Ευημερία, Δημοκρατία και αριστερός ευρωπαϊσμός ως πραγματισμός…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣυμβαίνουν δύο «μυστήρια», αλλά σίγουρα ενδιαφέροντα πράγματα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα: Ένα μέρος της πολιτικά προοδευτικής ελίτ έχει αρχίσει να ανακαλύπτει τον αριστερό ευρωπαϊσμό, παύοντας να χλευάζει τις απόψεις της μεταρρυθμιστικής αριστεράς και να θεωρεί περιθωριακές προσεγγίσεις εκφράσεις της σαν την δική μου, ενώ ένα σημαντικό μέρος εκ των λαϊκών στρωμάτων συνεχίζει να τις θεωρεί, με μεγαλύτερη μάλιστα ένταση, «αερολογία», ουτοπία, ή απλώς επιχείρηση παραπλάνησης των εργαζομένων ή των ελλήνων γενικώς, έτσι ώστε να δοθεί μια ανάσα στον καπιταλισμό ή στους «κακούς δυτικούς», τώρα που διέρχεται κρίση η ΕΕ.

Πιστεύω πως και οι δυο αυτές στάσεις ως προς την αριστερή μεταρρύθμιση και τον αριστερό ευρωπαϊσμό δομούνται στη βάση: (1) αφοριστικών προκαταλήψεων που διαμορφώθηκαν κατά την περίοδο του διπολισμού και της αναφερόμενης σύγκρουσης δυο συστημάτων, του καπιταλιστικού και του σοσιαλιστικού, ώστε να «χτιστούν» γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές ταυτότητες ηγεμονίας στο πλαίσιο δυο μπλοκ, δύο στρατοπέδων αν προτιμάτε, (2) χυδαίων και ανιστόρητων μυθοπλασιών εθνικιστικού χαρακτήρα και (3) σοβαρών προβλημάτων γνωστικού, μεθοδολογικού, οντολογικού και επικοινωνιακού χαρακτήρα από την πλευρά της ίδιας της αναδυόμενης (νέας) Ευρωπαϊκής (μεταρρυθμιστικής και πολιτικά ριζοσπαστικής) Αριστεράς.

Με μια κουβέντα θα έλεγα πως η ταυτότητα του αριστερού ευρωπαϊσμού στο βαθμό που εκφράζεται από την σημερινή Ευρωπαϊκή Αριστερά ως κίνημα εναλλακτικής πολιτικής στην ΕΕ και ως κίνημα μετατροπής της ΕΕ σε ομοσπονδιακό πόλο εναλλακτικής ηγεμονίας [αποκέντρωση, σύγκλιση, αλληλεγγύη, βιοοικονομική προσέγγιση με θεσμική αναδιανομή (institutional redistributive model), ήπιες πολιτικές, καθολικό σύστημα ευημερίας με ένα πανευρωπαϊκό κοινωνικό δίκτυο ασφαλείας και δικαιοσύνης για τους εργαζομένους και όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες της Ένωσης και ενιαίο, ολοκληρωμένο δίκτυο άμυνας που θα υπηρετεί την ειρήνη μέσω ενός εντελώς διαφορετικού συστήματος αρχών και πρακτικών από εκείνες του ΝΑΤΟ, το οποίο θα πρέπει ασφαλώς να διαλυθεί], αναπαριστάται γενικά και ειδικότερα στην Ελλάδα ως ένα αμάγαλμα παρεξηγήσεων.

Τεράστια ευθύνη για τις παρεξηγήσεις αυτές έχει ασφαλώς η ίδια η σύγχρονη Ευρωπαϊκή Αριστερά, η οποία μοιάζει σαν να προσπαθεί να αναπαράγει την πολιτική αφήγηση της εξεγερμένης νεολαίας του «Μάη του ’68», υπαινισσόμενη ασφαλώς την ανάγκη αλλαγής των κοινωνικών αξιών, παράλληλα με την αλλαγή του οικονομικού μοντέλου ανάπτυξης με αντιστροφή των όρων και των χρηματοπιστωτικών διαδικασιών που ενισχύουν την πόλωση του κεφαλαίου στο κέντρο και άρα την ανισότητα και τα μονοπώλια. Οι αρχές αυτές δεν είναι ούτε άστοχες, ούτε παρωχημένες, είναι επίκαιρες όσο ποτέ άλλοτε, αλλά δυστυχώς δομούνται με έναν «θολό» και μεθοδολογικά ασαφή τρόπο, που ενισχύει τις παρεξηγήσεις και τις προκαταλήψεις εναντίον οποιασδήποτε ιδέας και πρακτικής δεν στηρίζεται στον αυταρχισμό, στον οικονομισμό, στον τεχνοκρατισμό, στο κομματισμό, στην πατρωνία, στην καταστροφή, στις πολιτικές ισχύος και στην κυριαρχία της δομής πάνω στον άνθρωπο. Που ΔΕΝ στηρίζεται, δηλαδή, στην πεποίθηση πως Κύριος δεν είναι ο άνθρωπος αλλά είτε ο αφέντης του, είτε μια ηγεμονική μορφή εντός της οποίας αυτός καλείται να συμμορφωθεί, εκτελώντας οδηγίες καλής συμπεριφοράς.

