθιστούν με την έννοια της αξιολόγησης όσοι επιζητούν στην πολιτική τους μία επίφαση δημοκρατικότητας.

Αξιοκρατία σημαίνει σεβασμός σε κοινωνικές και όχι οικονομικές αξίες. Αυστηρή προσήλωση σε κανόνες που αποκρυσταλλώνονται σε δημοκρατικούς θεσμούς δικαίου. Σε κανόνες, δηλαδή, που δομούν ένα Κράτος Δικαίου. Δεν αποτελεί κοινωνική πρόοδο ο ετεροκαθορισμός αυτών των κανόνων από τις συγκυριακές ανάγκες ανάπτυξης της αγοράς. Δεν είναι, για παράδειγμα, αξιοκρατία αυτό που χαρακτηρίζει τον μετασχηματισμό της εκπαίδευσης στην Ελλάδα, όπως και τον μετασχηματισμό στις εργασιακές σχέσεις στην χώρα μας. Είναι το αντίθετό του… διασκεδάζοντας την κατάρρευση κάθε κανόνα αξιοκρατίας με την εισαγωγή της έννοιας της αξιολόγησης από την αγορά, η οποία με ένα απολύτως φαιδρό τρόπο εμφανίζεται απρόσωπη και ουδέτερη. Άμα πετύχεις να προσδώσεις αντικειμενικό και ουδέτερο προσωπείο στα τραστ και στα μονοπώλια, έχεις πετύχει να εκθεμελιώσεις το δημοκρατικό φαινόμενο. Και αυτό διαδραματίζεται αυτήν την περίοδο στην Ελλάδα, όπου δεν υπάρχει απολύτως κανένα κίνημα να υπερασπιστεί την αξιοκρατία.

Διαβάζω σήμερα στην ιστοσελίδα του «Βήματος» ένα άρθρο υπό τον τίτλο «Θα απαλλαγούμε από την αναξιοκρατία;» [του Κάζη Δημήτρη Αρ.] που ουσιαστικά αποτελεί την σύνοψη όσων η γραφή μου έχει επισημάνει την τελευταία δεκαετία. Μεταξύ άλλων στο άρθρο σημειώνεται: «Δεν χρειάζεται όμως να είναι κανείς ειδικός, για να καταλάβει μια απλή και πικρή αλήθεια που, κατά τη γνώμη μου, αποτέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί την κύρια πηγή του κακού: Επί σχεδόν 4 δεκαετίες τα πόστα των αποφάσεων στην πολιτική, στη δημόσια διοίκηση και στο συνδικαλισμό καταλήφθηκαν σε μεγάλο βαθμό από ευκαιριακούς κομματικούς παράγοντες μη σχετικούς με το αντικείμενο ή με ιδεοληψίες και συχνά χαμηλού ήθους. Είχαμε δηλαδή έντονη αναξιοκρατία και νεποτισμό με οδηγό το ατομικό συμφέρον σε όλους σχεδόν τους τομείς. Τα ΜΜΕ αλώθηκαν από διαπλεκόμενους επιχειρηματίες. Όσοι πράγματι πόνεσαν και αγωνίστηκαν να προσφέρουν κάτι χρήσιμο στον τόπο συντρίφτηκαν γρήγορα από τις ομάδες της μετριότητας και των συμφερόντων, οι οποίες έτσι αδιαλείπτως κυριαρχούν. Αλλά και οι της Αντιπολίτευσης δεν προσφέρουν εαυτούς ως ένα υποσχόμενο παράδειγμα. Πού λοιπόν θα οδηγούσαν αναπόδραστα όλοι αυτοί τη χώρα; Τον λογαριασμό τον πληρώνουν τα παιδιά μας: το καλύτερο ανθρώπινο δυναμικό μας μεταναστεύει ή τυγχάνει απαράδεκτης εκμετάλλευσης από κόμματα και ιδιώτες. Πάμπολλοι νέοι είναι ανασφάλιστοι και λίγοι σκέπτονται να κάνουν παιδιά. Όραμα και σχέδιο για τη χώρα επί έξη χρόνια τώρα κανείς δεν μπήκε στον κόπο να προτείνει. Η υποδομή της οικονομίας συνεχώς καταστρέφεται. Η δημόσια διοίκηση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλά μάλλον οδεύει προς το χειρότερο. Η μεσαία τάξη βούλιαξε. Ο λαός εξαπατάται σε συνεχή βάση. Το κράτος πρόνοιας περιορίστηκε δραματικά. Τα “φιλέτα” μας ξεπουλιούνται σε τιμή ευκαιρίας. Βρέθηκαν αξιοποιήσιμοι υδρογονάνθρακες και γίναμε στόχος εκμετάλλευσης. Τα διεθνή σύννεφα πυκνώνουν γύρω μας. Και το χειρότερο απ’ όλα: Η τρέχουσα στελέχωση των καίριων πόστων της ηγεσίας εγγυάται τη συνέχιση των πρακτικών του παρελθόντος. Τι μέλλον λοιπόν μπορεί να έχει αυτός ο τόπος;»

