Πώς η “διαγραφή” του χρέους προετοιμάζει το 4ο μνημόνιο

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΤη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στο Αιγάλεω, η κ. Κωνσταντοπούλου με τον κ. Βατικιώτη μίλησαν σε εκδήλωση για το χρέος. Τίποτε μεμπτό ως εδώ. Το περίεργο είναι άλλο. Δεν ειπώθηκε κουβέντα για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Έκλιναν απλά όλοι τους τη “διαγραφή” του χρέους σε όλες τις πτώσεις και αριθμούς. Ως εκεί έφτασαν.

Περισσότερα

Το διπλό νόμισμα θα είναι η χαριστική βολή για τους εργαζόμενους και τη χώρα

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δεν ξέρω ποιός νοσηρός νους επίνοησε το διπλό νόμισμα ως πρόταση για την Ελλάδα του ευρώ. Αυτό που ξέρω είναι ότι η συγκεκριμένη πρόταση κυκλοφορεί στην πιάτσα από το καλοκαίρι του 2010. Εκπονήθηκε από τους τραπεζικούς κύκλους των ΗΠΑ και προμοτάρεται έκτοτε με πάθος από τους ακαδημαικούς κι αναλυτές πρωτίστως του Σόρος.

Διπλό νόμισμα σημαίνει παράλληλη κυκολοφορία δύο διαφορετικών νομισμάτων σε μια οικονομία. Το ένα είναι “σκληρό” υψηλής συναλλακτικής αξίας, ώστε να χρησιμεύει στον αποθησαυρισμό και τη συσσώρευση κεφαλαίου. Ενώ το άλλο είναι “μαλακό” ευτελούς αξίας που χρησιμεύει στις εσωτερικές συναλλαγές και τις πληρωμές αμοιβών.

Περισσότερα

Το διπλό νόμισμα με όποια μορφή, ισοδυναμει με την “Τελική Λύση” για τους Έλληνες

Δ. ΚαζάκηςΓράφει ο Δημήτρης Καζάκης

O Ambrose Evans-Pritchard της Βρετανικής Telegraph την Πέμπτη, 2/4 (http://www.telegraph.co.uk/…/Greece-draws-up-drachma-plans-…) έγραψε: “Η Ελλάδα χαράζει δραστικά σχέδια για την εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος της χώρας και την εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος για να πληρώσουν τους λογαριασμούς, εκτός εάν η ευρωζώνη λάβει μέτρα για να εκτονώσει την κρίση που σιγοβράζει και μαλακώσει τα αιτήματά της.”

Την επόμενη ημέρα η μεγαλύτερη οικονομική εφημερίδα της Ρωσίας Βεστιφινάνς (http://www.vestifinance.ru/articles/55567), με τη σειρά της έγραψε: “Η Ελλάδα αναπτύσσει ένα ριζοσπαστικό πρόγραμμα για να εθνικοποιήσει το τραπεζικό σύστημα και την εισαγωγή ενός παράλληλου νομίσματος.” Πηγή; Goldman Sachs.

Μην παραπλανιέστε με το εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος. Αυτό που εννοούν είναι εθνικοποίηση των ζημιών και των κόκκινων δανείων για να φορτωθούν στο δημόσιο ταμείο. Όπως και κούρεμα υποχρεώσεων των τραπεζών προς ιδιώτες δανειστές και καταθέτες.

Περισσότερα

Το δίλημμα των ελαφρών ελλήνων: Μερκελικό ή Πουτινικό προτεκτοράτο η Ελλάς;

Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈνα δίλημμα βασανίζει εδώ και καιρό τον κάθε «ελαφρύ έλληνα», το οποίο δομείται ως αφήγηση από μια ελαφρόμυαλη ελίτ, που υποδύεται την διανόηση, ή μάλλον «πωλείται» σαν διανόηση, ενώ πρόκειται για ακαδημαϊκούς, συγγραφείς και καλλιτέχνες, ασχέτους με την ιστορία της διανόησης και την αρχαιολογία και γενεαλογία της γνώσης, ή την πολιτική μεθοδολογία ή φιλοσοφία του στοχασμού!

Μα, πως μιλάς έτσι για την πνευματική ελίτ του τόπου, ίσως αντιτάξεις! Δεν αναφέρομαι σε όλους, αλλά στους προβεβλημένους από την διαπλοκή καραγκιόζηδες (άνδρες και γυναίκες). Εννοώ αυτούς που τα ΜΜΕ πλασάρουν σαν σοβαρούς διανοούμενους στο ελληνικό κοινό και άρα θεωρούνται διανοούμενοι από την ελληνική κοινή γνώμη. Είναι αυτοί που την τελευταία πενταετία υποστήριξαν με περισσή αφέλεια και δραματική επιπολαιότητα, αλλά πάντως με σθένος, όλες εκείνες τις πρωτοβουλίες των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά που οδήγησαν την Ελλάδα σε ένα μετανεωτερικό καθεστώς σαφούς υποτέλειας (:vassal state) στο πλαίσιο της ΕΕ, οικονομικής συρρίκνωσης (μείωση γύρω στα 25% -30% του ΑΕΠ με παράλληλη υποβάθμιση της ανταγωνιστικότητας και παραγωγικότητας της χώρας και με την ανεργία κοντά στο 30%, που αν μετρηθεί ως σύνολο των μορφών που δεν αποτελούν πλήρη απασχόληση, ξεπερνάει ίσως και το 37% του εργατικού δυναμικού).

Περισσότερα

Δεν υπάρχει ατύχημα για την Ελλάδα, υπάρχει αυτοεκπληρούμενη προφητεία που φλερτάρει ανάρμοστα με το διπλό νομισματικό!…

Άρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ ελληνική κρίση αποτελεί την επιτομή της προσποίησης, της υποκρισίας, της διπλοπροσωπίας, της πολιτικής και οικονομικής χυδαιότητας! Μια ανάρμοστη για το κύρος της σύγχρονης «ευρω-οικονομίας» υπόθεση κερδοσκοπίας, παραπλάνησης και πολιτικής αθλιότητας! Η διαπραγμάτευση του ελληνικού ζητήματος αφορά στην αποθέωση του Ψυχολογισμού, που υποδύεται τον δήθεν ορθολογικό οικονομισμό (: από το ότι πει η αγορά, στο ότι πει ο Σόϊμπλε)!

Έτσι, αυτή η διαπραγμάτευση, αναγνώστη μου, ήταν, είναι και παραμένει μια πρόστυχα αυτοεκπληρούμενη προφητεία καί από την πλευρά της χρηματαγοράς καί από την πλευρά των ευρωπαϊκών θεσμών, καί από την πλευρά της πλειονότητας των δεξιών, κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, καί από την πλευρά μιας μερίδας εκ των αριστερών – για διαφορετικούς συνήθως λόγους.

Χθες, διαβάζοντας αναδράσεις επί του σοβαρότατου ζητήματος πολιτικής ηθικής και σίγουρα όχι ελάσσονος ζητήματος νομιμότητας, που εγείρει η αποκάλυψη της «Real News» ότι ο πρώην υπουργός Οικονομικών Γκίκας Χαρδούβελης «έβγαλε τα ευρώ του στο εξωτερικό», ένοιωσα ελεεινά και προσβλητικά ως προς την ελληνική μου ταυτότητα. Α, να χαθείς, βρωμιάρη έλληνα, που επικροτείς την συμπεριφορά πολιτικών, οι οποίοι επειδή δεν θεωρούν το ελληνικό τραπεζικό σύστημα ασφαλές – παρότι ως ασφαλές το εμφανίζουν στον λαό – και επειδή εκτιμούν πως θα χρεοκοπήσει σύντομα, βγάζουν τα λεφτά τους στο εξωτερικό, οδηγώντας έτσι το ελληνικό πιστωτικό σύστημα σε κατάρρευση!!! Αυτό αποκαλείται αυτοεκπληρούμενη προφητεία του χυδαιότερου είδους και λάβε υπόψιν σου πως «όταν οι άνθρωποι θεωρούν ορισμένες καταστάσεις σαν πραγματικές, αυτές είναι πραγματικές στις επιπτώσεις τους» (W.I.Thomas)!

