Το δράμα της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα και η τραγωδία της δημοκρατίας

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι «πραίτορες» ήταν διαβρωμένοι από τον νεοναζισμό. Το ξέραμε! Η δικαιοσύνη από τον πολιτικαντισμό και την πελατειακή κομματοκρατία, όπως και από την διαπλοκή. Και αυτό ήταν γνωστό. Ο εθνικισμός, στον βαθμό που δεν πολιτικοποιείται με αστικούς όρους, δεν μετουσιώνεται δηλαδή σε δημοκρατικό και φιλελεύθερο αίτημα για χειραφέτηση ενός λαού με στόχο την θεμελίωση μιας νομιμότητας που θα υπερασπίζεται αυστηρά την ισότητα και την ελευθερία, τον κοινοβουλευτικό πλουραλισμό, την διαφάνεια, τον απολογισμό, την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, την αναλογικότητα στην αντιπροσώπευση, τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα μαζί με το δικαίωμα των εργαζομένων για αυτοδιοίκηση, καταλήγει να ενισχύει ιδεολογικά τον φασισμό και να γίνεται καλή βάση και άριστη τροφή για την άνοδο του νεοναζισμού… Και έτσι η ΧΑ μπόρεσε και μεταμφιέστηκε από εγκληματική συμμορία σε κοινοβουλευτικό κόμμα.

Κάποιοι φίλοι αριστεροί, «διαμαρτυρόσαστε»: «Τι είδους δημοκρατικός φετιχισμός είναι αυτός που σε βασανίζει με το αστικό φαινόμενο και με την επεξεργασία θεσμών αριστερής αντιμετώπισης του παραδόξου ισόρροπης, παράλληλης ανάπτυξης της ισότητας με την ελευθερία; Είναι λαϊκή λύση η αριστερή μεταρρύθμιση υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα; Υπάρχει πιο έντιμη επιλογή από την λαϊκή επανάσταση; Με την «Keynes-Beveridge» μορφή διευθέτησης της κοινωνικοοικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, που υπερασπίζεσαι, στο πλαίσιο ενός εθνικού σχεδίου δημοκρατικής (πλουραλιστικής-κοσμοπολιτικής) και παραγωγικής ανασυγκρότησης, λύνεις το ζήτημα της υπεραξίας, της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, ή έστω κάποια από τα προβλήματα που προκύπτουν στην κοινωνία ως αποτέλεσμα της κυκλικής κίνησης του κεφαλαίου ή της διαδικασίας συσσώρευσης στον καπιταλισμό, μακροχρονίως; Μήπως τελικά το μοντέλο που υπερασπίζεσαι ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει τον καπιταλισμό στην σημερινή Ελλάδα και στην ΕΕ, αντί να τον υπονομεύει και να εκμεταλλεύεται την κρίση για την παραγωγή ταξικής συνείδησης και ενός κινήματος για την λαϊκή εξουσία, το κράτος του λαού και όχι των ελίτ και των εκμεταλλευτών του λαού»;

Περισσότερα

Σε πανικό το καθεστώς καίει τις εφεδρείες του

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΗ Δημοκρατία είναι πολύ πιο ισχυρή απ’ όσο φαντάζονται οι εχθροί της! Αυτό δήλωσε ο φερόμενος ως πρωθυπουργός Α. Σαμαράς την επομένη της στυγερής δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Και είναι προφανές ότι η δίωξη της ΧΑ προσπαθεί να εμφανίσει το καθεστώς ως ατρόμητο και πανίσχυρο. Να εμφανίσει ότι η δική τους «δημοκρατία» δεν φοβάται κανέναν. Είναι αλήθεια αυτό; Είναι αλήθεια ότι το καθεστώς που εκπροσωπεί η κυβέρνηση δεν μασάει, όπως λένε;

Είναι αλήθεια ότι η κυβέρνηση διάλεξε να προχωρήσει σε επίδειξη ισχύος απέναντι σ’ έναν εύκολο αντίπαλο, την ΧΑ. Κι είναι εύκολος αντίπαλος γιατί, αφενός, η ηγεσία της είναι από παλιά σεσημασμένη για την διαπλοκή της με το οργανωμένο και μη έγκλημα. Και αφετέρου γιατί κανείς δεν πρόκειται να βάλει το κεφάλι του στο ντορβά, ούτε να διακινδυνέψει μια ευθεία αναμέτρηση με το καθεστώς για τη χάρη του Μιχαλολιάκου και της συμμορίας του.