Είναι μάλλον ρητορικό το ερώτημα! Η έλλειψη ενός κινήματος για την θεμελίωση της αξιοκρατίας στην Ελλάδα στερεί από την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία το δημοκρατικό όραμα και κανένα απολύτως λαμπρό μέλλον δεν μπορεί να προσδοκά κανείς δίχως ένα κοινωνικό όραμα που ως πυρήνα του θα έχει την αξιοκρατία. Ελάτε να συζητήσουμε για την αξιοκρατία και τους κανόνες της, όσοι τουλάχιστον αρθρώνετε την λέξη δημοκρατία! Ο δημοκρατικός σοσιαλισμός δεν είναι αφηρημένη έννοια. Αποτελεί πολιτική πρακτική η οποία διαμορφώνει αποκλεισμούς με κριτήριο την αξιοκρατία και μόνον.

Υπάρχει η πιθανότητα δημιουργίας κινήματος στην Ελλάδα που θα εννοούσε τον αποκλεισμό της αναξιοκρατίας και των αναξιοκρατών, ενώ θα επιζητούσε επιτακτικά μία νέα μορφή πολιτικής και κοινωνικής οργάνωσης στην Ελλάδα, βασισμένη στην αξιοκρατία; Όχι; Γιατί όχι; Διότι φτάσαμε η αναξιοκρατία να νομιμοποιείται πολιτικά από τα βάθη της δεξιάς μέχρι τα βάθη της αριστεράς! Αυτό είναι έκφραση μίας σοβαρά διαταραγμένης κοινωνίας, που ολοένα και περισσότερο την περίοδο της κρίσης υποκαθιστά την ηθική με τον ηθικισμό, τον ιδεολογισμό και τον αγοραίο ωφελιμισμό. Κι όμως! Η αξιοκρατία είναι το κρισιμότερο στοιχείο για την ποιότητα οποιασδήποτε δημοκρατίας! Η επανασύνδεση της ηθικής με την πολιτική θα προσέδιδε ποιοτικά χαρακτηριστικά στην σημερινή μετάβαση και στον σημερινό μετασχηματισμό προς την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία. Δίχως αξιοκρατία η τυφλή πορεία προς το μέλλον θα συνεχιστεί!

Περισσότερα

Τον Καραμανλή αποκατέστησε η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία, ποιον θα αποκαταστήσει η Τέταρτη;

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠριν από σαράντα χρόνια η θεμελίωση της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας αποκατέστησε τον Κωνσταντίνο Καραμανλή, ο οποίος είχε ωριμάσει αρκετά για να γνωρίζει ποιος κυβερνά αυτό τον τόπο και τι σημαίνει το «κυβερνώ» στην Ελλάδα.

Μετά από σαράντα χρόνια και το αντικειμενικό τέλος της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας το ερώτημα για την ελληνική πολιτική ελίτ αφορά πάλι στην …αποκατάσταση! Ποιόν πολιτικό του παρελθόντος θα αποκαταστήσει η Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία; Κάποιον Καραμανλή, κάποιον Παπανδρέου, ή μήπως κάποιο άλλο πολιτικό τζάκι της μεταπολίτευσης του 1974, το οποίο ασφαλώς θα έλκει καταγωγή από το πολιτικό μαγειρείο της περιπετειώδους Δεύτερης Ελληνικής Δημοκρατίας;

Είδατε τι απορίες «βασανίζουν» καλοκαιριάτικα τις υπό μετασχηματισμό δημοκρατίες, που ακόμη ταλανίζονται από το δίλημμα της μετάβασης στην ελευθέρια αγορά!

