Διαγραφή χρεών κάτω των 6.000 ευρώ για τους δανειολήπτες του ΟΕΚ

Τη διαγραφή των χρεών κάτω των 6.000 ευρώ για τους δανειολήπτες του ΟΕΚ ανακοίνωσε ο γενικός γραμματέας του υπουργείου Εργασίας, Κοινωνικής Ασφάλισης και Κοινωνικής Αλληλεγγύης Ανδρέας Νεφελούδης, μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό του Αθηναϊκού Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων «Πρακτορείο 104,9 fm».

«Αυτό αφορά όλους τους δανειολήπτες που έχουν χρέος από 0,1 ευρώ μέχρι 5.999,99 ευρώ, το οποίο διαγράφεται. Θεωρείται δηλαδή ότι έχουν αποπληρώσει το δάνειό τους και τελειώνει. Αυτοί είναι 35.000 οικογένειες δανειοληπτών» ανέφερε.

Παράλληλα γνωστοποίησε ότι το σύνολο των ρυθμίσεων αφορά 81.815 οικογένειες δανειοληπτών που αντιστοιχούν σε 240.000 ανθρώπους, αν υπολογίσει κανείς ότι μια οικογένεια έχει τρία άτομα κατά μέσο όρο.

Περισσότερα

Οι προϋποθέσεις για επιδότηση δανείου από το Δημόσιο – Ποιοι δικαιούνται να κάνουν αίτηση

Στο 5% τουλάχιστον του ετήσιου εισοδήματος θα ανέρχεται η συνεισφορά των δανειοληπτών, οι οποίοι ανήκουν στις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες και που δικαιούνται, κατόπιν αίτησής τους, πληρωμή του υπόλοιπου της δόσης του δανείου τους από το Δημόσιο.

Περισσότερα

Happy birthday μνημόνιο!

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΈγραφα σε προηγούμενο άρθρο μου (Οι «Αγιάννηδες» της διπλανής πόρτας και οι δυό Ελλάδες της κρίσης): “Η χώρα μας μετράει πέντε πολύ δύσκολα χρόνια οικονομικής κρίσης. Στα χρόνια αυτά ακούσαμε πολλά – όχι πάντα αληθή ή ακριβή, γεμίσαμε επίδοξους σωτήρες οι οποίοι παρέλαζαν κυριολεκτικά μπροστά μας σε κάθε εκλογική αναμέτρηση από τότε, πλειοδοτώντας σε παροχές και αντιμνημονιακή επαναστικότητα προεκλογικά, για να μετατραπούν άλλοι ταχύτατα και άλλοι βραδύτερα, σε θλιβερούς συνεχιστές της κατάστασης εκείνης την οποία μανιωδώς κατήγγειλαν νωρίτερα…”

Σήμερα λοιπόν, είναι μια μέρα ορόσημο: Το παλιό γνωστό μας μνημόνιο (με τις τροποποιήσεις του φυσικά) έχει τα …γενέθλια του. Σαν σήμερα ήταν, πριν πέντε ακριβώς χρόνια όπου με …θριαμβευτικό τρόπο μας ανακοινώθηκε η προσφυγή μας στο “μνημόνιο” και τους μηχανισμούς του. Μάλιστα, για να περάσει “αναίμακτα” από το καθεστώς της εποχής, παρουσιάστηκε επικοινωνιακά σαν μια αναπόφευκτη μεν λόγω της ανάγκης μας λύση, αλλά βαθιά αλληλέγγυα δανειοδότηση από φίλους και εταίρους της “Ευρώπης” και των “διεθνών θεσμών”.

Παράλληλα, ενώ η όλη προσπάθεια υπογείως συζητείτο επί μήνες, παρουσιάστηκε στο εσωτερικό κάτι σαν ένα μεγαλειώδες και ευεργετικό δάνειο ένα άλλο σχέδιο Μάρσαλπου θα βοηθούσε δήθεν την πραγματική ελληνική οικονομία να ξεφύγει από τα προβλήματα της κρίσης χρέους – δανεισμού του 2009, η οποία ξεκίνησε ως παράγωγη της διεθνούς κρίσης του 2008 λόγω της αμερικανικής κρίσης των εκεί στεγαστικών τραπεζών.

Φυσικά, κανείς δεν μπήκε στον κόπο να ενημερώσει τον Έλληνα πολίτη, το μόνιμο υποζύγιο δηλαδή που φορτώνεται διαχρονικά στην πλάτη του τις αμέτρητες ανοησίες των πολιτικών του και κυρίως των διαπλεκομένων συμφερόντων που τον καταδυναστεύουν δεκαετίες τώρα.

Υποτίθεται, ότι θα ερχόταν μια μεγάλη οικονομική βοήθεια, μαζί με την οποία, βρε αδελφέ, θα μας βοηθούσαν αυτοί οι καλοί, φιλέλληνες και φιλάνθρωποι τύποι των τραπεζών και των θεσμών να λύσουμε και τα “διαρθρωτικά μας προβλήματα” και γενικώς, να μας κάνουν ένα …εκσυγχρονισμό τέλος πάντων, γιατί ως γνωστόν είμαστε και κακομαθημένοι τεμπέληδες φοροφυγάδες, στο κάτω κάτω.

