Εθνικό συμφέρον, κοινωνική πρόοδος, παραγωγική και δημοκρατική αναδιοργάνωση προϋποθέτουν περιθωριοποίηση της λούμπεν ελληνικής μπουρζουαζίας…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣτον τίτλο αποκρυσταλλώνεται ένα ολόκληρο πολιτικό όραμα και ένα μήνυμα: δίχως την ριζική μεταβολή της πολιτικοοικονομικής ελληνικής αστικής τάξης, δεν υπάρχει καμία πιθανότητα η κρίση να οδηγήσει στον εκδημοκρατισμό και στην αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, καθώς και στην χειραφέτηση των Ελλήνων από τα δεσμά της λιτότητας και της επιτροπείας.

Υπάρχει ένα φράγμα στην κοινωνικοοικονομική πρόοδο και στην ορθολογική λειτουργία κράτους, κοινωνίας και αγοράς. Ένα αξεπέραστο εμπόδιο για την αναγέννηση της πολιτικής στον τόπο μας, στη θέση του λαϊκισμού κάθε μορφής. Η ελληνική κοινωνία βιώνει τις συνέπειες της κυριαρχίας μιας μεταπρατικής, ξενόδουλης, εξόχως κρατικοδίαιτης, άπληστης, οπισθοδρομικής και δραματικά φοβικής αστικής τάξης. Τα αποτελέσματα της βαρβαρότητας μιας πολιτικο-επιχειρηματικής σέχτας με νεο-αποικιακά χαρακτηριστικά. Είναι εύλογο, λοιπόν, πώς αυτή η αστική τάξη με κορυφή της ηγεμονικής πυραμίδας της τους νταβάδες – κατά Καραμανλή και άλλους – μετατρέπει την Ελλάδα στην πρώτη και πιο ολοκληρωμένη «αποικία χρέους» στην ΕΕ!

Δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι διαφορετικό για να επιβιώσει και να συνεχίσει να ηγεμονεύει. Μόνον που η «σωτηρία» της ήταν και η συνθήκη της καταστροφής της, σε δεύτερο στάδιο. Μια και η διαδικασία της συντεταγμένης πτώχευσης και φτωχοποίησης είναι εκείνη που προτρέπει την κοινωνία να ανατρέψει αυτήν την τάξη με την μορφή της σέχτας, καθώς γίνεται φανερό καθημερινά πως κράτος και κοινωνία δομήθηκαν πάνω σε μια παθολογία, που είναι η πολιτική παθογένεια της αστικής μας τάξης. Μια παθολογία που αποτελεί τον αιτιατό μηχανισμό της συγκεκριμένης μορφής πτώχευσης και φτωχοποίησης που διαλύει την συνοχή της ελληνικής κοινωνίας και καταστρέφει ανθρώπους και παραγωγικό κεφάλαιο.

Αυτοί είναι το πρόβλημα, αλλά τις λύσεις καλούνται να δώσουν οι εργαζόμενοι και η μεγάλη μάζα εκ των μεσοαστικών και μικροαστικών στρωμάτων! Πράγματι, αυτοί, τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα, θα πρέπει να δώσουν την συνολική λύση στην κρίση, επιλύοντας ασφαλώς και πρωταρχικώς το πρόβλημα (: εκμηδενίζοντας την πολιτική ισχύ της λούμπεν ελληνικής μπουρζουαζίας και άρα των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών κομματικών φορέων που την εκφράζουν και την υπηρετούν κεφαλαιωδώς.

Ο όρος «λούμπεν μπουρζουαζία» που χρησιμοποιώ αποτελεί «δάνειο» από μια μεγάλη και πολυσύνθετη προσωπικότητα της πολιτικής φιλοσοφίας και πολιτικής ιστορίας, του μεταμαρξιστή Andre Gunder Frank, ο οποίος δεν δίστασε να χρησιμοποιήσει αναλυτικά εργαλεία που δόμησε η κριτική στον μαρξισμό και στον στρουκτουραλισμό. Η ίδια η λέξη «Lumpenbourgeoisie» είναι ένα υβρίδιο που συντίθεται από την γερμανική λέξη Lumpen και την γαλλική bourgeoisie, εντασσόμενη σε μια αποικιοκρατική αφήγηση περί πελατειακής αστικής τάξης ανεξάρτητων χωρών, που ωστόσο δομούνται και λειτουργούν στο φάσμα της αποικιακής, ή νεο-αποικιακής, ή μετανεωτερικής πατρωνίας.

Αυτή η τάξη, η λούμπεν ελληνική μπουρζουαζία, με τα χαρακτηριστικά σέχτας, είναι έτοιμη – σε αντίθεση με την εθνική αστική τάξη ώριμων δημοκρατιών του ιμπεριαλισμού, του κινεζικού παγκοσμιοποιησισμού, του γερμανισμού, με την έννοια του επεκτατικού οικονομισμού και της πόλωσης του κεφαλαίου, καθώς και άλλων εκφράσεων αυθεντικού εθνικού ηγεμονισμού – να παραδώσει απολύτως την εθνική κυριαρχία, για να σωθεί η ίδια, στο πλαίσιο μιας μείζονος οικονομικής κρίσης, μεταβάλλοντας την ελληνική κοινωνία από κοινωνία «λαϊκής κυριαρχίας» σε κοινωνία πειθαρχίας προς τους διεθνείς πάτρωνες των λούμπεν αστών και στη συνέχεια σε κοινωνία απόλυτου έλεγχου και καθυπόταξης από τους πάτρωνες αυτούς. Αυτό πράγματι έγινε και εξελίσσεται. Στον βαθμό που προχωρήσει μάλιστα αρκετά αυτή η διαδικασία η λούμπεν ελληνική μπουρζουαζία θα ξεδοντιάζεται και θα χάνει την σημασία της για τους πάτρωνές της.