Είναι μια ατέλειωτη φάρσα η πολιτική ζωή στην Ελλάδα μας, αναγνώστη μου, με τον Αντώνη Σαμαρά να δηλώνει σήμερα, «εγκαινιάζοντας» την Τέταρτη Ελληνική Δημοκρατία: «Την τελευταία διετία το δίπολο του λαϊκισμού και του κρατισμού επιχείρησε να ανακόψει την πορεία της χώρας για οριστική έξοδο από την κρίση, αλλά αποτυγχάνει οριστικά»!!! Ναι, ο κ. Σαμαράς της Πολιτικής Άνοιξης, του εθνικισμού με κρατική παρέμβαση τύπου κοινωνικής δεξιάς… ο Αντώνης Σαμαράς των Ζαππείων, δηλώνει αυτά τα μεταβατικά προς τον ολοκληρωτικό καπιταλισμό και όχι ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης! Καταλαβαίνεις, λοιπόν, τι σημαίνει φάρσα σε συνέχεια εκείνης που εμφανίζει τον Κωνσταντίνο Καραμανλή να αποκαθιστά την δημοκρατία πριν από 40 χρόνια;

Οι δημοκρατίες δεν αποκαθίστανται! Ταλαιπωρούνται, εκχυδαΐζονται, εξευτελίζονται και μεταβάλλονται/εξελίσσονται προοδευτικά, ή παραλλάσσονται συντηρητικά. Ενίοτε καταργούνται επισήμως και πάντοτε προσωρινώς, μέχρις ότου δρομολογηθεί η μετάβαση προς την λαϊκή εξουσία ή την αποκατάσταση της εθνικής εξουσίας! Όπως και να ‘χει, όταν ακούς πως κάποιος πολιτικός μίας προηγούμενης πολιτικής δομής η οποία κατέρρευσε, έρχεται ξανά στα πράγματα για να αποκαταστήσει την δημοκρατία, ετοιμάσου να βιώσεις μία νέα δημοκρατικοφανή φάρσα!

Βεβαίως πολλοί από τους αναγνώστες αυτών των γραμμών θα τις παρεξηγήσουν. Μηδενίζοντας το σύμπαν στο πλαίσιο μιας κουλτούρας ολοκληρωτισμού, θα θεωρήσουν ότι απαξιώνω το κοινωνικό, θεσμικό και πολιτικό αποτέλεσμα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας που θεμελιώθηκε μετά την πτώση της χούντας, για να εξατμιστεί κυριολεκτικώς με την παρούσα διαδικασία συντεταγμένης πτώχευσης και φτωχοποίησης υπό την επιτροπεία της τρόικας, που επέλεξε ως λύση σωτηρίας της η κυρίαρχη ελληνική πολιτικο-μεγαλοεπιχειρηματική ελίτ. Δεν το κάνω. Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία υπήρξε συνολικά ως δημοκρατικό φαινόμενο η ποιοτικότερη εποχή του ελληνικού κράτους, αν εξαιρέσεις πολύ μικρές περιόδους των προηγούμενων δύο «Ελληνικών Δημοκρατιών».

Το βασικό ιδεολογικό πρόβλημα της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας υπήρξε η θυματοποίηση και η αποκατάσταση. Μέσω αυτών των δύο αλληλένδετων και αλληλοσυμπληρούμενων πολιτικών αφηγήσεων είναι αδύνατον να αποφύγουμε την πολιτική διαστροφή στην εξέλιξη του δημοκρατικού φαινομένου με την έννοια του κοινοβουλευτισμού και του πλουραλισμού σε μια χώρα. Είναι αυτό το πρόβλημα ιδεολογικής συγκρότησης της Τρίτης Ελληνικής Δημοκρατίας σε συνδυασμό με την αποθέωση του πελατειακού συστήματος, της κρατικοδίαιτης επιχειρηματικότητας, της οικογενειοκρατίας και του κομματισμού, που αποτέλεσε την αφράτη άμμο πάνω στην οποία κτίστηκε το Οικοδόμημα το οποίο παρατηρούμε να καταρρέει, ανήμπορο να διαχειριστεί την οικονομική του κρίση.

