Κώστας Μπάρκας: Ο νέος εκλογικός νόμος επανακαθορίζει τη σχέση του πολίτη με την πολιτική

«Η ανάλυση που εμείς κάναμε για την κρίση είναι ότι η κρίση δεν είναι οικονομική μόνο, αλλά είναι βαθύτατα πολιτική. Το συγκεκριμένο νομοσχέδιο τοποθετεί στην πραγματικότητά του αυτή μας την ανάλυση.

Περισσότερα

Δήλωση του Βασίλη Τσίρκα, βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ, για τον νέο εκλογικό νόμο

Με τον εκλογικό νόμο που φέρνουμε προς ψήφιση στο ελληνικό κοινοβούλιο βάζουμε τέλος σε μία ακόμα στρεβλή κατάσταση που συντηρήθηκε και γιγαντώθηκε από τα κόμματα που εναλλάσσονταν στη εξουσία όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Περισσότερα

Ήρθε η ώρα της απλής αναλογικής

Άρθρο του Βασίλη Τσίρκα,
βουλευτή Άρτας του ΣΥΡΙΖΑ

Η καθιέρωση της απλής αναλογικής με την αλλαγή του εκλογικού νόμου και με προοπτική να θεσμοθετηθεί και συνταγματικά ως πάγιο εκλογικό σύστημα, αποτελεί κορυφαία δημοκρατική στιγμή στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Περισσότερα

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ: Αλλάζουμε το εκλογικό σύστημα – Αλλάζουμε το πολιτικό σύστημα

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙΤην Τρίτη 1 Δεκεμβρίου στις 7.00 το απόγευμα στο Ζάππειο Μέγαρο, η Επιτροπή Διαλόγου του Ποταμιού διοργανώνει εκδήλωση-συζήτηση  με θέμα την πρόταση του Ποταμιού για ένα νέο εκλογικό σύστημα.

Περισσότερα

Εκλογικό σύστημα και δομή των Καλλικρατικών Δήμων

Άρθρο του Βασίλη Μασσαλά*

no_logoΤις τελευταίες ημέρες επανήλθε στην επικαιρότητα το θέμα του εκλογικού συστήματος των αυτοδιοικητικών εκλογών και ακούγονται διάφορες απόψεις και γνώμες για τον καλύτερο τρόπο εκλογής των οργάνων της αυτοδιοίκησης. Αξιολογώντας λοιπόν τα δυόμισι χρόνια λειτουργίας των Καλλικρατικών δήμων και θέλοντας να συμβάλλω στην συζήτηση, καταθέτω την άποψή μου για το εκλογικό σύστημα που πρέπει να ισχύσει για τις επόμενες δημοτικές εκλογές, και για την δομή που πρέπει να έχουν οι Καλλικρατικοί δήμοι.

Η θεσμοθέτηση του Καλλικράτη έγινε πολύ βιαστικά και άτολμα, χωρίς ριζική αναδιάρθρωση ούτε των δήμων ούτε των περιφερειών. Δεν έγινε ποτέ ουσιαστικός χωροταξικός σχεδιασμός, ούτε μελέτη συγχώνευσης δήμων για να γίνουν λειτουργικοί, δεν αξιολογήθηκε το πρόγραμμα Καποδίστριας, ούτε αξιολογήθηκαν εδαφικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτισμικά, κλπ χαρακτηριστικά των δήμων, αλλά απλώς συνενώθηκαν, συγκολλήθηκαν μάλλον, οι παλιοί Καποδιστριακοί δήμοι μεταφέροντας όσα προβλήματα είχαν στους νέους δήμους. Βέβαια η διάσπαση Καποδιστριακών δήμων δημιουργούσε θεσμικά προβλήματα που ήταν δύσκολο να αντιμετωπισθούν στον λίγο χρόνο που υπήρχε για την θεσμοθέτηση του νόμου, αλλά όχι ακατόρθωτο. Επίσης δεν υπήρχε η διάθεση σύγκρουσης της κεντρικής κυβέρνησης με τα τοπικά κομματικά στελέχη, τις τοπικές μικρές εξουσίες, τους άρχοντες των παλιών Καποδιστριακών δήμων, και για αυτό επιλέχτηκε η εύκολη λύση. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθούν τελικά οι νέοι Καλλικρατικοί δήμοι που δεν μπόρεσαν να λειτουργήσουν πραγματικά σαν ομογενοποιημένος, λειτουργικός, και τελικά ενιαίος δήμος, αλλά σαν άθροισμα των παλιών δήμων που συνενώθηκαν.