Στο σημείο αυτό δημιουργείται ένα πολιτικό κενό, με την αστική έννοια του όρου. Ανατέλλει η ευκαιρία των λαϊκών δυνάμεων να παρέμβουν, σηματοδοτώντας τους όρους μια (νέας) μεταπολίτευσης, που θα χαρακτηρίζεται από ένα εναλλακτικό σύστημα ηγεμονίας πάνω στο οποίο οι νέοι θεσμοί θα εξουδετέρωναν την παθογένεια που προκάλεσε στον δημόσιο χώρο και στην αγορά η λούμπεν μπουρζουαζία. Αυτό θα ήταν απλώς μια «εξυγιαντική» διαδικασία, μια αναγκαία προϋπόθεση για να λάβει ο πολιτικός αγωνισμός εντός της χώρας αυθεντικά χαρακτηριστικά, δίχως να νοθεύεται από αποπροσανατολιστικές τακτικές των ολιγαρχών και να μανουβράρεται διαρκώς η πολιτική διαδικασία από τα ιδιαιτέρα συμφέροντά τους. Αυτή η κίνηση αν μάλιστα είχε την μορφή κινήματος θα μπορούσε να λάβει επαναστατικά χαρακτηριστικά! Στον βαθμό, ωστόσο, που δεν έχει απλώς θα βοηθούσε στον παραγωγικό εξορθολογισμό και σε κάποια βήματα εκδημοκρατισμού, με πολιτική αναδιοργάνωση ως προς το προσωπικό, τους κομματικούς φορείς και τις σχέσεις εντός του ελληνικού πολιτικού συστήματος. Προφανώς μεσοπρόθεσμα θα ενίσχυε την διαπραγματευτική θέση της χώρας μας προς τους δανειστές της και το διεθνές πολιτικό περιβάλλον. Το εθνικό συμφέρον θα επαναπροσδιοριζόταν με άλλα λόγια αμιγώς πολιτικά και όχι κατά το συγκυριακό συμφέρον της λούμπεν μπουρζουαζίας (μας).

Δυστυχώς, δεν άλλαξε τίποτε από την εποχή που ο Μαρξ έλεγε: «Οι ιδέες της άρχουσας τάξης είναι σε κάθε εποχή οι κυρίαρχες ιδέες, δηλαδή η τάξη που είναι η κυρίαρχη υλική δύναμη της κοινωνίας συνιστά την ίδια στιγμή και την κυρίαρχη διανοητική της δύναμη». Για να συμπληρώσει ο Παναγιώτης Κονδύλης: «Ο αστικός πολιτισμός εκδηλώθηκε εδώ στις στοιχειωδέστερες και εξωτερικότερες μόνο μορφές του, δηλαδή σε ορισμένους εθιμοτυπικούς κανόνες, σε ορισμένους άγραφους νόμους της συναναστροφής μεταξύ κυρίων και κυριών και στην απόκτηση μιας ευρωπαϊκής μόρφωσης». Η άρχουσα ελληνική τάξη είναι μια λούμπεν μπουρζουαζία που ποτέ δεν έπαψε να ζει αρμέγοντας το κράτος και μιμούμενη συμπεριφορές αστών της δύσης, δίχως να εσωτερικεύει την πολιτικότητά τους και την βαθύτερη γνώση και κουλτούρα ευρωπαίων ή/και βρετανών αστών. Έτσι, οι δικοί μας επικεντρώθηκαν στην μπουρζουαζία και αγνόησαν την δημοκρατία, για την εξέλιξη της Αστικής Δημοκρατίας, με την έννοια της «bourgeois democracy», ή «liberal democracy». Αυτό πρόδιδε το χαμηλό τους επίπεδο που προέκυπτε αντικειμενικά από την σχέση της πατρωνίας που τους χαρακτήριζε και τους χαρακτηρίζει.

Αυτοί θα πρέπει σήμερα να περιθωριοποιηθούν συνειδητά από τον ελληνικό λαό. Συνθέτουν μια πολιτική ανωμαλία και μια πολιτισμική και γνωσιολογική παθολογία με όρους πολιτικής κοινωνιολογίας και κοινωνικής ψυχολογίας αντίστοιχα. Ο βαθμός αυτής της συνείδησης και η κατεύθυνση του αγώνα για απαλλαγή από τους νταβάδες και τους μηχανισμού τους θα αποτελέσουν τους δείκτες της σοσιαλιστικής κατεύθυνσης για αστικό εκσυγχρονισμό. Και ασφαλώς σοσιαλιστική θα πρέπει πλέον να είναι η κατεύθυνση, όχι για το μείζον την επανάσταση, αλλά απλώς το έλασσον και «πραγματιστικό»: τον αστικό εκσυγχρονισμό με εκδημοκρατισμό και παραγωγική ανασυγκρότηση.

Περισσότερα

Εθνικό συμφέρον, ανεργία και μαυρογιαλουρισμός

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤι είναι άραγε το εθνικό συμφέρον για το οποίο όλοι μιλούν; Ένα κοινωνικό πλαίσιο δράσης που ενδυναμώνει την κοινωνική συνοχή, διαμορφώνοντας μια ισχυρή διαπραγματευτική ταυτότητα της Ελλάδας στις διεθνείς πολιτικές, ή το συμφέρον του Μαυρογιαλούρου, ο οποίος εμπορεύεται κοινωνικά αγαθά με αντάλλαγμα την ψήφο στο εσωτερικό, ενώ «πουλά» σταθερότητα και ευκαιρίες στο εξωτερικό, μέσω της εκποίησης της δημόσιας και απαξίωσης της ιδιωτικής περιουσίας;