Περισσότερα

Το μπαούλο ανοίγει… το στόμα του!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΌλα έγιναν, όπως έγιναν στην Ελλάδα με την ιδέα ενός μπαούλου γεμάτου ευρώ. Άκου λίπος κρυμμένο σε μπαούλο! Δεν υπήρχε αρχικά λίπος στο μπαούλο για να καεί, αν και δεν αποκλείεται τελικά να καεί το ίδιο το μπαούλο! Προς τα εκεί οδεύουμε και αυτός είναι ο λόγος που το μπαούλο ανοίγει σήμερα το στόμα του.

Μπαούλο υπήρχε πριν από την έναρξη της διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης, αλλά ήταν γεμάτο ενθύμια, όνειρα, κάρτες, συμβόλαια, υποθήκες και μπόλικες αναμνήσεις και όχι ρευστό. Είχε αδειάσει πριν από την πρεμιέρα της κρίσης. Άδειαζε από ρευστό σιγά-σιγά, αλλά ανυπόμονα, τα προηγούμενα χρόνια της καταναλωτικής και «νεο-ανοικοδομητικής» ευημερίας!

Περισσότερα

Ομπάμα – Σαμαράς, με διαφορά φάσης…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΞέρετε τι μου έλεγε ένας πολύπειρος Αμερικανός αξιωματούχος σε ζητήματα διεθνούς πολιτικής, ο οποίος πέρασε πρόσφατα και από την Πρεσβεία των Αθηνών; Το κακό με τους Έλληνες πολιτικούς είναι πως ανακαλύπτουν πάντα αργά την Αμερική. Δηλαδή, όταν ο κόσμος των διεθνών πολιτικών είναι έτοιμος να περάσει σε μια νέα φάση, οι Έλληνες μοιάζει να ανακαλύπτουν και να φανατίζονται με την αμέσως προηγούμενη, η οποία βρίσκεται στο τέλος της.

Ε, αυτό έπαθε και ο Αντώνης Σαμαράς κατά την επαγγελματική του επίσκεψη ως πρωθυπουργός στις ΗΠΑ. Το ταξίδι αυτό έδειξε την διαφορά φάσης Ομπάμα – Σαμαρά. Δύο προσωπικότητες, όπως δύο κύματα με ίδια συχνότητα (εντός της ίδιας, δηλαδή, δομής) έχουν διαφορά φάσης αν παρουσιάζουν διαφορετικό πλάτος γνώμης και αντίληψης την ίδια χρονική στιγμή ή στο ίδιο σημείο του χώρου. Το «πλάτος» Σαμαρά και της κυβέρνησής του φυσικά, βρίσκεται στην φάση του τέλους μιας εποχής για τα ευρωπαϊκά πράγματα, που χαρακτηρίστηκε από την αυστηρή λιτότητα, ως μηχανισμός προσαρμογής στην ΟΝΕ και σταθερότητας στο γερμανικό μοντέλο ανάπτυξης (συσσώρευσης). Το «πλάτος» Ομπάμα βρίσκεται στη φάση δημοσιονομικής χαλάρωσης στην Ευρωζώνη και ειδικά στην εφαρμογή ενός μακροχρόνιου σχεδίου στοχευόμενων εξωτερικών άμεσων επενδύσεων στην Ελλάδα μετά από μια νέα αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Περισσότερα

Πού το πάνε οι ΗΠΑ με την Ελλάδα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι παρακάτω αράδες αποτελούν σημεία συμπερασμάτων που προκύπτουν από την διερεύνηση της τρέχουσας στρατηγικής των ΗΠΑ ως προς την Ελλάδα. Πηγή της προσέγγισης αυτών των γραμμών δεν είναι οι διαμορφωτές της κοινής γνώμης, ούτε ομάδες αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων ή λόμπυ επιρροής (κάθε είδους) στην χειραγώγηση της συμπεριφοράς της διοίκησης των ΗΠΑ ως προς την Ελληνική υπόθεση της κρίσης. Αποκλειστική πηγή για την αποκρυστάλλωση των παρακάτω συμπερασμάτων είναι παλαιά και σημερινά μέλη (στελέχη) με ρόλο στην διαμόρφωση αυτού που οι ίδιοι αποκαλούν «ισχύς και ιδεολογία στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ», σήμερα. Αυτοί αποτελούν την γνωσιολογικού χαρακτήρα «συναναστροφή» μου και την μοναδική πηγή έγκυρης, κατά την άποψή μου, πληροφόρησης.

Θεώρησα απαραίτητο να αποσαφηνίσω αυτό ως προς τις πηγές μου, οι οποίες τροφοδοτούν την συγκεκριμένη οδό απόκτησης γνώσης (μου) στις διεθνείς πολιτικές, μελετώντας την οδό της γνώσης και σχηματισμού της αντίληψης όσων σε πρακτικό/διαρθρωτικό επίπεδο εμπλέκονται στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής των ΗΠΑ – από την πλευρά του Λευκού Οίκου.

Περισσότερα

Κρίμα Έλληνα να σε ταλαιπωρούν οι νεκροί!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤα δικά μου τα «εξέδωσα» (μέχρι) χθες, σήμερα θα δώσω εκείνα των άλλων που «υπεξαίρεσα», τοποθετώντας τα στα δικά μου, που πλέον δεν μου ανήκουν. Αύριο μπορεί να μιλήσω για τους ζωντανούς, έχοντας υπόψιν αποκλειστικά τους ζωντανούς, καθώς μέχρι σήμερα αναφερόμουν στους ζωντανούς, έχοντας στο μυαλό μου νεκρούς, ημιθανείς και ζωντανούς, ταυτόχρονα. Αυτό το λένε εποικοδομητική κριτική, που παντρεύει την φιλοσοφία – της χειραφέτησης των ζωντανών από τους νεκρούς – με την πολιτική και την κλασική οικονομία, όσοι πιστεύουν πως η «ζωή είναι κωμωδία για αυτούς που σκέφτονται και τραγωδία για αυτούς που αισθάνονται» [Horace Walpole]. Ή αποδομητική κριτική, στο βαθμό που εμπεριέχει βιο-οικονομική θεώρηση (ο Μαρξ το αποκαλούσε ανθρωποκεντρική θεώρηση) και ανατροπή των εντροπικών πολιτικών στην οικονομία και στην διοίκηση (εννοώ την ηγεμονία γενικότερα και όχι περιοριστικά την διακυβέρνηση).

«Αύριο» θα σου δείξω πώς η ζωή είναι τραγωδία στην Ελλάδα για αυτούς που σκέπτονται και κωμωδία για αυτούς που αισθάνονται, αν φυσικά ξεπεράσουμε τους νεκρούς και πάψουμε να δοξάζουμε τη νεκρή ύλη, τις νεκρές σχέσεις και τα νεκρά πράγματα. Στο βαθμό δηλαδή που ξεπεράσουμε για πάντα την εποικοδομητική κριτική, αντικαθιστώντας την με την πλήρη αποδομητική κριτική, η οποία δεν συνομιλεί νοερά με τους νεκρούς, αλλά αποκλειστικά με τους ζωντανούς – αγνοώντας τους νεκρούς των ζωντανών. Όχι, δεν θα επιτρέψω από «αύριο» πολιτική νομιμοποίηση μέσω οποιασδήποτε «νεκρολογίας»! Και αυτό από σεβασμό τόσο στη ζωή, όσο και στη μνήμη των νεκρών. Είναι κρίμα Έλληνα να σε ταλαιπωρούν οι νεκροί μέσα στο βαθύτερο ιδεολογικοπολιτικό σκοτάδι των τελευταίων 100 ετών!