Σχηματικά – αν μου επιτρέπετε δίχως να παρεξηγήσετε την αναλογία – το δράμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς σχετίζεται με το δράμα τόσο των αναρχοσυνδικαλιστών και των «τροτσκιστών», όσο και με αυτό των ριζοσπαστών της δημοκρατίας στο πλαίσιο ενός αγωνιστικού πολιτικά πλουραλισμού, κατά τον περασμένο αιώνα: κάθε λόγος τους, κάθε κίνησή τους παρεξηγείτο εκεί όπου σκόπιμα δεν διαστρεφόταν από την αρχή. Στο τέλος φτάσαμε τις οντολογικά σαφέστερες πολιτικές προσεγγίσεις να τις θεωρούμε παραπλανητικές στάσεις και κινήσεις που υπηρετούσαν πάντα κάποια «πέμπτη φάλαγγα» (του φασισμού, του αναρχοκομμουνισμού, του αμερικανισμού κλπ.)! Το πρόβλημα δεν ήταν ασφαλώς στην κοινωνικοοικονομική οντολογία, αλλά στην πολιτική μεθοδολογία και την κουλτούρα αυτών των ανθρώπων, οι οποίοι αποδείχθηκαν ιστορικά αντί για δόλιοι, όπως τους εμφάνιζαν οι αντίπαλοί τους στο αριστερό ή δεξιό πλαίσιο αναφοράς, οι πλέον αφελείς και παραπλανημένοι, εκτός από συκοφαντημένοι, βίαια αποκλεισμένοι και κατατρεγμένοι. Όλοι ετούτοι έγιναν σάντουιτς των «μεγαπολιτικών» (γεωπολιτική, γεωοικονομία, γεωστρατηγική), ενώ οι ίδιοι ασχολιόντουσαν με την πολιτική στο μικρο- μάλλον παρά στο μακρο-επίπεδο, αδυνατώντας να αναπτύξουν μια σαφή αντι-ηγεμονική πολιτική μεθοδολογία (επιστημολογία), ή σε ό, τι αφορά στους ριζοσπάστες του πλουραλιστικού αγωνισμού, μια σαφή εναλλακτική πολιτική μεθοδολογία.

Εδώ βρισκόμαστε σήμερα. Ο αριστερός ευρωπαϊσμός θα διαρρήξει το καθεστώς προκαταλήψεων και παρεξηγήσεων εις βάρος του μόνον στο βαθμό που μιλήσει την γλώσσα της μακροπολιτικής. Δυστυχώς αυτή γνωρίζει ο κόσμος. Δυστυχώς επ’ αυτής δομήθηκε ο ηγεμονικός διχασμός στην Ευρώπη του περασμένου αιώνα, δυστυχώς με τις διχοτομικές κατηγορίες «καπιταλισμός- αντι-καπιταλισμός» στοχαζόμαστε και όχι με εκείνες «πατριαρχία –μητριαρχία». Μόνον που είναι οι δεύτερες που θα καλλιεργούσαν μια αντι-ηγεμονική ή εναλλακτικά ηγεμονική προσέγγιση προς τον σοσιαλισμό. Αλλά με το «μόνον που» πολιτική μεθοδολογία δεν κατασκευάζεις!

Η γλώσσα της μακροπολιτικής δεν είναι γλώσσα του ρεαλισμού, όπως νομίζει η προοδευτική ελίτ. Αλλά η γλώσσα του κονστρουκτιβιστικού πραγματισμού (την οποία «ακούς» από κάποιους σαν εμένα αναγνώστη μου). Αυτή η γλώσσα αντλεί από δυο πηγές: από την κριτική μικροπολιτική διάσταση, δια του κονστρουκτιβισμού και από την μακροπολιτική διάσταση, δια ενός μίγματος κονστρουκτιβισμού στην οντολογία και ποζιτιβισμού στην επιστημολογία. Και ασφαλώς αυτό δεν έχει να κάνει, ούτε συγγενεύει με τον ρεαλισμό ή τον νεορεαλισμό και τις εκφάνσεις τους στην οικονομία, την κοινωνιολογία ή τις διεθνείς σχέσεις.