Τι είναι σήμερα η ανεργία στην Ελλάδα; Ο κλασικός μηχανισμός «επιστράτευσης», που δομεί τον περίφημο εφεδρικό στρατό εργασίας, ο οποίος ρυθμίζει την κεφαλαιοκρατική απόδοση (αποτελεσματικότητα του μηχανισμού παραγωγής κέρδους), ή η έκφραση ενός διαλυμένου στρατού από απελπισμένους, ψυχικά αποκαμωμένους και αφοπλισμένους που αναζητούν ένα θαύμα, την ελπίδα για μια «θέση στον ήλιο», μια κάποια θέση εργασίας;

Ποιος είναι σήμερα ο Μαυρογιαλούρος; Αυτός που ήταν πάντα! Και πώς συνδέεται το εθνικό συμφέρον με την ανεργία και τον μαυρογιαλουρισμό; Δυστυχώς με έναν σαφώς πιο ανήθικο και πιο απολιτικό τρόπο από πριν. Το εθνικό συμφέρον ιδιωτικοποιείται ως ιδεολόγημα, η ανεργία περνά εξ ολοκλήρου στην αρμοδιότητα και εντάσσεται στην τεχνική του μαυρογιαλουρισμού και ο Μαυρογιαλούρος μας είναι πλέον ο μοναδικός παράγοντας που θα μπορούσε, υπερβαίνοντας μυθικά, το καθεστώς της κυκλικής και διαρθρωτικής ανεργίας να συνδέσει το ιδιωτικοποιημένο εθνικό συμφέρον με την ανεργία ως εξατομικευμένο πρόβλημα!

Πώς θα λύσει λοιπόν ο Μαυρογιαλούρος μας το μέγα πρόβλημα της ανεργίας; Επικαλούμενος ένα απολύτως αόριστο και απολιτικό εθνικό συμφέρον που αναφέρεται στον «εθνικό στόχο» του πρωτογενούς πλεονάσματος! Μετά το ευρώ μετατράπηκε σε φετίχ το περίφημο πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο στην συγκυρία (ύφεση) της ελληνικής εθνικής οικονομίας συμβάλει προφανώς στην δραματική μεγέθυνση της κυκλικής ανεργίας (: μείωση του εσωτερικού προϊόντος και επιβράδυνση της παραγωγής με ελάττωση των αναγκών της οικονομίας για απασχόληση εργασίας παρά την μείωση των μισθών).

Τι σου λέει ο Μαυρογιαλούρος; Ένα μέρος του πλεονάσματος που προέκυψε λογιστικά, κυρίως δια της μερικής στάσης ή μετάθεσης πληρωμών, αφού πρώτα περάσει από την διύλιση της ελεεινής αναθεωρημένης δανειακής σύμβασης με τους επίσημους δανειστές της χώρας, θα κατευθυνθεί για την ενίσχυση της απασχόλησης. Πρακτικά σου λέει: αφαιρώ το 25-30% του εθνικού μου προϊόντος από την διαδικασία της επένδυσης που δημιουργεί θέσεις εργασίας για να επιστρέψω ίσως τα επόμενα δύο-τρία χρόνια το 1% περίπου, στοχευόμενα και καθαρά ωστόσο, για την ενίσχυση της απασχόλησης! Αυτό αγαπητοί φίλοι είναι το ποσοστό του Μαυρογιαλούρου! Έτσι κάνει ασφαλώς «πολιτική» αποκλειστικά ο Μαυρογιαλούρος, ο πολιτικάντης και όχι ο πολιτικός. Έτσι απλώς κλείνεις το μάτι σε κάποιους απελπισμένους και αγανακτισμένους πελάτες σου, ενώ διαστρέφεις εντελώς το πρόβλημα της ανεργίας στην χώρα σου. Είσαι δε τόσο απατεώνας που κλέβεις ακόμη και στο «ζύγι» της σχέσης «θέση απασχόλησης- επένδυση». Πού θα βρεις τα 5 περίπου δισεκατομμύρια επενδυτικού κεφαλαίου που απαιτούνται ως προϋπόθεση – και ασφαλώς όχι συντήρηση – δημιουργίας 440.000 θέσεων που υπόσχεσαι; Έχει ο Θεός, αν και εσύ ισχυρίζεσαι πως λεφτά δεν υπάρχουν και δημόσιες επενδύσεις δεν επιθυμούμε, εκτός εάν πρόκειται να ενισχύσουμε τους φίλους μας νταβάδες, όπως θα έλεγε και ο Καραμανλής! Για να ικανοποιήσεις τις υποσχέσεις σου στο πλαίσιο της σημερινής ελληνικής οικονομίας, ξέρεις σε ποιό επίπεδο θα έπρεπε να κινηθούν οι μισθοί (στον δημόσιο ή/και ιδιωτικό τομέα); Μεταξύ 250 και 1200 ευρώ, σύμφωνα με τους δικούς μου λογαριασμούς – και με τα στοιχεία υψηλόβαθμου στελέχους της Τράπεζας της Ελλάδας – δίχως ασφαλώς να αντιμετωπίζεις καθόλου την διαθρωτική ανεργία και την κρίση στην λεγόμενη ανεργία τριβής που πλέον μεγεθύνεται δραματικά!

Επίτρεψέ μου, αναγνώστη μου, να μην επεκταθώ στην κριτική της πρακτικής του μαυρογιαλουρισμού. Έτσι δεν βγάζεις άκρη, ούτε προάγεται ο δημόσιος διάλογος στην υπόθεση. Το εθνικό συμφέρον πράγματι συνδέεται στενά με το ζήτημα της ανεργίας, στο βαθμό που περιθωριοποιηθεί ωστόσο ο μαυρογιαλουρισμός. Λαμβάνοντος υπόψιν τα χαρακτηριστικά της ελληνικής εθνικής οικονομίας, η μοναδική λύση που υπάρχει στην συγκεκριμένη συγκυρία της κρίσης αποκαλείται κοινωνική οικονομία της αγοράς, και θα μπορούσε να δομηθεί στο πρότυπο της παραγωγικής ανασυγκρότησης της Δυτικής Γερμανίας (1947-1955).