Καλλιέργησε επιτέλους την αισθηματική ευφυΐα σου, αυτό που αποτελεί ολοκλήρωση της λεγόμενης Συναισθηματικής Νοημοσύνης (EQ: emotional quota), μια και η άλλη μορφή ευφυΐας έγινε θυσία στο βωμό του χρήματος («πάση θυσία στο ευρώ»), που όσο στερείσαι, τόσο το ποθείς! Δεν αρκεί να αναγνωρίζεις τα συναισθήματά σου, και ούτε να κατανοείς απλώς αυτά των άλλων, πρέπει να συλλάβεις την πολιτικότητά τους. Το πολιτικό αίτιο που τα παράγει. Και αυτό δεν γίνεται με εποικοδομητική κριτική, αλλά πλήρη αποδομητική κριτική, πρώτα της πολιτικής σου οντότητας και μετά όλων των άλλων. Μόνον έτσι θα αισθανθείς απελευθερωμένος, βλέποντας πώς η ίδια η ζωή στην Ελλάδα κατάντησε ιλαροτραγωδία. Θα γελάσεις τότε μαζί της, όχι επειδή στο λέει το μυαλό σου ή εγώ, αλλά επειδή έτσι αισθάνεσαι. Επειδή νοιώθεις την ζωή σαν κωμωδία. Έτσι θα αισθανθείς πως δεν ανήκεις στους νεκρούς του παρόντος ή του μέλλοντος, αλλά στους ζωντανούς – σκέτα, δίχως θυματοποιητική αφήγηση, δίχως λαϊκισμό, δίχως δράματα και θεατρινισμούς! Αυτή η άτιμη η θυματοποιητική αφήγηση είναι ο δαίμονας εναντίον της ίδιας της ζωής, η οποία δομεί πολιτική δήθεν για την προάσπιση της ζωής των θυμάτων. Κατασκευάζει πρώτα νεκρούς για να τους αναστήσει κάποια πολιτική μετά, σε δεύτερο χρόνο, σε άλλον φαντασιακό κοινωνικοοικονομικό τόπο. Στον διάολο να πάει αυτή η αφήγηση, μια και με αυτόν στην ουσία ασχολείται!

Η ζωή στην Ελλάδα δεν μπορεί παρά να είναι κωμωδία για αυτούς που αισθάνονται… Και τούτο γίνεται μηχανισμός αναδημιουργίας, παραγωγής νέου πολιτικού ήθους και βιο-οικονομικής ηθικής, που αναφέρεται στο συμφέρον της νεότερης γενιάς και των επόμενων γενεών. Αν μπορείς να αισθανθείς με κριτήριο την ζωή και όχι τον θάνατο και την θυσία ή την εκδίκηση, τότε θα καταλάβεις και τα σημερινά μου, που δεν αναλύουν τίποτα, αλλά επιχειρούν να συνθέσουν τα πάντα που αφηγήθηκα μέχρι σήμερα, τα οποία δεν αφορούν σε νεκρούς, νεκρά και ιστορικές φαντασιώσεις, που αναπαράγουν πολιτικοοικονομικές διαστροφές, αλλά αποκλειστικά την σχέση των ζωντανών μεταξύ τους.

– Κοίταξε, μέσα στο ιδεολογικοπολιτικό σκοτάδι της εποχής, όχι για να δεις κάποιο φως μέσα στο τούνελ της ύφεσης και της απορρύθμισης, αλλά για να νοιώσεις την χαραυγή. Είναι η μονή μαρτυρία πως υπάρχει ζωή για τους ζωντανούς και θάνατος για τους νεκρούς, οι οποίοι εκλιπαρούν για κάποιο είδος ανάστασης, ή απλώς ελπίζουν ευλαβικά σε αυτήν. Η χαραυγή θα υπάρξει, το ζήτημα είναι που θα είσαι τότε εσύ και τι έκανες για τον ερχομό της. Η ίδια η ζωή θα κάνει τότε λογαριασμό και για εσένα προσωπικά. Δεν είναι δίκαιο;

– Η πιο άχαρη και μοιραία πονηριά της διαπλοκής στην Ελλάδα, είναι να προσποιείται πως δεν υπάρχει.

– Ποτέ μην ρωτάς για ποιον χτυπά η καμπάνα της ανεργίας και του εξευτελισμού της ύπαρξης. Χτυπά πάντα για σένα και ο έχων ώτα ακούειν! Δυστυχώς νεκρός με ακοή δεν υπάρχει…

– Αυτό που η κάμπια, δηλαδή ο κ. Στουρνάρας και οι συντοπίτες του στο Μνημόνιο, αποκαλεί «τέλος του κόσμου στην ΕΕ», η ζωή το λέει πεταλούδα. Μην φοβάσαι την πεταλούδα, ταιριάζει στην χαραυγή, η οποία ποτέ δεν ξέρεις τι φέρνει, αν δεν ξέρεις τι πράγματι επιθυμείς. Εδώ χρειάζεσαι την αισθηματική ευφυΐα, που ανέφερα πιο πάνω!

Δες πώς γίνεται: όπως έχασαν οι εργαζόμενοι τη ασφάλειά τους και η ελληνική κοινωνία το όποιο καθεστώς ευημερίας της, για να μετατραπούν αμφότερα σε όμηρο του κεφαλαίου των ολοκληρωμένων χρηματαγορών, έτσι θα χάσουν και οι αποταμιευτές μέρος των καταθέσεών τους, για να μετατραπούν τρομαγμένοι εκ νέου σε επενδυτές (: σε όμηρο των σημερινών ανθρώπων του «έξυπνου χρήματος»). Το καθεστώς πτώχευσης με εσωτερική υποτίμηση, οδήγησε στην αποταμίευση, ενώ τώρα η ευρωπαϊκή αποσαφήνιση/απειλή πως «ευθύνη έχει ο πελάτης των τραπεζών για τις επιλογές του» οδηγεί τον καταθέτη εξαναγκαστικά στην επένδυση σε εταιρικά ομόλογα, σε εμπορικά γραμμάτια, σε προεξοφλητικές πράξεις, σε επενδυτικές εταιρείες, σε τράπεζες ειδικού σκοπού, και αυτό μέσω των τραπεζών ασφαλώς. Χα, χα-χα, βλέπετε πώς μεταβάλλεται ο ρόλος των τραπεζών για να σωθεί ο τραπεζίτης από την πτώχευση και ο πολιτικός του από την βίαιη «μόχλευση»; Ξέρετε που καταλήγει αυτό; Σε εκείνο που έχω αναλύσει διεξοδικά, αποκαλώντας το «πόλωση του κεφαλαίου», ως διαδικασία της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης: απλά, το ευρώ θα συσσωρεύεται με εντατικότερο ρυθμό στις ασφαλέστερες χώρες και στα υγιέστερα πιστωτικά ιδρύματα, δηλαδή στην στενά γερμανική περιοχή της Ευρώπης. Και μετά Έλληνα, βολέψου με διπλό νομισματικό, για ρευστότητα στην αγορά, βρε αδελφέ! Μην παραπονιέσαι ωστόσο, οι «πάση θυσία στο ευρώ» σου ετοίμασαν – και συνεχίζουν την προετοιμασία των υποδομών για – ένα αύριο δίχως ευρώ, αλλά εσύ θα τα βάλεις με τους άλλους, που προπαγάνδιζαν την ανάγκη εγκατάλειψης του ευρώ! Αυτοί θα φταίνε που δεν έκαμαν εποικοδομητική κριτική στην Συγκυβέρνηση των διαπλεκομένων! Άσε που μόλυναν ιδεολογικά το ευρώ, με την αφήγησή τους περί σωτήριας δραχμής! Αυτοί θα φταίνε, όπως ασφαλώς φταίνε οι κομμουνιστές για την πτώχευση του πελατειακού κεφαλαιοκρατικού κράτους του δικομματισμού!

