Η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα θα ευδοκιμήσει στο βαθμό που δεν υποταχτεί στα αυτονόητα των προηγούμενων

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ μεγαλύτερος κίνδυνος για την πρώτη κυβέρνηση της αριστεράς – με την συμμετοχή σε αυτήν και ενός μέρους της κοινωνικής έως εθνικιστικής δεξιάς – είναι να υποταχθεί στα επικοινωνιακά αυτονόητα και στις δομές ηγεμονίας που όριζαν τις προηγούμενες κυβερνήσεις, εξελικτικά από το 1974 και εντεύθεν.

Εάν συνεχίσουν οι τηλεπολιτικές να κάνουν πολιτική και να ορίζουν τις νέες μεταρρυθμιστικές πολιτικές της αριστεράς – όπως συνέβαινε την τελευταία εικοσαετία σε ό, τι αφορά στις πρωτοβουλίες όλων των προηγούμενων κυβερνήσεων – η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα σύντομα θα παγιδευτεί σε μια δομή που θα την καταστήσει από προβληματοποιητικό, αποφασιστικό παράγοντα στην επίλυση κρίσεων, πρόβλημα την ίδια.

Κάπως έτσι, ωστόσο, ξεκίνησαν κάποιοι υπουργοί της νέας κυβέρνησης, μάλλον από «κεκτημένη ταχύτητα»! Μάλλον ακολουθώντας την ρουτίνα και τις τηλεπαραδόσεις της προηγούμενης περιόδου! Είναι σοβαρό σφάλμα επίσης ο τρόπος με τον οποίο κάποιοι υπουργοί έσπευσαν να γνωστοποιήσουν τον διορισμό τους ή να ανακοινώσουν πρόχειρα τις αρχικές νομοθετικές και διοικητικές πρωτοβουλίες τους. Η εικόνα υπήρξε άσχημη και το πρώιμο κυβερνητικό ύφος επιβαρυντικό για το κύρος του νέου υπουργικού συμβουλίου ως γενική δομή.

Περισσότερα

Γύφτε λαέ, ο Κ. Παλαμάς δεν είναι μοίρα, είναι συνείδηση

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τούτες τις μέρες, φίλε αναγνώστη, ξαναδιάβασε τον Δεκάλογο του Γύφτου του Κωστή Παλαμά. Όχι μοιρολατρικά, αλλά δημιουργικά. Όταν έπρεπε να εσωτερικεύσεις το μήνυμα του και να δημιουργήσεις μια νέα πολιτεία, εσύ αγνόησες τον ποιητή, τον ειρωνεύτηκες αυτάρεσκα, ή νόμισες ότι ο λόγος του είναι καλλιτεχνική άσκηση ή υπερβατικό ανάγνωσμα. Και όμως ο λόγος αυτός είναι η αγωνία ενός ανθρώπου να σε ενεργοποιήσει, ώστε να μην επιτρέψεις το ιστορικό βίωμα να μετατραπεί σε φάρσα. Στο λέω εγώ που καμία σχέση δεν έχω με την λογοτεχνία. Έχω όμως με την πολιτική που φωλιάζει μέσα στο κείμενο για να παράγει μήνυμα, κρίση και κριτική. Ο Δεκάλογος του Γύφτου είναι η ιστορία που μονολογεί για τα μελλούμενα, υποδηλώνοντας την ανάγκη της δικής σου παρέμβασης. Η πολιτεία της μεταπολίτευσης είναι ήδη νεκρή και αναζητεί μια άλλη γέννα για να υπάρξει κοινωνικό όραμα και ελπίδα για την χώρα και τον Ελληνισμό.

Μόνον που αυτό δεν θα πρέπει να αφήσουμε να γίνει μέσα από την μεγάλη καταστροφή. Ο ποιητής την προφητεύει, όχι για να επιβεβαιωθεί ή για να την εξορκίσει, αλλά για να παρακινήσει τη νέα γενιά να πάρει την τύχη στα χέρια της.