Τι σημαίνει αυτό; Εκδημοκρατισμό και παραγωγική ανασυγκρότηση στη βάση ενός διπλού αναπτυξιακού μοντέλου: ευρωπαϊκών κυρίως foreign direct investments (FDI) [άμεσων ξένων επενδύσεων] στον βιομηχανικό κλάδο με υψηλό τεχνολογικό και οικολογικό στάτους και εξαγωγικό χαρακτήρα και θεσμική ανάπτυξη μιας ισχυρής κοινωνικής οικονομίας (: ανάμεσα στον ιδιωτικό και στον δημόσιο τομέα της οικονομίας, με δραστηριότητες που ορίζονται από «μη-κερδοσκοπικούς» σκοπούς και καλύπτουν το μεγαλύτερο μέρος του τομέα των υπηρεσιών, της αγροτικής παραγωγής, των μεταφορών, όπως και σημαντικό μέρος της μεταποίησης). Απλώς σημειώστε πως με την ανάπτυξη του άγνωστου και αφάνταστα παρεξηγημένου κοινωνικού (μη- κρατικού, ασφαλώς) τομέα της οικονομίας θα είχες με λιγότερο από το μισό επενδυτικό κόστος τις ίδιες θέσεις εργασίας που ο Μαυρογιαλούρος υπόσχεται για την επόμενη διετία! Ασφαλώς, αυτό το διπλό αναπτυξιακό μοντέλο, εντασσόμενο θεσμικά σε ένα δεκαετές πρόγραμμα ανασυγκρότησης (Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης) θα απαιτούσε ρύθμιση του ελληνικού χρέους, ανάλογη με την Συμφωνία του Λονδίνου (1953) που διέγραψε ένα τεράστιο ποσόν από το γερμανικό χρέος και αναδιάρθρωσε το υπόλοιπο για εξυπηρέτηση μέχρι, παρακαλώ, τις μέρες μας (2010).

Ποιό είναι το πρόβλημα και δεν συζητάμε την λύση που προτείνω, πεισματικά τόσον καιρό; Πως αυτό προϋποθέτει προοδευτική αντίληψη της πολιτικής και αριστερή διακυβέρνηση, ή μήπως επειδή κατατείνει στον εξοβελισμό του Μαυρογιαλούρου και του λαϊκισμού από την πολιτικοοικονομική ελληνική πραγματικότητα; Τίποτα από αυτά, ίσως πεις: το ζήτημα είναι πως η ΕΕ δεν αλλάζει και εσύ τίποτε δεν μπορείς να περιμένεις από αυτήν. Αυτό «ακούγεται» με δυο τρόπους: «αυτή είναι η ΕΕ και σε όσους αρέσει, προσαρμόσου και «σκάσε» επιτέλους», ή «η ΕΕ είναι μια καπιταλιστική δομή που δεν αλλάζει». Και οι δυο απόψεις είναι δογματικές, χωρίς να πιστεύουν στην ικανότητα του παράγοντα να διαμορφώνει ισχυρές παρεμβάσεις στην διαδικασία της καπιταλιστικής συσσώρευσης. Δεν βλέπουν καν την ΕΕ ως μια ρευστή διαδικασία, ως πολιτικό φαινόμενο σε εξέλιξη. Την αντιμετωπίζουν τελολογικά και σαν η ισχύς να προέρχεται μεταφυσικά από την γραφειοκρατία της και όχι από τον κάθε διακυβερνητικό παράγοντα (κυβέρνηση) ξεχωριστά και σε πολύ μικρότερο ασφαλώς βαθμό από το Ευρωκοινοβούλιο. Όσοι πιστεύουν πως η ΕΕ δεν μπορεί να αλλάξει, σε βαθμό μάλιστα διάλυσης και αντικατάστασής της από μια δημοκρατική πολιτικοοικονομική ευρωπαϊκή ένωση, προφανώς έχουν λόγους αυτή να μην αλλάξει! Αν υπήρχε το ενδεχόμενο η ΕΕ να αλλάξει θα έπρεπε να αλλάξουν οι ίδιοι που προπαγανδίζουν την αντιδραστική (αυτό δεν είναι λάθος) ακινησία της είτε από δεξιά, είτε από αριστερά!

Εάν δεν πιστεύεις πως η ΕΕ θα μπορούσε να αλλάξει μέχρι την αυτοκαταστροφή της, ενόψει μιας πολιτικής ένωσης, δια της πολιτικής αντιπαράθεσης στο εσωτερικό της, μεταξύ κυρίως της νέας αριστεράς και των νεο- συντηρητικών, είναι προφανές πως δύσκολα θα μπορούσες να δεχτείς την λύση που προτείνω ως διαθρωτική παρέμβαση για την αντιμετώπιση της ανεργίας στην Ελλάδα. Μόνον που λυπάμαι, αλλά δεν υπάρχει άλλη πραγματιστική, κοινωνική λύση εντός του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής, σήμερα για την Ελλάδα. Ασφαλώς υπάρχει και η κομμουνιστική επανάσταση, η οποία θα μπορούσε να αντιμετωπίσει καθολικά την ανεργία και όχι απλώς διαθρωτικά και κοινωνικά όπως προτείνω. Εγώ, προσωπικά, δεν θα είχα αντίρρηση, η ιστορία όμως νομίζω πως έχει. Και σε τέτοιες περιπτώσεις θα ήταν μάλλον επιπόλαιο να βάζεις εσύ προσωπικά τέλος στην ιστορία! Αυτό και αν καλλιεργεί ψευδο-συνείδηση!