Το πρόβλημα λοιπόν με την Ευρωπαϊκή Αριστερά σήμερα διεθνώς – και στην Ελλάδα ασφαλώς – είναι πως έχει αντικειμενικές και υποκειμενικές δυσκολίες στην διάρθρωση της πολιτικής της μεθοδολογίας. Αν χρησιμοποιήσει παλαιές κατηγορίες όπως αυτή της σοσιαλδημοκρατίας ή του Κοινωνικού Δημοκρατικού Μοντέλου Ευημερίας, θα παρεξηγηθεί, καθώς επ’ αυτών δόμησαν την προσωπικότητά τους τα σοσιαλδημοκρατικά κόμματα στην Ευρώπη, καταλήγοντας μεταπολεμικά να διολισθήσουν στην κατεδάφιση του λεγόμενου Κράτους Πρόνοιας – όπου αυτό υπήρξε πράγματι – και τελικά στον τρίτο δρόμο των απελευθερωμένων αγορών, ή στον «τέταρτο» του ρυθμιζόμενου από μια χρηματοπιστωτική παγκόσμια ελίτ, ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Κι όμως αυτά δεν είναι σοσιαλδημοκρατία. Η σοσιαλδημοκρατία ως οντολογία είναι μια σαφής πολιτική διάσταση και πρακτική που έχει τόση σχέση με τα σημερινά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα, όση είχε ο κομμουνισμός με τον σταλινισμό την προηγούμενη περιόδο. Δηλαδή ουσιαστικά καμία. Σοσιαλδημοκρατία σημαίνει κοινωνική πρόοδος παράλληλα με οικονομική ανάπτυξη, όπου το δεύτερο εννοείται ως οικονομικός όρος που υπηρετεί το πρώτο. Αυτό με την σειρά του σημαίνει πως δεν εννοείται οικονομική ανάπτυξη δίχως νίκη της πολιτικής εναντίον των Πέντε Γιγάντων του καπιταλισμού, κατά William Beveridge (χαμηλό επίπεδο παροχών υγείας για τον λαό, ανεργία, χαμηλό επίπεδο παιδείας και εκπαίδευσης για τα λαϊκά στρώματα, φτώχια, χαμηλό επίπεδο στέγης και πρόσβασης στα ενεργειακά και πληροφορικά δίκτυα).

Αυτός ο αγώνας εναντίον των «Πέντε Γιγάντων» που αποτελούν ταυτόχρονα αιτία και αποτέλεσμα της καπιταλιστικής συσσώρευσης και άρα ανάπτυξης, δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί δίχως την συνειδητή δράση ολόκληρης της κοινωνίας και χωρίς ριζοσπαστικοποίηση του εκδημοκρατισμού με ιδιαίτερη έγνοια στην αέναη θεσμική διεύρυνση της συμμετοχής των πολιτών στις αποφάσεις, όπως και των εργαζομένων στις αποφάσεις της διοίκησης των επιχειρήσεων. Αυτό σημαίνει πάντρεμα της Ευημερίας με την Δημοκρατία και σε αυτό πρέπει να εστιάσουν μεθοδολογικά οι φορείς της Ευρωπαϊκής Αριστεράς στην συγκυρία. Δεν είναι ουτοπία, δεν είναι επανάσταση, δεν είναι ωστόσο ούτε λαϊκισμός, αρκεί η αριστερή μεταρρύθμιση να περάσει σε ένα ανώτερο επίπεδο πραγματισμού. Τι σημαίνει αυτό; Πως ο αριστερός ευρωπαϊσμός δεν είναι κατάσταση νεοφιλελεύθερης κεφαλαιοκρατικής οργάνωσης – όπως αντίθετα ο δεξιός – αλλά διαρκώς εξελισσόμενη γνωστική, κοινωνική διαδικασία ευημερίας με την έννοια που την προσδιόρισα πιο πάνω. Αυτό δεν μπορεί να ευδοκιμήσει πλέον, απομονωμένα σε κάποιες χώρες της ΕΕ, αλλά μόνον στο πλαίσιο μιας γενικευμένης αλλαγής του μοντέλου ανάπτυξης και διακυβέρνησης (ηγεμονίας γενικότερα στην ΕΕ). Και το τελευταίο δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει δίχως την έναρξη μιας διαδικασίας δημοκρατικής ομοσπονδοποίησης στη βάση ενός κοινού κοινωνικού μοντέλου που θα αποσκοπεί στον συντονισμένο αγώνα εναντίον των «Πέντε Γιγάντων».