Περισσότερα

Αψιμαχίες πριν από την καθοριστική μάχη στην ΕΕ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η Ελλάδα είναι το σύγχρονο θέατρο των αψιμαχιών πολιτικό – οικονομικών συμφερόντων που πασχίζουν να κυριαρχήσουν στον κόσμο. Η φτωχοποίηση των δύο – τρίτων της κοινωνίας είναι μια αναγκαία παράπλευρη απώλεια σύμφωνα με αυτούς, αλλά και μηχανισμός άσκησης πολιτικής από αυτά τα συμφέροντα. Νομίζουμε ότι πάμε μπροστά, ενώ στην πραγματικότητα βουλιάζουμε στο ίδιο τέλμα της νεωτερικότητας. Κοιλοπονεί το διεθνές πολιτικό σύστημα, αλλά δεν μπορεί να περάσει στην επόμενη φάση, δίχως την μεγαλύτερη καπιταλιστική κρίση που έχει ζήσει ο κόσμος, η οποία μεταστρέφεται και παραλλάσσεται σε κρατική και εθνική, διότι έτσι συμφέρει εκείνους που την διαχειρίζονται. Μας ξεγελάει το τεχνολογικό άλμα το οποίο δυστυχώς είμαστε ανίκανοι να ενσωματώσουμε προοδευτικά στην κοινωνία, ώστε αυτή να αναπτυχθεί δημοκρατικότερα και βιοοικονομικότερα. Βιώνουμε την αδυναμία του καπιταλισμού να παράγει διαφορετικές πολιτικές προσεγγίσεις, στρατηγικές ανάπτυξης και τεχνικές συμμόρφωσης (νομιμότητα στο πλαίσιο μιας δημοκρατικότερης νομιμοποίησης). Ο καπιταλισμός και η πατριαρχική αντίληψη της ηγεμονίας που συνδέεται με αυτόν, δεν μπορούν να οδηγήσουν σε τίποτε περισσότερο από την ανακύκλωση συμπεριφορών (ισχύς) και σχέσεων εξουσίας (δομών) της νεωτερικότητας που σε ιστορικούς, πολιτικούς επιστήμονες και κοινωνιολόγους είναι μάλλον γνωστές και δυστυχώς πληκτικά επαναλαμβανόμενες.

Η διαλεκτική αυτής της επανάληψης φαντάζει σήμερα ως μια νέα ιστορική φάρσα. Παράλληλα η ανάπτυξη του επιστημονικού και πολιτικού λόγου στο πλαίσιο αυτής της φάρσας, ανακυκλώνει την ίδια διαλεκτική της εξουσίας, εγκλωβίζοντας την διανόηση σε μορφές αναπαραγωγής κατεστημένων δομών. Η μετά – νεωτερικότητα μάλλον πρέπει να περιμένει την καταστροφή, που κάποιοι βιάζονται να επιφέρουν με «θεραπείες σοκ», οι οποίες επιβάλλονται πλέον και στην αναπτυγμένη Δύση. Όλες οι κινήσεις σήμερα στρέφονται εναντίον του εθνικού κράτους, σαν αυτό να είναι η αιτία του αδιεξόδου και των ατυχημάτων της αγοράς. Όταν όμως η αγορά δυσκολεύεται να ολοκληρωθεί υπό την ηγεμονία μιας δύναμης, διαταράσσονται οι εμπεδωμένες εθνικές και υπερεθνικές δομές. Αρχίζει η προστριβή συμφερόντων στο πλαίσιο αυτών των δομών μέχρι να επικρατήσει το… παράλογο: η καθοριστική μάχη για την ηγεμονία, όπως έγινε τόσες φορές κατά το παρελθόν μέσα από ποτάμια αίματος και καταστροφή.

Περισσότερα

Ερζερούμ: τρία εάν και ένα διότι…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ο Γιώργος Παπανδρέου είναι αυτός που θεμελίωσε συμβολικά ως υπουργός εξωτερικών την περίφημη «διπλωματία των σεισμών» με την Τουρκία. Στην πραγματικότητα ήταν μια πολιτική μορφή υπέρβασης των αγκυλώσεων που προκάλεσε στις διμερείς σχέσεις της χώρας με την Τουρκία η πολιτική των «γκρίζων ζωνών», που ακολούθησαν οι γείτονες οργανωμένα και συνεκτικά πλέον μετά την κρίση των Ιμίων.