Αντίθετα το μοντέλο που προτείνω είναι απολύτως πολιτικό και «συνεργάζεται» με την ιστορία, ανταποκρινόμενο μάλιστα απολύτως στις αναγκαιότητες που προκύπτουν από την πτώχευση του κράτους και την διευρυνόμενη χρεοκοπία του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας μας. Άφησε δε πως θα μπορούσε να διορθώσει σημαντικό μέρος του διαθρωτικού προβλήματος στην εσωτερική παραγωγή της χώρας και να εκδημοκρατίσει τις εργασιακές σχέσεις! Σημειώστε, για παράδειγμα, πως η συμμετοχή στις αποφάσεις της κοινωνικής επιχείρησης βασίζεται στην αρχή «ένα άτομο, μια ψήφος», ενώ δεν προϋποθέτει την κατοχή τίτλων ιδιοκτησίας.

Επομένως, η κοινωνική οικονομία αποτελεί μια ενεργητική παρέμβαση που εξελίσσεται στο πλαίσιο των αγορών και της κοινωνίας γενικότερα και που ανεξάρτητα από τη νομική υπόσταση των φορέων της σχετίζεται με την αρχή της δημοκρατικής οργάνωσης. Στηρίζεται, δηλαδή, σε μια ευρεία κοινωνική βάση, υιοθετεί συλλογικά κριτήρια κατανομής κερδών, αναπτύσσει μια ιδιαίτερη σχέση αλληλεγγύης με το περιβάλλον της και προωθεί την κοινωνική συνοχή. Μέσω των οργανισμών της κοινωνικής οικονομίας δημιουργούνται θέσεις που υπηρετούν την εργασιακή ενσωμάτωση των κοινωνικών ομάδων που είναι αποκλεισμένες από την αγορά εργασίας, με το μικρότερο επενδυτικό κόστος… αρκεί να μην ξαναμπούν οι Μαυρογιαλούροι και ο κομματισμός με τα δικά του παιδιά στην διαδικασία, όπως με τους Συνεταιρισμούς επί Ανδρέα Παπανδρέου!

Τώρα αν μου πεις, δίπλα στο «αυτή είναι η ΕΕ και δεν αλλάζει, ούτε θα μπορούσε κάτι να αλλάξει για το εθνικό συμφέρον με την ανάδειξη ενός προοδευτικού αριστερού κοινοβουλίου», πως «αυτός είναι ο έλληνας και δεν αλλάζει», λυπάμαι, αλλά είναι σαν να μου λες: «μην μας ταλαιπωρείς, μια χαρά βολευόμαστε»! Κοιτάξτε, δίχως foreign direct investments στην εξαγωγική βιομηχανία, σοβαρή παραγωγική αναδιάρθρωση δεν μπορείς να πετύχεις και δίχως κοινωνική οικονομία με σύγχρονους οργανισμούς που παρεμβάλλονται ανάμεσα στον καθαρά κερδοσκοπικό τομέα της οικονομίας και τις δημόσιες επιχειρήσεις και υπηρεσίες, δεν μπορείς να παρέμβεις με αποτελεσματικά, διαρθρωτικά μέσα στην ανεργία. Είναι ο μόνος τρόπος για να πετύχεις κοινωνική ενσωμάτωση, τοπική και βιώσιμη ανάπτυξη, με παράλληλη ενίσχυση του κοινωνικού ιστού και ενδυνάμωση του κοινωνικού κεφαλαίου, μαθαίνοντας τον εργαζόμενο να δραστηριοποιείται δημιουργικά σε συμμετοχικές δομές. Ή κάνεις αυτό, αν δεν κάνεις κομμουνιστική επανάσταση, ή αφήνεις την δουλειά στον Μαυρογιαλούρο, τον πάτρωνα και τον πελάτη του!

Μάλιστα, ξέρετε πόσο όμορφα θα μπορούσε να συνδυαστεί η ανάπτυξη με «foreign direct investment» στην εξαγωγική βιομηχανία με την επιχειρηματικότητα μέσω κοινωνικών επιχειρήσεων! Μέχρι και οικονομικό θαύμα παρόμοιο με το γερμανικό θα μπορούσες να πετύχεις, υπό την προϋπόθεση πως θα πετύχαινες παράλληλα μια συμφωνία για το χρέος σαν την γερμανική στο Λονδίνο (1952-1953), με την ανεργία από το 30-40% να πέφτει τελικά στο 3-4% και τον… Μαυρογιαλούρο σου χρόνια πλέον άνεργο!

Είμαστε έτοιμοι για μια τέτοια προοπτική; Πολιτικά, θα δείξει. Θεσμικά όχι. Ως προς τα foreign direct investments θα μπορούσαμε να ακολουθήσουμε την πρακτική της σημερινής κινεζικής κυβέρνησης, διατηρώντας τα υψηλότερα περιβαλλοντικά και εργασιακά στάνταρ της ΕΕ, ενώ ως προς την κοινωνική οικονομία θα μπορούσαμε να ανατρέξουμε στην συνεταιριστική παράδοση της Ιταλίας και Ισπανίας, καθώς και των σύγχρονων, αλλά και παλαιότερων κοινωνικών επιχειρήσεων – πριν από το 1970 – στη Σκανδιναβία και στην Γερμανία. Θεσμοί υπάρχουν στον κόσμο, όπως και λεφτά επίσης, πολιτική είναι που δεν υπάρχει στον τόπο μας για να τους/τα αξιοποιήσει. Αλήθεια θα μπορούσε να είναι άλλη στρατηγική ανάπτυξης, από μια προοδευτική, κοινωνική πολιτική, στο πλαίσιο μιας δεκαετούς αριστερής μεταρρύθμισης; Υπάρχει κάποια άλλη που θα όριζε πιο ανθρώπινα και παράλληλα πραγματιστικά το εθνικό συμφέρον;