Αυτή ήταν η κυρίαρχη προπαγάνδα της εποχής και μεταξύ μας, δεν έλλειψαν οι αφελείς που το πίστεψαν.

Λίγο το ότι μας αρέσουν τα εύκολα συμπεράσματα και οι αφορισμοί, λίγο το μεσογειακό ταμπεραμέντο μας που μας κάνει να ξεχνάμε την ευθυκρισία και την επιστημονική ανάλυσηστο σπίτι, λίγο που έχουμε αυτή τη διαχρονική ελληνική φαντασίωση το να περιμένουμε δηλαδή το μεγάλο …γκουρου – σωτήρα που θα μας σώσει, δεν θέλαμε και πολύ να τα πάρουμε στα σοβαρά αυτά τα πράγματα…

Ποια όμως ήταν η πραγματικότητα;

… ΔΕΙΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ …

Περισσότερα

Ο γερμανικός κυνισμός και η “βοήθεια” των εταίρων

Γράφει ο Νίκος Βούστρος
Δνων Σύμβουλος Αλφαστάρ
Ειδικός επικοινωνίας & τεχνολογίας

Νίκος ΒούστροςΣήμερα στο περιθώριο της συνόδου των G20 ο γερμανός υπουργός οικονομικών κ. Σόϊμπλε προέβη στην ακόλουθη δήλωση:

«Δεν είμαστε εμείς που έχουμε ανάγκη ένα πρόγραμμα. Η Γερμανία δεν έχει ανάγκη ένα πρόγραμμα. Είμαι έτοιμος να δώσω όλη τη βοήθεια που θέλουν, αλλά, αν δεν θέλουν τη βοήθειά μου, πολύ καλά»

Στην παραπάνω λιτά διατυπωμένη με τρείς φράσεις θέση, μπορούμε να δούμε συνοπτικά την όλη γερμανική αντίληψη σχετικά με το πως αντιμετωπίζουν “φίλους” και “εταίρους” όπως η χώρα μας τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή.

Τι μας λέγει λοιπόν εδώ ο αγαπητός “φίλος” & “εταίρος” κ. Σόϊμπλε;

Μας λέγει ουσιαστικά ότι όποιος έχει (οικονομική) ανάγκη δεν έχει δικαιώματα, ουσιαστικά ότι δεν μπορεί να είναι ισότιμος συνομιλητής και ισότιμος εταίρος. Άρα λοιπόν, καταργεί de facto την αρχή της ισότητας των χωρών που είναι μία από τις θεμελιώδεις πολιτικές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετατοπίζει το κέντρο πολιτικής ισχύος της Ε.Ε. στους έχοντες οικονομική ισχύ.

Επίσης μας λέγει ότι στην Ευρώπη που οραματίζεται, η βοήθεια (του) είναι κάτι το προσωπικό και μονομερές, δεν έχει θεσμική υπόσταση και ότι όποιος τη θέλει (τη βοήθεια “του”), θα πρέπει να την πάρει με τους δικούς του και μόνον όρους, τους οποίους έχει το δικαίωμα κάθε φορά μονομερώς να καθορίζει και οι άλλοι έχουν βέβαια το δικαίωμα να σιωπούν. Ενδεχομένως και να τον ευχαριστούν. Αλλά μέχρι εκεί προφανώς είναι τα δικαιώματα που επιθυμεί να μας εγκρίνει ο κ. Σόϊμπλε και όσοι ταυτίζονται με την οπτική του και την πολιτική του.

Και μιας και πολύ αγαπούν οι φίλοι μας γερμανοί τους όρους “βοήθεια” και “διάσωση“, ας δούμε λίγο τι είναι η “βοήθεια”, σύμφωνα φυσικά με τη γερμανική οπτική των πραγμάτων:

Αναφερόμενοι στη “βοήθεια” τους προς την Ελλάδα, εννοούν κυρίως τις πιστώσεις που ενέγραψαν και μετέφεραν προς τη χώρα μας (τους πιστωτές της για την ακρίβεια), στα πλαίσια των μηχανισμών EFSF (European Financial Stability Facility), ESM (European Stability Mechanism), αλλά και διμερών συμφωνιών, συνολικού ύψους περί τα 56 δισ. Ευρώ.

