Είναι αυτό που ζούμε Δημοκρατία;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος

Σήμερα 24η Ιουλίου είναι η επέτειος της “αποκατάστασης” της “Δημοκρατίας” στη χώρα μας και είναι μια καλή αφορμή να στοχαστούμε αναφορικά με το αν αυτό που ζούμε μπορεί να θεωρηθεί πρακτικά δημοκρατικό πολίτευμα, ή αν ζούμε νομίζοντας ότι έχουμε δημοκρατία…

Είναι δημοκρατία να αποφασίζουν οι συντεχνίες, τα μονοπώλια και τα κάθε λογής συμφέροντα και κανένας να μη μπορέι να τους επιβληθεί – το αντίθετο να επιβάλλουν ότι τους κάνει κέφι ή ότι τους συμφέρει;

Είναι δημοκρατία να μπορούν οι πολιτικοί αντιπρόσωποι μας να διαστρεβλώνουν τις αποφάσεις μας χωρίς καμιά συνέπεια;

Περισσότερα

Δήλωση του Β. Τσίρκα, βουλευτή Άρτας με τον ΣΥΡΙΖΑ, για τη συνταγματική αναθεώρηση

42 χρόνια μετά την αποκατάσταση της δημοκρατίας, με τον κύκλο της μεταπολίτευσης να έχει ήδη κλείσει, ήρθε η ώρα να θέσουμε τα νέα θεμέλια για την Ελλάδα του μέλλοντος, για την Ελλάδα της Νέας Μεταπολίτευσης.

Περισσότερα

Σχόλιο ημέρας: Μια “δημοκρατία” με καρκίνο!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΣυγνώμη που θα σας κακοκαρδίσω, αλλά όσοι ονειρεύονται πολιτικές αλλαγές (παραίτηση κυβέρνησης), από μια συγκέντρωση κακομοίρηδων σε μια πλατεία, ή μικροί ήταν Κνίτες και δεν έχουν αποβάλλει τις …επαναστατικές φαντασιώσεις, ή διαβάζουν πολύ …επιστημονική φαντασία & μυθιστοριογραφία.

Το πολιτικό σύστημα εδώ και χρόνια είναι ένα πολυεπίπεδο και πολυπλόκαμο καθεστώς, το οποίο λειτουργεί εντελώς προστατευμένα και ανεξάρτητα από τη θέληση των πολιτών – μόνιμα πάντα σε ένα ιδιότυπο απυρόβλητο…

Στην πραγματικότητα, αυτό είναι και το κυρίαρχο πολιτικό μας πρόβλημα και όχι φυσικά αν θα έχει περισσότερες ή λιγότερες εξουσίες ο πρωθυπουργός ή ο ΠτΔ.

Το πρόβλημα είναι ότι ο πολίτης είναι εκτός πολιτικού πλαισίου, ότι μονίμως υφαρπάσσεται η ψήφος του, για να χρησιμοποιηθεί ως εκ των υστέρων άλλοθι νομιμοποίησης των διαφόρων πρακτικών που είναι σε βάρος του.

Μιλάμε για την αθλιότητα προσωποποιημένη δηλαδή!

 … και ενώ αυτοί σε κλέβουν, τον κλέφτη να γυρεύουν, έγραψε ο μεγάλος Γ. Σουρής πριν 130 χρόνια …

Και μη τρέφει κανείς φρούδες ελπίδες, όλοι τους λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Το μέλημα είναι ένα: Η κατάκτηση της εξουσίας για τον προσπορισμό των προνομίων που τη συνοδεύουν! Από τα κορυφαία στελέχη, μέχρι τον τελευταίο πολίτη – μέλος τοπικής στο τελευταίο χωριό της επικράτειας.

Για παράδειγμα, αποδεικνύεται εκ των πραγμάτων, ότι παρόλο που όλες οι προηγούμενες κυβερνήσεις εξαπάτησαν τους πολίτες για να εκλεγούν, όχι βέβαια στο βαθμό της σημερινής, αλλά σε πολύ μεγάλο πάντως βαθμό, παρά ταύτα, οι κυβερνήσεις αυτές και εξελέγησαν και άντεξαν και νομοθέτησαν ότι είχαν συμφωνήσει με τους ξένους….

Άρα, το πρόβλημα είναι βαθύτερο, είναι ένας συστηματικός καρκίνος που έχει εξαπλωθεί οριζόντια μέσα στο σώμα της ελληνικής κοινωνίας, με πολλαπλές μεταστάσεις και παρουσίες:

Είναι το πολιτικό μας προσωπικό, αυτοί οι ανεπάγγελτοι συνήθως (ή έστω στην καλύτερη περίπτωση τρόφιμοι του προστατευμένου περιβάλλοντος του δημοσίου), επαγγελματίες των κομματικών μηχανισμών, δημαγωγοί και λαϊκιστές του χειρότερου είδους, που με χρόνια έχουν αναπτύξει το …μοναδικό ταλέντο της …φλύαρης αοριστολογίας, να μιλούν διαρκώς χωρίς τελικά να λένε τίποτα και το χειρότερο, χωρίς να κάνουν τίποτα!

Αν δεν απαλλαγούμε από αυτούς και την συνακόλουθη οικογενειοκρατία που προκαλούν για να διαιωνίζουν το καθεστώς τους, δεν θα υπάρξει καλύτερη μέρα

Τα υπόλοιπα είναι μεγαλοστομίες, ευχολόγια και ψέμματα

Ν.Β.

Περισσότερα

Το “Ποτάμι” για την 21η Απριλίου: Ο λαϊκισμός, ο μεγάλος εχθρός

ΤΟ ΠΟΤΑΜΙΣαράντα εννέα χρόνια από τότε. Ήταν η τελευταία φορά που η Δημοκρατία στήθηκε στο απόσπασμα. Από τη Μεταπολίτευση μέχρι σήμερα η Δημοκρατία διανύει τη μακροβιότερη πορεία της στην Ελλάδα από αρχής του Ελληνικού Κράτους.