Περισσότερα

Η αλήθεια για τη γλώσσα ψέματος του Παπαδήμου

Του Δημήτρη Α, Γιαννακόπουλου

Κάτι ήξερε ο Ελύτης από πολιτικές κατασκευές όταν έγραφε: «την αλήθεια την φτιάχνει κανείς ακριβώς όπως φτιάχνει και το ψέμα» ! Σήμερα, στον τόπο μας γινόμαστε μάρτυρες ενός πολιτικού λόγου που αποκρύπτει την πολιτική αρχαιολογία του και γενεαλογία του, αρθρώνοντας μια ανιστόρητη υπόθεση «σωτηρίας της χώρας», η οποία παρουσιάζεται ως «η γλώσσα της αλήθειας από τον Παπαδήμο». Οι νεοφιλελευθεριάζουσες υπάρξεις αυτό το αποκαλούν αντικειμενική – τεχνοκρατική γλώσσα, ενώ οι νεοφασίζουσες, ή απλώς εκείνες του ακροδεξιού λαϊκισμού ως γλώσσα ουσίας και όχι αερολογίας.

Και για τις δύο αυτές κατηγορίες του πληθυσμού, «αερολογία» είναι εκείνο πού με όρους κριτικής πολιτικής ανάλυσης συνθέτει ή/και αποσυνθέτει την πραγματικότητα για να δείξει ποιες ακριβώς σχέσεις εξουσίας παράγουν την καθημερινότητα, καθώς και την δομή αντίληψης και κατανόηση της. Αυτές οι σχέσεις είναι οι συγκυριακές σχέσεις παραγωγής της πολιτικής οικονομίας και της οικονομίας της πολιτικής, και δομούνται όχι σε ένα ιδεολογικοποιημένο ή ιδεατό πλαίσιο, αλλά στο ιστορικό εκείνο που παρακολουθεί την ύλη να μετασχηματίζεται σε γνώση για να κατασκευάσει αλήθεια για δράση ή μη δράση και όχι το αντίστροφο, όπως κάνει ο πολιτικός δογματισμός όλων των αποχρώσεων.

Περισσότερα

Παρέμβαση ξένων δυνάμεων

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Με τη Συνταχτική Πράξη υπ’ αριθμ. 6 της 20.1.1945 της κυβέρνησης Πλαστήρα, που έμεινε γνωστή στην ιστορία ως «Νόμος περί δωσιλόγων», συγκροτήθηκε το Ειδικό Δικαστήριο και το Κατηγορητήριο που δίκασε και καταδίκασε του δωσίλογους πρωθυπουργούς της κατοχής και τα τσιράκια τους. Στην Αιτιολογική Έκθεση αυτής της Συνταχτικής Πράξης αναφέρεται ότι και «μόνη… η ανάληψις της Κυβερνήσεως [προς διευκόλυνση και υπό τις εντολές των δυνάμεων κατοχής] αποτελεί τυπικόν αδίκημα χωρίς ουδεμία ν’ απαιτείται απόδειξις δόλου».

Με άλλα λόγια, και μόνο η συγκρότηση κυβέρνησης υπό τις εντολές ξένων δυνάμεων και προς διευκόλυνση των δικών τους συμφερόντων εναντίον της χώρας και του λαού της, θεωρείται πράξη δωσιλογισμού και εθνικής προδοσίας χωρίς καν να χρειάζεται οποιαδήποτε απόδειξη δόλου ή προθέσεων. Δηλαδή, από τη στιγμή που κάποιος συμμετέχει ή στηρίζει μια δοτή κυβέρνηση υπό καθεστώς εκβιασμού ξένων δυνάμεων, τότε μπορεί να δικαστεί ως δωσίλογος ή εθνοπροδότης ανεξάρτητα με το τι νομίζει ο ίδιος για την πράξη του αυτή ή τι θεωρεί ότι εξυπηρετούσε.

H δίκη του 1945:

Αυτά βέβαια ίσχυαν με βάση τον μετακατοχικό «Νόμο περί δωσιλόγων». Για την ιστορία, θα πρέπει να πούμε ότι, με βάση αυτήν τη Συνταχτική Πράξη, συγκροτήθηκε τελικά το Ειδικό Δικαστήριο που δίκασε του δωσίλογους της ναζιστικής κατοχής. Η δίκη τους διήρκεσε από την 21η Φεβρουαρίου 1945 έως την 31η Μαΐου ίδιου έτους, οπότε και εκδόθηκε η σχετική απόφαση «περί επιβολής κυρώσεων κατά των συνεργασθέντων μετά του εχθρού».

Περισσότερα

Μην ψάχνετε για λύση στα σκουπίδια

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ποτέ κανείς δεν βρήκε τη λύση στο πρόβλημα του στα σκουπίδια και από τα σκουπίδια. Τα κοινωνικά προβλήματα όταν εισέλθουν στο φάσμα της κρίσης αντιμετωπίζονται είτε με την αναπροβληματοποίηση της βασικής υπόθεσης της κρίσης, είτε με μια εντελώς νέα θεώρηση που θα αγνοεί σκόπιμα τη γραμμικότητα της λογικής που οδηγεί σε προφανές αδιέξοδο.

Οι κρίσεις αυτής της μορφής που βιώνουμε οι Έλληνες δεν επιλύονται αντιστρέφοντας πολιτικά το χρόνο και ξεκινώντας να κάνουμε πράγματα τα οποία αν μεθοδεύαμε στην ώρα τους και με διαφορετική ασφαλώς «χρονοσειρά» ίσως να συνέβαλαν στη καθυστέρηση της εκδήλωσης των φαινομένων της κρίσης, που σε μια τέτοια περίπτωση θα είχε μια διαφορετική και σίγουρα μη – καθολική μορφή. Όσοι παρακολουθείτε τις προσεγγίσεις μου θα γνωρίζετε ότι τα μέτρα της κυβέρνησης που παραλύουν την κοινωνία δεν με εκπλήσσουν και ούτε αξίζουν σοβαρό σχολιασμό, καθώς δεν αποτελούν καν στοιχεία ενός μηχανισμού που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει την κρίση.