ΤΙ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΟΜΩΣ:

  • Ότι τα κεφάλαια αυτά, ΔΕΝ είναι ΔΩΡΟ, αλλά ΔΑΝΕΙΟ με επαχθείς μάλιστα όρους, το οποίο επιστρέφεται κανονικά και με τόκο. Δεν πρόκειται ασφαλώς για βοήθεια όπως την αποκαλούν, αλλά για μια πολύ πετυχημένη (για εκείνους) ΕΠΕΝΔΥΣΗ και ένα ακόμα δυσβάσταχτο ΧΡΕΟΣ για εμάς. Πολλώ δε μάλλον, όταν οι πιστώσεις αυτές πληρώνουν απευθείας παλαιότερα δάνεια και ποτέ δεν έχουν κυκλοφορήσει μέσα στην πραγματική ελληνική παραγωγική οικονομία.

Ας δούμε όμως εδώ και μια άλλη παράμετρο:

  • Οι γερμανοί ωφελούνται προκλητικά και δευτερευόντως από τη δική μας κρίση. Πως; Πολύ απλά, επειδή και εκείνοι δανείζονται από τις αγορές, ως κράτος, όσο χειροτερεύουν τα πράγματα για εμάς, τόσο περισσότεροι τοποθετούν τα χρήματα τους στα γερμανικά ομόλογα οι διεθνείς επενδυτές και οι αγορές. Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι οι επενδυτές συνωστίζονται για να αγοράσουν γερμανικά ομόλογα (θεωρούνται καταφύγιο ασφάλειας) και μάλιστα καθώς υπάρχει υπερβάλλουσα ζήτηση της προσφοράς, οι γερμανοί εκβιαστικά μηδενίζουν ή καθιστούν αρνητικά τα επιτόκια προς τους δικούς τους δανειστές!!!

GermanBond2YΑς πάρουμε ένα συγκεκριμένο παράδειγμα, στο διπλανό διάγραμμα (δεδομένα από bloomberg 9/2/2015):

Πρόκειται για την ιστορική καμπύλη επιτοκιακής απόδοσης των γερμανικών 2ετών ομολόγων. Σήμερα, για να επενδύσει κάποιος τα μετρητά του στο εν λόγω γερμανικό ομόλογο, αντί να εισπράξει τόκο στη λήξη, θα πληρώσει τόκο 0,20% !!!

Έτσι, η γερμανία λόγω αφενός των χαμηλών επιτοκίων της ΕΚΤ και της αυξημένης αβεβαιότητας και οικονομικής ανασφάλειας για τις επενδύσεις, καταγράφει κέρδη (εξοικονομήσεις ορθότερα) δισεκατομμυρίων Ευρώ, πάνω στη δική μας πλάτη φυσικά, αλλά και των άλλων εθνών του ευρωπαϊκού νότου.

Σύμφωνα με πληροφορίες από ερωτήσεις στο γερμανικό κοινοβούλιο, αυτές οι ωφέλειες εμφανίζονται στο γερμανικό προϋπολογισμό ως “διαφορές επιτοκίων” και κυμαίνονται από 8 – 17 δισ. Ευρώ το ΕΤΟΣ.

Σύμφωνα μάλιστα με έρευνα που δημοσίευσε το London School of Economics, από το 2009 και μετά, λόγω διαφοράς επιτοκίων, το όφελος αυτό για τη Γερμανία φτάνει τα 80 δισ. Ευρώ.

Παρόμοια οφέλη φυσικά υπάρχουν και για τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές χώρες που έχουν συνεισφέρει στο μηχανισμό…

Διόλου άσχημα κέρδη από τη δυστυχία των άλλων, έτσι;

[Παρεμπιπτόντως, αυτός είναι και ο λόγος που όσοι γνωρίζαμε, γελούσαμε όταν ακούγαμε δικούς μας να ζητούν Ευρω-ομόλογα και λοιπές σαχλαμάρες…]

Γι’ όλους τους παραπάνω λόγους λοιπόν, οι “φίλοι” και “εταίροι” γερμανοί, αλλά και οι χώρες δορυφόροι τους, δεν έχουν κανένα δικαίωμα να μας συκοφαντούν και να μας υβρίζουν, να μας αποκαλούν τεμπέληδες και απατεώνες, διότι στην πραγματικότητα, εμείς εργαζόμαστε και εκείνοι (μας) παίρνουν τόκους!

Επίσης, θα τους συνιστούσα να είναι λίγο πιο διαλλακτικοί, διότι αν συμβεί το οποιοδήποτε ευρω-ατύχημα μαζί μας, θα εκτοξευτούν και τα δικά τους επιτόκια και το μόνο που δεν θα τους νοιάζει τότε είναι αυτά που μας δάνεισαν… Οι συνέπειες από τυχόν domino effect θα είναι κυριολεκτικά ανυπολόγιστες για εκείνους και ας κομπορρημονούν σήμερα ότι δεν έχουν καμία ανάγκη…

Περισσότερα

Η κυνική απεικόνιση της κρίσης… through the mirror!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

«Ανήκουμε στους δανειστές μας»! Αυτό είναι το σύνθημα που χαράσσει η πολιτική ηγεσία μας στον καθρέφτη, μέσω του οποίου διακρίνει κανείς την ταυτότητα της σημερινής Ελλάδας. Τα κράτη που ανήκουν στους δανειστές τους, όμως, εμφανίζονται στον καθρέφτη σαν υποθηκευμένα μαγαζιά λιανικής. Όσο κερδίζει ο δανειστής από την υποθήκη το μαγαζί θα παραμείνει ανοιχτό, μετά θα κλείσει και θα εκποιηθεί το περιεχόμενο ή ακόμη θα κατακερματιστεί το ίδιο το μαγαζί ως οντότητα στον πολιτικό χάρτη.