Η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία εγκαθιδρύθηκε για να «αποκαταστήσει» και να διευθετήσει εσωτερικές συγκρούσεις στο πλαίσιο μίας ετεροκαθοριζόμενης από την εξωτερική πατρωνία, αστικής τάξης. Ως «εξωτερική πατρωνία» δεν μπορεί κανείς παρά να θεωρήσει και την δορυφορική ως προς την Μόσχα λειτουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος, η ελίτ του οποίου φρόντισε επίσης την ίδια περίοδο να ξεκαθαρίσει ενδοκομματικές εκκρεμότητες του απώτερου ή/και πρόσφατου παρελθόντος.

Έτσι η Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία ξεκίνησε με εκκαθαρίσεις στο πλαίσιο της πολιτικής ελίτ, όπως φαίνεται να ξεκινά και η Τέταρτη. Το παράδοξο ως φαινόμενο εμβάθυνσης και εξέλιξης των δημοκρατικών θεσμών, αλλά καθόλου παράδοξο σε ο, τι αφορά στην δομή του πολιτικού μας συστήματος, είναι πως αυτή η διαδικασία μετάβασης και μετασχηματισμού επιχειρείται να οριοθετηθεί με όρους αποκατάστασης. Οι εκκαθαρίσεις στο πλαίσιο της πολιτικής ελίτ, από τα βάθη της αριστεράς μέχρι τα βάθη της δεξιάς, τείνουν να οριστούν ως αποκαταστάσεις κάποιων έναντι κάποιων άλλων.

Αυτό, αγαπητέ αναγνώστη, λυπάμαι, αλλά δεν έχει σχέση με την ριζοσπαστικοποίηση της δημοκρατίας στην Ελλάδα στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πλουραλισμού με βιο-οικονομικό, παραγωγικό προσανατολισμό, που διαπραγματεύεται η γραφή μου. Θέλω να πω πως δια του συνδυασμού θυματοποιητική αφήγηση από την μία πλευρά και αφήγηση αποκατάστασης από την άλλη, ούτε ριζοσπαστικό εκδημοκρατισμό μπορείς να επιτύχεις, ούτε ισχυρή παραγωγική ανασυγκρότηση που θα αντιμετωπίζει μακροπρόθεσμα το Κοινωνικό Ζήτημα, το οποίο οξύνθηκε δραματικά με την διαδικασία πτώχευσης και εσωτερικής υποτίμησης που επιλέχθηκε από την κυρίαρχη πολιτική ελίτ.

Για να «αποκατασταθεί» μία διαδικασία εκδημοκρατισμού στην Ελλάδα, δίχως υποκατάσταση της κοινωνίας από την ολοκληρωτική αγορά, θα πρέπει να χάσουν την αποκατάστασή τους (ή μια νέα ευκαιρία αποκατάστασης) όσοι τακτοποιήθηκαν κοινωνικά δια της πολιτικής, αλλά και ως φορείς της κυρίαρχης πολιτικής αφήγησης και κουλτούρας κατά την Τρίτη Ελληνική Δημοκρατία. Αυτό αποτελεί δημοκρατική συνθήκη προόδου για την αυγή της Τέταρτης Ελληνικής Δημοκρατίας.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς.

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Παρακρατικοί φασιστικοί θύλακες στα «σπλάχνα» της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου

Χ. ΠαπαδημητρίουΤα «ανθρωπίδια» το έλασσον η εκκόλαψη του φασισμού το μείζον.

Η «ερωτοτροπούσα» συμπεριφορά μεταξύ πολιτικών φορέων είναι μια πρακτική κοινωνικά αποδεκτή και πολλές φορές και εκλογικά αποτελεσματική. Καταδικαστέα όμως είναι η πολιτική των συγκοινωνούντων δοχείων ανάμεσα σε δημοκρατικά και φασιστικά κόμματα και μηχανισμούς .