Προφανώς αυτό ποτέ δεν θα πάντρευε τον κονστρουκτιβισμό στην οντολογία με τον ποζιτιβισμό στην επιστημολογία μιας εναλλακτικής πολιτικής μεθοδολογίας, την οποία θεωρώ αναγκαίο θεμέλιο για μια κοινωνική θεωρία του ευρωπαϊσμού, αν δεν προϋπέθετε μια «επαναστατικού» χαρακτήρα γεωπολιτική και γεωοικονομική μεταβολή: την εισαγωγή του προστατευτισμού στην ΕΕ, με την απομάκρυνση από τις πολιτικές του παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού και το καθεστώς των ανοιχτών και απελευθερωμένων αγορών. Κοινωνική Οικονομία δυστυχώς δεν θα μπορούσες ποτέ να κτίσεις πανευρωπαϊκά μέσα στον ολοκληρωτικό καπιταλισμό των ελευθέριων αγορών. Σήμερα μάλιστα πολύ δύσκολα θα την δομούσες σε εθνικό-επίπεδο στην Ευρώπη, αν επιχειρούσες απομονωμένα. Από κάπου όμως θα πρέπει να αρχίσει αυτή η επιχείρηση Ευρωπαϊκής Ευημερίας και Εκδημοκρατισμού! Γιατί άραγε να μην είναι η Ελλάδα η σπίθα που θα κάψει ένα ήδη ξηρό σύστημα ηγεμονίας στην ΕΕ και θα διαλύσει την ΕΕ, ή θα προκαλέσει κρίση προκαταλήψεων που θα καταλήξει στην δημοκρατική πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης μέσω ασφαλώς πρωτόγνωρων, αλλά πάντως θετικών, ενδο-ευρωπαϊκών πολιτικών συγκρούσεων, θεσμών και αναδιοργάνωσης του κινήματος όλων των εργαζομένων στην ΕΕ;

Περισσότερα

Πολιτικός κυνισμός ή ιδεολογική σύγχυση;

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή άρθρο του Γιάννη Καψή στο Έθνος της Κυριακής 17-11-2013 με τίτλο «Είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα». Βεβαίως η πολιτική άνοια είναι ανθρωπίνως κατανοητή και προκαλεί συμπάθεια ,όμως η ιδεολογική σύγχυση όταν ενσυνείδητα επιχειρείται από ενήλικες και δη πολιτικούς, επιτρέπει στις παρυφές της Δημοκρατίας και των θεσμών της να γεννώνται και να αναπτύσσονται θύλακες ανωμαλίας.

Με περισσή αλαζονεία θέλοντας να προσβάλει και να υποτιμήσει τον πολιτικό αντίπαλο δεν έκρινε τα λεγόμενά του αλλά χαρακτήρισε τις αντιπαραθέσεις στην βουλή των ελλήνων ως ακατάλληλες για ανηλίκους.

Πρώην δημοσιογράφος, πρώην βουλευτής πρώην υπουργός, νυν ενήλικας και από ότι προκύπτει από την λογική του κειμένου του εσαεί πιστός σύντροφος εκείνων εκ των οποίων άλλους η κοινωνία έστειλε στην πολιτική “αγρανάπαυση” και άλλους τα δικαστήρια δυστυχώς ή ευτυχώς στον κορυδαλλό.

Περισσότερα

Το ουρλιαχτό του λύκου για τη δημοκρατία στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι παρακάτω αράδες δεν αποτελούν ένα ακόμη διαδικτυακό μου άρθρο! Θεωρείστε πως είναι κάτι σαν το ουρλιαχτό ενός λύκου, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως καθημερινά υποχωρεί στη συνείδηση των ελλήνων η αίσθηση πως η κρίση δημοκρατίας στην χώρα μας ξεπερνιέται κοινωνικά και προοδευτικά μόνον στο πλαίσιο μιας πιο ισχυρής και συνεκτικής πλουραλιστικής, φιλελεύθερης και αγωνιστικής με την σοσιαλιστική έννοια, δημοκρατίας.

Σε αυτές τις λίγες γραμμές θέλω να εκφράσω με ένα «ουρλιαχτό» σαν εκείνο το ανατριχιαστικά ευαίσθητο και συντροφικό του λύκου, ο οποίος πάντα μέσα μου αναπαριστούσε ένα σύμβολο δύναμης, ελευθερίας και συναισθηματικής νοημοσύνης, η οποία γεννιέται αποκλειστικά με την εσωτερίκευση της ομάδας από το άτομο, την αγωνία μου για την προοπτική της δημοκρατίας στον τόπο μας.

Περισσότερα

Το φουρνέλο στη δημοκρατία και οι αυτόχειρες…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ δημοκρατία έχει λύσεις για όλα και σε όλα, αρκεί να μην της λες ΟΧΙ και να μην την δεις μεταφυσικά και απολιτικά σαν πανάκια. Έχει λύσεις, αλλά δεν αποτελεί η ίδια μια απολιτική και έξω από την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, λύση. Αρκεί να την αναπτύσσεις ως μορφή κοινωνικοποίησης, να την σέβεσαι ως σύνολο θεσμών, να την υπηρετείς ως δημόσιος λειτουργός, να την εννοείς ως συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις και να απορρίψεις ως πολίτης την διαστροφή της: ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και η ελευθέρια του ενός σταματά εκεί που αρχίζει του άλλου!