Επιμήκυνση του χρεοστασίου σημαίνει διεύρυνση της υποθήκης και ότι η υποθήκη μπορεί να μεταβιβαστεί σε άλλον δανειστή. Υπάρχει άλλος δανειστής; Υπάρχει, αλλά Ευρώ δεν δίνει. Δραχμές δεν δίνει. Δολάριο δεν δίνει. Ρούβλι δεν δίνει… Και τι δίνει; Αυτό που δίνει ο τοκογλύφος: χρόνο σε Ευρώ μέχρι να του παραδώσεις το μαγαζί! Να το κάνει τι; Ενυπόθηκο δάνειο για την πάρτη του με χαμηλό επιτόκιο. Καί έτσι σώζεται το Ευρώ! Αυτά γίνονται εκεί όπου η ιδιότητα του δανειστή, συγχέεται σκοπίμως και παραμορφωτικώς με την ιδιότητα του εγγυητή.

Περισσότερα

ΑΝΤΑΡΣΥΑ Θεσσαλονίκης: Δελτίο τύπου

Ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ για το τοκογλυφικό επιτόκιο των εντόκων γραμματίων που διέθεσε πρόσφατα ο ΟΔΔΗΧ ώστε να πληρωθεί ομόλογο 3,2 δισ. € στην ΕΚΤ:

«« Νέο τοκογλυφικό δάνειο στις πλάτες του ελληνικού λαού

Παρά την πληθώρα δηλώσεων και διεθνών δημοσιευμάτων των τελευταίων ημερών για επικείμενη χρεοκοπία της Ελλάδας, στα «ψιλά» των ελληνικών ΜΜΕ φαίνεται να πέρασε η είδηση για το εξωφρενικό επιτόκιο ύψους 4,43% με το οποίο ο ΟΔΔΗΧ άντλησε 4,062 δισ. ευρώ μέσω της έκδοσης τρίμηνων εντόκων γραμματίων. Πρόκειται για μία από τις μεγαλύτερες εκδόσεις εντόκων γραμματίων του Δημοσίου που έχουν γίνει τα τελευταία χρόνια, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει την «επιστροφή στις αγορές» ή την αύξηση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας, αφού η δημοπρασία αυτή αποτελεί προσωρινή λύση ανάγκης που δόθηκε με ειδική έγκριση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Ο λόγος παραπάνω από προφανής: καθώς έχει παγώσει η καταβολή των δόσεων της «βοήθειας», έπρεπε να βρεθεί τρόπος ώστε στις 20 Αυγούστου το ελληνικό δημόσιο να εξοφλήσει ομόλογο ύψους 3,2 δισ. ευρώ που κατέχει η ΕΚΤ, ώστε να μη δημιουργηθεί «πιστωτικό γεγονός».

Περισσότερα

Ο φτωχός και ο τραπεζίτης

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, αρχειονόμος

Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια φτωχή οικογένεια. Ο πατέρας δούλευε εργάτης στις οικοδομές και η μητέρα έκανε μεροκάματα στα καπνά ή τα ροδάκινα (όπου έβρισκε) και το χειμώνα καθάριζε σπίτια. Ζούσαν σε ένα μικρό σπιτάκι και είχαν δύο παιδιά που ήταν πολύ καλοί μαθητές και αποτελούσαν την ελπίδα τους για το μέλλον. Το σπιτάκι τους ήταν παλιό αλλά ήταν δικό τους και σε πολύ καλό σημείο, γωνία!

Κάποια στιγμή, εμφανίστηκε στη ζωή τους ο τραπεζίτης. Τους προσέφερε χρήματα για να φτιάξουν το σπιτάκι. Ο πατέρας, φτωχός και αμόρφωτος καθώς ήταν, θεώρησε ότι η ιδέα ήταν καλή. Συνάντησε, μόνος, τον τραπεζίτη ο οποίος του προσέφερε ένα ποσό πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο δικαιούνταν. Του είπε «με αυτά τα λεφτά δε θα φτιάξεις μόνο το σπίτι, αλλά θα κάνεις και δύο διαμερίσματα από κάτω για να τα νοικιάζεις και έτσι να βγάζεις τη δόση του δανείου»!

