Για ένα πολιτικό μίγμα στοιχειώδους αξιοπρέπειας στην Ελλάδα!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Έγραψα προχτές ένα κομμάτι για να πω μια μικρή-πικρή αλήθεια: πως οι μεγάλες αλήθειες, δηλαδή θεωρίες που συστήνουν ιδεολογία, δεν διασφαλίζουν εξ ορισμού με έναν πρακτικό, καθολικό τρόπο την αξιοπρέπεια. Η τελευταία είναι μια περιπέτεια σεβασμού της ετερότητας στην πράξη, δηλαδή σεβασμού των ξεχωριστών αποκρυσταλλώσεων των επί μέρους αληθειών που συστήνουν κοινωνικά υποκείμενα ή κυρίαρχες μονάδες στο διεθνές σύστημα (κράτη για παράδειγμα).

Κατά την προσέγγιση μου αυτή μάλλον παρεξηγήθηκα από δύο πλευρές. Από την μια βρίσκονται εκείνοι που έχουν πάρει διαζύγιο με την πολιτική επειδή όπως ισχυρίζονται σιχάθηκαν τους πολιτικούς και από την άλλη εκείνοι που, κάνοντας ένα ανιστόρητο και ανεπιστημονικό άλμα, καλούν σε λαϊκή επανάσταση για να αποκατασταθεί η αξιοπρέπεια μέσω της εγκαθίδρυσης μιας αταξικής κοινωνίας.

Περισσότερα

Τι κάνει νιάου – νιάου στην κάλπη!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Μια προσέγγιση των πολιτικών πεδίων για μεγάλα παιδία

Τι αναζητούν σήμερα οι μετρήσεις της εκλογικής συμπεριφοράς; Μα, κυρίως την αντοχή του δικομματισμού. Θαυμάσια!

Τι μας έμαθε η επιστήμη; Μα, αν δεν ανοίξεις το κουτί με την γάτα δεν θα μάθεις ποτέ αν αυτή είναι ζωντανή ή νεκρή μέσα σε αυτό. Αν δεν ανοίξεις την κάλπη δεν θα μάθεις ποτέ αν ο δικομματισμός είναι νεκρός ή ζωντανός. Σιγά τη σοφία! Όλοι το καταλαβαίνουν αυτό, εκτός από την ίδια την γάτα και όσους πολιτεύονται πάνω στην διαλεκτική του θανάτου της γάτας. Αυτό γεννά πολιτική. Η αβεβαιότητα γεννά πολιτική. Η βεβαιότητα σκοτώνει την πολιτική και την δημοκρατία ασφαλώς, ασχέτως αν τελικά βρεθεί ζωντανή ή νεκρή η γάτα.

Περισσότερα

Περιμένοντας το Τ Ε Λ Ο Σ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Η πολιτική υπάρχει για να δημιουργεί γεγονότα. Αν αναζητείς την αλήθεια κάνε πολιτική. Φτιάξε σχέσεις εξουσίας που να δημιουργούν πλαίσιο πραγματικοτήτων. Μορφοποίησε ένα ερμηνευτικό (σημειολογικό) πλαίσιο για τον κόσμο και τη ζωή, στη βάση της νομιμοποίησης της ισχύος και της διακυβέρνησης που ορίζεται από την άσκηση της συγκεκριμένης ισχύος στη κοινωνία. Δεν υπάρχει αντικειμενική πραγματικότητα. Η πραγματικότητα όπως και η αλήθεια είναι πολιτικά κατασκευάσματα. Η εκάστοτε πραγματικότητα είναι η αλήθεια που προκύπτει από τη σημειολογία των κυρίαρχων πολιτικών σχέσεων. Άρα, πρόκειται για την αλήθεια αυτών που μπορούν να επιβάλλουν και να νομιμοποιούν συγκεκριμένες σχέσεις εξουσίας: εξουσιαστικές δομές.

Η πτώχευση της χώρας είναι μια αλήθεια, η οποία θεμελιώνεται μέσα από την πραγματικότητα που δομεί η χρηματαγορά σε σχέση με την ευρωζώνη. Η ανικανότητα της εθνικής μας πολιτικής ή/και της ευρωπαϊκής πολιτικής να διαμορφώσει/διαμορφώσουν ένα άλλο καθεστώς αλήθειας, φανερώνει ότι είτε η χώρα μας είναι απολύτως ανίσχυρη πολιτικά και η ΕΕ μάλλον ανήμπορη να ασκήσει αποφασιστική εξουσία, είτε ότι το παιχνίδι της χρεοκοπίας της Ελλάδας είναι στημένο και ότι απλώς έχει άτυπα εκχωρηθεί στους παράγοντες της χρηματαγοράς η εξουσία να διαχειριστούν σε συνεργασία με κρατικούς αξιωματούχους και ατζέντηδες υπερεθνικών οργανισμών τη μορφή και το timing της πτώχευσης της χώρας.

Περισσότερα

Οι αναλώσιμοι Έλληνες

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μεταξύ της μεταβιομηχανικής κεντροευρωπαϊκής ελίτ και της διεθνούς χρηματοπιστωτικής ελίτ τσαλακώνεται η Ελλάδα και ρημάζεται η ελληνική κοινωνία. Σάντουιτς έγινε η χώρα, από τη στιγμή που οι «απόλυτοι» αμερικανολιγούρηδες ανέλαβαν να κυβερνήσουν. Μέχρι τότε η Ελλάδα είχε πετύχει να ισορροπήσει κάπως στο διεθνές σύστημα. Είναι αλήθεια ότι ευνοούσε και το διεθνές περιβάλλον. Σήμερα που αυτό έχει μεταβληθεί σε συγκρουσιακό, η χώρα είχε ανάγκη από μια ικανή και αμερόληπτη κυβέρνηση, που θα εστιάζει αποκλειστικά στο ελληνικό συμφέρον, ώστε αυτή να μην μετατραπεί σε πιόνι της στρατηγικής κανενός. Μόνον μια σχετικά ουδέτερη Ελλάδα (δηλαδή μόνον στον βαθμό που στη χώρα θα υπήρχε ηγεσία, η οποία θα έδειχνε διάθεση ουδετερότητας) θα μπορούσε να εξέλθει με τις μικρότερες συνέπειες από την κρίση. Η Ελλάδα οφείλει να διατηρήσει μια σχετική αυτονομία ως προς τον εμπορικό πόλεμο που φαίνεται να ακολουθεί την νομισματική διένεξη.

Όλα αυτά δεν φτιάχνονται με λόγια και διακηρύξεις, κτίζονται με πολιτικές στο εσωτερικό και στο επίπεδο άσκησης διεθνούς πολιτικής. Δυστυχώς η εύλογη αυτή μακροπολιτική συνθήκη αγνοήθηκε. Το σύνθημα «η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες» παρέμεινε στο επίπεδο της κομματικής προπαγάνδας και του λαϊκισμού. Όλοι οι Έλληνες πρωθυπουργοί της μεταπολίτευσης, μέχρι τον Γιώργο Παπανδρέου, με περισσότερο ή λιγότερο καιροσκοπικό τρόπο και αναπτύσσοντας προσωπικές δημόσιες σχέσεις, επιχείρησαν να διατηρήσουν την χώρα σε μια ισορροπία συμφερόντων μεταξύ των ΗΠΑ και των εξεχόντων ευρωπαϊκών δυνάμεων, πιο έντονα μάλιστα από την δεκαετία του ’90, όταν πλέον η Ευρώπη άρχισε να δομείται ως διακριτός, αλλά όχι ανεξάρτητος από τις ΗΠΑ, πόλος.

Περισσότερα