Η φούσκα της ΧΑ

Αλήθεια που είναι τα πολυπληθή τάγματα εφόδου που θα σκόρπιζαν τον τρόμο στους δρόμους της Αθήνας; Που είναι όλοι αυτοί τα δήθεν ατρόμητα ορκ με παραλλαγή, με στρατιωτική εκπαίδευση και πειθαρχία που έλεγαν ότι θα σαρώσουν τα πάντα; Ούτε 400 δεν μπόρεσαν να μαζέψουν έξω από την ΓΑΔΑ για να διαμαρτυρηθούν. Και μάλιστα μετά από πανελλαδική κινητοποίηση. Που είναι όλοι αυτοί οι ένστολοι που έκαναν τον καμπόσο με τα μπλουζάκια της ΧΑ κάτω από την στολή; Κλανομεντόλ. Λούφα και παραλλαγή. Ούτε μια αξιοπρεπή διαδήλωση διαμαρτυρίας δεν ήταν σε θέση να οργανώσουν.

Περισσότερα

Εκεί όπου τα πρόβατα γαυγίζουν, ο τσοπάνης δεν χρειάζεται σκύλο…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓαυγίσματα ακούω μέσα από τα επιμέρους πολιτικά μαντριά, τα οποία συναποτελούν το μεγάλο εθνικό μας μαντρί, τη στάνη του σημερινού ελληνικού λαού. Είναι όμως, αυτή τη φορά, που τα μαύρα πρόβατα γαυγίζουν και όχι τα ανύπαρκτα σκυλιά! Τα σκυλιά σαστισμένα κινούνται νευρικά γύρω-γύρω έξω από το μαντρί …βελάζοντας εγγαστρίμυθα, μάλλον από αμηχανία, μπορεί όμως και από πολιτική επιτηδειότητα!

Ακόμη και ο τσοπάνης μοιάζει σαστισμένος: «αφού μάθανε να γαυγίζουν τα πρόβατα, τι να τα κάνω τα σκυλιά;» αναρωτιέται, δικαίως. Είναι σατανικό το σχέδιο του απρόσωπου αρχιτέκτονα μιας τεχνολογίας της απειλής δίχως φιλοσοφική βάση και (μεγάλη) ιδεολογία. Και αυτή είναι η κρίσιμη διαφορά μεταξύ νεωτερικότητας και μετανεωτερικότητας ή μοντέρνων και μεταμοντέρνων πολιτικών. Όχι ο τρόπος σύνθεσης και άρθρωσης της απειλής, ώστε να χειραγωγηθεί το ποίμνιο, αλλά ο τρόπος αναπαραγωγής της απειλής από κάθε ένα άτομο του κοπαδιού ξεχωριστά ως κοινή λογική – ως ομοειδές γαύγισμα. Η τελευταία (απειλή) προϋποθέτει μια διαστροφή: αντί τα πρόβατα να βελάζουν, να μάθουν να γαυγίζουν, παραμένοντας φυσικά πρόβατα του κοπαδιού.

Περισσότερα

Ένα δάκρυ πριν από την κηδεία του ευρωπαϊσμού

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ μεγάλος ευρωπαϊκός γάμος μετά την κατάρρευση του διπολισμού, μοιάζει σήμερα να μετατρέπεται σε κηδεία του ευρωπαϊσμού. Η αντιπληθωριστική πολιτική, η στρατηγική της λιτότητας και η παρατεταμένη ύφεση ροκανίζουν τα θεμέλια των παραγωγικά και ανταγωνιστικά ασθενέστερων χωρών της ΕΕ και ιδιαίτερα εκείνων από αυτές που είναι ενταγμένες στην Ευρωζώνη.

Ο ευρωσκεπτικισμός αποκτά πλέον ευρεία, αλλά μάλλον ελάχιστα ιδεολογικοπολιτικοποιημένη, κοινωνική βάση σε ολοένα και περισσότερες περιοχές της ΕΕ.