Σήμερα στην Ελλάδα διαμορφώνεται μια κυρίαρχη γνώμη – μια λαϊκή αφήγηση που ταυτίζεται με εκείνην της ανερμάτιστης ντόπιας ελίτ – που αναμφίβολα βάζει φουρνέλο στην δημοκρατία. Και αυτό είναι πολιτικό έγκλημα εθνικών διαστάσεων. Η φασίζουσα και πλέον αφρίζουσα, μονίμως αγανακτισμένη και φοβική δεξιά, αναζητεί πάλι έναν ηγέτη που με την αρωγή του στρατού θα δώσει λύση στο πολιτικοοικονομικό αδιέξοδο της χώρας.

Περισσότερα

Χορηγός για το πετρέλαιο της παρέλασης βρέθηκε, ζητείται χορηγός για το πετρέλαιο θέρμανσης…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔεν θέλω να ακούω ανοησίες! Άκου δεν έχουμε κυβέρνηση, επειδή απέτυχε να μειωθεί ο ειδικός φόρος κατανάλωσης στο πετρέλαιο θέρμανσης! Δεν γίνεται να πετυχαίνεις και στην αύξηση και στην μείωση. Αφού πέτυχε κατά την διαπραγμάτευση για την αύξηση, πώς θα επιτύγχανε στην διαπραγμάτευση για την μείωση; Τί είναι η τρόικα, ελληνικό κοινοβούλιο, που με τροπολογίες σε άσχετες νομοθετικές πρωτοβουλίες, εισάγουμε εξαιρέσεις στις σχετικές κατά το δοκούν και διαπλεκόμενο ή πελατειακό συμφέρον;

Έχετε πολύ πλάκα, όσοι διαπιστώνετε, υποκριτικά και μόλις σήμερα, την έλλειψη ελληνικής κυβέρνησης, εξαιτίας της ελλιπούς θέρμανσης που θα πλήξει μια ευαίσθητη, διαρκώς και πιο αποκλεισμένη ομάδα ελλήνων! Πρόκειται για εξελισσόμενη ιλαροτραγωδία, που έχει ως βάση την διακωμώδηση της δήθεν απόλυτης αυταπάτης περί προστασίας του κοινωνικού συμφέροντος από την τρόικα με την διαμεσολάβηση της κυβέρνησης ΝΔΠΑΣΟΚ!!!

Περισσότερα

Το δάχτυλο των τηλε-εισαγγελέων προς τη δικαιοσύνη, βγάζει το μάτι της δημοκρατίας…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. Γιαννακόπουλος… Και για άλλη μια φορά οι παράγοντες της δικαιοσύνης κοιτούσαν αμήχανα και μάλλον θυμωμένα το δάχτυλο που κουνούσαν μπροστά στο πρόσωπό τους οι τηλε-εισαγγελείς!

Δεν είναι στην πολιτική φύση των παραγόντων της δικαιοσύνης να κοιτούν τα άστρα, αλλά κι αν ήταν δεν θα μπορούσαν να αδιαφορήσουν μπροστά στο θρασύ δάκτυλο των λειτουργών του Τύπου, που τους κρύβει τον ουρανό, το πολιτικό σύμπαν.

Αντίθετα, είναι στην διαστροφική, ολοκληρωτική, πολιτική φύση των ΜΜΕ να κουνούν το δάκτυλο απειλητικά προς εισαγγελείς και ανακριτές, φοβούμενα πως οι τελευταίοι με μια απόφασή τους θα μπορούσαν να ρημάξουν την κατασκευή τους: την περίφημη κοινή γνώμη… την συγκυριακή, καταστατική πραγματικότητα των άστρων τους.

Περισσότερα

Ο τηλεοπτικός φακός έχει “τσίπα;”

Γράφει ο καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΤις τελευταίες δεκαετίες υπήρξα ένας από τους πανεπιστημιακούς που εμφανιζόταν πολύ συχνά στα ραδιοτηλεοπτικά «παράθυρα και μπαλκόνια».

Μετά το καλοκαίρι του 2010 και την επίσκεψη (μάλλον πρόκειται για μόνιμη εγκατάσταση) της τρόικα στην Πατρίδα μας αποφάσισα να απέχω από τα ραδιοτηλεοπτικά δρώμενα συνειδητοποιώντας ότι η συμμετοχή μου έδινε ‘άλλοθι’ σε παρουσιαστές και προγράμματα την ώρα που η Ελλάδα βυθιζόταν γοργά στο δράμα της οικονομικής, κοινωνικής και πολιτιστικής απαξίωσης και του μηδενισμού κλασικών Αξιών και Αρχών που ήταν τα γνωρίσματα του Λαού μας.