Περισσότερα

Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Λυπάμαι φίλοι, η Ελλάδα ατύχησε και βρίσκεται κυριολεκτικά στο κενό. Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε, καθώς στη χώρα δεν υπήρχαν πολιτικοί που θα μπορούσαν να ορίσουν το εθνικό συμφέρον με κανόνα την προστασία της ελληνικής κοινωνίας στη συγκυρία. Τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, αλλά δυστυχώς ένα ήδη σαπισμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανοιχτό πληροφοριακό σύστημα. Το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος κάπου εδώ διαλύεται και μαζί με αυτό καταστρέφεται κάθε δημιουργικό στη κοινωνία. Και τούτο είναι μεγάλη πολιτική αμαρτία, την οποία δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί. Είναι έγκλημα εθνικών διαστάσεων που διαπράττει το έξαλλο καθεστώς της διαπλοκής, το οποίο απειλούμενο με περιθωριοποίηση μοιάζει να αφηνιάζει.

Ο πανικός στα κέντρα των αποφάσεων και στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης είναι πλέον έκδηλος. Ούτε ξέρουν τι λένε, ούτε τι γράφουν, ούτε τι σχέδια νόμου συντάσσουν! Κατάντησαν κλαυσίγελοι και δραματικά επιπόλαιοι, δίχως όχι απλώς στρατηγική, αλλά ούτε καν στοιχειώδες μυαλό. Να σκεφθείτε η πολύπειρος πολιτικός Ντόρα Μπακογιάννη μόλις χθες διαπίστωσε ότι, «ο λογαριασμός πλέον δεν βγαίνει». Γιατί, πότε έβγαινε; Όπως ο κ. Παπανδρέου ανέπτυξε την discourse των ευρωομολόγων κατόπιν εορτής (ένταξη της χώρας σε πτωχευτικό καθεστώς), έτσι και οι νεοφιλελεύθεροι προσβλέπουν σήμερα – πάντα κατόπιν εορτής – σε ευρωομόλογα ανάπτυξης ή κάτι αντίστοιχο και καθόλου νεοφιλελεύθερο!

Περισσότερα

Ζητούνται λίγη τσίπα και ίχνη αξιοπρέπειας…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Πολιτική ικανότητα, εντιμότητα, υπευθυνότητα και διορατικότητα δεν θα μπορούσε κανείς σοβαρός άνθρωπος να ζητήσει από τους κυβερνώντες και τους διαπλεκόμενους διαμορφωτές της κοινής γνώμης στην Ελλάδα. Τουλάχιστον να διέθεταν λίγη τσίπα και ίχνη αξιοπρέπειας! Δυστυχώς όμως αυτά απουσιάζουν από το πρόσωπο της κυρίαρχης πολιτικό – εκδοτικής τάξης της χώρα μας. Τι να πεις και τι σημασία έχει η κριτική όταν απευθύνεται σε κάστες αμοραλιστών και άθλιων καιροσκόπων, που διαρκώς αγωνίζονται να εξαπατήσουν αυτούς στους οποίους απευθύνονται, μεταβάλλοντας διαρκώς στάση και προσωπείο, στο πλαίσιο της επιχείρησης «κάνουμε το μαύρο, άσπρο».

Κακώς, απορούμε ορισμένοι για την περίεργη αδράνεια του ελληνικού λαού στο ζήτημα της υπεράσπισης των συμφερόντων του, τα οποία θίγονται από την πολιτική της κυβέρνησης και την στρατηγική της τρόικας. Ο κόσμος «παλάβωσε» στην Ελλάδα, καθώς πολιτικό σύστημα και ΜΜΕ πέτυχαν να τρελάνουν τους περισσότερους. Δεν μπορεί να έρχεται σήμερα το «mainstream» μαζί με το αυτοαποκαλούμενο εκσυγχρονιστικό καθεστώς και να υιοθετούν απόψεις για την διαχείριση της κρίσης, που οι ίδιοι προκάλεσαν, τις οποίες προτείναμε ως αυτονόητες από την πρώτη στιγμή εγκλωβισμού της χώρας στην παγίδα της πιστωτικής κρίσης, εμείς οι «περιθωριακοί», «ανεύθυνοι», «συνομωσιολόγοι» και άλλα πολύ χειρότερα σύμφωνα με την ρητορική τους.

Περισσότερα

Συνέντευξη Β. Αργύρη

Σε συνέντευξή του στον Ραδιοφωνικό Σταθμό  ΒΗΜΑ FM 99.5 και στην εκπομπή του δημοσιογράφου Γιάννη Κορωναίου, ο Βουλευτής Ιωαννίνων και Αντιπρόεδρος της Βουλής Βαγγέλης Αργύρης, τοποθετήθηκε την  Παρασκευή 27 Μαΐου 2011 τόσο για το θέμα της ΔΩΔΩΝΗΣ όσο και για τη σύσκεψη των Αρχηγών των κομμάτων με τον πρόεδρο της Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια.