Το δεν γνώριζα, δεν ήξερα, δεν κατάλαβα, αφορά πολιτικούς «ελεγχόμενης οξυδέρκειας», και δεν θα το ισχυριζόμουν ποτέ για τους κ.κ Σαμαρά και Βενιζέλο, κατά συνέπεια τεκμαίρεται αβίαστα από το τελευταίο συμβάν της εκκόλαψης των ναζιστών στο γραφείο του πρωθυπουργού ότι πρόκειται για πολιτικούς καιροσκόπους ιδεολογικά αλλοτριωμένους και για την Δημοκρατία επικίνδυνους, καθότι με τις πρακτικές δεν επιδιώκουν μόνο την πολιτική των επιβίωση αλλά αναπτύσσουν τον φασισμό στην Ελλάδα.

Η συγκεκριμένη αναφορά ενδιαφέρεται για την πολιτική συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πολιτικό πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αναμφισβήτητα αποτελούν προωθητικό παράγοντα ομαλής λειτουργίας της Δημοκρατίας, αλλά και ενίοτε αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξής της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να καταδικάσει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και φασιστοειδή», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.
Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες, αλλά μέσα σε αυτές, δια των εκλογών, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που το «τραγικό πρόσωπο» του κυβερνητικού εκπροσώπου περιγράφει ως μη γνώστες όσον αφορά το συμβάν του «πάρε δώσε» με τον ναζισμό υπονοώντας προφανώς ότι είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι, αλλά και τους ενσυνείδητα γνώστες οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε μεταλλαγμένα και επικίνδυνα φασιστοειδή.

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές, ως αυτής που αποκαλύφθηκε και επισήμως δηλαδή της πολιτικής επικοινωνίας με τους γονιδιακά η μη προερχόμενους φασίστες.

Ως πολίτης που βιώνω τα προβλήματα που γέννησε μια κατάσταση την οποία δημιούργησαν «επίορκοι και ανίκανοι λειτουργοί», από όλες τις με υψηλές αμοιβές εξουσίες του κράτους δικαίου με τιποτένια χαρακτηριστικά, ,θα περίμενα όπως και ο κάθε Έλληνας επισημάνσεις, αλλά και στάσεις πολιτικές και όχι κομματικές με λογικές και πρακτικές καταδικασμένες και ξεπερασμένες.

Γεγονός εντούτοις που προκαλεί ανησυχία επιπρόσθετη σήμερα για την Δημοκρατία και την Πολιτική γενικότερα δεν είναι τα πρόσωπα τα οποία έχουν καταβολές αντιδημοκρατικές, αλλά τα πολιτικά πρόσωπα τα οποία βρίσκονται στο δημοκρατικό τόξο να ανέχονται να επιτρέπουν αλλά και να αρέσκονται να ερωτοτροπούν με διαδικασίες οι οποίες ακουμπάνε στην ρήση «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Το φαινόμενο του Φασισμού είναι εξηγήσιμο Κοινωνιολογικά, γεννιέται και αναπτύσσεται μέσα στην Δημοκρατία και αποτελεί ανάχωμα και ανασταλτικό παράγοντα της περαιτέρω εξέλιξης της.

Αν μείνουμε στην αριθμολογία και στην στείρα πολλές φορές κατευθυνόμενη κουβέντα στα μέσα, και στην επιφανειακή συζήτηση «περί φασισμού γενικά», ελλοχεύει ο κίνδυνος της κοινωνικοποίησης σε αντιδημοκρατικές συμπεριφορές κυρίως των νέων που βιώνουν μια απροσδιόριστα χαώδη κατάσταση χωρίς να ευθύνονται αλλά και στην αιώρηση της υποβολιμαίας άποψης ότι η εμφάνιση του φαινόμενου αποτελεί δήθεν στάση μόνο διαμαρτυρίας των πολιτών .

Η ανεξέλεγκτη πολιτική συμπεριφορά που δημιούργησε, αυτή την προβληματική είναι ίσως η πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της χώρας μας, που οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα η «πολιτική» να βάλλεται τόσο σφοδρά, και οι «πολιτικοί» να περιχαρακώνονται σε κλειστή επαγγελματική ομάδα με ότι αυτό συνεπάγεται μέσα και έξω από την Ελλάδα-να συμπεριφέρονται δηλ. ως να μην κατανοούν το εφιαλτικό τοπίο που προέκυψε από συγκεκριμένες «πολιτικές» όχι μόνο για την οικονομία αλλά και για τον κοινωνικό ιστό γενικότερα, όπως για παράδειγμα η συμπεριφορά για ακραίες πολιτικές επιλογές.

