Το μυστικό της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Μίζα, το λένε το μυστικό της πολιτικής αλλαγής στην Ελλάδα.

Η μίζα, και μόνον αυτή, υπήρξε η συγκολλητική ουσία του αστικού καθεστώτος στην πατρίδα μας. Η μίζα διαχώριζε, κατηγοριοποιούσε, απέκλειε και τελικά συνένωνε την κυρίαρχη πολιτικο- επιχειρηματική ελίτ. Η μίζα και μόνον αυτή χάρασσε αποφασιστική πολιτική στην χώρα μας. Η μίζα κυβερνούσε και κυβερνά με την μορφή της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, ή του κυβερνητικού συνασπισμού αυτών των δύο κεντρικών πελατειακών και διαπλεκόμενων πολιτικών θεσμών της ελληνικής κοινωνίας και του κράτους. Όλα τα υπόλοιπα απλώς «στολίζουν» διαλεκτικά και νομιμοποιούν την μίζα ως μορφή κοινωνικοπολιτικής οργάνωσης.

Η απόφαση για καταστροφή του «καθεστώτος της μίζας» από τους πολιτικούς (κυρίως) παράγοντες της τρόικας και η σημαντική απορρύθμιση του καθεστώτος συγκάλυψης στο εσωτερικό, πάλι με άμεσες και έμμεσες παρεμβάσεις παραγόντων της τρόικας, οδηγεί την Ελλάδα σε μια νέα μεταπολίτευση. Είναι, δηλαδή, η ίδια η μίζα που αποτελεί σήμερα το μυστικό της πολιτικής αλλαγής, όπως ακριβώς τις προηγούμενες δεκαετίες ήταν εκείνη που διασφάλιζε την σταθερότητα του δικομματισμού και την ευδοκίμηση όσων συνδέθηκαν με την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, καθώς και συγκυριακών κομματικών παραφυάδων αυτών των δύο.

Αυτά δεν τα λέω σήμερα. Τα έλεγα πάντα, από τότε που κατάλαβα, όχι ως επιστήμονας αλλά ως δημοσιογράφος και «άνθρωπος της αγοράς», τί είναι πολιτική στην Ελλάδα. Η μίζα, φίλε αναγνώστη, αποτέλεσε και το «Master Point» της συνολικής μου αφήγησης για την κρίση την τελευταία οκταετία. Όλες μου οι προτάσεις κατέτειναν και είχαν ταυτόχρονα ως προϋπόθεση την απελευθέρωση της ελληνικής κοινωνίας και πολιτείας – αλλά και της ίδιας της πολιτικής – από την μίζα. Αυτά ωστόσο ακούγονταν (διαβάζονταν για την ακρίβεια) με πολύ αφηρημένη διάθεση από τους περισσότερους, ενώ κάποτε-κάποτε κάποιοι τολμούσαν να τα λοιδορούν ή να τα «υπερβαίνουν» με ιδεολογισμούς και άλλους εθνικιστικού χαρακτήρα αφορισμούς ή χυδαιότητες του τύπου «έτσι είναι η ζωή», «αυτό ορίζει το γονίδιο του Έλληνα» κλπ.

Σήμερα ωστόσο το κλίμα μοιάζει να αλλάζει. Δεν είναι τόσο η αύξηση των αποδείξεων της λειτουργίας της μίζας στην Ελλάδα, η οποία όρισε την πολιτική της δομή, αλλά μάλλον το σωρευτικό αποτέλεσμα από μία σειρά αποκαλύψεων μέσω της δικαστικής οδού σε συνδυασμό με την ανέχεια που μαστίζει την χώρα και την δραματική φτωχοποίηση, που ως διαδικασία πλήττει περισσότερους ίσως από τα δύο τρίτα του πληθυσμού.