Περισσότερα

Η αυτοκτονία μιας κοινωνίας

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Ομολογώ ότι μετά τη θεσμοθέτηση της πιο αντικοινωνικής αναδιάρθρωσης δημόσιου χρέους που έχει ίσως υπάρξει στην παγκόσμια ιστορία και την ευρωπαϊκή επισφράγιση της νέας δανειακής σύμβασης της Ελλάδας, παράλληλα με όλα τα θεσμικά συμπαρομαρτούντα του νέου μνημονίου, δεν θα υπάρχει κανείς λόγος να συνεχίσω να ασκώ κριτική ώστε να καταλήγω σε προτάσεις πρακτικής πολιτικής.

Θεωρώ ότι μετά τις τελικές ρυθμίσεις σε ότι αφορά την μορφή της δανειοδότησης της χώρας μας και της μεταρρύθμισης στο πλαίσιο της στρατηγικής εσωτερικής υποτίμησης, η ελληνική κοινωνία αυτοκτονεί. Και σε νεκρούς δεν μιλάς, εκτός αν επαγγέλλεσαι την ανάσταση. Και τούτο για να σε ακούσουν όσοι απέμειναν ζωντανοί στη κοινωνία, το ένα τρίτο περίπου αυτής, και όχι όσοι θα έχουν χάσει κάθε ελπίδα συντεταγμένης ευημερίας. Μόνον που αυτό το ένα τρίτο μάλλον δεν θα έχει ιδιαίτερο λόγο να σε προσέξει.

Περισσότερα

Αυτό θα το διαβάσετε;

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης,
Καθηγητής Οικονομικών – Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το Μνημόνιο, που κάποιοι δεν διάβασαν πριν υπερψηφίσουν, βασιζόταν στην λογική ότι χωρίς τα δάνεια των €110 δις που προέβλεπε:

– (1) το ελληνικό κράτος θα εξαναγκαζόταν σε στάση πληρωμών η οποία θα μας έθετε για τουλάχιστον 10 χρόνια εκτός αγορών
– (2) δεν θα υπήρχαν αρκετοί πόροι για να πληρωθούν μισθοί και συντάξεις
– (3) δεν θα δινόταν χρόνος στην ελληνική οικονομία να ανακάμψει και να παραγάγει τα πρωτογενή πλεονάσματα που θα μας επέτρεπαν να κάνουμε βήματα πίσω από το χείλος της χρεοκοπίας.

Περισσότερα

Ερώτηση Η. Διώτη για Α.Π.Σ. Άρτας

Πτώχευση, μετά τη δανειοδότηση, για τον Αγροτικό Πτηνοτροφικό Συνεταιρισμό Άρτας

Επί ξυρού ακμής βρίσκονται οι εργαζόμενοι του Αγροτικού Πτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Άρτας, καθώς ο Συνεταιρισμός κατάφερε να δανειοδοτηθεί εκμεταλλευόμενος μία τροποποίηση Υπουργικής Απόφασης, για να κάνει όμως σε ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά τη δανειοδότηση, αίτηση υπαγωγής στο άρθρο 99 του Ν. 3588/2007 (όπως τροποποιήθηκε με το άρθρο 12 του Ν. 4013/2011), δηλαδή να ξεκινήσει διαδικασίες πτώχευσης.

Με την ΥΑ Αριθ. 2/20592/0025 (ΦΕΚ 1596Β/6.7.2011), δόθηκε η ευκαιρία, και ορθώς, εξαιτίας της κρίσης ρευστότητας που διέρχεται η ελληνική οικονομία λόγω της τρέχουσας οικονομικής κρίσης, να χορηγηθούν δάνεια σε πτηνοτροφικές επιχειρήσεις – εκμεταλλεύσεις και συνεργαζόμενους πτηνοτρόφους για το έτος 2011, με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου. Στην παράγραφο 1Α, εδάφιο 5, προβλεπόταν ότι «οι επιχειρήσεις που επιθυμούν να υπαχθούν στις ρυθμίσεις της παρούσας πρέπει, μαζί με τη σχετική αίτηση τους, να συνυποβάλλουν υποχρεωτικά […] αιτιολογημένη εισήγηση του πιστωτικού ιδρύματος για τη βιωσιμότητα και την πιστοληπτική ικανότητα της επιχείρησης, βάσει του αιτήματος της για ένταξη στις διατάξεις της παρούσας».

Περισσότερα

Σύνοδος Κορυφής: Ποιος σώθηκε άραγε;

Γράφει ο paratiritis
facebook.com/paratiritisa

Μετά τις χθεσινές και σημερινές θριαμβολογίες των κυβερνητικών, οι οποίοι πάλι “μας έσωσαν, κατόπιν ενεργειών τους” βεβαίως βεβαίως (αδιόρθωτοι πολιτικάντηδες!), και επειδή φίλοι ρωτούν τη γνώμη μου [μέσω facebook κ.α.] για τη χθεσινή Ευρωπαϊκή Συμφωνία στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, σκέφθηκα να κάνω μία ψύχραιμη και αντικειμενική αποτίμηση των γεγονότων. Τι έγινε λοιπόν χθες; Πέρα από το καθαρά πολιτικό επίπεδο, το οποίο μικρό ενδιαφέρον έχει για την καθημερινή μας ζωή, υπάρχει το οικονομικό επίπεδο, στο οποίο φαίνεται ότι συμβαίνουν τα εξής:

  • Εξασφαλίζονται πλέον για τα καλά οι πιστωτές, σε βάρος φυσικά των ελληνικών συμφερόντων
  • Επιβάλλεται ακόμα πιο ασφυκτικός έλεγχος από Βρυξέλλες και Δ.Ν.Τ.
  • Η ελληνική κοινωνία οδηγείται ακόμα πιο γρήγορα στη φτωχοποίηση
  • Η ύφεση βαθαίνει ακόμα πιο γρήγορα
  • Μέσω της νέας επιμήκυνσης οι συνολικές καταβολές για τόκους αυξάνονται κατακόρυφα
  • Δεν αλλάζει τίποτα στα επαχθέστατα μέτρα του “μεσοπρόθεσμου”

Και επειδή καλό είναι καμιά φορά να σκεφτόμαστε λίγο “μπακάλικα”, ας κάνουμε γρήγορα – γρήγορα ταμείο:

  • 340 Δις χρωστούσαμε από τα παλιά δημόσια χρέη, τα προ μνημονίου
  • +συν 110 από το μνημόνιο +συν 109 από τη νέα “σωτηρία”
  • -μείον 27 που φαίνεται ότι μας αφαιρούν
  • ΣΥΝΟΛΟ: 532 δις θα χρωστάμε μετά τη νέα “σωτηρία” μας

Τώρα, πως γίνεται να μας χαρίζουν 27, να μας φορτώνουν άλλα 109 πάνω στα παλιά και εμείς να “σωζόμαστε”, αυτό όποιος μου το εξηγήσει κερδίζει δώρο – έκπληξη! Αν μάλιστα αυτό συνδυαστεί και με το ότι θα πληρώνουμε τόκους για περισσότερα χρόνια, τότε καταλαβαίνει κανείς καλά το ποιός σώθηκε χτες!

Και για να μη τρέφουμε αυταπάτες, όταν έχουμε ένα τόσο μεγάλο πρόβλημα χρέους και ελλειμμάτων (το οποία το αυξάνουν), είναι τουλάχιστον ανόητο να νομίζουμε ότι χρεώνοντας εαυτούς περισσότερο …σωζόμαστε! Οι μόνοι που σώζονται και πάλι, είναι οι δανειστές αλλά και οι κυβερνώντες οι οποίοι θα μπορούν να γίνουν πιστευτοί για λίγο ακόμα (τουλάχιστον από τους αδαείς περί τα οικονομικά).

Κατόπιν όλων αυτών, ένα μπορεί να πει κανείς με σιγουριά: Χτες σφίξαμε ακόμα περισσότερο τη θηλιά στο λαιμό μας…

Περισσότερα

Πρόγραμμα «Εξοικονόμηση κατ’οίκον»

Αιτήσεις για ένταξη στο Πρόγραμμα «Εξοικονόμηση κατ’οίκον» μπορούν να υποβάλλουν από σήμερα, 1 Φεβρουαρίου, μέχρι και τις 31 Μαρτίου οι ενδιαφερόμενοι που θέλουν να εξασφαλίσουν επιδοτήσεις, άτοκα και χαμηλότοκα δάνεια για βελτίωση της ενεργειακής απόδοσης των κατοικιών τους. Οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλλουν αιτήσεις στις τράπεζες.

Στο πρόγραμμα μπορούν να ενταχθούν:

  • Κατοικίες που χρησιμοποιούνται ως κύριες ή πρώτες δευτερεύουσες κατοικίες.
  • Βρίσκονται σε περιοχή με τιμή ζώνης έως 1.750 Ευρώ ανά τετραγωνικό.
  • Χτίστηκαν με οικοδομική άδεια που εκδόθηκε πριν την 31η Δεκεμβρίου 1979.
  • Κατοικίες, οι οποίες έχουν ελεγχθεί και έχουν καταταχθεί με βάση το Πιστοποιητικό Ενεργειακής Απόδοσης, σε κατηγορία ίση ή χαμηλότερη της Δ.

Μία πρόσθετη προϋπόθεση για τα διαμερίσματα είναι να έχουν αυτονομία θέρμανσης. Επίσης, ο μέγιστος επιλέξιμος προϋπολογισμός είναι τα 15.000 Ευρώ ανά ιδιοκτησία, ενώ το υπουργείο Περιβάλλοντος έχει δημιουργήσει ειδική ιστοσελίδα με πληροφοριακό υλικό για το πρόγραμμα στη διεύθυνση http://exoikonomisi.ypeka.gr και στο τηλέφωνο 210.9797400.