Περισσότερα

Το δόγμα της αποκάλυψης

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Τα τελευταία στάδια μίας μεγάλης οικονομικής κρίσης είναι οι γεωπολιτικές ανακατατάξεις, οι εγχώριοι, καθώς επίσης οι διεθνείς θρησκευτικοί πόλεμοι – ο σκανδιναβικός εφιάλτης και οι επτά τρόποι χρηματοδότησης του ισλαμικού χαλιφάτου.

Περισσότερα

Πώς η “διαγραφή” του χρέους προετοιμάζει το 4ο μνημόνιο

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης

Δ. ΚαζάκηςΤη Δευτέρα 2 Νοεμβρίου στο Αιγάλεω, η κ. Κωνσταντοπούλου με τον κ. Βατικιώτη μίλησαν σε εκδήλωση για το χρέος. Τίποτε μεμπτό ως εδώ. Το περίεργο είναι άλλο. Δεν ειπώθηκε κουβέντα για την έξοδο από το ευρώ και την ΕΕ. Έκλιναν απλά όλοι τους τη “διαγραφή” του χρέους σε όλες τις πτώσεις και αριθμούς. Ως εκεί έφτασαν.

Περισσότερα

Η δολοφονία της ελπίδας

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

epirusnewsΠρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα της κυβέρνησης, το οποίο επισφραγίσθηκε ανεύθυνα από εκείνα τα κόμματα που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, καταδικάζοντας την Ελλάδα στο θάνατο – στην πλήρη απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας

Περισσότερα

Πολίτες, Κόμματα, Κράτος!… (και η ΠΑΤΡΙΔΑ;)

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος*

Γ. ΠιπερόπουλοςΟι πρόσφατες δημοσκοπήσεις, ενώ πορευόμαστε αναπάντεχα προς Εθνικές Εκλογές, με την ΑΠΟΧΗ σε δυσθεώρητα ύψη και τους αναποφάσιστους ΠΡΩΤΟ Κόμμα, σκιαγραφούν με τον πλέον δραματικό τρόπο την απογοήτευση των Ελλήνων με τους Πολιτικούς, τα Κόμματα και το όλο Πολιτικό Σύστημα που μοιάζει να μορφοποιείται σε «μπάχαλο» όπως βιώνουμε την ελληνική πολιτική μας καθημερινότητα.

Η ύπαρξη, όμως, πολιτικών Κομμάτων είναι απαραίτητο στοιχείο της δημοκρατίας, τελεία και παύλα!..

Αλλά μέσα από την παθογένεια που εδραίωσε ο νοσηρός ΔΙΚΟΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΠΑΣΟΚ-Ν.Δ. τις τελευταίες δεκαετίες οι σχέσεις Κράτους και πολίτη οι οποίες στην πατρίδα μας ήταν ανέκαθεν δυσλειτουργικές, ίσως θα πρέπει εκτιμηθούν, τελικά, και σαν εντυπωσιακά… ψυχοπαθολογικές.

Η ψυχοπαθολογική συμπτωματολογία αυτής της σχέσης της οποίας τα βαθύτερα αίτια μόνιμα και σφαλερά ανάγονταν για κάποιες δεκαετίες στην Τουρκοκρατία, στη συνέχεια σε ξένους… δακτύλους- δυτικής ή ανατολικής προέλευσης-, και τελευταία στο DNA μας, συνίσταται στην κραυγαλέα αντίφαση της συμπεριφοράς του πολίτη απέναντι στον ασφυκτικό έλεγχο του Δικομματισμού.

Αδιαμφισβήτητα ο δικομματισμός μοιάζει να αποτελεί πλέον «ασθένεια» σε πολλές δημοκρατικές κοινωνίες Ευρώπης, Δύσης και Ανατολής καθώς η αλαζονεία, οι υπερβολές, η αυξανόμενη κατάχρηση εξουσίας, η αδιαφάνεια και η διογκούμενη διαφθορά μορφοποιούν το σύγχρονο πολιτικό ερώτημα: τα πολιτικά κόμματα όπως τα γνωρίζουμε θα συνεχίσουν να υπάρχουν;

Μια κοινοβουλευτική δημοκρατία δεν μπορεί να υπάρξει και να λειτουργήσει χωρίς πολιτικά κόμματα. Τα πολιτικά Κόμματα υπήρχαν, υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν στην Ελλάδα και όπου αλλού λειτουργούν δημοκρατικά, κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, ακριβώς επειδή το ανθρώπινο γένος ήταν και παραμένει προσηλωμένο στην «αγελαία φύση του», όπως το είδε ο Αριστοτέλης δυόμιση χιλιάδες χρόνια πριν και όπως επιβεβαιώνουμε με τις θεωρητικές μας θέσεις και τις εμπειρικές μας έρευνες όλοι οι εντός και εκτός ακαδημαϊκών τειχών επιστήμονες-θεραπευτές των κοινωνικών επιστημών.

Περισσότερα

Η ανοικοδόμηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης στην Ευρωζώνη οδηγεί στο γκρέμισμα του ελληνικού πολιτεύματος!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Αυτό που σημειώνεται αποφθεγματικά στον τίτλο είναι και το μεγάλο ζήτημα που προκύπτει από την άρον-άρον συμμόρφωση του Αλέξη Τσίπρα στην πολιτική μεθοδολογία της τρόικας και από την υποταγή του στις διαδικασίες πλήρους απορρύθμισης του ελληνικού κράτους και της εσωτερικής αγοράς, με την παράλληλη αγνόηση του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα που ο ίδιος προκάλεσε.