Τώρα, λοιπόν, ήρθε μάλλον η στιγμή για να καταλάβουν όλοι τί εννοούσαμε επί τόσα χρόνια μερικοί και πώς και γιατί συνέδεε ο γράφων την κατάρρευση του καθεστώτος της μίζας με την πολιτική μεταβολή. Κι αυτό, ενώ έρχεται πλέον η ίδια η κυρία Άγγελα Μέρκελ να «δικαιώσει» διαλεκτικά και απολύτως την αντίληψη μου για την μορφή και τις δυνατότητες διαπραγμάτευσης που είχε η Ελλάδα αλλά ποτέ δεν άσκησε, για να μην βρεθεί στην άβυσσο στην οποία κατέληξε. Αν θέλετε να ψάξετε βαθύτερα το ζήτημα: γιατί από τον Κώστα Καραμανλή και εντεύθεν όλοι οι πρωθυπουργοί ακολούθησαν την κυριολεκτικώς εγκληματική στρατηγική που εγκλώβιζε την χώρα σ’ έναν «ατομικό μηχανισμό σωτηρίας», ο οποίος ολοφάνερα αποτελούσε από την αρχή συνθήκη καταστροφής της κοινωνίας και της αγοράς, αποδιοργάνωσης του κράτους και της παραγωγής και προτεκτορατοποίησης, επικεντρώστε την προσοχή σας στο γενικότερο καθεστώς της μίζας που διαμορφώνει τις πολιτικοοικονομικές σχέσεις της Ελλάδας στο εσωτερικό, ενώ την συνδέει με τους βασικούς στρατηγικούς εταίρους της στο εξωτερικό.

Η πολιτική αφήγηση της κρίσης, αναγνώστη μου, θα μπορούσε να είναι – και θα έπρεπε να είναι, αν μιλούμε με όρους κονστρουκτιβιστικού πραγματισμού – η αφήγηση των σχέσεων που δόμησε το καθεστώς της μίζας στην Ελλάδα. Αν το τελευταίο σου φαίνεται υπερβολικό, προφανώς είτε δεν ζεις στην πραγματικότητα στην Ελλάδα, είτε έχεις λόγους να αρνείσαι την πραγματικότητα που ορίζει την Ελλάδα ως κοινωνία, πολιτεία και αγορά.

Κάποτε έγραψα – και μάλλον παρεξηγήθηκα από αρκετούς – πως η τρόικα θα προσφέρει ένα και μοναδικό καλό μέσα στα τόσα κακά στην σύγχρονη συγκυρία της ελληνικής πτώχευσης: θα δυναμιτίσει το καθεστώς της μίζας και διαπλοκής και θα απορρυθμίσει την αντικειμενικότητα των πολιτικοοικονομικών σχέσεων που όριζαν/ορίζουν βραχυπρόθεσμα τις κοινωνικές σχέσεις και μακροπρόθεσμα τον πολιτισμό στην πατρίδα μας. Σήμερα διαπιστώνω ότι και η πρόβλεψη αυτή δεν ήταν άστοχη. Προς τα εκεί βαδίζουμε. Εδώ, όμως, ίσως αντιτάξεις πως αυτό διαμορφώνει συνθήκες αλλαγής «από πάνω προς τα κάτω» και όχι «από κάτω προς τα πάνω». Αποτελεί, δηλαδή, μία μορφή σημαντικής, ίσως, μεταβολής στον πολιτικό χαρακτήρα και στο ηγεμονικό πλαίσιο της διακυβέρνησης, η οποία ορίζεται στο φάσμα αναδιάρθρωσης της αστικής ελίτ και των αστικών θεσμών. Έχεις δίκιο, περί αυτού ακριβώς πρόκειται και τις ευθύνες – αν επιθυμείς να αποδώσεις ντε και καλά ευθύνες – να τις αναζητήσεις σε αυτούς που κάνανε ο, τι περνά από το χέρι τους για να μην διαμορφωθεί ένα ευρύ Λαϊκό Μέτωπο που θα αντιπαρέβαλε μια στρατηγική κι ένα πρόγραμμα αριστερής μεταρρύθμισης απέναντι στην δεξιά μεταρρύθμιση και στο νεοφιλελευθερισμό των κυβερνήσεων που ανέλαβαν να διαχειριστούν την κρίση.