Περισσότερα

Γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο ποτήρι είναι πάντοτε δυνατόν να το παρουσιάσεις μισογεμάτο ή μισοάδειο. Το ζήτημα είναι γιατί το κάνεις, γιατί να το κάνεις; Ή, με άλλα λόγια, γιατί να μπλέξεις με την ποζιτιβιστική οντολογία. Το κάνεις για να εξυπηρετήσεις την πολιτική σου θέση, ή στάση, ή προσδοκία, που δεν είναι άσχετες με την προσωπική σου αντίληψη περί ισχύος και ικανοποίησης εντός ενός αναφερόμενου (μελλοντικού) μοντέλου διακυβέρνησης.

Το τελευταίο όμως είναι στρουκτουραλισμός. Διαμορφώνεις νοερά ένα πλαίσιο διακυβέρνησης, ιδανικής ως προς την μικροπολιτική σου διάσταση, και εντός αυτού επιχειρείς να ορίσεις την ύπαρξή σου και την δράση σου. Στο βαθμό που καταλάβαινες πως πράγματι λειτουργείς δομώντας την πραγματικότητα, την μικρή, υποκειμενική σου αλήθεια, δεν θα έβλεπες, δεν θα όριζες, δηλαδή, το ποτήρι ούτε «μισοάδειο», ούτε «μισογεμάτο». Το ποτήρι αποκτά «μισοάδεια» ή «μισογεμάτη» έννοια και μάλιστα ως απόλυτη αντίθεση, στο βαθμό που επιχειρείς να εντάξεις την δική σου μικρή, υποκειμενική αλήθεια σε μια μεγάλη, καθολική αλήθεια. Χρησιμοποιείς με άλλα λόγια ποζιτιβισμό κάνοντας πολιτική δίχως να το ξέρεις ή να το δηλώνεις, η οποία όμως έχει βαθύτατο στρουκτουραλιστικό χαρακτήρα τον οποίο αγνοείς ή σκόπιμα αντιπαρέρχεσαι κρυμμένος πίσω από ένα πέπλο άγνοιας, πέπλο αθωότητας.

Περισσότερα

Η πολιτική ως αδιέξοδο, ο φασισμός και η λύση

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Ο φασισμός είναι έκφραση του αδιεξόδου της δημοκρατικής πολιτικής αφήγησης και το τελευταίο σύμπτωμα της οικονομικής και πολιτισμικής απορρύθμισης στα όρια του πανικού. Ο φασισμός απειλεί την φιλελεύθερη οργάνωση της κοινωνίας και τη σοσιαλιστική προσέγγιση, όπως αυτή δομήθηκε μέσα από την θεωρία και πρακτική του κινήματος των εργαζομένων εναντίον της εκμεταλλευτικής και αλλοτριωτικής διάστασης του κεφαλαίου, όντας και ο ίδιος προϊόν μια δραματικής απειλής.

Κάθε είδος φασισμού προκύπτει ως πολιτική αναπαράσταση μιας υπαρξιακής καταστροφής: της απόλυτης καταστροφής του εαυτού με σαφή ρατσιστικά χαρακτηριστικά. Στο βαθμό που η πολιτική σου ταυτότητα δομείται δια του ρατσιστικού εθνικισμού, δηλαδή η κοινωνική σου ταυτότητα και ύπαρξη βασίζονται στον αποκλεισμό, ο οποίος εννοείται με εθνικιστικά χαρακτηριστικά, ο φασισμός βρίσκει γόνιμο έδαφος για να αναπτυχθεί και κυρίως να εκδηλωθεί μέσα από μια μείζονα κοινωνικοπολιτική κρίση.

Περισσότερα

Η Ελλάδα στον αστερισμό του φασισμού

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δυστυχώς δεν κάναμε λάθος, η Ελλάδα εισέρχεται με ορμή στον αστερισμό του φασισμού. Η κρίση του δικομματισμού και της ηγεμονίας μιας πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικής κάστας (διαπλοκή), που δομήθηκε με σοσιαλίζουσα ή φιλελεύθερη ρητορεία, αλλά σε κάθε περίπτωση με πλουτοκρατική, αλήτικη νοοτροπία, καθώς και πελατειακή και παρα-οικονομική ή αντιοικονομική πρακτική κατά την μεταπολίτευση, οδηγεί στον εκφασισμό της κοινωνίας με μεγάλη ταχύτητα.