Ωστόσο, τι ακριβώς σημαίνει «ανοικοδόμηση της αξιοπιστίας της κυβέρνησης»; Τι σημαίνει πως οι εταίροι-πιστωτές της Ελλάδας δεν εμπιστεύονται την ελληνική κυβέρνηση και γι’ αυτό αυτή θα πρέπει να αποδείξει με την άμεση και κατεπείγουσα λήψη σαρωτικών μέτρων εσωτερικής υποτίμησης, φορολογικής αφαίμαξης και ιδιωτικοποιήσεων των πάντων πως είναι μία υπεύθυνη κυβέρνηση;

Δεν σημαίνει απλώς συνέχιση της διαδικασίας «μέτρα έναντι ευρώ», όπως ήταν το πρόγραμμα στο οποίο είχαν συμφωνήσει οι προηγούμενες κυβερνήσεις της ελληνικής κεντροδεξιάς και κεντροαριστεράς με την τρόικα, αλλά κυριολεκτικώς αναστολή (suspension) της κανονικής λειτουργίας του πολιτεύματος της χώρας σήμερα, έναντι στοιχειωδών πόρων για την αναχρηματοδότηση του χρέους και υπόσχεσης για ένα πιθανόν τρίτο μνημόνιο με νέα δανειακή σύμβαση ασφαλώς, στο μέλλον.

Περισσότερα

Όταν ο ελληνικός λαός απάντησε «Όχι» στην προσπάθεια εκφοβισμού

Όταν ο ελληνικός λαός, σε μία προσπάθεια εκφοβισμού απάντησε με ένα δυνατό ‘όχι’ στον καινούριο γύρο των διαπραγματεύσεων των πιστωτών, κατάφερε ένα ισχυρό χτύπημα τόσο στη Δημοκρατία όσο και στην Ευρώπη, γράφει ο Paul Krugman στη σημερινή του στήλη. «Ακόμα και οι πιο ένθερμοι υποστηρικτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να ανακουφιστούν».

Φυσικά, οι πιστωτές δεν εξέλαβαν έτσι το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος. Η γνώμη τους, που ακούστηκε από πολλούς στον επιχειρηματικό τύπο, είναι ότι η αποτυχία της προσπάθειάς τους να εκφοβίσουν την Ελλάδα για να έρθει σε μία συμφωνία μαζί τους, ήταν ένας θρίαμβος παραλογισμού και ανευθυνότητας παρά μία λογική τεχνοκρατική εξήγηση.

Αλλά η προσπάθεια εκφοβισμού, η προσπάθεια να τρομοκρατηθούν οι Έλληνες με τη διακοπή της χρηματοδότησης της χώρας τους και με την απειλή ενός γενικού χάους, και όλα αυτά σε συνδυασμό με τον προφανή στόχο να προκαλέσουν την αριστερή κυβέρνηση σε παραίτηση, αποτέλεσαν μία ντροπιαστική στιγμή στην ιστορία της Ευρώπης, η οποία υποτίθεται ότι πιστεύει στα δημοκρατικά ιδεώδη. Θα ήταν ένα λυπηρό γεγονός η επιτυχία αυτής της προσπάθειας, ακόμα και αν οι πιστωτές είχαν δίκιο.

Οι πιστωτές της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα με σύνεση εδώ και αρκετό καιρό, σύμφωνα με τον Krugman. Μάλιστα, το Διεθνές Νομισματικό ταμείο, παραδέχθηκε πως η Ελλάδα δεν θα μπορέσει ποτέ να αποπληρώσει τα χρέη της. Ο Krugman εκτιμά ότι τα αυστηρά μέτρα λιτότητας έχουν προκαλέσει τόσο μεγάλο κακό στην ελληνική οικονομία, που αυτή η ταλαιπωρία του λαού πλέον δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό. Φυσικά, αυτά τα δεινά θα έχουν αντίκτυπο και στις επόμενες γενιές, ή ακόμα και στους Έλληνες που δεν είχαν κανένα μερίδιο ευθύνης στο έγκλημα της υπερ-κατανάλωσης.

Περισσότερα

OXI από την Ελλάδα της Αξιοπρέπειας για την Ευρώπη της Δημοκρατίας

Γράφει ο Βασίλης Τσίρκας,
Βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ Άρτας

Τι σημαίνει το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου; Σημαίνει καταρχάς ότι ο ελληνικός λαός έχει τη σπάνια ευκαιρία να αποφασίσει άμεσα για την τύχη του. Κάθε πολίτης αυτής της χώρας αναλαμβάνει την ευθύνη απέναντι στον εαυτό του και τις επόμενες γενιές. Η απόφαση, λοιπόν, του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και της ελληνικής κυβέρνησης να θέσουν την πρόταση – τελεσίγραφο των δανειστών στην κρίση του ελληνικού λαού δεν είναι παρά δημοκρατία στην πράξη.

Ας αναλογιστούμε ότι τα μνημόνια επιβλήθηκαν στη χώρα ενάντια στη λαϊκή βούληση. Οι προηγούμενες κυβερνήσεις ψήφιζαν χωρίς ενδοιασμούς «Ναι σε όλα» γνωρίζοντας πως την ίδια στιγμή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες εκδήλωναν με κάθε τρόπο την αντίθεσή τους. Υποτίμησαν τον ελληνικό λαό θεωρώντας ότι μπορούν να δρουν ως πεφωτισμένη δεσποτεία, ποντάροντας στην χειραγώγηση της κοινής γνώμης από τα μεγάλα ΜΜΕ που έλεγχαν και ελέγχουν. Ψηφίζοντας, λοιπόν, Ναι στο δημοψήφισμα, αθωώνουμε τις εγκληματικές πολιτικές Παπανδρέου, Σαμαρά και Βενιζέλου που οδήγησαν εκατομμύρια συμπολιτών μας στη φτώχεια, την ανεργία και την εξαθλίωση. Με το Ναι στέλνουμε τη χώρα αλυσοδεμένη στις ορέξεις των δανειστών.

Περισσότερα

Ανομία. Ευδιάκριτο «πολιτισμικό» μας χαρακτηριστικό

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό – οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” ούτε με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία και με αυτό συμβαδίζει η λογική.