Ακραίες, αλλά η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που γαλουχεί ενίοτε και τις συνθήκες της εκτροπής της, όταν βέβαια βρίσκονται και υποβοηθούν σε αυτό φυσικοί αυτουργοί, αυτούς δηλαδή που η ιστορία χαρακτηρίζει επίορκους και η κοινωνία ανδρείκελα.

Ποτέ στη νεότερη ιστορία της Ελλάδος η όποια προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτικό αμοραλισμό, ο οποίος με την σειρά του προκάλεσε στην κοινωνία, την άποψη ότι σήμερα οι «πολιτικοί» αποτελούν αναστήματα τα οποία φαίνεται ότι δεν μπορούν να ανταποκριθούν η ακόμη χειρότερα ανταποκρίνονται πλημμελώς στην εκτέλεση των καθηκόντων των, δυστυχώς είναι σκληρό, αυτό όμως με την πρακτική των απέδειξαν, και ομολογείται κυνικά στις μεταξύ των φιλοφρονήσεις.

Θλιβερό το φαινόμενο της ανεπάρκειας των ανθρώπων της πολιτικής , αλλά καταγεγραμμένο πλέον με νούμερα, δεν είναι αυθαίρετο να ισχυριστούμε ότι είναι η γενιά μικρών αναστημάτων οι οποίοι καλούνται να λύσουν μεγάλα προβλήματα τα οποία δημιούργησε η ανικανότητά των και όχι μόνο.

Συμπεριφορές που οδήγησαν τμήμα του εκλογικού σώματος σε επικίνδυνες αλλά «απόλυτα εξηγήσιμες επιλογές» και τις οποίες εντελώς ανιστόρητα ερμηνεύουν και πάλι επιφανειακά και αντιεπιστημονικά κυρίως οι πολιτικοί αλλά και λοιποί τρίτοι στις ατελείωτες και πληρωμένες τηλεοπτικές συζητήσεις.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να υφίσταται πολιτικός χώρος, για να υπάρχει πολιτικός χώρος απαιτείται να τον στηρίζουν πολιτικές οντότητες ήθους και δυναμικής, και με αυτή την δημοκρατική πραγματικότητα ο λαός μας έχει αποδείξει ότι συμφωνεί απολύτως, κατά συνέπεια τον αδικεί αυτή η τελευταία εξέλιξη της σχέσης των συγκοινωνούντων δοχείων φασιστών και δήθεν δημοκρατών.

Τούτο σημαίνει ότι αν δεν επιχειρηθεί η πολιτική επανατοποθέτηση σε σχέση με το ποιο είναι το ζητούμενο ο «πολιτικός» και η επιβίωσή του, ή η «πολιτική», ο πολίτης θα συνεχίσει να συμμετέχει και σε μη δημοκρατικές διαδικασίες, επίσης να μην τον ενδιαφέρει το πολιτικό γίγνεσθαι, η αποχή να μεγαλώνει, η κοινωνία να μπολιάζεται με άκρως αντιδημοκρατικές παραφυάδες, και η Δημοκρατία να τίθεται υπό αμφισβήτηση.
Αυτό σημαίνει ότι η όποια ανάταξη στην οικονομική μας πανωλεθρία αν ταυτόχρονα δεν επιχειρηθεί και η ανάταξη στο πολιτικό υπόβαθρο, όσον αφορά την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας ότι η «πολιτική» είναι συνεχής διαδικασία στο θέμα της εξέλιξης της Δημοκρατίας, ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο και οφείλει ως εκ τούτου να την υπηρετεί αλλά και να σέβεται τις αρχές της έχοντας σήμερα ιδιαίτερα υπ όψη του ότι η ασέλγεια επί των αρχών της δημοκρατίας θα τον οδηγεί εκεί που οδηγείται και ο κοινός εγκληματίας.

Το ζητούμενο δεν είναι ο χαφιές η ο προβοκάτορας αλλά αυτός που τον ανέχεται και πολλάκις τον ενθαρρύνει.
Και το τραγικό στο θέμα της ανοχής στο τελευταίο συμβάν είναι από την μια να ανέχεσαι και να λειτουργείς πολλαπλασιαστικά στο φαινόμενο του φασισμού και από την άλλη να υπογράφεις ως καθηγητής του συνταγματικού δικαίου… Ο ορισμός της Αλλοτρίωσης… Άρθρο πρώτο γραμμένο κατά τίτλο και κείμενο .