Την πολιτική αυτή ακολούθησε ευλαβικά και ο Κώστας Καραμανλής, πιστεύοντας ότι για να υπάρξει δυνατότητα επίλυσης των ελληνοτουρκικών διαφορών, θα πρέπει πρώτα να υπάρξει κλίμα «συναδέλφωσης» και εμπιστοσύνης μεταξύ των ηγεσιών των δύο χωρών. Ασφαλώς αυτή  η προσέγγιση δεν ήταν πρωτόγνωρη καθώς αποτέλεσε στοιχείο της εξωτερικής πολιτικής του Ανδρέα Παπανδρέου μέσω του Κάρολου Παπούλια, βασισμένη στη καλλιέργεια πνεύματος «μη-σύγκρουσης». Το ζήτημα τότε ήταν πώς η διένεξη με την Τουρκία, μέσω «μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης», θα μείωνε τις πιθανότητες θερμής αντιπαράθεσης στην περιοχή και αποτελούσε το κλασικό παράδειγμα αντιμετώπισης διενέξεων όμορων κρατών που αφορούν σε στρατηγικά ζητήματα, τα οποία αναφέρονται σε ευρύτερα ζητήματα κυριαρχίας και δικαιωμάτων, πέραν των όποιων συνοριακών διαφορών. Η φύση των «μέτρων οικοδόμησης εμπιστοσύνης» αποκάλυπτε έμμεσα και το εύρος των διαφορών, τις οποίες νομιμοποιούσε παρά το διπλωματικά προβληματικό δόγμα «δεν διεκδικούμε τίποτα, δεν παραχωρούμε τίποτα» της Ελλάδας, που ουσιαστικά χρησιμοποιήθηκε για λαϊκιστική προπαγάνδα. Τα «μέτρα οικοδόμησης εμπιστοσύνης» ήταν ένα διπλωματικό εφεύρημα για να διαμορφωθούν συνθήκες διαπραγμάτευσης στο πλαίσιο της θεωρίας «power sharing» για το Αιγαίο και την Κύπρο.

Μια και το πολιτικό σύστημα και η κοινή γνώμη των δύο χωρών, αλλά περισσότερο της Ελλάδας, δεν ήταν έτοιμα για να αντιμετωπίσουν την αλλαγή του καθεστώτος στο Αιγαίο και την θεσμική διαμόρφωση ενός άλλου καθεστώτος στο πλαίσιο μιας «ενωμένης» Κύπρου, έπρεπε προηγουμένως, παράλληλα με την μείωση της έντασης, να υπάρξει και μια σχετική ωρίμανση της ιδέας της διαφορετικής διάρθρωσης ισχύος των δύο χωρών στην περιοχή, που ουσιαστικά θεμελίωνε διεκδικήσεις της Τουρκίας.

Περισσότερα

Βγάλτε τους φράχτες από το μυαλό σας!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Οι μεταμοντέρνοι αντιεξουσιαστές που κυβερνούν στην Ελλάδα εντεταγμένοι στη γενικότερη διακυβέρνηση της τρόικας, βρήκαν τον τρόπο να επανασυστήσουν την ισχύ που με δικές τους πρωτοβουλίες έχασαν, αναγγέλλοντας την κατασκευή ενός φράχτη στον Έβρο. Υψώνοντας αυτό το «μεταμοντέρνο τείχος», δηλώνουν ότι θα διασφαλίσουν την χώρα από την παράνομη είσοδο μεταναστών. Παρότι οι περισσότεροι από αυτούς είναι μεγάλα παιδιά, ξέχασαν το περίφημο σλόγκαν που βρισκόταν σε περίοπτη θέση στο Τείχος του Βερολίνου: «Walls are only for climbing over, digging under, or going through».

Τα τείχη και οι φράχτες παντού στον σύγχρονο κόσμο αποτελούν κατασκευές που εντάσσονται σε παρωχημένες δομές ισχύος μοντέρνων κρατών και δεν έχουν καμία σχέση με την προστασία πληθυσμών από ξένους εισβολείς ή πολύ περισσότερο με μεταμοντέρνες ιδεοληψίες που εμφανίζεται να διακονεί ο πρωθυπουργός και η παρέα του. Οι σύγχρονοι φράχτες που τοποθετούνται σε σύνορα κρατών ή σε περιοχές που συμφέροντα επιδιώκουν να μαρκάρουν ως σύνορα, είναι ένα απομεινάρι μιας οπισθοδρομικής αντίληψης περί συμβολοποίησης της κρατικής ισχύος, το οποίο δείχνει την αδυναμία μιας χώρας να συγκροτήσει στο πλαίσιο μιας σύγχρονης ισχυρής ταυτότητας, το εθνικό της συμφέρον.