Πάντα αξίζει κανείς να καταφεύγει σε ποιοτικές και ποσοτικές μεθοδολογίες για να ερευνά κοινωνικά φαινόμενα και να εξετάζει την πολιτικότητα που τα δομεί ως τέτοια και επ’ αυτού υπάρχει ήδη ενδιαφέρον από σημαντικούς ευρωπαϊκούς ακαδημαϊκούς θεσμούς, οι οποίοι «προκαλούνται» να μελετήσουν την άνοδο του ακροδεξιού λαϊκισμού στην πατρίδα μας.

Περισσότερα

Τα ξέρουμε, τους μάθαμε… πάμε παρακάτω!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ξέρουμε πλέον πολύ καλά τι συμβαίνει και υποθέτουμε βάσιμα τι μας μέλλεται. Αυτό που δεν ξέρουμε είναι πώς να αντιδράσουμε και τούτο που δεν μπορούν να φανταστούν είναι τι θα πάθουν όσοι δρομολόγησαν την καταστροφή μας, λένε με τα δικά τους ασφαλώς λόγια, ολοένα και περισσότεροι φίλοι που σχολιάζουν απόψεις μου.

Το παιχνίδι με την ελληνική κρίση είναι γνωστό πλέον και ο ρόλος των παραγόντων που εμπλέκονται σε αυτό πασιφανής. Τι το ψάχνεις; Δεν πάσχουμε από φως, από αδένες έχουμε έλλειψη, για να μας πάρουν στα σοβαρά. Εδώ μας έχουν στερήσει το δικαίωμα της πολιτικής συμμετοχής στις πιο κρίσιμες αποφάσεις για τον τόπο μετά τον πόλεμο – σύμφωνα (και) με αυτούς – και εσύ βομβαρδίζεις με λέιζερ την πληγή μας! Άσε μας ρε άνθρωπε στον πόνο μας, μοιάζει να συμφωνούν αρκετοί διαδικτυακοί φίλοι. Τα ξέρουμε, τους μάθαμε… πάμε παρακάτω, είναι το μήνυμα που λαμβάνω από πολλές μεριές πλέον.

Περισσότερα

Ο Μετα-εθνικισμός, το Όνειδος, ο Μίκης & Εμείς

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Το φαινόμενο του εθνικισμού υπήρξε ιστορικά η ηθική μήτρα των μοντέρνων κρατών και κοινωνιολογικά ο νομιμοποιητικός μηχανισμός της οργάνωσης και λειτουργίας τους. Γενικά θα συμφωνήσω στην τυπολογική διάκριση μεταξύ πολιτισμικού-εθνικισμού και αστικού-εθνικισμού, θα διαφωνήσω όμως ως προς τον διαχωρισμό μεταξύ Ανατολικού και Δυτικού εθνικισμού, καθώς πουθενά δεν συναντά κανείς μια καθαρή διχοτόμηση μεταξύ πολιτισμικού και αστικού. Ασφαλώς χώρες όπως είναι η Ελλάδα ή ακόμη η Γερμανία διακρίνονται περισσότερο από πολιτισμικό-εθνικισμό παρά από αστικό, ενώ χώρες όπως η Γαλλία, ο Καναδάς ή οι ΗΠΑ χαρακτηρίζονται εντονότερα από τον αστικό τύπο.

Ο πρώτος παραπέμπει σε μια μορφή κληροδοτούμενης πολιτισμικής ταυτότητας που ιδεατά ενοποιεί έναν λαό, ενώ ο δεύτερος αντανακλά την συνειδητή επιλογή ατόμων να κοινωνικοποιούνται σεβόμενοι και υποστηρίζοντας μια συγκεκριμένη πολιτική κοινότητα. Με άλλα λόγια στην συγκρότηση ταυτοτήτων στην πρώτη περίπτωση (πολιτισμικός-εθνικισμός) κυριαρχεί περισσότερο το συναίσθημα, ενώ στη δεύτερη περίπτωση μια μορφή ρασιοναλισμού συνδεδεμένη με την πολιτική συμμετοχή και την θεσμική διάρθρωση του κράτους.

Αυτά γενικά, για να πάρετε μια ιδέα πώς γίνεται αντιληπτό το συμφέρον σε μια κοινωνία σε συνδυασμό με την αναφερόμενη εθνική ταυτότητα των ατόμων, στο βαθμό που παραγνωρίζεται (veil of ignorance) η ταξική συγκρότηση του κοινωνικού εαυτού.

Περισσότερα