Περισσότερα

Ποια είναι η σημερινή διάταξη των πολιτικών δυνάμεων στην ελληνική κοινωνία;

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Ποιο ήταν το κεντρικό ζητούμενο της εκλογικής αναμέτρησης της 17ης Ιονίου; Ήταν μια αναμέτρηση δεξιάς και αριστεράς; Ήταν μια αναμέτρηση ανάμεσα σε μνημόνιο-αντιμνημόνιο; Ή ήταν μια αναμέτρηση για να βγει κυβέρνηση και μάλιστα πάσει θυσία, διότι οι δανειστές, οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι και εταίροι θα γίνουν φωτιά για να πέσουν και να μας κάψουν;

Καταρχάς θα πρέπει να τονίσουμε ότι η αναμέτρηση αυτή ήταν μια από τις χειρότερες, τις περισσότερο «στημένες» εκλογές της αντιπολίτευσης. Είχαμε μια πρωτοφανή παρέμβαση στα εσωτερικά της Ελλάδας από τους αποκαλούμενους φίλους, εταίρους και συμμάχους με προκλητικότατους εκβιασμούς που έφταναν στο σημείο να ποινικοποιούν μια ενδεχόμενη παραβατική – κατ’ αυτούς – συμπεριφορά του ελληνικού λαού. Οι ευρωκράτες και τα υπερατλαντικά αφεντικά έκαναν καθαρό ότι η Ελλάδα είναι κτήμα τους και ότι δεν πρόκειται να επιτρέψουν οποιαδήποτε άλλη εξέλιξη, εκτός από αυτήν που θέλουν αυτοί. Η εθνική κυριαρχία της χώρας είναι πλέον ανέκδοτο, μετά μάλιστα από το εκλογικό αποτέλεσμα που επέβαλαν οι εκβιασμοί και η υστερική εκστρατεία φόβου και τρομοκρατίας του εκλογικού σώματος.

Περισσότερα

Ο Θεός Φόβος και ο αντιδημοκρατικός νόμος νίκησαν το κοινωνικοπολιτικό θαύμα και τον Πολίτη

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Η ευκαιρία για μετάβαση σε μια νέα, δημοκρατική αυτή την φορά, μεταπολίτευση μοιάζει να χάνεται, αν λάβει κανείς υπόψιν την πρώτη εικόνα από τα αποτελέσματα στις κρισιμότερες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα μετά το 1974. Ο Θεός Φόβος νίκησε την πιθανότητα κοινωνικοπολιτικού θαύματος και τον πολίτη που στάθηκε στα πόδια του, υπερασπιζόμενος μια αξιοπρεπή ζωή σε μια αυτοκυβέρνητη πολιτεία, δίχως τρόικα και επιτρόπους. Μοιάζει να χάνεται με μια σχετικά μικρή διαφορά ψήφων (με τα μέχρι τώρα εκλογικά αποτελέσματα), όχι μόνον η ευκαιρία σταδιακής μετάβασης σε ένα νέο καθεστώς εναλλακτικής ηγεμονίας, όπου το κοινωνικό σώμα θα αποκτούσε σχετική έστω συνεκτικότητα διεκδικώντας την ιδιότητα του εντολέα, την οποία ιδιοποιούνται το πολιτικοοικονομικό σύστημα της διαπλοκής και διάφοροι φορείς διαμεσολάβησης (τραπεζικοί, συντεχνιακοί, εκκλησιαστικοί, κομματαρχικοί, μιντιακοί κλπ), αλλά και η πιθανότητα ορισμού του Έννομου Συμφέροντος για τον έλεγχο της πολιτικής διαδικασίας από τον λαό.

Περισσότερα

Τα Κολεγιόπαιδα…

Του Γιώργου Βασιλόπουλου

Η ευφυΐα που εκφυλίζεται και διαφθείρεται δια μέσου της εξουσίας προκαλεί το χειρότερο οίκτο

Η διαρκώς εξαπατώμενη ελληνική κοινωνία σέρνεται στο δρόμο του εθνικού ξεπουλήματος, της υποταγής και εν τέλει στην οικονομική φτώχεια και βιολογική εξαθλίωση. Αυτή η πρωτοφανής αυτοκαταστροφή συντελείται μέσω του σάπιου πολιτικού συστήματος που φοράει χωρίς αιδώ την μάσκα της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.

Με τις υπογραφές μιας ισχνής πλειοψηφίας βουλευτών, που οι περισσότεροι δεν πρόλαβαν να διαβάσουν καν το «μνημόνιο», και που η πλειοψηφία των είναι διάτρητη στην θέληση της κοινωνίας, υποθήκευσαν την κρατική περιουσία, δηλαδή τον σταθερό και αμετακίνητο πλούτο του λαού. Και η δεδηλωμένη εντολή είναι διάτρητη εως άκυρη για δύο λόγους. Πρώτον, άλλα υποσχέθηκαν προεκλογικά, και δεύτερον, η πλειοψηφία βουλευτικών εδρών είναι προϊόν υφαρπαγής και λεηλασίας της ψήφου των μικρών κομμάτων λόγω της αντιδημοκρατικότητας του εκλογικού συστήματος. Παρ’όλα αυτά, και παρά τη γενικευμένη δυσφορία της κοινωνίας συνεχίζουν σχιζοφρενικά να παίρνουν τα πιο αντιλαϊκά φοροεισπρακτικά μέτρα, και το χειρότερο, να ξεπουλούν κυριολεκτικά «έναντι πινακίου φακής» την κρατική περιουσία.