Εγώ τα είπα εγκαίρως και σε εσένα και σ’ αυτούς. Ευχαριστώ μάλιστα από καρδιάς όσους ανέχτηκαν την κριτική μου, η οποία τους αποκαλούσε… αφελείς ή δόλιους! Για να δούμε σε λίγο αν θα καταλάβετε όλοι πόσο χυδαίο ήταν το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή»; Θα το καταλάβετε – δεν μπορεί – επώδυνα και πικρά ωστόσο, άπαντες, καί οι αγνοί που προπαγανδίζατε ορθολογικά και πατριωτικά, αλλά κοντόφθαλμα, την έξοδο από την ευρωζώνη καί οι πονηροί και οι χαζοβιόληδες παπαγάλοι της διαπλοκής και του δικομματισμού!

Και τότε ο αισθαντικός τύπος, τον οποίον εγκωμιάζω ως πολιτική μορφή σε αυτό το σημειώματα, θα μου ψιθυρίσει στο αυτί: φίλε μου, ερχόμαστε από την σκοτεινή οικονομική περιοχή του ευρώ, ενώ οδεύουμε σε μια ομιχλώδη με εθνικό νόμισμα, μήπως είναι ακριβώς το μεσοδιάστημα, εκείνο που εσύ αποκαλείς «χαραυγή», μια μοναδική ευκαιρία για να αισθανθούμε οι έλληνες την ζωή και να ανακαλύψουμε την αξία των ζωντανών υπάρξεων και των ζωντανών πραγμάτων και σχέσεων, στη θέση της οικονομίας που διαπραγματεύεται την αξία της νεκρής ύλης;

Όχι ακριβώς, όχι τόσο περιορισμένα, αλλά πες το και έτσι για να συνεννοηθούμε αρχικώς και μέχρι να ξαναγράψω μετά την διακοπή που θα ακολουθήσει… Εγώ, το διηγήθηκα κάπως διαφορετικά από τον Μαντέλα: δεν λέω πως «η μεγαλύτερη δόξα της ζωής δεν είναι να μην πέφτεις ποτέ, αλλά να σηκώνεσαι κάθε φορά που πέφτεις», αλλά όταν πέφτεις να σηκώνεις τον Άλλον δείχνοντας του πώς έπεσες εσύ. Μαζί σηκώνεστε παραδόξως πιο εύκολα – συγχρονίζεστε κατά την άνοδο! Αυτό είναι η αφήγηση των ζωντανών προς τους ζωντανούς, που δομούν την χαραυγή μέσα στο βαθύ σκοτάδι, το οποίο ήταν ο λόγος που σκόνταψαν στην ιστορία και έπεσαν. Ο λόγος όμως στην συγκυρία, σε πραγματικό χρόνο ήταν η «λακκούβα», που άφησε ακάλυπτη ο κρατικοδίαιτος εργολάβος. Ας μην περιμένεις την χαραυγή για να βεβαιωθείς κι εσύ για την «λακκούβα», αρκεί που την αισθάνθηκες μέσα στο βαθύ σκοτάδι! Άσε τους πολιτικά νεκρούς μέσα σε αυτήν και ας βαδίσουν οι ζωντανοί μαζί προς το μέλλον που οφείλει να αναφέρεται στις επόμενες γενιές ελλήνων.

Περισσότερα

Εκλογές με σαντιγί γάλακτος…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι εκλογές που έρχονται δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ατυχήματος, λόγω της αποκοτιάς με την ΕΡΤ, αλλά αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής αποτυχίας του προγράμματος της τρόικας να ικανοποιήσει τους διακηρυγμένους στόχους του. Αυτό γίνεται προσπάθεια να αποκρυφτεί ή να διασκεδαστεί γευστικώς με επικάλυψη από σαντιγί γάλακτος!

Η παρούσα στρατηγική της τρόικας για την Ελλάδα ολοκληρώθηκε, παράγοντας αντικειμενικά αδιέξοδο για όλους τους παράγοντες, εξωτερικούς και εσωτερικούς, που εμπλέκονται στην εφαρμογή της. Αυτό είναι το χωροχρονικό γεγονός που προκαλεί συμβάντα στους επιμέρους χώρους όπου εξελίσσεται το δράμα της ελληνικής κρίσης.

Θυμάστε τί έγραφα; Το ξαναγράφω: «γενικές εκλογές στην Ελλάδα θα έχουμε πριν από τις γερμανικές, με Σαμαρά, ή αμέσως μετά τις γερμανικές δίχως Σαμαρά, με πιθανότητες 70/30». Το δεύτερο σενάριο θα ήταν, όπως εξηγούσα πριν από περισσότερο ένα εξάμηνο, το δραματικότερο και έπρεπε να αποφευχθεί. Θα σήμαινε πιθανότατα κοινοβουλευτικά νομιμοποιημένη χούντα. Όχι αυταρχική διακυβέρνηση, όπως μέχρι σήμερα με μικρά και σκανδαλιστικά πραξικοπηματάκια, αλλά κανονικό, ολοκληρωμένο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

Το ξαναλέω δεν είμαι «προφήτης», οι προφητείες, ή «προφητείες» είναι απολύτως ξένες με την κοσμοαντίληψη και κοινωνικοπολιτική μου ή επιστημονική συγκρότηση. Οι εκτιμήσεις μου με την έννοια των προβλέψεων είναι στρουκτουραλιστικού χαρακτήρα. Αποτελούν το συμπέρασμα από έναν συγκεκριμένο τρόπο διαχείρισης του ιστορικού χρόνου. Μαζεύω τα διασκορπισμένα στοιχεία, για παράδειγμα, που συναποτελούν την ελληνική κρίση, τα οποία αντιμετωπίζονται ως μια ολοκληρωμένη δομή, που εμπεριέχει συνειδητή ή ασυνείδητη πλάνη. Αν φροντίσεις να απαλλαγείς από την εντύπωση της αντιπαραβολής, της αντιπαράθεσης των σχέσεων που ορίζουν την ελληνική κρίση και δεις αυτό το σύνολο των σχέσεων των παραγόντων της τρόικας, συμπεριλαμβανομένης της Συγκυβέρνησης στην Ελλάδα, ως ενιαία δομή που έχει ζωτική ανάγκη την εσωτερική αντίφαση, θα έχεις κάνει το πρώτο βήμα στη σύνθεση του χρόνου της κρίσης που καταλήγει στον ορισμό του Νέου Τόπου της ΕΕ, εντός του οποίου ασφαλώς επανακρίνεται και αναπροσδιορίζεται το σύγχρονο Ελληνικό Ζήτημα.

Προσοχή, αυτός ο «Νέος Τόπος της ΕΕ» δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως ευρύτητα – ως ένας απέραντος χώρος, απολύτως ανοιχτός, που καταλύει απλώς την μεσαιωνική αντίληψη του χώρου, όπως έδειξε ο επαναστάτης Γαλιλαίος– αλλά ως σχέση γειτονίας μεταξύ σημείων και στοιχείων που δομούν την τάση ηγεμονικής ολοκλήρωσης της ΕΕ. Αυτές οι «σχέσεις γειτονίας» συνθέτουν νέες σειρές, νέους άξονες και νέες κιγκλίδες, τα οποία συνδιαμορφώνουν μια νέα κανονικότητα στον χρόνο, ο οποίος δομείται με την μορφή περιόδων.

Προσεγγίζοντας αναλυτικά αυτές τις νέες περιόδους μπορούμε να καθορίσουμε μοντέλα, που μετατρέπουν τα στοιχεία της κρίσης σε πληροφορίες, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να αναχθούν σε στατιστικά μέτρα και έτσι να καταλήξουμε σε εκτιμήσεις ακόμη και για την πιθανότητα προκήρυξης εκλογών. Αυτό είναι το γενικό σχήμα, σε ό, τι με αφορά, λαμβάνοντας υπόψιν πως όσο εκτιμώ σωστά, το «κακό» σενάριο για την ελληνική κοινωνία θα επιβεβαιώνεται, εξελισσόμενο, τουλάχιστον μέχρις ότου υπάρξει νέα ισορροπία μεταξύ εθνικής οικονομίας, αγοράς και πολιτικού συστήματος. Μέχρις ότου δηλαδή ανατείλει ολοκληρωμένα μια νέα μεταπολίτευση στην χώρα μας, ορίζοντας έναν νέο χωρόχρονο απόλυτα συνδεδεμένο με τον «Νέο Τόπο της ΕΕ», ασχέτως του περιεχομένου της σχέσης Ελλάδα-Ευρωζώνη- ΕΕ.