Πολιτική αλλαγή θα είχες σε κάθε περίπτωση στην Ελλάδα, ως αποτέλεσμα της συντεταγμένης πτώχευσης που ακολουθήθηκε για να περισωθεί το καθεστώς ηγεμονίας στην πατρίδα μας και να αντιμετωπιστεί σχετικά ήπια η σοβαρή κρίση που υποβόσκει στην ευρωζώνη και την ΕΕ. Στο πλαίσιο αυτής της αλλαγής ήταν πρόδηλο ότι θα απορρυθμιζόταν δραματικά το καθεστώς της μίζας, ενώ ταυτόχρονα η απορρύθμιση αυτή θα αποτελούσε τον αιτιατό μηχανισμό της πολιτικής αλλαγής με την υποχώρηση κυρίως των δυνάμεων εκείνων που συνάρθρωσαν το καθεστώς του δικομματισμού (ΝΔ,ΠΑΣΟΚ). Το ζήτημα ήταν αν αυτή η «αλλαγή» θα προχωρούσε με διαδικασία «από πάνω προς τα κάτω» ή «από κάτω προς τα πάνω». Δυστυχώς, αλλά απολύτως αντικειμενικά/φυσιολογικά αν εστιάσει κανείς στην πραγματικότητα των πολιτικών σχέσεων στην Ελλάδα και στο κομματικό φαινόμενο, η «αλλαγή» θα επισυμβεί, ενώ ήδη έχει για τα καλά δρομολογηθεί, «από πάνω προς τα κάτω».

Άρα σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται για μια ριζοσπαστική μεταβολή στο πλαίσιο των πολιτικών και κοινωνικοοικονομικών σχέσεων. Και η αλήθεια είναι ότι ο ελληνικός λαός, όπως ακριβώς και οι προοδευτικές και αριστερές δυνάμεις εντός αυτού, δεν είχαν τις προϋποθέσεις, την πραγματική βούληση, την αρετή, το πάθος, την συντροφικότητα, την ικανότητα σύνθεσης και την «μεγαλοσύνη» για να επιβάλλουν μία προοδευτικά κοινωνική λύση «από κάτω προς τα πάνω», διαλύοντας με αυτόν τον τρόπο ριζικά το καθεστώς της μίζας.

Τώρα θα αρκεστούμε σε μη-ριζική αντιμετώπιση του φαινομένου… και αυτό μπορεί να μην είναι το ιδανικό και το απολύτως επωφελές για ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού, αλλά είναι κάτι! Ένα «κάτι» που για να αποκτήσει κρίσιμη σημασία για τη νέα μεταπολίτευση που θα ανατείλει σε λίγο, θα πρέπει να υποστηριχθεί (και αυτό) από ένα κίνημα εναντίον του καθεστώτος της μίζας κάθε μορφής. Όπως ακριβώς η μίζα συνέθετε και ένωνε τις προηγούμενες δεκαετίες το καθεστώς ηγεμονίας στην Ελλάδα, έτσι και τώρα ο πόλεμος εναντίον της μίζας θα πρέπει να ενώσει όλες τις λαϊκές δυνάμεις, συνθέτοντας μία νέα πολιτική πραγματικότητα εντός της οποίας θα αρθρωθεί μία πιθανόν εναλλακτική ηγεμονία και μια λιγότερο αλλοτριωμένη, χυδαία και πρόστυχη ηγεσία. Αυτό το τελευταίο θα προϊδέαζε για μια ΚΑΛΗ ΝΕΑ ΧΡΟΝΙΑ!

Περισσότερα

Οι ιδανικοί αυτόχειρες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σήμερα θα έπρεπε να φορέσουμε την φουστανέλα ανάποδα και οι σημαίες να κυματίσουν ανάποδα. Είμαστε η φάρσα της μοντέρνας ιστορίας. Ο μόνος ευρωπαϊκός λαός που εμφανίστηκε οικιοθελώς να απεμπολεί την αυτοκυβέρνησή του για την ένταξη σε μηχανισμούς σωτηρίας του ευρώ. Όπως φαντάζομαι να παρατηρείτε, όλα τα επιμέρους  ευρωπαϊκά πολιτικά συστήματα αγωνίστηκαν ή τουλάχιστον φάνηκε να αγωνίζονται για την διατήρηση της αυτοκυβέρνησης των χωρών τους, εκτός από το Ελληνικό. Παντού με τον ένα ή τον άλλο τρόπο υπήρξε εκδήλωση πατριωτισμού, μπροστά στην πιστωτική κρίση, εκτός από την Ελλάδα. Εμείς είμαστε οι πατριώτες του ευρώ. Πατρίδα μας είναι η ευρωζώνη και εθνάρχες οι νταβατζήδες κατά Καραμανλή.