Περισσότερα

Στα γρήγορα και… πιπεράτα -10-

Του καθηγητή ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΙΠΕΡΟΠΟΥΛΟΥ

Δεν γνωρίζω εάν υπήρξε πρόθεση ή ήταν «τυχαίο» το γεγονός ότι η κυκλοφορία του πρώτου «αισθησιακού» (αλλού θα έλεγαν… πορνό) DVD της κ. Τζούλιας Αλεξανδράτου συνέπεσε με τις πρώτες «οδυνηρές» παρεμβάσεις της τρόικα μεταξύ των οποίων τις αποφάσεις με τις οποίες, μεταξύ άλλων, μειώθηκαν οι συντάξεις και οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων!

Τώρα που κυκλοφορεί το 2ο DVD της ίδιας «πρωταγωνίστριας» και ήδη ακούγεται διαφημιστικά ότι είναι πολύ πιο «βίαιο και αισθησιακό από το πρώτο με έγχρωμους συμπρωταγωνιστές» να υποθέσουμε εντελώς συμπτωματικά ότι μας έρχονται πιο… «βίαια» μέτρα της τρόικα και πιθανόν μεταξύ τους, το ΕΝΙΑΙΟ μισθολόγιο, απολύσεις όσων δεν αποδέχονται μετατάξεις από τις ΔΕΚΟ, μειώσεις μισθών στον ιδιωτικό τομέα και καθιέρωση του 67ου έτους για συνταξιοδότηση;

Περισσότερα

Ένα εύλογο ερώτημα στον ΓΑΠ …

Γράφει ο UDEMAND

Γιατί ο κ. Παπανδρέου δεν ζήτησε ένα μεγάλο δάνειο, ας πούμε 50 δις, αμέσως μετά την νίκη του στις εκλογές όταν τα spreads ήσαν στις διακόσιες μονάδες και το επιτόκιο χαμηλό ? Δεν ήταν λογικό για έναν ηγέτη που νοιάζεται για τον λαό του να μην δημοσιοποιήσει τα κακά νέα για τη διαφθορά στην Ελλάδα και τις διάφορες κομπίνες των κυβερνήσεων ώστε να μην προκαλέσει ο ίδιος την καταστροφή ? Γιατί τόση σπουδή να καταγγείλει στη διεθνή κοινωνία τη διαφθορά του πολιτικό-οικονομικού συστήματος της Ελλάδας ? ενώ συγχρόνως επέτρεπε την εκμετάλλευση και την καταλήστευση της οικονομίας από τους σορτάκηδες με την σύμπραξη της Τράπεζας της Ελλάδος, ανεβάζοντας τελικά τα spreads από τις διακόσιες μονάδες στις 1000 !

Πρώτα δανείζεσαι με καλούς ορους και μετά προσπαθείς να βάλεις τάξη στα δημοσιονομικά σου προβλήματα, χωρίς φανφάρες και με μόνο οδηγό τη σύνεση. Γιατί θέλησε να τρομάξει τον ελληνικό λαό ρίχνοντας όλα τα βάρη επάνω του με μια τρομακτική προπαγάνδα που εξαπέλυσε -με τα παπαγαλάκια του- που θα την ζήλευε ακόμα και ο Γκέμπελς?

Η λογική εξήγηση είναι ότι είχε την πρόθεση ή την εντολή να κάνει ακριβώς αυτό που έκανε σαν να ήθελε να τιμωρήσει τους Έλληνες γι’ αυτή την κατάσταση που κατεξοχήν δημιούργησαν ο πατέρας του, ο Σημιτης και ο ίδιος. Θα μπορούσε ωραιότατα να βάλει μια τάξη στα οικονομικά αφού πρώτα είχε εξασφαλίσει ένα μεγάλο ποσό με χαμηλό επιτόκιο ώστε να έχει ένα καλό διαπραγματευτικό χαρτί αργότερα και κατόπιν να φέρει στην δημοσιότητα τις δυσκολίες της χώρας. Αλλά και αυτό με μέτρο, όχι με τις κραυγές που το έκανε. Πολλές άλλες χώρες έχουν το ίδιο πρόβλημα αλλά καμιά δεν κατηγορήθηκε από τον ίδιο της τον πρωθυπουργό για διαφθορά και ανικανότητα να εξοφλήσουν το χρέος τους.

Τι να έκαναν οι δανειστές μας όταν έμαθαν τα νέα ? δεν θα ανέβαζαν συνεχώς τα επιτόκια? Και δεν θα απαιτούσαν να πάρουν τώρα, από μια αιμορραγούσα Ελλάδα, όποια προίκα της άφησε ο καλός Θεούλης και κάποιοι γενναίοι πραγματικοί Έλληνες? Γιατί δεν έκανε την μόνη σωστή κίνηση? είναι ένα μεγάλο ερώτημα που πλανιέται στη σκέψη όλων των Ελλήνων αυτή την ώρα που αποκαλύπτεται όλο και περισσότερο, σε όλο της το μεγαλείο, το ελεεινό σχέδιο της οικονομικής απογύμνωσης μιας Ελλάδας που σπαράζει κάτω από τα τρωκτικά της διεθνούς τοκογλυφίας.