Ας το αποσαφηνίσουμε λοιπόν απλά: Οι εκτιμήσεις μου δεν αποτελούν προφητείες, υποθέσεις για αναλυτική πολιτική έρευνα είναι, που στηρίζονται σε μια καλοδομημένη κονστρουκτιβιστική μεθοδολογία σε ότι αφορά στα οικονομικά και στην ηγεμονία, που ωστόσο παρακάμπτεται όταν υποχρεούμαι να κινηθώ σε μίκρο- αντί για μακροπολιτικό επίπεδο. Σε αυτή την περίπτωση – που με κάνει ομολογουμένως να νοιώθω άβολα – κρίνω χρησιμοποιώντας ποζιτιβισμό, όταν δηλαδή υποχρεούμαι να κινούμαι στο επίπεδο διερεύνησης μικροπολιτικών επιλογών (σκοπιμοτήτων). Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς και έτσι η πιθανότητα λάθους είναι αυξημένη, στο βαθμό που δεν διαθέτω εσωτερική πληροφόρηση από τους (μικρο)παράγοντες που εμπλέκονται στο παιχνίδι. Κάπως έτσι έσφαλα για μια και μοναδική φορά την τελευταία εξαετία, θεωρώντας πως δεν θα είχαμε επαναληπτικές γενικές εκλογές, από τις οποίες προέκυψε η σημερινή διάρθρωση της βουλής, η οποία πλέον βρίσκεται ενώπιον μιας νέας διάλυσης αμέσως ή σε λίγους μήνες.

Από εκεί και έπειτα όμως τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα ξαναϋποτάχθηκαν σε αναγκαιότητες που προκύπτουν αντικειμενικά, στο βαθμό που κανείς αντιλαμβανόταν ορθά την υποκειμενικότητα στη σχέση των εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων που εμπλέκονται στην ελληνική κρίση, ως σχέσεις γειτονίας όπως προείπα. Συμπαθάτε τον κυνισμό μου, αλλά μετά τον σχηματισμό της Συγκυβέρνησης ένοιωσα το νερό να ξαναμπαίνει στο αυλάκι! Δεν χρειαζόμουν πλέον τον ποζιτιβισμό για να κρίνω σε μικρο-επίπεδο (επιλογές κομματικών ηγεσιών), αρκούσε ο κονστρουκτιβισμός ο οποίος θαυμάσια ένωνε τις οικονομικές με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, συνδέοντάς τις με το νέο διεθνές ηγεμονικό μοντέλο, στο πλαίσιο της επιχείρησης ολοκλήρωσης της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης. Το τελευταίο μην το αντιμετωπίζετε τελεολογικά, ως την βεβαία πραγματικότητα του μέλλοντος, καθώς αυτό το ίδιο προκαλεί έντονες τάσεις αποδιοργάνωσης του διεθνούς συστήματος, που υπακούουν στην διαλεκτική αντίθεση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δομεί χωροχρονικές αναθεωρήσεις στην διακυβέρνηση της ΕΕ, στην λειτουργία της ευρωζώνης και στην εξέλιξη πολιτικού συστήματος, κοινωνίας και παραγωγής-κατανάλωσης στην Ελλάδα.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ασφαλώς πως έπαψαν να υφίστανται (μικρο)πολιτικού χαρακτήρα σκοπιμότητες στο πλαίσιο της Συγκυβέρνησης, αλλά πως πλέον αυτές είναι άρρηκτα επανενταγμένες στη γενική δομή που συνδέει τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις με τη νέα αναγκαιότητα που χαρακτηρίζει την διάσταση των ευρωπαϊκών και διεθνών σχέσεων. Αυτό σημαίνει «το νερό μπήκε στο αυλάκι»!

Άρα, αντί για αποτέλεσμα ενός «ατυχήματος», όπως θα όριζαν τις νέες γενικές εκλογές ποζιτιβιστές, επιτρέψτε μου να θεωρήσω πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως ατύχημα, εκτός από την ατυχία όσων κρίνουν μακροπολιτικά φαινόμενα με ποζιτιβιστική (μικρο)πολιτική. Εδώ πρόκειται για μεγάλη πιθανότητα διεξαγωγής εκλογών με σαντιγί γάλακτος, δηλαδή με κρέμα γάλακτος, η οποία για να γίνει σαντιγί πρέπει να την χτυπήσουμε και να προσθέσουμε εμείς ζάχαρη κατά βούληση (ποζιτιβισμός). Δηλαδή, εκλογές θα έχουμε αναγκαστικά ή τώρα αμέσως, ή αμέσως μετά τις γερμανικές, εξαιτίας της ίδιας της δομής της κρίσης και του λειτουργικού αδιεξόδου στο όποιο έχει πλέον εγκλωβιστεί ο ατομικός μηχανισμός «διάσωσης» της Ελλάδας (ήτοι: του ευρώ). Ωστόσο το εάν διεξαχθούν τώρα ή στο τέλος του φθινοπώρου είναι καθοριστικό για την μορφή του «Νέου Τόπου της ΕΕ». Είναι προφανές ότι εκλογές αυτή την στιγμή δεν θα ήταν μία επιθυμητή κατάσταση για την γερμανική κυβέρνηση, αν και αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα μπορούσε με σχετική άνεση να διαχειριστεί το αποτέλεσμά τους για την ικανοποίηση της ιδιαίτερης στρατηγικής της. Αντίθετα για άλλους παράγοντες της τρόικας που συνδέονται με την στρατηγική της ταχύτερης ολοκλήρωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην ΕΕ, αυτό θα μπορούσε να είναι τρομερά χρήσιμο, στον βαθμό που έδειχνε τα αποδιοργανωτικά σε πολιτικό επίπεδο αποτελέσματα της οικονομικής στρατηγικής και ηγεμονικής συμπεριφοράς Σόιμπλε.

Τα υπόλοιπα που διαδραματίζονται στο εσωτερικό είναι «κρέμα γάλακτος», δηλαδή μια σαντιγί που θα προκύπτει από το γερό «χτύπημα» όλων των κομμάτων μεταξύ τους για να καλυφθεί η δραματική αντικειμενικότητα που καθιστά την χώρα ενεργό ηφαίστειο μίας ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κρίσης, η εξέλιξη της οποίας θα διαμορφώσει και τις πιθανότητες για το μέλλον των ελλήνων της επόμενης δεκαετίας. Εδώ η πιθανότητα για εγκαθίδρυση διπλού νομισματικού στην Ελλάδα μετά τις εκλογές – όπως την εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο μου -υπερισχύει όλων των άλλων.

Περισσότερα

Το “πάση θυσία στο ευρώ” διολισθαίνει στο διπλό νομισματικό…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈχουν περάσει ήδη τρία ολόκληρα χρόνια από την ημέρα εκείνη που με απόλυτη βεβαιότητα σημείωσα πως οι πλέον έγκριτοι παράγοντες του οικονομικού καθεστώτος στην ΕΕ προσανατολίζονται στην αναδιάρθρωση του ελληνικού εθνικού χρέους (δημόσιου και ιδιωτικού) και αμέσως μετά στην πειραματική εγκαθίδρυση ενός μεταβατικού καθεστώτος (ανα)προσαρμογής στην ΟΝΕ με την μορφή του διπλού νομισματικού συστήματος. Το τελευταίο θα εμφανιζόταν ασφαλώς ως κάτι προσωρινό και ως μοναδική εξαίρεση στις ευρωπαϊκές οικονομικές πολιτικές, όπως ακριβώς και οι αναδιαρθρώσεις του ελληνικού δημοσίου χρέους και θα αποτελούσε συμπληρωματικό μηχανισμό στο καθεστώς εσωτερικής υποτίμησης, που είχε προκριθεί ως «λύση σωτηρίας» για το ευρώ και για το πολιτικό καθεστώς στην Ελλάδα.