Αν στρέψουμε την προσοχή μας στην Ιρλανδία και στην Πορτογαλία και μελετήσουμε τις εκεί αντιδράσεις εναντίον της ένταξή τους σε «μηχανισμούς» θα ντραπούμε για την ύπαρξή μας. Εμείς αποδεδείχθηκε ότι είμαστε μοναδικοί αυτόχειρες: οι ιδανικοί αυτόχειρες. Η ντροπή των μοντέρνων κρατών. Και το ευτράπελο είναι ότι κάποιοι αυτό το θεωρούν πρόοδο! Για φαντάσου να κάνουμε και παρελάσεις δίχως αίσθηση της κατάντιας μας! Κάντε σημαία το ευρώ τουλάχιστον να λάβει νόημα και η σημερινή παρέλαση.

Περισσότερα

Οι επιτήδειοι σε νέες περιπέτειες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η χθεσινή συνεδρίαση της ολομέλειας της Βουλής, σχετικά με την ανάμειξη της χώρας μας στην κρίση της Λιβύης, παρότι δεν μοιάζει να προσελκύει το ενδιαφέρον, θα μείνει στην ιστορία, τουλάχιστον για συμβολικούς λόγους. Η φράση του πρωθυπουργού «η Ελλάδα δεν είναι επιτήδειος ουδέτερος» και η γενικότερη προσέγγιση του, καθώς και η επιτήδεια απουσία Σαμαρά, ο οποίος έδωσε βήμα στον κ. Αβραμόπουλο, για να ακουστεί από αυτόν και όχι από το δικό του στόμα ο λόγος της Νέας Τάξης πραγμάτων στην περιοχή μας, έχει τεράστια σημειολογική αξία.

Η πολιτική, φίλοι, δεν είναι τίποτε άλλο παρά η σημειολογική έκφραση σχέσεων εξουσίας, οι όποιες αναπαριστώμενες μέσω του πολιτικού λόγου και της πολιτικής πρακτικής διαμορφώνουν ταυτότητες και συμφέροντα. Χθες το βράδυ ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έδειξαν ποια συμφέροντα εκφράζουν στο επίπεδο της διεθνούς πολιτικής και κάτι ακόμη χειρότερο: ότι αδιαπραγμάτευτα εκχωρούν τη λαϊκή κυριαρχία στην εξυπηρέτηση αυτών των συμφερόντων. Ότι δηλαδή έκανε η κυβέρνηση στο ζήτημα της οικονομίας. Όπως δεν διαφέρει ο σημερινός δικομματισμός στην οικονομική πολιτική, έτσι δεν διαφέρει και στην εξωτερική πολιτική. Είναι, αυτή την στιγμή, οι δύο όψεις του ίδιου πολιτικού νομίσματος και ας αγωνίζονται να διαφοροποιηθούν.