Καλή Ανάσταση αγαπητέ Αναγνώστη.

Περισσότερα

Χορηγός για το πετρέλαιο της παρέλασης βρέθηκε, ζητείται χορηγός για το πετρέλαιο θέρμανσης…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔεν θέλω να ακούω ανοησίες! Άκου δεν έχουμε κυβέρνηση, επειδή απέτυχε να μειωθεί ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης! Δεν γίνεται να πετυχαίνεις και στην αύξηση και στην μείωση. Αφού πέτυχε κατά την διαπραγμάτευση για την αύξηση, πώς θα επιτύγχανε στην διαπραγμάτευση για την μείωση; Τί είναι η τρόικα, ελληνικό κοινοβούλιο, που με τροπολογίες σε άσχετες νομοθετικές πρωτοβουλίες, εισάγουμε εξαιρέσεις στις σχετικές κατά το δοκούν και διαπλεκόμενο ή πελατειακό συμφέρον;

Έχετε πολύ πλάκα, όσοι διαπιστώνετε, υποκριτικά και μόλις σήμερα, την έλλειψη ελληνικής κυβέρνησης, εξαιτίας της ελλιπούς θέρμανσης που θα πλήξει μια ευαίσθητη, διαρκώς και πιο αποκλεισμένη ομάδα ελλήνων! Πρόκειται για εξελισσόμενη ιλαροτραγωδία, που έχει ως βάση την διακωμώδηση της δήθεν απόλυτης αυταπάτης περί προστασίας του κοινωνικού συμφέροντος από την τρόικα με την διαμεσολάβηση της κυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ!!!

Περισσότερα

Η Siemens εξακολουθεί να μη συμμορφώνεται

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΣτην εποχή των μνημονίων, των δανειακών συμβάσεων και των πράξεων νομοθετικού περιεχομένου, όπου επί της ουσίας καταργείται ο ουσιαστικός διάλογος στην Ελληνική Βουλή, την πεμπτουσία της Δημοκρατίας, ο Ελληνικός λαός βιώνει τον διαμελισμό και την εξαφάνισή του. Τρία-τέσσερα χρόνια ήταν αρκετά για τις κυβερνήσεις Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, προκειμένου να διαλύσουν την πατρίδα μας και να την καταστήσουν μια τριτοκοσμική χώρα, έρμαιο των δανειστών – τοκογλύφων – βιαστών μας.

Παρ’ όλα ταύτα ο βιασμός της κοινωνίας μας συνεχίζεται και έτσι, καθημερινά διαβάζουμε στον ημερήσιο έντυπο τύπο: «Εφιάλτης τα ληξιπρόθεσμα, το β’ εξάμηνο πολύ δύσκολο για τους πολίτες». «Σε κράτος γκάνγκστερ μετατρέπεται το κράτος δικαίου. Νύχτα μέρα κατασχέσεις. Δεν νικάς την φοροδιαφυγή τρομοκρατώντας όλο το λαό. Καταργήσεις και συγχωνεύσεις σχολίων στη Θεσσαλονίκη». «Χαριστική βολή και στο Λύκειο». «Έφοδος σε 350 χιλ. ακίνητα από την άρση πλειστηριασμών. Επενδυτές κοράκια αγοράζουν τα “κόκκινα” δάνεια». «Στα όρια της φτώχιας 500 χιλ. συνταξιούχοι».

Περισσότερα

Ελληνική Βουλή, το παλάτι της απόλυτης παρακμής

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΚαι όμως οι δημοκρατίες έχουν αδιέξοδα, εκτός από αυξημένα έξοδα! Το αδιέξοδο της αστικής δημοκρατίας εκφράζεται μέσω της απόλυτης παρακμής του αντιπροσωπευτικού σώματος ενός λαού (της αντιπροσώπευσης του Έθνους όπως διατείνεται μάλλον υπερφίαλα το ελληνικό Σύνταγμα στο άρθρο 51, παράγραφος 2).