Περισσότερα

Συνωμότες, συνωμοσιολογία και πολιτική

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Διάφοροι ντερμπεντέρηδες του καθεστώτος καταβάλλουν τον τελευταίο καιρό φιλότιμες προσπάθειες να διασκεδάσουν την έννοια της συνωμοσίας στα πολιτικά πράγματα της χώρας και στις διεθνείς μας σχέσεις. Μοιάζει σαν ο συνωμότης να επιχειρεί να νομιμοποιήσει την ύπαρξη και τη λειτουργία του σε μια κατεξοχήν συνωμοτική δομή, λοιδορώντας και περιγελώντας όσους την αποκαλύπτουν.

Ήθελα να ήξερα τι άλλο από μια απέραντη συνομωσία είναι το πελατειακό κράτος που τόσα χρόνια στηρίζουν. Μακάρι να μπορούσε κάποιος να μου εξηγήσει κοινωνιολογικά ή με κάποια μορφή πολιτικής μεθοδολογίας τι λιγότερο από μια ελεεινή συνομωσία είναι η διαπλοκή την οποία έχουν καταγγείλει επανειλημμένως εκτός όλων των άλλων και οι ηγεσίας της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, αλλά και οι ίδιοι οι ντερμπεντέρηδες! Άραγε πώς χαρακτηρίζονται αυτοί που υπερηφανεύονται ότι διαθέτουν την ικανότητα να ανεβοκατεβάζουν κυβερνήσεις και πώς αποκαλούμε την λειτουργία τους; Μήπως όλοι αυτοί έχουν κάποια σχέση με εκείνους που στηρίζουν και αναπαράγουν τον δικομματισμό στη χώρα με τα καλπονοθευτικά εκλογικά συστήματα, ενώ δεν διστάζουν να οργανώνουν ευρείας κλίμακας συνωμοσίες όπως εκείνη της περίφημης «κάθαρσης» του 1989; Μήπως οι αρχισυνωμότες στη χώρα μας είναι εκείνοι που διαθέτουν ή νομίζουν ότι διαθέτουν το υψηλότερο κύρος; Μήπως ολόκληρη η διάχυτη ελληνική κουλτούρα είναι μια κατεξοχήν συνωμοτική κουλτούρα και αυτό με ευθύνη του πολιτικού συστήματος και των ιδίων των ντερμπεντέρηδων; Ποίος έχει τελικά συμφέρον από αυτή την κοινωνικό – πολιτική παθολογία, οι αντικαθεστωτικοί ή το καθεστώς;

Περισσότερα

Οι σκέψεις ενός υποψηφίου για τον «Καλλικράτη»

Του ιατρού Μανόλη Καλαμπόκα

Η συμμετοχή μου στις εκλογές για πρώτη φορά, πέραν της ιδιαίτερης τιμής αλλά και του ιδιαίτερα θετικού προσωπικού αποτελέσματος, με ώθησε σε ορισμένες σκέψεις για την «Καλλικράτεια» μεταρρύθμιση:

Α) Ιδιαίτερα στο πλαίσιο της οικονομικής κρίσης, απαραίτητη είναι η περιγραφόμενη από τη νομοθετική μεταρρύθμιση συγχώνευση δημοτικών εταιρειών, υπηρεσιών και φορέων: αρκεί όμως αυτή να γίνει γρήγορα, αποτελεσματικά, χωρίς εξαιρέσεις και με τελικό αποτέλεσμα τη βελτίωση των δημοτικών υπηρεσιών με παράλληλο περιορισμό του κόστους.

Β) Σε ό,τι αφορά στο εκλογικό σύστημα, πρέπει η Πολιτεία να αποφασίσει, τουλάχιστον για τις μεγάλες πόλεις: θέλουμε δημοτικούς συμβούλους πραγματικά εκλεγμένους ανά εκλογική περιφέρεια (παλαιά Διαμερίσματα) ή συμβούλους εκλεγμένους από όλη την πόλη; Γιατί αν ισχύει το πρώτο, πρέπει να σκεφθούμε την κατάργηση προσμέτρησης των «μονοσταυριών» και η σειρά εκλογής να καθορίζεται μόνο από τις ψήφους στο Διαμέρισμα. Αν όμως ισχύει η δεύτερη άποψη, τότε πρέπει να συνεχιστεί το ισχύον σύστημα σταυροδοσίας, αλλά η σειρά εκλογής να προκύπτει από όλη την πόλη (σύστημα «υβρίδιο» δηλαδή με αυτό που ίσχυε πριν τον «Καλλικράτη»).

Περισσότερα