Χθες έγινε φανερό ότι η αρχή της μη – στρατιωτικής εμπλοκής της χώρας, σε επιχειρήσεις στην περιοχή μας εγκαταλείπεται επιτηδείως. Έτσι ερμηνεύεται η δήθεν έντιμη και παλικαρίσια φράση του πρωθυπουργού «η Ελλάδα δεν είναι επιτήδειος ουδέτερος». Πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος των Financial Times να είναι ουδέτερος και τι πάει να πει ουδέτερος; Εδώ όπως είπε «θα είμαστε παρόντες, με τη δύναμη των αρχών μας και των διπλωματικών μας πρωτοβουλιών. Με τον σεβασμό στις διεθνείς και συμμαχικές μας υποχρεώσεις, με την αλληλεγγύη μας στο λαό της Λιβύης και στη δημοκρατική αναγέννηση της περιοχής»! Οι αρχές του κ. Παπανδρέου καταγράφηκαν με την εσπευσμένη και κατόπιν ακυρωμένη απόφαση του ΚΥΣΕΑ, να στείλει η χώρα – από τους πρώτους μάλιστα – μαχητικά αεροσκάφη να προστατεύσουν αυτούς που θα βομβάρδιζαν στόχους στη Λιβύη. Με αυτό τον τρόπο σκέφτηκε αυθόρμητα ο ανθρωπιστής Γιώργος Παπανδρέου να αναπτύξει την διπλωματική του επιτηδειότητα, επιδεικνύοντας «την αλληλεγγύη μας στο λαό της Λιβύης και στη δημοκρατική αναγέννηση της περιοχής»! Ευτυχώς που η διεθνής συγκυρία ( εμπλοκή στο ΝΑΤΟ και στον ΟΗΕ) και η αντίδραση του ελληνικού λαού του «έκοψε» τα φτερά: τα πολεμοχαρή ένστικτα δηλαδή, και αυτή την φορά δεν έστρεψε τα μαχητικά αντί για το ψεύτικο πιστολάκι εναντίον αυτών που απειλούν τα συμφέροντα της χώρας!

Περισσότερα

Το ιδεολόγημα του ευρώ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ενώ η ΕΕ διέρχεται την σοβαρότερη κρίση της, κάποιοι τυφλοπόντικες της ιστορίας επιχειρούν να διαμορφώσουν νέες τεχνητές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ ευρωσκεπτικιστών και ευρωπαϊστών με σημείο αναφοράς το ευρώ. Είναι σαν το ευρώ να μην είναι νόμισμα, αλλά ιδέα που συμβολίζει την ενότητα στην ήπειρό μας και την απόφαση για ολοκλήρωση της πολιτικής ένωσης στην Ευρώπη. Είναι σαν το ευρώ να είναι το ιδανικό και η σημαία του ευρωπαϊσμού και οι πολιτικές συνθήκες της ευρωπαϊκής ενοποίησης μια λεπτομέρεια μπροστά στο υπέρτατο αγαθό του νέου ευρωπαϊκού πολιτισμού που στα μάτια τους φαντάζει να είναι το κοινό νόμισμα. Πρέπει όλοι μαζί να αγωνιστούμε για ενότητα κάτω από την σημαία του ευρώ εμφανίζονται να υποστηρίζουν κάτι απίθανες φονταμενταλιστικές υπάρξεις σαν τον κ. Γιάννη Πρετεντέρη, κατηγορώντας συλλήβδην όλους όσους ασκούν κριτική στην πολιτική του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη ως ευρωκλάστες. Για τους πρετεντέρηδες αυτού του κόσμου, δηλαδή, η πολιτική αντιπαράθεση σήμερα στην ΕΕ φαντάζει να λαμβάνει χώρα μεταξύ ευρωλατρών και ευρωκλαστών.

Δεν θα άξιζε να χαραμίσω ούτε μια αράδα, σχολιάζοντας αυτήν την απλοϊκότητα, αυτόν τον φαιδρό λαϊκισμό, αν δεν υπέκρυπτε μια αθλιότητα. Την επιχείρηση να τσουβαλιαστούν όλοι οι μη – νεοφιλελεύθεροι, στο πλαίσιο μιας τάχα εχθρότητας στο ευρώ που συμβολίζει την δήθεν εχθρότητά τους στο εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Είναι σαν ο ενοποιητικός παράγοντας στην ΕΕ να είναι το κοινό νόμισμα και όχι η νέα ευρωπαϊκή συνείδηση (ως imagined community κατά Benedict Anderson) και οι κοινές πολιτικές, που κρίνονται – και πρέπει να ελέγχονται – ως προς την δημοκρατικότητά τους. Είναι σαν να έπαψε η δημοκρατική εξέλιξη της ΕΕ να είναι ο σκοπός και το κριτήριο της νέας ευρωπαϊκής ταυτότητας και τη θέση της να πήραν τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα πάνω στα οποία είναι χαραγμένη η λέξη «ευρώ»!