Η δε πολιτική εξουσία συνολικά φαίνεται δυστυχώς να μην μπορεί να αντιληφθεί και να διαχειριστεί άλλες διαδικασίες πέραν εκείνες που έχουν ως σημείο αναφοράς, το δημόσιο, τα δανεικά, την διαπλοκή με «νταβατζήδες» της μέρας και «μιζαδόρους» της νύχτας, του ποδοσφαίρου και των μέσων συσκότισης.

Δυστυχώς αγαπητέ μου η γενική ανομία μας κατάντησε ληξιπρόθεσμους σε χρέη αλλά το χειρότερο σε αξίες, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Περισσότερα

Η πολιτική δεν υποκαθίσταται με ποτάμια και ελιές

Γράφει ο Ευάγγελος Σκανδάλης Αντιπλοίαρχος Π.Ν ε.α.

ΙωάννιναΌσο τα πραγματικά γκάλοπ δείχνουν ότι ο τσοπάνης δεν μπορεί να μαντρώσει τον προβατικό λαό ο οποίος επιτέλους κατάλαβε ότι σε οποιοδήποτε μαντρί και να ενταχθεί τελικά ο τσοπάνης στο σφαγείο θα το οδηγήσει. Άρχισαν να χρωματίζουν τις στάνες με διαφορετικές αποχρώσεις και χρωματικούς συνδυασμούς και όταν διαπίστωσαν ότι τα πρόβατα δεν υπακούουν και προτιμούν να είναι άχρωμα και ανένταχτα τότε επινόησαν να προσαρμόζουν ελιές ποταμάκια και άλλα φυσικά υποκατάστατα που θα ελκύσουν τον λαό. Αλλά με τόσα διαχρονικά παραμύθια και ο πλέον ηλίθιος κατάλαβε το σχέδιο και ψάχνει έκαστος και όλοι μαζί να συνδιαμορφώσουμε τις εξελίξεις σύμφωνα με το συμφέρον της κοινωνίας. Αφελείς υιοθετούν την αναγκαιότητα το ποίμνιο να διαθέτει γκεσέμια που θα κατευθύνει το κοπάδι σαν φυσικό νόμο του ζωικού κεφαλαίου και ποιμνίου. Δηλαδή τους δημαγωγούς μας. Όμως κανένα γκεσέμι σε αυτή την περίπτωση δεν ωφελείται ιδιαιτέρα ούτε σε σχέση με την διατροφική του ανάγκη αλλά ούτε και με τις συνθήκες διαβίωσης και απλά εξισώνεται με τα λοιπά μέλη του κοπαδιού χωρίς περεταίρω ειδική διεκδίκηση. Ενώ στην ανθρώπινη κοινωνία οι κανόνες διαφοροποιούνται για προσωπικό όφελος. Επομένως οι δημαγωγοί σαν φυσική πλέον εξέλιξη στην διαμόρφωση της κοινωνίας μας δεν αναγνωρίζονται από τους πολίτες αλλά μόνο από την κατηγορία των ψηφοφόρων και οπαδών.

Στόχος της ιδεατής κοινωνίας

Η αναβάθμιση του λαού μας σε πολίτη υπεύθυνο για την εξελεγκτική του πορεία.

Πολίτης : σημαίνει ενεργό μέλος της κοινωνίας που λαμβάνει αποφάσεις και όχι πρόβατο.

Ψηφοφόρος : είναι ο ιδιώτης που η μοναδική του συμμετοχή στην πολιτική διαμόρφωση της ζωής του είναι η διαδικασία ψήφισης των δύο λεπτών της ώρας και τίποτε περισσότερο ανά τετραετία. Δηλαδή ο ανόητος που δίνει λευκή επιταγή στους κυβερνόντες του να τον υπερχρεώσουν και να καθυποτάξουν δικαιώματα και υποχρεώσεις του αναντίρρητα χωρίς η κοινωνία αυτών των μελών να προστατεύεται με θεσμική δυνατότητα ελέγχου.

Την δημοκρατία κάποιοι την κατανοούν σαν εκείνους που υιοθετούν και αναγνωρίζουν σαν σχέση μια σεξουαλική επαφή σε οίκο ανοχής με την εκδιδόμενη μια φορά στα τέσσερα χρόνια.

Οπαδός : Ο ιδιώτης που αγαπάει και ελπίζει σε πολιτικό σχηματισμό μέχρι που απελπίζεται.

Ιδιώτης [idiot http://knossopolis.com/2010-09-08-21-43-18/298-qyou-are-an-idiotq.html

Περισσότερα

Πολιτική αλητεία & αγυρτεία.

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου, Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΕυδιάκριτα “πολιτισμικά” χαρακτηριστικά της εποχής μας.

Αποτελεί κοινό τόπο ότι τίθενται σε νέα βάση και πάλι τα θεμελιώδη ερωτήματα περί του τι είναι δημοκρατία, τι είναι πολιτεία, τι είναι γενικό συμφέρον, τι σημαίνει λαός, τι είναι λαϊκή κυριαρχία πως παράγεται ο πολιτισμός.
Αποτελεί επίσης κοινή πεποίθηση ότι τον εννοιολογικό πυρήνα των παραπάνω διαχρονικών εννοιών και αξιών Έλληνες επαγγελματίες της πολιτικής στην νεότερη Δημοκρατία της Ελλάδος απαξίωσαν πλήρως.

Η πολιτική άποψη και σκέψη για να προαχθεί πρέπει να βρίσκεται σε μια συνεχή, αέναη και αμφίδρομη σχέση με αυτό που στην πολιτική επιστήμη ορίζεται ως πολιτικός χώρος.

Δυστυχώς η πολιτική αλητεία και αγυρτεία έχουν καταστεί όροι της πολιτικής διαδικασίας στην χώρα μας, και για πρώτη φορά στη μεταπολιτευτική περίοδο, είναι τόσο ευδιάκριτες οι παραπάνω έννοιες, ούτως ώστε οι Έλληνες πολίτες να διακρίνουν καθαρά και χωρίς καμία προσπάθεια σε αυτή την συγκυρία το «πολιτικό ον» από τον «πολιτικό αλήτη», τους πολιτικά έντιμους από τους πολιτικούς αγύρτες.