Την αποχή μου την ανέστειλα πριν μερικούς μήνες αλλά και πάλι έκανα τη διαπίστωση ότι ΔΕΝ βοηθούσε σε τίποτε η συμμετοχή μου καθώς φίλοι, γνωστοί και άγνωστοι με σταματούσαν στο δρόμο να με ρωτήσουν «γιατί δεν είπες κάτι παραπάνω, γιατί έμεινες σιωπηλός, και πού πάμε;…»

Μη με ψάχνετε πλέον στα Ελληνικά ραδιοτηλεοπτικά παράθυρα και μπαλκόνια!…

Περισσότερα

Ο νεοναζισμός φυλακίζει, δεν φυλακίζεται…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟ νεοναζισμός πετυχαίνει τον στόχο του στην σημερινή Ελλάδα: πολιτικοποιεί το ποινικό και ποινικοποιεί το πολιτικό, εθνικοποιώντας το τέλος της πολιτικής και κοινωνικοποιώντας μια ποινική διάσταση αντίληψης και ερμηνείας του πολιτικού.

Ποιος είπα τα κάνει αυτά; Ο νεοναζισμός; Μα αυτός φυλακίζεται ή κυκλοφορεί υπό περιοριστικούς όρους και με απαγόρευση εξόδου από την χώρα! Άρα, δεν κινδυνεύουμε από αυτόν… σχεδόν σωθήκαμε! Η κυβέρνηση και η Μεγάλη Διαπλοκή, με τις Εξωχώριες εταιρείες της και τις ενδοχώριες κατασκευές υγειονομικών ζωνών, φαίνεται να συντρίβει το νεοναζισμό από πάνω… έτσι δεν είναι;

Έτσι είναι, δυστυχώς, εκεί όπου η πολιτική βρίσκεται αλλού – εκεί, έξω από εσένα – ενώ εσύ παρακολουθείς μια θεατρινίστικη φάρσα αυτής, που ορίζεται με όρους τηλεπολιτικής! Ο νεοναζισμός, φίλε μου, φυλακίζει, δεν φυλακίζεται και όποιος επιχειρεί να τον χώσει σε ένα κελί, απλώς νομιμοποιεί με ένα παράδοξο πολιτικά, στην κυριολεξία «ποινικοπολιτικό», τρόπο την ύπαρξή του: τον εξαγνίζει ως δήθεν ανισυστημικό παράγοντα και του «ξεμαυρίζει» το εθνικιστικό του, κοινωνικά και ανθρωπιστικά αντιδραστικό του προφίλ!

Περισσότερα

Το δράμα της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα και η τραγωδία της δημοκρατίας

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι «πραίτορες» ήταν διαβρωμένοι από τον νεοναζισμό. Το ξέραμε! Η δικαιοσύνη από τον πολιτικαντισμό και την πελατειακή κομματοκρατία, όπως και από την διαπλοκή. Και αυτό ήταν γνωστό. Ο εθνικισμός, στον βαθμό που δεν πολιτικοποιείται με αστικούς όρους, δεν μετουσιώνεται δηλαδή σε δημοκρατικό και φιλελεύθερο αίτημα για χειραφέτηση ενός λαού με στόχο την θεμελίωση μιας νομιμότητας που θα υπερασπίζεται αυστηρά την ισότητα και την ελευθερία, τον κοινοβουλευτικό πλουραλισμό, την διαφάνεια, τον απολογισμό, την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, την αναλογικότητα στην αντιπροσώπευση, τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα μαζί με το δικαίωμα των εργαζομένων για αυτοδιοίκηση, καταλήγει να ενισχύει ιδεολογικά τον φασισμό και να γίνεται καλή βάση και άριστη τροφή για την άνοδο του νεοναζισμού… Και έτσι η ΧΑ μπόρεσε και μεταμφιέστηκε από εγκληματική συμμορία σε κοινοβουλευτικό κόμμα.

Κάποιοι φίλοι αριστεροί, «διαμαρτυρόσαστε»: «Τι είδους δημοκρατικός φετιχισμός είναι αυτός που σε βασανίζει με το αστικό φαινόμενο και με την επεξεργασία θεσμών αριστερής αντιμετώπισης του παραδόξου ισόρροπης, παράλληλης ανάπτυξης της ισότητας με την ελευθερία; Είναι λαϊκή λύση η αριστερή μεταρρύθμιση υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα; Υπάρχει πιο έντιμη επιλογή από την λαϊκή επανάσταση; Με την «Keynes-Beveridge» μορφή διευθέτησης της κοινωνικοοικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, που υπερασπίζεσαι, στο πλαίσιο ενός εθνικού σχεδίου δημοκρατικής (πλουραλιστικής-κοσμοπολιτικής) και παραγωγικής ανασυγκρότησης, λύνεις το ζήτημα της υπεραξίας, της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, ή έστω κάποια από τα προβλήματα που προκύπτουν στην κοινωνία ως αποτέλεσμα της κυκλικής κίνησης του κεφαλαίου ή της διαδικασίας συσσώρευσης στον καπιταλισμό, μακροχρονίως; Μήπως τελικά το μοντέλο που υπερασπίζεσαι ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει τον καπιταλισμό στην σημερινή Ελλάδα και στην ΕΕ, αντί να τον υπονομεύει και να εκμεταλλεύεται την κρίση για την παραγωγή ταξικής συνείδησης και ενός κινήματος για την λαϊκή εξουσία, το κράτος του λαού και όχι των ελίτ και των εκμεταλλευτών του λαού»;

Περισσότερα

Εκεί όπου διαστέλλεται το αυτόφωρο, συστέλλεται η δημοκρατία…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Το άρθρο 187 του Ποινικού Κώδικα χαράσσει πλέον πολιτική!