Περισσότερα

Ζητείται εθνική/κρατική αξιοπρέπεια…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ίσως ο ιστορικός του μέλλοντος δείξει κατανόηση για πολλά από τα ατοπήματα στην πολιτική πρακτική του Γιώργου Παπανδρέου. Ποιος ξέρει, ανάλογα με τις εμπειρίες του και την κουλτούρα του μπορεί και να εξετάσει με επιείκεια ακόμη και την μεθόδευσή του σημερινού πρωθυπουργού να οδηγηθεί η χώρα στο ΔΝΤ, για να περισωθεί η ανερμάτιστη πολιτική τάξη και εκείνοι που τα «τρώγανε» συναινετικά, λεηλατώντας τις επόμενες γενιές. Ένα πράγμα δεν θα του συγχωρήσει, ότι παρέλαβε μια χώρα οργανικό τμήμα του Δυτικού κόσμου και την μετέτρεψε σε χώρα της Ανατολικής Ευρώπης, η οποία δοκιμάζει τα πρώτα της βήματα στον σύγχρονο καπιταλισμό και στο Δυτικό σύστημα διακυβέρνησης.

Μάλλον οι περισσότεροι Έλληνες δεν μπόρεσαν να καταλάβουν την μεγάλη μεταβολή στη διεθνή ταυτότητα της χώρας, τους τελευταίους μήνες. Δεν ξέρω αν τους φαίνεται φυσιολογικό η Ελλάδα να είναι η μόνη χώρα που αυτοεξευτελίστηκε και αυτοεξευτελίζεται δηλώνοντας δια της πολιτικής της ηγεσίας ότι είναι διεφθαρμένη, ότι εξαπάτησε τους εταίρους της και τους πιστωτές της, ότι έκανε έκλυτο βίο και τώρα μετανιωμένη αποφάσισε να συμμορφωθεί και να αγιάσει στατιστικώς και πολιτικώς! Δεν νομίζω ότι έχει υπάρξει διεθνώς άλλη κυβέρνηση να εμφανίζει τον λαό της θύμα της απληστίας του και της ανευθυνότητας των προηγούμενων κυβερνητών της, δίχως στο μεταξύ να έχει υπάρξει κάποιου είδους μεταπολίτευση.

Περισσότερα

Χαλύβδινα ψεύδη και σύγχρονες προκλήσεις για την αριστερά

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ώριμες προσεγγίσεις ως προς το φαινόμενο της κρίσης στην  Ευρώπη κάνει τελευταία η ηγεσία του ΣΥΝ. Ο ευρωπαϊσμός της μάλιστα αποκτά ακόμη σαφέστερο προσανατολισμό ως προς την κατεύθυνση μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στην ήπειρό μας. Μάλλον ορθά αντιλαμβάνεται επίσης και την συναρτημένη με την κρίση στην ΕΕ, ελληνική κρίση, υποστηρίζοντας, κάπως δειλά, την άποψή μας για  εκπόνηση στρατηγικής άρνησης του χρέους.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο ΣΥΝ δεν είναι «φόρουμ», ούτε ακαδημαϊκό αμφιθέατρο, αλλά πολιτικό κόμμα. Το ζήτημα δεν είναι να σχολιάσεις τον μηχανισμό παραγωγής της κρίσης, ούτε να προτείνεις γενικά την μέθοδο επίλυσης του πραγματικού προβλήματος της κρίσης με ιδεολογικά κριτήρια. Αυτό δεν είναι δουλειά των κομμάτων. Το ζήτημα για τα αριστερά κόμματα που λειτουργούν στο καπιταλιστικό περιβάλλον, είναι να αναδείξουν την αποτελεσματικότερη μέθοδο πολιτικής δράσης σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να αντιμετωπισθεί η κρίση επ’ ωφελεία των δύο – τρίτων της κοινωνίας, με ρεαλιστικούς ασφαλώς όρους. Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι υπόθεση πολιτικής μεθοδολογίας, αλλά μεθοδολογίας άσκησης της πολιτικής. Αυτό συνδέει τον πολιτικό λόγο με την πολιτική πρακτική και δίνει ουσιαστική αξία στην θεσμική υπόσταση των κομμάτων στις (αστικές) Δημοκρατίες.

Περισσότερα