Αναφέρομαι έτσι σε μια διαλεκτική σχέση και σε μια συνεχή και αμφίδρομη διαπάλη ανάμεσα στο «ον και το κτήνος, και πράγματι χωρίς ποτέ στην ιστορική διαδρομή της νομιμοποιημένης άσκησης της εξουσίας να λείψει η «πολιτική προσωπικότητα και το πολιτικό κτήνος», έχουμε περιόδους που επικρατεί ενίοτε η πρώτη και άλλοτε το δεύτερο.

Το τι σημαίνει αγαπητέ αναγνώστη «πολιτικό ον» και «πολιτικό κτήνος» δεν χρειάζεται να ζητήσουμε την επιστημονική ανάλυση κανενός ειδικού, καθηγητή, δημοσιογράφου, δεσπότη η αξιωματούχου, και βεβαίως η ιστορική αυτή περίοδος θα καταγράψει με τα μελανότερα γράμματα την υποχώρηση της πολιτικής στην χώρα μας, καθότι συνδυάστηκε με την πρωτοφανή λεηλασία του δημόσιου πλούτου, και τις πρακτικές του υπόκοσμου.

Ο μέσος νους έχει την δυνατότητα τα τελευταία χρόνια να ενημερωθεί και να ξεχωρίσει στην περίπτωση του χρηματιστηρίου, των ομολόγων, του Βατοπεδίου, των υποβρυχίων, του ΙΚΑ και των πανεπιστημίων και δεκάδων άλλων μικρών και μεγάλων ανοσιουργημάτων, ότι όλα τα πράγματα έχουν αρχή μέση και τέλος και ότι η αρχή όλων ήταν και είναι η ανεξέλεγκτη αναπαραγωγή του καρκινώματος αυτού που λέγεται πολιτικό κτήνος.

Η συγκεκριμένη αναφορά λοιπόν ενδιαφέρεται για την συμπεριφορά του προσώπου και όχι για το πρόσωπο, κατά συνέπεια ενδιαφέρεται για τα πολιτικά χαρακτηριστικά του προσώπου που αποτελούν προωθητικό παράγοντα εξέλιξης της Δημοκρατίας, αλλά και για τα χαρακτηριστικά του «πολιτικού κτήνους» που αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα της παραπέρα εξέλιξης της.

Η ελληνική κοινωνία έχει την ευκαιρία σήμερα να διακρίνει τέτοιες συμπεριφορές, και βεβαίως της δίνεται η μοναδική ευκαιρία να αναδείξει αλλά και να απομονώσει «πρόσωπα και κτήνη», να προωθήσει η να οπισθοδρομήσει την πολιτική εξέλιξη των πραγμάτων, να ανατάξει η να περιθωριοποιήσει την Δημοκρατία.

Όχι βεβαίως έξω από πολιτικές διαδικασίες όπως είναι οι εκλογές, αλλά μέσα σε αυτές, και με την λογική ότι θα πρέπει να θέσει το εκλογικό σώμα στο περιθώριο όχι μόνο αυτούς που στην καθημερινότητα τους χαρακτηρίζονται ως αλήτες, κλέφτες και απατεώνες, και αποτελούν υποκείμενα του ποινικού δικαίου, και τροφίμους του κορυδαλλού, αλλά και όσους είτε δεν καταλάβαιναν τι διάβαζαν, οπότε είναι « πολιτικά ηλίθιοι» και άρα ακατάλληλοι για την πολιτική σκηνή, είτε καταλάβαιναν οπότε είναι επικίνδυνοι να αναπαραχθούν σε νέα «πολιτικά κτήνη».

Τέτοια θλιβερά και αναξιόπιστα πρόσωπα με περισσό θράσος όμως δεν κατέγραψε πολλές φορές η πολιτική ιστορία της χώρας ,πολιτικούς αμοραλιστές εκποιητές της δημόσιας περιουσίας και ελληνικής αξιοπρέπειας, ελεεινούς υποθηκευτές της ζωής, και της ελπίδας των παιδιών μας.

Πολλές φορές η οικονομική μας κατάσταση αποτέλεσε θέμα παρέμβασης εξωτερικών οικονομικών η άλλων παραγόντων, καμία φορά όμως η οικονομική προβληματική δεν συνδυάσθηκε με τέτοιου τύπου πολιτική αδιαφάνεια, η οποία με την σειρά της προκάλεσε στην κοινωνία, μια αδιανόητη ανομία και εξαθλίωση, όχι γιατί δεν ενοχοποιούνται πολλά, αλλά γιατί κυρίως η μεταπολίτευση εξέθρεψε τους περισσότερους ερμαφρόδιτους πολιτικούς τύπους .

Η άσκηση της εξουσίας ακόμη και σήμερα αγνόησε και αγνοεί την έννοια του πολιτικού σεβασμού σε πολιτικές αρχές και αξίες, πολύ περισσότερο δε αγνόησε ετσιθελικά και λειτούργησε έξω από το πολιτικό και πολιτειακό θεσμικό πλαίσιο.

Η Ανάταξη της πολιτικής συμπεριφοράς, προϋποθέτει δομική αναδιάρθρωση της πολιτικής κουλτούρας (γεγονός πράγματι δύσκολο) και εντελώς μακριά από εκείνες που οδήγησαν σε αυτήν την αχαρακτήριστη προσβολή του πολιτικού μας υπόβαθρου, από τους φορείς των θεσμών , οι οποίοι αλαζονικά υπέσκαψαν την θεμελιώδη αρχή της πολιτικής ορολογίας που πρεσβεύει ότι η «πολιτική» είναι διαδικασία παραγωγής πολιτικής σκέψης και πράξης ενώ ο «πολιτικός» πρόσωπο, η διαδικασία αποτελεί το μείζον το πρόσωπο το έλασσον, και με τις ενέργειές των οδήγησαν όχι μόνο την Ελλάδα αλλά και τους Έλληνες στην σημερινή κατάσταση, αυτή του πολιτικού αμοραλισμού, και της αδιαφορίας.