Ίσως κάποιοι αναγνώστες να ενθυμίστε πως η αναφορά μου για την ύπαρξη ευρωπαϊκού σχεδίου για διπλό νομισματικό στην Ελλάδα, υπήρξε η πρώτη παγκοσμίως και ως τέτοια αντιμετώπισε την μήνιν των πάντων, αν και ποτέ δεν διαψεύστηκε επίσημα από κανέναν, πέραν της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία εκείνη την περίοδο διέψευδε τα πάντα – πέραν της διαρκούς διάψευσης του ίδιου του εαυτού της! Το χυδαιότερο μάλιστα είναι πως μετά από εκείνο το άρθρο μου, ξέσπασε ένα παραπλανητικό και αποπροσανατολιστικό κύμα «πτωχευσολογίας» και «ευρωδραχμολογίας» στα ελληνικά ΜΜΕ των διαπλεκομένων και των υπερλαϊκιστών, όπου γράφτηκαν του κόσμου οι ηλιθιότητες για να διασκεδαστούν ακριβώς οι δρομολογημένες εξελίξεις που αφορούσαν στην διαχείριση της ελληνικής κρίσης.

Σοκαρισμένος παρατηρούσα όλα αυτά και πλέον βέβαιος πως κάποιοι τουλάχιστον πολιτικομεγαλοεπιχειρηματικοί παράγοντες στην χώρα μας αυτό πράγματι επεδίωκαν, οδηγώντας την χώρα στο ΔΝΤ και στον ατομικό μηχανισμό, ο οποίος ήταν από την αρχή βέβαιον πως θα επέφερε δραματική υποβάθμιση της εθνικής οικονομίας, ταχεία μείωση του ΑΕΠ, αύξηση του δημόσιου χρέους καθώς και έντονες τάσεις αύξησης του ιδιωτικού, περαιτέρω προβληματοποίηση της παραγωγής και των δημοσιονομικών και άναρχη αποδόμηση του καθεστώτος της εσωτερικής ζήτησης, παράλληλα με δραματικές κοινωνικές συνέπειες (φτωχοποίηση, ανεξέλεγκτη ανεργία, μετανάστευση, πλήγμα στο καθεστώς ευημερίας με εξανδραποδισμό εργαζομένων, ναζιστικού χαρακτήρα εθνικισμό κλπ.) και κρίση ρευστότητας στην αγορά με επιδείνωση των ήδη αποδιοργανωτικών και παθολογικών φαινόμενων στις συναλλαγές.

Ο λόγος που γνωστοποίησα την έγκυρη πληροφορία περί διπλού νομισματικού πριν από μια τριετία, περίοδο κατά την οποία κυριαρχούσαν στην επικαιρότητα κινδυνολογικού χαρακτήρα προβοκάτσιες, εκπορευόμενες συνήθως από την ίδια την κυβέρνηση ή τον μηχανισμό προπαγάνδας της διαπλοκής – τότε που συζητούσαμε τα περί «ναυαγίων», «αβύσσου» και «μεγάλου λιμού» αν η χώρα προβεί σε αναγκαστική και στοχευμένη αναστολή πληρωμών, στο πλαίσιο μια πιθανής αναδιάρθρωσης του χρέους – την οποία ο κ. Παπανδρέου απέκλειε σε όλες τις μορφές της, ενώ ο κ. Σαμαράς δεν ήθελε ούτε καν να ακούσει για τέτοια πράγματα – ήταν να προκαλέσω απομυθοποίηση της πραγματικότητας στην κοινωνία και να συμβάλω όσο μπορούσα στην κοινωνικοπολιτική ευαισθητοποίηση της κοινωνίας των πολιτών σε μια πραγματιστική βάση. Στο πλαίσιο αυτό δεν δίστασα να προτείνω άμεση και ριζική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους πριν την σύναψη οιασδήποτε συμφωνίας με τους εταίρους μας στην ΕΕ, υπαγωγή του τραπεζικού τομέα σε δημόσιο έλεγχο και παραμονή στο ευρώ, αποκλείοντας κάθε σκέψη για διπλό νομισματικό, στο βαθμό που οι θεσμοί της ΕΕ και η ίδια η ευρωζώνη εισέρχονταν σε μια φάση αναθεώρησης της ζημιογόνας για κράτη σαν την Ελλάδα, οικονομικής διακυβέρνησης της ΟΝΕ και ριζικής αναθεώρησης του χρηματοπιστωτικού καθεστώτος, επιτρέποντας στην ΕΚΤ να δανείζει πλέον απευθείας τα κράτη. Εάν αυτό δεν συνέβαινε και οι ελληνικές κυβερνήσεις της κεντροαριστεράς και της κεντροδεξιάς δεν είχαν καν σκοπό να απαιτήσουν ένα ευρύ επενδυτικό πρόγραμμα για την Ελλάδα, διεκδικώντας παράλληλα την ελάφρυνση του ελληνικού χρέους από τα ποσά της ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών, που θα απαιτείτο μετά την βεβαία αναδιάρθρωση γενικά του εθνικού χρέους, όπως και το εύλογο να εξαιρεθούν οι δημόσιες επενδύσεις από τον υπολογισμό του πρωτογενούς ελλείμματος, με εισαγωγή ρήτρας ανάπτυξης στην εξυπηρέτηση οποιουδήποτε προγράμματος της τρόικας (Μνημόνιο), τότε δεν θα μπορούσε κανείς, έχων σώας τας φρένας, να φανταστεί πώς θα μετατρεπόταν η ζωή στην Ελλάδα με ευρώ! Θα μιλούσαμε για κόλαση και υπανάπτυξη, ή κοινωνική έκρηξη και έξοδο από τους κεντρικούς θεσμούς της ΕΕ.

Αν, με μια κουβέντα, οι κυβερνήσεις συνασπισμού κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, που ευθύνονται ασφαλώς για το ναυάγιο της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, επέμεναν στο «πάση θυσία στο ευρώ» όπως φάνηκε να το υπερασπίζονται ως ιδεολόγημα, οι λύσεις μεσοπρόθεσμα ήταν αποκλειστικά δύο: ή διπλό νομισματικό, κατά το οποίο ο τραπεζικός τομέας θα παρέμενε υπό καθεστώς εξαίρεσης στο χρηματοπιστωτικό σύστημα της ευρωζώνης με τις καταθέσεις στις τράπεζες να παραμένουν με αμετάβλητη αξία σε ευρώ, την ίδια στιγμή που οι μισθοί και όλες οι εσωτερικές συναλλαγές θα γινόταν βασικά με τοπικό/εθνικό νόμισμα, δίχως να μπορεί να αποκλειστεί έτσι η μαύρη αγορά, ή θα ακολουθούσαμε την οδό ενός βελούδινου διαζυγίου με την ευρωζώνη, θα εισαγάγαμε και εκδίδαμε εκ νέου ένα ελληνικό νόμισμα και θα εξαιρούμεθα αναπότρεπτα από τις βασικές πρόνοιες της ΟΝΕ, για ένα τουλάχιστον διάστημα.