Δ. ΓιαννακόπουλοςΚαι αυτό δεν είναι καλό για την δημοκρατία. Υπήρχαν άλλες, αναμφισβήτητα δημοκρατικές και δίχως «διαστολές» του πνεύματος του συντακτικού νομοθέτη πρακτικές, που όφειλαν να ακολουθήσουν, εδώ και πολύ καιρό μάλιστα, οι εισαγγελικές και δικαστικές αρχές για να ξεμασκαρέψουν από το κοινοβουλευτικό προσωπείο τους, τούς θρασείς εγκληματίες νεοναζί. Αυτοί, μιμούμενοι την ναζιστική πολιτική στάση, οργάνωση και κοινωνική συμπεριφορά, ήταν ηλίου φαεινότερο πως σε κάθε τους κίνηση και σε κάθε ακτιβιστική φιέστα τους διέπρατταν, ή καθοδηγούσαν, ή παρότρυναν άλλους να διαπράττουν σωρεία κακουργημάτων και πλημμελημάτων, όπως αυτά ορίζονται και τιμωρούνται από της εσωτερική έννομη τάξη της Ελλάδας.

Αντί λοιπόν οι αρμόδιες αστυνομικές, εισαγγελικές και δικαστικές αρχές να κάνουν το καθήκον τους για την αντιμετώπιση της εγκληματικής δραστηριότητας στελεχών, μελών ή παρατρεχάμενων με «χαλαρή επαγγελματική σχέση», της ΧΑ, και στην περίπτωση εμπλοκής βουλευτών της ΧΑ σε αυτήν, να ζητηθεί η άδεια της βουλής κατά το αρ. 62 του Σ., ώστε να ακολουθήσει άσκηση διώξεων, με πλήρη διαφάνεια, νομοθετική υπευθυνότητα και νομιμότητα, τί γίνεται, σήμερα; Το αντίστροφο!

Περισσότερα

“Ελλήνων Πολιτεία”: Δελτίο τύπου

no_logoΗ «Ελλήνων Πολιτεία» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Οι χθεσινές δραματικές εξελίξεις της συλλήψεως πέντε εκλεγμένων αντιπροσώπων του Ελληνικού λαού από τις μνημονιακές δυνάμεις καταστολής της δωσίλογης ελληνικής κυβέρνησης, όταν άλλοι που καταλήστεψαν τον Ελληνικό λαό και εκχώρησαν την Εθνική μας κυριαρχία στους δανειστές παραμένουν ελεύθεροι, ολοκληρώνουν την οριστική κατάλυση της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας στον Τόπο όπου αυτές γεννήθηκαν.

Περίτρομο το καταρρέον πολιτικό σύστημα της μεταπολιτεύσεως, κατέφυγε, όχι μόνο στην κατάργηση των αρχών της Δικαιοσύνης (δηλώσεις Δένδια), αλλά ανάμειξε με δουλική υποτέλεια τους ξένους δυνάστες της πατρίδος μας, ξεκάθαρα πια και χωρίς καμιά ντροπή στις εσωτερικές υποθέσεις της χώρας.

Περισσότερα

Δημιουργία Ξανά: “Η ώρα της δικαιοσύνης”

Δημιουργία ΞανάΗ «Δημιουργία Ξανά» εξέδωσε την ακόλουθη ανακοίνωση:

«« Η ώρα της Δικαιοσύνης

Στηρίζουμε τις δυνάμεις και την ισχύ της Δημοκρατίας απέναντι στο κοινό έγκλημα και τη ναζιστική εκτροπή. Τώρα που οι μάσκες πέφτουν, είναι καιρός να αποκαλυφθούν όλοι οι παρακρατικοί θύλακες που ανέχονται (όταν δεν υποδαυλίζουν) όλα αυτά τα χρόνια την κοινή εγκληματικότητα και τους γνωστούς αγνώστους τρομοκράτες κάθε είδους που κρύβονται πίσω από πολιτικά προσωπεία.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΞΑΝΑ!
Τ.Θ. 20069, ΑΘΗΝΑ 118 10
ΤΗΛ: 211.8005665
FAX: 211.8003365
www.dimiourgiaxana.gr
press@dimiourgiaxana.gr
#DimiourgiaXana
Σεραφείμ Αθ. Κοτρώτσος (6977.880995), Νίκος Λ. Μαυρίδης (6977.022395) »»

Περισσότερα

Ποιοι ετοιμάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή;

