Το διπλό νόμισμα με όποια μορφή, ισοδυναμει με την “Τελική Λύση” για τους Έλληνες

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

O Ambrose Evans-Pritchard της Βρετανικής Telegraph την Πέμπτη, 2/4 (http://www.telegraph.co.uk/…/Greece-draws-up-drachma-plans-…) έγραψε: “Η Ελλάδα χαράζει δραστικά σχέδια για την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος της χώρας και την εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος για να πληρώσουν τους λογαριασμούς, εκτός εάν η ευρωζώνη λάβει μέτρα για να εκτονώσει την κρίση που σιγοβράζει και μαλακώσει τα αιτήματά της.”

Την επόμενη ημέρα η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Ρωσίας Βεστιφινάνς (http://www.vestifinance.ru/articles/55567), με τη σειρά της έγραψε: “Η Ελλάδα αναπτύσσει ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για να εθνικοποιήσει το τραπεζικό σύστημα και την εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος.” Πηγή; Goldman Sachs.

Μην παραπλανιέστε με το εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Αυτό που εννοούν είναι εθνικοποίηση των ζημιών και των κόκκινων δανείων για να φορτωθούν στο δημόσιο ταμείο. Όπως και κούρεμα υποχρεώσεων των τραπεζών προς ιδιώτες δανειστές και καταθέτες.

Περισσότερα

Η Ελληνική αυταπάτη στα όρια της ύπνωσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Προσπαθήσαμε μέχρι σήμερα να δείξουμε ότι η ένταξη της Ελλάδας στο Ευρώ, όπως ασφαλώς επιδιώχθηκε και πραγματοποιήθηκε, ήταν εγκληματική πολιτική επιλογή. Να σκεφτείς, μόλις σήμερα – εκτός χρηματαγοράς και με χρεοστάσιο – επιχειρείται, με έναν ανορθολογικό ωστόσο οικονομικά τρόπο, απόλυτα εχθρικό προς την ευρύτερη κοινωνία, θεσμικός προσανατολισμός για ένταξη στην ευρωζώνη!

Η αυταπάτη ενός μέρους του πληθυσμού, σχετίζεται μάλλον με την έλλειψη συστηματικής γνώσης στην Εθνική Οικονομία. Οι υπόλοιποι απλώς κάνουν την «δουλειά» τους, εξαπατώντας εαυτούς και αλλήλους. Εμείς προσπαθήσαμε να δείξουμε πως σε συνθήκες σκληρού νομίσματος, η διακύμανση της αξίας του οποίου δεν εξαρτάται από τις επιδόσεις της δικής σου οικονομίας, αλλά άλλων πολύ ισχυρότερων, πλεονασματικών, βιομηχανικών οικονομιών, το εθνικό (δημόσιο και ιδιωτικό) χρέος αυξάνει έμμεσα το έλλειμμα.

Περισσότερα

Μέσα από την καρδιά του μυαλού μου…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Μια και αποφάσισα να πάψω αυτή την περίοδο να σχολιάζω την φάρσα της πτώχευσης του Ελληνικού κράτους και να διεισδύω διαλεκτικά σε πτυχές της φτωχοποίησης της ελληνικής κοινωνίας – για τους λόγους που εξήγησα σε προηγούμενο σημείωμα – δεν μένει παρά να ανοίξω την καρδιά του μυαλού μου και να παραθέσω μερικές ακόμη αράδες σε «συναισθηματικό» επίπεδο. Μην περιμένετε κλάμα ή κλαψούρισμα, όμως, ούτε παραπονιάρικες, πικραμένες, γλυκανάλατες ή θυμωμένες ατάκες. Ο συναισθηματικός κόσμος δομείται στο πλαίσιο της μικρό – πολιτικής και εντός αυτού θα κινηθώ – με ένα μικρό άλμα στην μακρό – πολιτική στο τέλος – για όσους ασφαλώς αντέχουν τις βαθιές, βουβές συγκινήσεις!

Μπορεί ποτέ μια πολιτική γλώσσα που κατάγεται από την κοινωνική προβληματοποίηση του 1968 να μιλήσει συναισθηματικά; Όχι, είναι η προφανής απάντηση, καθώς εμείς δεν βλέπουμε δραματοποιημένη τη ζωή. Η επανάσταση για εμάς είναι μια καθημερινή διαδικασία, την οποία δεν διηγούμαστε συναισθηματικά, συγκινητικά, σεμνά και ταπεινά, αλλά ως σχέσεις εξουσίας. Το συναίσθημα δεν προκαλείται από κάποιο μεταφυσικό ερέθισμα ή από την διήγηση κάποιου πολιτικού μύθου που προσκρούει σε κάποιον ηθικό τοίχο, αλλά αποκλειστικά από το εξουσιαστικό βίωμα: την αίσθηση της εφαρμογής της πολιτικής δύναμης πάνω σου. Αυτό γεννά και ηθική και ιδεολογία.

Περισσότερα

Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Λυπάμαι φίλοι, η Ελλάδα ατύχησε και βρίσκεται κυριολεκτικά στο κενό. Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε, καθώς στη χώρα δεν υπήρχαν πολιτικοί που θα μπορούσαν να ορίσουν το εθνικό συμφέρον με κανόνα την προστασία της ελληνικής κοινωνίας στη συγκυρία. Τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, αλλά δυστυχώς ένα ήδη σαπισμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανοιχτό πληροφοριακό σύστημα. Το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος κάπου εδώ διαλύεται και μαζί με αυτό καταστρέφεται κάθε δημιουργικό στη κοινωνία. Και τούτο είναι μεγάλη πολιτική αμαρτία, την οποία δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί. Είναι έγκλημα εθνικών διαστάσεων που διαπράττει το έξαλλο καθεστώς της διαπλοκής, το οποίο απειλούμενο με περιθωριοποίηση μοιάζει να αφηνιάζει.

Ο πανικός στα κέντρα των αποφάσεων και στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης είναι πλέον έκδηλος. Ούτε ξέρουν τι λένε, ούτε τι γράφουν, ούτε τι σχέδια νόμου συντάσσουν! Κατάντησαν κλαυσίγελοι και δραματικά επιπόλαιοι, δίχως όχι απλώς στρατηγική, αλλά ούτε καν στοιχειώδες μυαλό. Να σκεφθείτε η πολύπειρος πολιτικός Ντόρα Μπακογιάννη μόλις χθες διαπίστωσε ότι, «ο λογαριασμός πλέον δεν βγαίνει». Γιατί, πότε έβγαινε; Όπως ο κ. Παπανδρέου ανέπτυξε την discourse των ευρωομολόγων κατόπιν εορτής (ένταξη της χώρας σε πτωχευτικό καθεστώς), έτσι και οι νεοφιλελεύθεροι προσβλέπουν σήμερα – πάντα κατόπιν εορτής – σε ευρωομόλογα ανάπτυξης ή κάτι αντίστοιχο και καθόλου νεοφιλελεύθερο!

Περισσότερα