Η δίκη μου προσέγγιση έδειξε με όρους εθνικής οικονομίας, αλλά και με όρους πολιτικής ηγεμονίας πως το «πάση θυσία στο ευρώ» και η τακτική των κυβερνήσεων Παπανδρέου, Παπαδήμου και Σαμαρά, στο πλαίσιο προσαρμογής της στρατηγικής της τρόικας, εκεί κατέτειναν. Στο δίλημμα: διπλό νομισματικό, ή απομάκρυνση από τα ευρωπαϊκά πράγμα και χρηματοπιστωτική αυτονομία με επώδυνη αρχικά τουλάχιστον έξοδο από την ΟΝΕ. Προσαρμογή στην ΟΝΕ με την πρόσθεση συγκαλυμμένης υποτίμησης στην εσωτερική υποτίμηση, που φαίνεται σήμερα να έφτασε στα όριά της, παράγοντας αποδιοργανωτικά πλέον αποτελέσματα σε ό, τι αφορά στην ίδια την στρατηγική της τρόικας, ή εγκατάλειψη της ΟΝΕ και … «Χριστέ και Παναγία, η Β. Κορέα της Ευρώπης θα καταντήσουμε»; Θα μας πουν όσοι όλα αυτά τα χρόνια λοιδορούσαν εμάς και τις προτάσεις ημών (για τον εαυτό μου μιλάω αποκλειστικά και ας μην γίνει παρεξήγηση μια και δεν εκπροσωπώ κανέναν), υποστηρίζοντας μια τόσο αντιοικονομική, όσο και αντικοινωνική διαδικασία πτώχευσης της Ελλάδας, η οποία αν δεν οδηγούσε εκτός ΟΝΕ, σίγουρα θα οδηγούσε σε ένα μακροχρόνιο καθεστώς μεταμοντέρνας ευρωπροτεκτορατοποίησης με διπλό νομισματικό.

Στην πραγματικότητα όμως και αυτό θα είναι ψευδοδίλημμα, όπως όλα τα προηγούμενα που άρθρωσε το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα και οι διαπλεκόμενοι φορείς της προπαγάνδας του. Ας καταλάβουμε επιτέλους πως το ιδεολόγημα «πάση θυσία στο ευρώ» αποτέλεσε και αποτελεί την πλατφόρμα διολίσθησης στο διπλό νομισματικό, τον μονόδρομο που οδηγεί αναποδράστως σε μια μορφή διπλού νομισματικού, που δεν γνωρίζω αν έχει φιξαριστεί απολύτως ή ακόμη διερευνώνται οι λεπτομέρειες, οι οποίες θα είναι και οι κρίσιμες, τόσο πολιτικά όσο και οικονομικά. Όσα έγιναν μέχρι σήμερα και όσα εξελίσσονται είτε στο επίπεδο της εθνικής οικονομίας, είτε στο επίπεδο της αγοράς, είτε ακόμη σε εκείνο της λανθάνουσας ή έκδηλης διένεξης μεταξύ ΔΝΤ και ΕΕ, περί των αστοχιών του «ελληνικού προγράμματος διάσωσης» και εσφαλμένης μεθοδολογίας στην στρατηγική της τρόικας, εκεί καταλήγουν: στην εγκαθίδρυση μιας μορφής διπλού νομισματικού για την Ελλάδα, δια της διολισθήσεως και της παραπλανήσεως ασφαλώς του ελληνικού λαού, όπως και της διεθνούς κοινής γνώμης. Ασφαλώς η εισαγωγή διπλού νομισματικού, θα θεμελιωθεί ισχυρά ως «ευλογία» για την ελληνική αγορά, που τεχνηέντως ξέμεινε από ρευστότητα, και «δώρο» για την ανταγωνιστικότητα της χώρας μας που δεν μπορεί να βελτιωθεί συνολικά – και όχι αποκλειστικά ως «ανταγωνιστικότητα της εργασίας» – με την εξέλιξη του ισχύοντος καθεστώτος εσωτερικής υποτίμησης! Το γιατί πράγματι δεν συμβαίνει αυτό (: η βελτίωση της λεγόμενης διαρθρωτικής ανταγωνιστικότητας) το εξήγησα εκτενώς και σαφώς σε προηγούμενα σημειώματά μου, εστιάζοντας κυρίως αλλά όχι αποκλειστικά στην έλλειψη εξωστρεφούς βιομηχανίας υψηλής απασχολούμενης τεχνολογίας και εξειδικευμένης διεθνούς εμπορικής στόχευσης.

Αντίθετα η διολίσθηση και ο διλημματικός εγκλωβισμός στο διπλό νομισματικό, αφού πρώτα τακτοποιηθούν, ανακεφαλαιοποιηθούν με το χρέος του ελληνικού λαού στην ουσία οι αναδιαρθρούμενες γενικότερα τράπεζες στην Ελλάδα, θα οδηγήσει σε μονιμότερη παραγωγική στρέβλωση με τεράστιες συνέπειες σε επίπεδο εθνικής οικονομίας και πολιτικού συστήματος. Είναι δραματική αυτή η προοπτική καθώς ορίζει την Ελλάδα όχι στο πλαίσιο μιας παραγωγικής και δημοκρατικής ανασυγκρότησης που θα την καθιστούσε μια μικρή τεχνολογική και προοδευτική δύναμη στην Ευρώπη, αλλά μια χώρα «τρίτης ταχύτητας» που θα αναζητεί την ανάπτυξη μέσω του τουρισμού και υπηρεσιών που κινούνται ουσιαστικά γύρω από αυτόν. Ο γιος μου είναι σήμερα φοιτητής στο πολυτεχνείο, όπως υπήρξα και εγώ στην ηλικία του, πριν στραφώ στις πολιτικοδιοικητικές, νομικές και οικονομικές σπουδές. Αυτός, όπως κι εγώ τότε, ονειρεύεται μια δημοκρατική Ελλάδα, με ισχυρό Κράτους Δικαίου και καθολικό κοινωνικό μοντέλο ευημερίας, που θα αναπτύσσεται με όχημα την έρευνα, την καινοτομία και γενικότερα την εφαρμοσμένη υψηλή και φιλική προς το περιβάλλον και τον άνθρωπο τεχνολογία στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα της οικονομίας. Αυτό θα ήταν πράγματι μια προοδευτική και κοινωνική «υπόσχεση» για το μέλλον των Ελλήνων και όχι οι υπηρεσίες γύρω από τον τουρισμό και άλλες εκδοχές του τριτογενούς τομέα. Δεν τις υποτιμώ καθόλου, δεν λέω πως δεν πρέπει να αναπτυχτούν και αυτές με καλύτερη οργάνωση και σε υψηλότερο επίπεδο, αλλά η κοινωνικοοικονομική και πολιτική προοπτική των Ελλήνων δεν μπορεί να έχει ως βάση τον τριτογενή τομέα και μάλιστα της ελληνικής μορφής!

Το διπλό νομισματικό έρχεται μετά από 35 χρόνια να δικαιολογήσει σαν φάρσα τα λόγια ενός αγαπητού μου γερμανού καθηγητή μηχανικής, λάτρη της ελληνικής αρχαιότητας: «το έχεις σκεφτεί καλά νέε μου μου, να αφήσεις την ηλιόλουστη χώρα σου και να σπουδάσεις εδώ στο πολυτεχνείο, αντί να κοιτάξεις να σπουδάσεις τουριστικό μάνατζμεντ ή κάτι συναφές και να βγάλεις λεφτά στην Ελλάδα απολαμβάνοντας την ωραιότερη θάλασσα της Μεσογείου; Εγώ δεν θέλω να σε αποτρέψω από τις σπουδές που επέλεξες, αλλά προσωπικά δεν το βρίσκω ιδιαίτερα έξυπνο, εκτός αν έχεις κάποιο ιδιαίτερο συμφέρον ή ταλέντο…», μου είπε.