Είναι επιβεβλημένη η παρατήρηση ότι μια ευνομούμενη πολιτεία πρέπει να θέτει και να τηρεί όρια στην άσκηση της πολιτικής, είναι αναγκαίο λοιπόν να οριοθετηθεί το πλαίσιο και να επαναπροσδιορίζει με σύγχρονες θέσεις, το τι επιτρέπεται και το τι απαγορεύεται στον πολιτικό, γιατί έως σήμερα δίνουν ακόμη την εντύπωση ότι επιτρέπεται όχι μόνο να λένε απερίγραπτες ανακολουθίες αλλά και να θεωρούν τον εαυτό τους εθνικό κεφάλαιο.

Είναι εθνικά ανεπίτρεπτο, και πολιτικά επιλήψιμο, μια σύγχρονη Δημοκρατία να μην συσχετίζει την παραπέρα εξέλιξή της αλλά και την προστασία της με τον απόλυτο σεβασμό των θεσμών, και να είναι έρμαιο των κάθε λογίς «τυχοδιωκτών», γιατί πώς αλλιώς να χαρακτηρίσεις αυτόκλητα πρόσωπα από όλο το φάσμα της πολιτικής κοινωνικής θρησκευτικής και δικαστικής πραγματικότητας που ενεπλάκησαν στην διαχείριση της εξουσίας να συμπεριφέρονται ως οι «αλητάμπουρες» του ποδοσφαίρου, και οι «νταβατζήδες» του ημερήσιου και νυχτερινού υπόκοσμου.

Κι αν αυτή η Δημοκρατία είχε ως σημεία αναφοράς τους θεσμούς κι όχι τα πρόσωπα, τότε σήμερα η ελληνική πραγματικότητα παρόλα τα διαρθρωτικά της προβλήματα θα είχε να παρουσιάσει λύσεις και προτάσεις, ενώ σήμερα έχει να παρουσιάσει «πλείστα όσα» πάζλ κλεφτών και ερμαφρόδιτων χαρτογιακάδων της ελληνικής πολιτικής σκηνής και όχι μόνο .

Η Δημοκρατία είναι θεσμικά έωλη γιατί σε άλλη περίπτωση δεν θα μπορούσαν αυτοί οι «τιποτένιοι» από όλους τους χώρους να λεηλατούν την δημόσια περιουσία και να ασελγούν στην αξιοπρέπεια της, χαρακτηρίζοντας το νόμιμο ως ηθικό, και την κλοπή ως φροντίδα για τα γεράματα.

Εν κατακλείδι αγαπητέ μου συμπολίτη η πολιτική αλητεία και αγυρτεία σήμερα δημιουργεί μέγιστο ανάχωμα στην πολιτική επανατοποθέτηση η οποία αποτελεί προϋπόθεση της όποιας οικονομική η άλλης ανάταξης στην χώρα μας, αν δε, δεν επιχειρηθεί σοβαρά, τότε είναι πιθανή η μετάβαση σε μια κατάσταση που πλείστοι εξ αυτών θα παρεμβαίνουν δήθεν για την Ελληνική Δημοκρατία, ζώντας όμως στην «προσωπική τους δημοκρατία που έχτισαν κλέβοντας και γλείφοντας και συρόμενοι με τα κερατά τους».

Το κείμενο αναφέρεται στην «πολιτική αλητεία» και όχι στον «πολιτικό αλήτη», κατά συνέπεια ο γράφων ζητά συγνώμη από τον πολιτικό που δεν τον αγγίζουν οι όροι καθώς διακρίνει με σαφήνεια το πολιτικό όν από το πολιτικό κτήνος.

Περισσότερα

Το βαλς της δημοκρατίας ως αγωγή εναντίον του πολιτικού εκχυδαϊσμού…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο κείμενο αυτό, που συντάσσεται με ένα είδος «αυτόματης γραφής», αποτελεί φόρο τιμής σε μια σημαντική προσωπικότητα της ελληνικής αριστεράς, στον Κώστα Φιλίνη, που πέθανε στα 93του. Πρόκειται για μια μορφή που πάντα συνέκρινα με τους Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, Σαντιάγο Καρίγιο και Ζωρζ Μαρσαί, οι οποίοι, μέσα από λάθη και αστοχίες, αλλά με τόλμη, ήθος και δημοκρατική αγωγή, συνέβαλαν στην διαμόρφωση της σύγχρονης Ευρωαριστεράς.

Η δημοκρατία είναι σαν το βαλς. Είναι χορός του καθενός, του κάθε πολίτη, με τους θεσμούς σε μουσική ¾ που απαιτεί τα χέρια του καβαλιέρου-πολίτη να αγκαλιάζουν διαρκώς και τρυφερά τη μέση της ντάμας-δημοκρατικός θεσμός. Πρόκειται για περιστροφικό χορό, όπου οι χορευτές γυρίζουν συνεχώς μια δεξιόστροφα, μια αριστερόστροφα με ενδιάμεσα συνδετικά βήματα αλλαγής, αφού πετύχουν να υποκαταστήσουν πολιτικώς το Είμαι τους με το Υπάρχω των θεσμών, σε μια πίστα ελευθερίας και ισότητας, όπου ποτέ στην πραγματικότητα δεν πρόκειται να είσαι ελεύθερος και ποτέ να γίνεις ίσος!