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΟ αγώνας ενάντια στον φασισμό δεν είναι υπόθεση φανατισμένων ομάδων που διψούν για εκδίκηση. Είναι υπόθεση όλου του λαού που παλεύει για δημοκρατία, περισσότερη δημοκρατία, αληθινή δημοκρατία. Η εκδίκηση, το αίμα για το αίμα και οι άλλες ταλμουδικές και καλβινιστικές υστερίες που ξεστομίζουν ορισμένοι για να δικαιολογήσουν τα ζωώδη μικροαστικά ένστικτά της τυφλής βίας που εκτρέφουν ως ιδεολογία, αφορούν τους θρησκόληπτους φανατικούς, τους τραμπούκους, τον υπόκοσμο και το παρακράτος. Όποιο έμβλημα ευκαιρίας κι αν φέρουν.

Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει σχέση με ένα αληθινό παλλαϊκό κίνημα εναντίον του φασισμού. Πολύ περισσότερο όταν μέρα με τη μέρα φανερώνονται ολοκάθαρα τα πολιτικά πρόσωπα των ηθικών αυτουργών της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα. Κι αυτοί δεν είναι μόνο οι Μιχαλολιάκος και Σία της ΧΑ, αλλά πρωτίστως τα μεγάλα αφεντικά της συμμορίας του. Αυτοί δηλαδή που σχεδιάζουν ανοιχτή φασιστική εκτροπή με πρόσχημα την καταπολέμηση της ΧΑ.

Περισσότερα

Είμαστε μια ωραία συμμορία, δεν θα μας αμφισβητήσει η άσχημη!…

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΚαι ξαφνικά νοιώθεις το στομάχι σου να ανακατεύεται! Η γνώση και εμπειρία επί του φαινομένου της ολοκληρωμένης ελληνικής διαπλοκής δεν με βοηθά καθόλου να ελέγξω το βαρύ αυτό συναίσθημα. Ούτε θα μπορούσε να με βοηθήσει η ανασκόπηση των αναλύσεων στις οποίες έχω ήδη προβεί για τα αίτια και τον μηχανισμό της ανόδου του ακροδεξιού λαϊκισμού με την μορφή του φασισμού και την πρακτική του νεοναζισμού στην σημερινή Ελλάδα. Ρίχνοντας μια ματιά στα πρωτοσέλιδα του κυριακάτικου Τύπου ένοιωσα την ανάγκη να κάνω εμετό. Η ωραία συμμορία που παριστάνει πως κυβερνά την Ελλάδα, ανακάλυψε ξαφνικά την άσχημη συμμορία των Χρυσαυγιτών και δηλώνει αποφασισμένη να την εξοντώσει πάση θυσία.

Το ζήτημα θα τεθεί ως εκλογικό δίλημμα: από το πάση θυσία στο Ευρώ, που εμφανίζει πλέον και ζητεί πολύ «αίμα» και λίγα ευρώ, περνάμε στο πάση θυσία στην ωραία συμμορία των κυβερνώντων για να μην κατρακυλήσει η χώρα στο χάος που αυτονοήτως συνεπάγεται η εκλογική άνοδος της άσχημης συμμορίας με τα μαύρα και το ναζιστικό προφίλ. Δηλαδή, σώστε την χώρα από την αριστερά και τον ΣΥΡΙΖΑ, τον «προστάτη των κουκουλοφόρων», που δήθεν αντανακλαστικά οπλίζει με δολοφονικό υλικό και φοβικά επιχειρήματα τους νεοναζί, ο οποίοι οργανώνονται με παλαιομαφιόζικο στιλ, άσχημων, άξεστων, ρατσιστών και βάρβαρων μισάνθρωπων – συμμοριτών.

Περισσότερα

Πολίτες, Κόμματα, Κράτος και… Πατρίδα!…

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

Γ. ΠιπερόπουλοςΜε αφορμή το «μπάχαλο» που διαπιστώνουμε στην πολιτική μας καθημερινότητα ομολογώ ότι με ταλανίζει λιγότερο η ύπαρξη πολιτικών Κομμάτων, που είναι απαραίτητο συστατικό κάθε ευνομούμενης Δημοκρατίας, και περισσότερο οι σχέσεις Κράτους Πολίτη.

Στην πατρίδα μας οι σχέσεις Κράτους και πολίτη ήταν ανέκαθεν, όχι μόνο δυσλειτουργικές, αλλά ίσως θα έπρεπε να τις δούμε και ως εντυπωσιακά …ψυχοπαθολογικές. Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης (που τα βαθύτερα αίτιά της μόνιμα και σφαλερά ανάγονται ή στην Τουρκοκρατία ή σε ξένους…δακτύλους, και τελευταία σε ψεκασμούς και ληγμένα που έχουν επηρεάσει, άκουσον, άκουσον, ακόμη και το DNA μας) συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του Δικομματισμού.

Περισσότερα