Αν η χθεσινή συνεδρίαση της προανακριτικής επιτροπής που διερευνά την ζοφώδη υπόθεση «λίστα Λαγκάρντ», δεν αποτελεί εκδήλωση της απόλυτης παρακμής του θεσμού του κοινοβουλίου, τότε μάλλον οι έννοιες έχουν χάσει εντελώς το νόημά τους στην σημερινή Ελλάδα. Η διαδικασία και οι «διάλογοι», που διαβάζω, αποτελούν δίχως αμφιβολία έκφανση της απόλυτης έκπτωσης της κοινοβουλευτικής ηθικής και του κοινοβουλευτικού λόγου. Αποτελούν την δραματική συνέχεια της φαύλης λειτουργίας των κοινοβουλευτικών θεσμών στην πατρίδα μας, την συνέχεια της απαξίωσης του διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου ελληνικού πολιτικού συστήματος, γεγονός που οδηγεί ασφαλώς στην συνειδητή ή ασυνείδητη ύβρι του αστικού καθεστώτος εκ των έσω.

Περισσότερα

Επιτάφιος στη χώρα των ηττημένων δίχως νικητές

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι παρακάτω αράδες συνιστούν υπαινιγμό σύγχρονου επιτάφιου λόγου για το καθεστώς στην Ελλάδα με την ελπίδα πως το καινούργιο θα γεννηθεί από την κοινωνία προτού ο επιτάφιος της μεταπολίτευσης του 1974 καθιερωθεί με Πάτριο Νόμο, όπως επί Σόλωνα.

Επί Σόλωνα ξεκίνησε επίσημα η ανατροπή της διαπλεκόμενης αριστοκρατίας για να δομηθεί στη θέση της μια πορεία δημοκρατικής αλλαγής. Για την ακρίβεια θεσμοθετήθηκε πρώτα η κατάρρευση της διαπλοκής των αριστοκρατών και μετά ξεκίνησε η μεταπολίτευση, που πήρε έναν ολόκληρο αιώνα μέχρι να μεταβάλει τον Δήμο σε κυρίαρχη πολιτική δομή. Ο Δήμος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα πολιτικό κατασκεύασμα που προνοούσε για την συντεταγμένη διαπάλη των ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων του αθηναϊκού λαού, ανεξάρτητα από την προηγούμενη κοινωνική ή/και οικονομική πολιτική δομή. Προσοχή όμως το νέο καθεστώς με την ισονομία και την ισοπολιτεία του, εγκλώβιζε την κοινωνία σε μια μορφή αναβίωσης της ισοπολιτείας των διαπλεκομένων. Μέσω των θεσμών του Δήμου αναβίωσαν και φρεσκαρίστηκαν μορφές του παλαιού φυλετικού συστήματος. Σε τέτοιο βαθμό που ο έξοχος G. Thomson χαρακτήρισε την αρχαία δημοκρατία ως υπέρβαση της φυλετικής δημοκρατίας, που είχε ήδη ηττηθεί ως καθεστώς κυριαρχίας, για την μετάβασή της σε ένα πιο εξελιγμένο στάδιο διαπλοκής (η ευθύνη της διατύπωσης είναι του γράφοντος).

Περισσότερα

Είμαστε παιδιά της ίδιας πατρίδας;…

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Με αφορμή την τοποθέτηση του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας, ότι όλοι είμαστε παιδιά της ίδιας πατρίδας, και παράλληλα της δημοσιοποίησης του «τι έσχες» των πολιτικών της ίδιας πατρίδας… Και βέβαια συμφωνούμε άπαντες στην προφανώς αληθινή διαπίστωση ότι όλοι είμαστε παιδιά της ίδιας πατρίδας, θα πρέπει όμως και όλοι να συμφωνήσουμε ότι η ανελέητη αλλά και ελεεινή κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα μεγάλο τμήμα του ελληνικού λαού προκύπτει και από το γεγονός ότι ορισμένα παιδιά λεηλάτησαν την πατρίδα και άλλα την τίμησαν, αυτή είναι η πραγματικότητα, πέραν των όποιων λεκτικών ωραιοποίησεων. Και αυτό καταδεικνύει το «έσχες» πολλών εξ αυτών που επαγγελματικά ασχολήθηκαν με την πολιτική… και όχι μόνο.

Περισσότερα