Στην πίστα αυτή οι αυτοσχεδιασμοί, χωρίς αυταρχικότητα και αυθαιρεσία, είναι απαραίτητοι, ενώ τα ζευγάρια οφείλουν να στροβιλίζονται σαν να γλιστρούν απαλά στην πίστα, για να διασκεδάσουν, με την ψυχική τους ανάταση και δια του πειθαρχημένου κεφιού της κίνησής τους, το δημοκρατικό παράδοξο: την συμφιλίωση της ελευθερίας με την ισότητα. Και τα λεφτά; Οι ανάγκες τις καθημερινότητας; Η αβάστακτη αδικία; Το άδειο ψυγείο; Η ντάμα (θεσμός) που έχει τη μορφή του καταπιεστή σου, του αφέντη σου, του νταβά σου ή της πόρνης; Άλλαξε ντάμα! Οι ντάμες σε αυτόν τον χορό, δεν πρέπει να παραμένουν σταθερές. Το βαλς της δημοκρατίας απαιτεί ταιριαστά ζευγάρια με καλή διάθεση, ανήσυχο πνεύμα, καλή ψυχοσωματική υγεία και χαλαρό, ικανοποιημένο, αλλά ποτέ παραφουσκωμένο στομάχι! Οι ντάμες-θεσμοί είναι προϊόντα της κοινωνίας και όχι της αριθμητικής, της γεωμετρίας, του Θεού, της «Αγίας Τριάδας» (τρόικας), κάποιας αφηρημένης ιδέας, κάποιας εξωτερικής προς την κοινωνία αντικειμενικότητας. Τα λεφτά απουσιάζουν, εκεί όπου οι ντάμες επιλέγουν ταίρι με άσχετα προς το βαλς κριτήρια, και πλεονάζουν εκεί όπου οι ντάμες αποτελούν απλώς το πρόσχημα για να κάνεις την μαγκιά σου και να κυριαρχήσεις στην πίστα, δίνοντας «μίζα» στην ορχήστρα και κλέβοντας τον οργανωτή της χοροεσπερίδας, που είναι πάντα το δημόσιο στην περίπτωσή μας!

Το βαλς της δημοκρατίας, δεν είναι άσχετο με την οικονομία. Είναι, φίλε μου, η ίδια η κοινωνική οικονομία μιας αγοράς, την οποία αν αφήσεις ελεύθερη θα σου μετατρέψει την πίστα σε σκυλάδικο ή χυδαίο, «εγωπαθητικό», θορυβώδες χορευτάδικο, σαν κι αυτά που πλημμύρησαν τα στέκια των μικροαστών. Αν την στραγγίξεις και την πολώσεις (την αγορά), ξέχασε επίσης το βαλς: με μονοπώλια ιδιωτικά ή κομματικά, βαλς της δημοκρατίας δεν χορεύεται! Είναι ωραίο και κοινωνικά ωφέλιμο πράγμα η ιδιωτική πρωτοβουλία, αλλά μόνον στο πλαίσιο του βαλς. Οι θεσμοί (ντάμες) αν έρχονται να διασφαλίσουν ή/και να διασκεδάσουν την κυριαρχία μιας μειονότητας πάνω στην πλειονότητα (την κυριαρχία του 20 % πάνω στο 80% του πληθυσμού, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα) δεν προσφέρονται για βαλς!

Έλα όμως που μόνον με το βαλς της δημοκρατίας θα μπορούσες να δόσεις νόημα και λύση στην σημερινή ελληνική κρίση, κάνοντας ασφαλώς μια αριστερή στροφή! Ήρθε η σειρά της, στο λέει η εθνική οικονομία και έφτασε να στο φωνάζει ακόμη και η αγορά! Δεν ακούς, δεν καταλαβαίνεις; Ξέρεις βαλς; Αν δεν ξέρεις μάθε… και θα καταλάβεις εκτός από το νόημα αυτού του σημειώματός μου και το νόημα που παράγεται από την αντικειμενική σχέση της ελληνικής εθνικής οικονομίας με την αγορά. Αν θέλεις και μπορείς να το δεις βαθύτερα, ως φαινόμενο ηγεμονίας, τότε θα ανακαλύψεις μόνος σου την αριστερή στροφή, ως εκδημοκρατισμό που υπηρετεί την παραγωγική ανασυγκρότηση και όχι το λογιστήριο του «καταστήματος»! Στο κάτω-κάτω όταν το «κατάστημα» πτωχεύσει το λογιστήριο έχει νόημα για τον δικηγόρο και όχι τον οικονομολόγο ή τον χορευτή της πολιτικής και της στρατηγικής στην διοίκηση!

Δεν βλέπεις πως εκδημοκρατισμός και παραγωγική ανασυγκρότηση, σημαίνει αριστερή θεσμική μεταρρύθμιση, ώστε να δημιουργηθούν ξανά οι προϋποθέσεις στην Ελλάδα για βαλς; Δεν συνειδητοποιείς πως βιώνουμε έναν απίστευτο εκχυδαϊσμό του χορού του πολίτη στην πατρίδα μας; Δεν νοιώθεις την κατάντια μιας πολιτείας βουτηγμένης στον βούρκο των σκανδάλων, στην μιζέρια και τον αναθεματισμό παραπλανημένων, από τον αμοραλισμό και την αβελτηρία θλιβερών πολιτικάντηδων, μικροαστών, οι οποίοι στην πραγματικότητα ποτέ δεν έμαθαν ή συμπάθησαν το βαλς, καθώς η πελατειακή ιστορία του πολιτικού συστήματος στην Ελλάδα δεν το επέτρεψε;