Για το θέμα της ΔΩΔΩΝΗΣ ανέφερε: Το ζήτημα της ΔΩΔΩΝΗΣ είναι θέμα που έρχεται από πολύ μακριά.Από το 1990 ξεκίνησε μια προσπάθεια αποκρατικοποίησης πολλών τέτοιων επιχειρήσεων  κι από το ΠΑ.ΣΟ.Κ κι από τη Νέα Δημοκρατία χωρίς αυτό να γίνει εφικτό. Σήμερα το κλίμα είναι πολύ βαρύ. Η ΔΩΔΩΝΗ είναι γνωστή όχι μόνο στην Ελλάδα και σε όλον τον κόσμο. Για πολλούς που ασχολούνται με το θέμα , ταιριάζει η σοφή παροιμία που λέει ο λαός «Εδώ καράβια χάνονται , βαρκούλες αρμενίζουν».

Περισσότερα

Βγάλτε τους φράχτες από το μυαλό σας!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Οι μεταμοντέρνοι αντιεξουσιαστές που κυβερνούν στην Ελλάδα εντεταγμένοι στη γενικότερη διακυβέρνηση της τρόικας, βρήκαν τον τρόπο να επανασυστήσουν την ισχύ που με δικές τους πρωτοβουλίες έχασαν, αναγγέλλοντας την κατασκευή ενός φράχτη στον Έβρο. Υψώνοντας αυτό το «μεταμοντέρνο τείχος», δηλώνουν ότι θα διασφαλίσουν την χώρα από την παράνομη είσοδο μεταναστών. Παρότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι μεγάλα παιδιά, ξέχασαν το περίφημο σλόγκαν που βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο Τείχος του Βερολίνου: «Walls are only for climbing over, digging under, or going through».

Τα τείχη και οι φράχτες παντού στον σύγχρονο κόσμο αποτελούν κατασκευές που εντάσσονται σε παρωχημένες δομές ισχύος μοντέρνων κρατών και δεν έχουν καμία σχέση με την προστασία πληθυσμών από ξένους εισβολείς ή πολύ περισσότερο με μεταμοντέρνες ιδεοληψίες που εμφανίζεται να διακονεί ο πρωθυπουργός και η παρέα του. Οι σύγχρονοι φράχτες που τοποθετούνται σε σύνορα κρατών ή σε περιοχές που συμφέροντα επιδιώκουν να μαρκάρουν ως σύνορα, είναι ένα απομεινάρι μιας οπισθοδρομικής αντίληψης περί συμβολοποίησης της κρατικής ισχύος, το οποίο δείχνει την αδυναμία μιας χώρας να συγκροτήσει στο πλαίσιο μιας σύγχρονης ισχυρής ταυτότητας, το εθνικό της συμφέρον.

Περισσότερα

Μεταμοντέρνα πολιτικά μασκαρέματα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα κινείται σήμερα στα τυφλά, διότι είναι πολιτικά θεόστραβη. Δεν γνωρίζει ποια είναι και πού πάει. Πάσχει, δηλαδή, σοβαρά στο ζήτημα του προσδιορισμού της εθνικής της ταυτότητας. Δίχως όμως ταυτότητα η χώρα δεν μπορεί να ορίσει το εθνικό της συμφέρον με έναν τρόπο που θα γίνεται σεβαστός ή απλώς κατανοητός από τους άλλους. Αυτό σημαίνει ότι η σημερινή Ελλάδα στο διεθνές περιβάλλον εμφανίζει μια θολή εικόνα, η οποία παραπέμπει μάλλον σε ιστορική φάρσα.

Η Ελλάδα δεν είναι η αναπτυσσόμενη χώρα του ’70 και του ’80, ούτε το δυτικό παράδειγμα στα Βαλκάνια της δεκαετίας του ’90. Δεν αποτελεί αναπαράσταση μιας σύγχρονης χώρας που διακρίνεται από soft – power. Αυτός ο μύθος εξαερώθηκε σταδιακά μετά την Ολυμπιάδα, διότι ήταν το αποτέλεσμα ακριβοπληρωμένων διεθνών δημοσίων σχέσεων και όχι η σύγχρονη βάση πολιτισμικής και οργανωτικής ανάπτυξης στο πλαίσιο μιας εύρωστης οικονομίας. Ήταν φρου – φρου και αρώματα, δίχως πολιτική ουσία. Ήταν μια απάτη, όχι προς τους ξένους, αλλά προς τους ίδιους τους Έλληνες.

Το πρόβλημα είναι ότι η πολιτική τάξη της χώρας μετά την κατάρρευση του διπολισμού δεν μπόρεσε να αναπτύξει καμία απολύτως εθνική στρατηγική για να εκμεταλλευτεί η χώρα το συγκυριακό της πλεονέκτημα στα Βαλκάνια και να καταστεί ηγέτιδα δύναμη στην περιοχή, εκπροσωπώντας τον δυτικό εκσυγχρονισμό, όπως εκφραζόταν μέσω της discourse του ευρωπαϊσμού (soft – power). Με άλλα λόγια, η πολιτικό – επιχειρηματική τάξη της χώρας απέτυχε να κεφαλαιοποιήσει την μεταπολεμική επένδυση του λαού, υπακούοντας στο καιροσκοπισμό της, την απληστία της και την επαρχιώτικη, μεταπρατική της κουλτούρα. Πληρώσαμε ακριβά τον μύθο της ισχυρής Ελλάδας (περίπου 30.000 ευρώ εμφανίζεται να χρωστά ο κάθε Έλληνας σήμερα, μόνον σε ότι αφορά στο δημόσιο χρέος) και σήμερα παρουσιαζόμαστε από το καθεστώς απολύτως ανίσχυροι και ανίκανοι να διαχειριστούμε τα του οίκου μας. Ομολογεί, δηλαδή, το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα ότι απέτυχε στο ρόλο του και ότι ναυάγησε, παρασύροντας την ελληνική κοινωνία στο βυθό, αλλά παρόλα αυτά μέσω της εποπτείας των δανειστών μας και της «ψιλής διακυβέρνησης» από την τρόικα, ευελπιστεί ότι θα τα καταφέρει να επιβιώσει.

Περισσότερα