Το προσωπικό μου στοίχημα ήταν από εκεί και έπειτα να αποδείξω πως οι Έλληνες είμαστε ικανοί καί για άλλα – στενά παραγωγικά, οργανωτικά και τεχνολογικά ή επιστημονικά και διανοητικά δημιουργήματα – πέραν του τουρισμού, του «φαγητού» και της διασκέδασης ή των ναυτιλιακών και της αυθαίρετης οικοδόμησης. Η ισχυρή πιθανότητα, ωστόσο, η πτώχευση και φτωχοποίηση να διολισθήσει σε μια μορφή διπλού νομισματικού έρχεται να διαψεύσει και την τελευταία ελπίδα μου ο γιος μου να βιώσει στην Ελλάδα μια μορφή εκδημοκρατισμού και τεχνολογικής προόδου με βιο-οικονομικά χαρακτηριστικά που εγώ δεν έζησα. Για το τί θα μπορούσε να σημαίνει επακριβώς η εισαγωγή ενός διπλού νομισματικού για την εθνική μας οικονομία και την εξέλιξη πολιτείας και πολιτικού συστήματος, δεν είμαι αυτή τη στιγμή σε θέση να σχολιάσω εμπεριστατωμένα, αν και πολλά αποκρουστικά θα μπορούσα βάσιμα να εικάσω. Θα επανέλθω στον βαθμό που συγκεκριμενοποιηθεί κάπως το ζήτημα… και ίσως να μην απαιτηθεί να περιμένω πολύ! Σε κάθε περίπτωση αποκλείεται να αποδεχτώ πως η φύση, η κλίση ή το πεπρωμένο του Έλληνα είναι να αποτελεί το «γκαρσόνι» της Ευρώπης ή έναν εμποράκο της αρχαιοελληνικής μας κληρονομιάς…

Περισσότερα

Η δημοκρατία εξετράπη, και τι έγινε!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια υποβάθμιση του κοινοβουλίου και δημοκρατική εκτροπή κατηγορεί δικαίως την Συγκυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τις διαδικασίες-εξπρές, με τις οποίες συζητείται και ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο, καθώς για την βήμα-βήμα διαδικασία φτωχοποίησης, ευρωπροτεκτορατοποίησης και εκποίησης, που περιλαμβάνει η συμφωνία της με την Τρόικα.

Στο ίδιο πνεύμα μοιάζει να κινούνται και οι δεξιές δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Ορθότατα επίσης το ΚΚΕ επισημαίνει πως «το πολυνομοσχέδιο-λαιμητόμος κλιμακώνει την αντιλαϊκή επίθεση… μονιμοποιεί το χαράτσι στα ακίνητα, εξοντώνει τα λαϊκά νοικοκυριά με κατασχέσεις μισθών και συντάξεων και με προσαυξήσεις στις ληξιπρόθεσμες “οφειλές” και σπρώχνει στην απόγνωση τους αυτοαπασχολούμενους, με μέτρα υπέρ των μονοπωλίων και οδηγεί στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο».

Περισσότερα

Το πολιτικό μυστικό του Σόϊμπλε λύνει το μυστήριο της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ Wolfgang Schäuble ως δεσπόζουσα «πολιτικοφιλοσοφική» οντότητα στα ευρωπαϊκά πράγμα και ως σύμβολο Νέας Ηγεμονίας έχει ένα μυστικό, το οποίο αν διερευνήσεις θα καταλάβεις απλά, αφάνταστα απλά, την κρίση. Θα «μαρτυρήσω» το μυστικό, μια και σε λίγους μήνες θα περάσουμε, υποθέτω, από την δεύτερη φάση της Ευρω – κρίσης, στο τέλος της οποίας βρισκόμαστε σήμερα, στην τρίτη και φαρμακερή. Δηλαδή αποφασιστική, που θα μεταβάλει την Ένωση ως δομή. Τα τρία αυτά στάδια αντιμετώπισης του χάους που προκαλεί η χρηματοπιστωτική κρίση στην Ευρωζώνη απειλώντας την με αποσύνθεση περιγράφονται από το εγελιανό σχήμα: Θέση, Αντίθεση, Σύνθεση.

Προσέξτε κάτι που θα φανεί ίσως παράδοξο. Ο χριστιανοδημοκράτης Wolfgang Schäuble, όπως ακριβώς και η σύγχρονη κεντροευρωπαϊκή ελίτ, σκέφτεται και λειτουργεί στο πλαίσιο της εγελιανής δομής: Οι οικονομικές σχέσεις, όπως άλλωστε και ιστορία που δεν διακρίνεται από αυτές, φαντάζουν σε ετούτους ως μονόδρομος με αρχή και τέλος.

Περισσότερα

Κατασκευάζοντας την έξοδο από το Ευρώ

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε δυο κουβέντες θα επισημάνω απλώς μια πολιτική απάτη την οποία έχω προσεγγίσει αναλυτικά από την αρχή-αρχή της κρίσης. Θα το πράξω μήπως και θορυβηθούν οι απατημένοι και συνειδητοποιήσουν πως η επανεισαγωγή του διλήμματος «ευρώ ή δραχμή», σε αυτή μάλιστα την φάση της Ελληνικής Κρίσης, αποτελεί είτε πονηρό τέχνασμα των παραγόντων της διαχείρισης της κρίσης, είτε αφέλεια έντιμων κατά τα άλλα προσωπικοτήτων.

Από την πρώτη μέρα που σημείωσα την λέξη «Ελληνική Κρίση» αποσαφήνισα: συντεταγμένη χρεοκοπία εντός του ευρώ σημαίνει συντεταγμένη έξοδος από το ευρώ για την Ελλάδα με μεταβατικό στάδιο μια μορφή διπλού νομισματικού συστήματος. Έχουν περάσει 3, 5 χρόνια από τότε που ενημέρωσα τους φίλους αναγνώστες των σημειωμάτων μου πως υπάρχει έτοιμο και επεξεργασμένο στη βάση εναλλακτικών σεναρίων, σχέδιο «διπλού νομισματικού» για την Ελλάδα, η ύπαρξη του οποίου επιβεβαιώθηκε πολύ αργότερα από ευρωπαϊκές πηγές. Μέχρι σήμερα, ασφαλώς, κανείς από όσους με εξύβρισαν, απείλησαν ή λοιδόρησαν με αφορμή αυτή την αποκάλυψη, δεν ζήτησε ένα συγνώμη. Ίσως θα πρέπει να περιμένω να συμβεί μετά την εφαρμογή στη πράξη του σχεδίου.

Περισσότερα

Το 2013 και η λυδία λίθος για την ειρήνη και την δημοκρατία

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Για ποιο πράγμα θα μπορούσε να αισιοδοξεί ο κόσμος το 2013; Επειδή η ύφεση δεν έχει λάβει ακόμη χαρακτηριστικά γενικευμένης απορρύθμισης του παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος συσσώρευσης του κεφαλαίου. Δηλαδή, απέχουμε ακόμη από την διαμόρφωση ανελαστικών συνθηκών, που θα οδηγούσαν αναπόφευκτα σε παγκόσμιο πόλεμο. Και αυτό παρά την υφιστάμενη και διευρυνόμενη διεθνώς καταστροφή κεφαλαίου, κυρίως στους τομείς που παράγουν τα μέσα παραγωγής των μέσων παραγωγής.

Η εξέλιξη αυτής της κατάστασης θα οδηγήσει στη συνέχεια σε καταστροφή στο πεδίο όπου παράγονται τα μέσα παραγωγής και ακολούθως στην καταστροφή στους τομείς της οικονομίας που παράγουν μέσα κατανάλωσης. Από το σημείο αυτό και μετά ο πόλεμος θα αποτελέσει αναπότρεπτη συνθήκη, καθώς ήδη το δημοκρατικό φαινόμενο θα έχει υποχωρήσει και στους ιμπεριαλιστικούς πόλους πέραν των περιφερειακών κοινωνικών σχηματισμών. Έτσι λειτουργεί ο καπιταλισμός, τον οποίο δεν μοιάζει να κατανοούν πολιτικά ή, ακόμη χειρότερα, αρνούνται πολιτικά όσοι υπερασπίζονται τις πρακτικές διαδικασίες του, κυρίως με την αποθέωση της ελευθέριας αγοράς.

Περισσότερα