Κι όμως δίχως το βαλς της δημοκρατίας δεν θα μπορούσε να υπάρξει σοβαρή και σταθερή κοινωνική πρόοδος. Τι λέω; Ούτε καν ελληνική πολιτεία, ούτε στοιχειώδης αστική δημοκρατία πλέον! Ας εκπαιδευτούμε στο βαλς, θα αποτελούσε βασική αγωγή για την ανάπτυξη μιας δημοκρατικής παιδείας, που δεν είναι «συναίνεση», αλλά μια μη-μίζερη, μη-καταστροφική περιπέτεια σύνθεσης θεσμών που ενισχύουν διαρκώς την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, την αξιοκρατία, τον απολογισμό, την διαφάνεια και την ενσωμάτωση του διαφορετικού, με την σοσιαλιστική προοπτική σαν μπούσουλα, που υπηρετεί τον στόχο της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Εντάξει, δεν θα καταργηθούν οι διαφορές στους μισθούς ή καλύτερα οι ίδιοι οι μισθοί, αλλά τουλάχιστον θα μπορούσε να περιοριστεί δραστικά η διαφορά τους, με μια αριστερή στροφή. Όπως και η δραματική ανισότητα μεταξύ πλουσίων και φτωχών. Εύκολο είναι η υγεία, η παιδεία, η εκπαίδευση, οι μεταφορές, η ενέργεια στα νοικοκυριά και η διατροφή να πάψουν να είναι πίστες επί των οποίων θεμελιώνονται κρίσιμες κοινωνικές ανισότητες.

Ποιος φοβάται το βαλς; Ο πάτρωνας, ο διπλεκόμενος, το κουτσαβάκι της αγοράς, ο πολιτικάντης του δεξιού και ακροδεξιού λαϊκισμού που σου πουλάει «πατρίδα-θρησκεία-οικογένεια» για να κερδίσει από την εκποίηση και των τριών, καθώς και το αλάνι της αγοράς που έμαθε να ζει πουλώντας «αέρα κοπανιστό» και «φύκια για μεταξωτές κορδέλες», με ρεαλιστικό ή νεορεαλιστικό ασφαλώς αμπαλάζ και με στατιστική επαλήθευση! Οι τελευταίοι επιχειρούν να αντικαταστήσουν την ιστορία με τα «πειραγμένα» λογιστικά τους βιβλία, όπως ακριβώς την κοινωνικότητα με την επιχειρηματικότητα, εξευτελίζοντας τελικώς και τις δύο έννοιες ταυτόχρονα.

Και σαν να μην έφταναν αυτοί, ιδού και άλλοι χυδαιολόγοι που προσβάλουν τον κοινωνικό και πολιτικό αγωνισμό, με την μορφή ενός βαλς με ριζοσπαστικούς κανόνες στην εφαρμογή των δημοκρατικών θεσμών. Πρόκειται για τους παλληκαράδες-τρομοκράτες, με την μορφή του Χριστόδουλου Ξηρού και άλλων «αριστεριστών-μαφιόζων», τους οποίους το καθεστώς χρησιμοποιεί για να σε σύρει στον τσάμικο της πολιτικής διαστροφής. Για να πάψεις να προβληματίζεσαι με την μεγα-τρομοκρατία του «σοκ και δέος» της γενικευμένης απορρύθμισης και να εστιάσεις στην μικρο-τρομοκρατία αρρωστημένων υπάρξεων, οι οποίοι αν και μεγάλωσαν συνεχίζουν να παίζουν τον «Ζορό». Μόνον που αυτό δεν είναι παιχνίδι, είναι έγκλημα της χειρότερης μορφής. Οι «παλληκαράδες» που δολοφονούν και μάλιστα συμβολικά, είναι τα αθλιότερα καθάρματα της κοινωνίας. Και προς θεού δεν έχουν καμία σχέση (ιστορικά) με την αριστερά και τα κινήματά της! Οι συμβολικές δολοφονίες είναι πρακτική φασιστική ή μαφιόζικη και οι απειλές του Χριστόδουλου βγαλμένες από το εγχειρίδιο του καλού μέλους της Cosa Nostra, ή της Camorra, ή της Sacra Corona Unita. Για εμένα δεν έχει σημασία, για όσους έχει ας το ερευνήσουν!

Σημασία έχει πως το ελληνικό καθεστώς αντλώντας νομιμοποίηση αντανακλαστικά από τους τρομοκράτες και όχι τον ελληνικό λαό επιχειρεί να διασκεδάσει την ανάγκη να μάθουμε και να χορέψουμε όλοι το βαλς της δημοκρατίας, συνειδητοποιώντας πως το μείζον διακύβευμα σήμερα είναι η δημοκρατικοί θεσμοί στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Πρόκειται για δύο αλληλένδετα επίπεδα ανάλυσης και όποιος δεν το καταλαβαίνει …δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει! Αυτό είναι που αποκαλώ κονστρουκτιβιστικό πραγματισμό, επιμένοντας στην ανάγκη που οφείλει να ικανοποιήσει η Ευρωπαϊκή Αριστερά: να μην επιτρέψει να κυλήσει η Ευρώπη ξανά στην βαρβαρότητα του εθνικισμού, διακόπτοντας παράλληλα την κατρακύλα της στην άβυσσο, για τις επιμέρους κοινωνίες της, που προκαλεί η διολίσθηση στον απάνθρωπο νεοφιλελευθερισμό και στην επιτροπεία μετανεωτερικών, υποτελών πολιτειών.

Η αριστερά είναι σήμερα η μόνη πολιτική δύναμη που θα μπορούσε να οδηγήσει αντί σε έναν νέο, απολύτως ιδιόμορφο και πρόστυχο, ακήρυχτο πόλεμο στην ήπειρό μας – όπως πράττουν δεξιοί και «σοσιαλδημοκράτες» – στην προοπτική της ειρήνης, της συνεργασίας, της συναδέλφωσης των επιμέρους λαών, της αλληλεγγύης, του σεβασμού των εργαζομένων με την θεσμική ένταξή τους στην διοίκηση των επιχειρήσεων, καθώς και στην προοπτική της καθολικής ευημερίας, ξεκινώντας από τα βασικά που λησμονήσαμε. Αυτά τα βασικά ήρθα σήμερα να επαναφέρω στην επικαιρότητα, παρεμβαίνοντας στην κυριαρχία μια χυδαίας πολιτικής αφήγησης, με την παρομοίωση του «βαλς της δημοκρατίας».

Περισσότερα