Περισσότερα

Ανάμεσα στην Τιάρα και το Φέσι

του δημοσιογράφου Βαγγέλη Παπαδόπουλου
http://vpapadopoulos.blogspot.com

Τα πρόσφατα πολιτικά γεγονότα και η αγωνία των κομμάτων, ιδιαιτέρως των κομμάτων της εξουσίας, να διατυπώσουν τις ιδεολογικές τους θέσεις, για να χαράξουν τη στρατηγική και τακτική πολιτική τους επιβεβαιώνουν, ότι απουσιάζει ακόμα από τον πολιτικό μας προβληματισμό η κυρίαρχη υπερκομματική ιδεολογία και το όραμα που πρέπει να εμπνέει τους Έλληνες και την Ελλάδα.

Όσοι συμμετέχουν στις κομματικές διεργασίες, αρχηγοί και στελέχη, εκφέρουν έναν ξύλινο κομματικό- πολιτικό λόγο με τις γνωστές στερεότυπες εκφράσεις, που ίσως παλαιότερα να είχαν νόημα, αλλά σήμερα δεν εκφράζουν τα αιτήματα και την αγωνία του λαού. Την ίδια στιγμή κυκλοφορούν στα βιβλιοπωλεία δυο σπουδαία βιβλία τα οποία ενώ θα έπρεπε να είναι η βάση του προβληματισμού, κατ’ εξοχήν,   των ηγετών των κομμάτων της εξουσίας φαίνεται πως τα αγνοούν παντελώς, με αποτέλεσμα να φαίνονται ανιστόρητοι και να συντάσσουν τις ιδεολογικές τους θέσεις ανυποψίαστοι για τη σημερινή θέση της Ελλάδας και τους κινδύνους που διατρέχει.

Τα δυο αυτά βιβλία είναι: του υπουργού εξωτερικών της Τουρκίας κ. Δαβούτογλου για την κυριαρχία της Τουρκίας, ως συνέχεια της οθωμανικής αυτοκρατορίας και της κ. Αλβελέρ για το Βυζάντιο, την ιστορία του και την ουσία της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Έχω την εντύπωση και τη βεβαιότητα ότι ο πολιτικός λόγος των Ελλήνων πολιτικών είναι ανυπόστατος, αν δεν λαμβάνει υπόψη του τα όσα εκφράζουν οι δυο κορυφαίοι αυτοί συγγραφείς.

Η σημασία των όσων αναφέρονται στα βιβλία αυτά γίνεται ακόμα πιο ουσιαστική στη σημερινή οικονομική συγκυρία της χώρας μας που το σημείο πτώχευσης και καταστροφής μπορεί να γίνει αφετηρία εθνικής αναγέννησης.

Η χώρα μας περισφίγγεται σήμερα από τον κλοιό των σύγχρονων Φράγκων σταυροφόρων και από τα εξελιγμένα και δυναμικά στίφη των Νεότουρκων. Και η ιστορία επαναλαμβάνεται. Την τιάρα του Πάπα, του Τρισέ  και του Δ.Ν.Τ. ή το φέσι των μουσουλμάνων; Αυτό είναι το τραγικό δίλλημα το οποίο αντιμετωπίζει η Ελλάδα και όχι στο αν μας ταιριάζει ο φιλελευθερισμός, ή ο ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός ή ο σοσιαλισμός με βαρβαρότητα!!!

Και είναι λυπηρό το γεγονός που ενώ η Τουρκία εξελίσσεται σε μια μεγάλη περιφερειακή δύναμη στην περιοχή μας με αρπαχτικές διαθέσεις και προοπτικές, με μεγάλη ανάπτυξη και πρόοδο στο εσωτερικό της έτοιμη για επικυριαρχία στην Ελλάδα και στα Βαλκάνια, οι Ευρωπαίοι ενστερνίζονται τις αρχές του Καρλομάγνου, του τρίτου Ράιχ, της κ. Μέρκελ και γυρίζουν στις σπηλιές της οικονομικής ολιγαρχίας αδιαφορώντας παντελώς για τον ουμανισμό της Αναγέννησης και τον ανθρωπισμό των μεγάλων ανθρωπιστών ηγετών της Ευρώπης, Σουμάν, Μονέ κ.ά., που θεμελίωσαν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Θα μπορέσουν ποτέ οι πολιτικοί μας ηγέτες να κατανοήσουν που βρισκόμαστε και πού πάμε; Εμείς δεν ακούμε και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε.

Περισσότερα