Δεν ξέρουμε πως μπορούμε να το ονομάσουμε αυτό ? προδοσία ? ανικανότητα ? η υποκριτική ειλικρίνεια ? Οι Γερμανοί τον ..τίμησαν γιατί ….βρήκε τρόπο να δανειστεί με υπέρογκα επιτόκια για να μπορέσει να τους δώσει πίσω μερικά από τσ δανεικά, χρεώνοντας για πάντα την Ελλάδα. Αυτό κι αν είναι γκεμπελικό!

Και οι “φανφάρες” ότι όλα πάνε καλά συνεχίζονται και θα συνεχίζονται μέχρι να πέσει αναίσθητη κάτω από τα χτυπήματα των τοκογλύφων ολόκληρη η Ελλάδα, και τότε -σύντομα νομίζουμε – θα κάνει εκλογές για να τις χάσει, -μιας και θα έχει ολοκληρώσει την αποστολή του- και θα φύγει νύχτα πιστεύοντας ότι θα πάρει τις θέσεις στην διεθνή σκηνή που του έταξαν. Όταν ξυπνήσει και δει την αλήθεια, τι έκανε και τι του κάνανε, θα χλωμιάσει από την εξαπάτηση. Θα μας απαντήσετε άραγε κ. Παπανδρέου στο μεγάλο αυτό ερώτημα ?

Περισσότερα

Η αναδιάρθρωση του Ελληνικού Χρέους

Του Χρήστου Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγου – Οικονομολόγου
Πρόεδρου ΤΔ Πύργου – Κόνιτσας

«Οι παρακάτω «αράδες» αγαπητέ συμπολίτη, γράφτηκαν σε απλή γλώσσα, (αυτή που μιλάμε και καταλαβαινόμαστε) χωρίς νούμερα, χωρίς αριθμούς & όρους δυσνόητους, γιατί ο σκοπός του κειμένου  δεν είναι  να «κατευθύνει, να περιγράψει, η  να κάνει εντύπωση», ούτε να φοβίσει και να παραπληροφορήσει αλλά όσο γίνεται πιο απλά να ενημερώσει και να πληροφορήσει, για ένα καθαρά οικονομικό θέμα  καθότι και η επιστημονική  πληροφορία σήμερα δέχεται ένα  ανελέητο «πλιατσικολόγημα…».

Η αναδιάρθρωση του εξωπραγματικού ελληνικού χρέους φαντάζει ίσως εύκολη υπόθεση μπροστά στην αναδιάρθρωση της πολιτικής νοοτροπίας, κι ενώ η πρώτη φαίνεται ως να μην μπορεί  πια να αποφευχθεί, η δεύτερη θα ήταν ευτύχημα να είχε ήδη δρομολογηθεί.

Ο στόχος της αναφοράς είναι σαφής και συγκεκριμένος (το κείμενο ευχάριστα να διαβαστεί και με άνεση να γίνει κατανοητό ), εντελώς δε διαφοροποιημένος από πολλές παρόμοιες με τίτλους εξεζητημένους και κείμενα τα οποία δυστυχώς και στα  οικονομικά θέματα οι αντιγραφές αποτελούν πεπατημένη, με αποτέλεσμα αφενός μεν το νοηματικό χάσμα μεταξύ τίτλου-κειμένου, αφετέρου την απέχθεια του αναγνώστη για παρεμβάσεις  οι οποίες για διάφορους λόγους δεν «φιλτράρονται» δεόντως.

Η αναδιάρθρωση του χρέους μας είναι μια «οικονομική διαδικασία» και σημαίνει πρωτίστως ότι θα επιστρέψουμε μεν τα δανεικά , όχι όμως σε αυτόν τον χρόνο που είχε συμφωνηθεί αλλά(ενδεχομένως) στον διπλάσιο, και συζητά κάποιος βέβαια για αναδιάρθρωση όταν αδυνατεί να τα επιστρέψει στον χρόνο που συμφώνησε.

Για την «διάσωση της οικονομίας μας» μέχρι σήμερα προβλέφτηκαν όχι οικονομικές διεργασίες (αμιγώς), αλλά πρωτίστως πολιτικές, οι οποίες ως στόχο είχαν και έχουν την εξασφάλιση των δανείων μας.

Δεν χρειάζονται επιστημονικές ορολογίες και ατέλειωτα νούμερα να πούμε και να περιγράψουμε κάτι απλό η με απλά λόγια, ούτε να δημιουργούμε φοβίες ανυπόστατες σε μερίδα του κόσμου για το τι θα συμβεί στην χώρα αν επιλεγεί ως διαδικασία, η αν εξ ανάγκης οδηγηθούμε στην αναδιάρθρωση του χρέους.

Από οικονομικής αυστηρά πλευράς θα ήταν αποτελεσματικότερη η προσπάθεια ανάταξης της ελληνικής οικονομίας, αν είχε επιλεγεί ως εργαλείο της το μέσον που η οικονομική θεωρία χαρακτηρίζει ως  αναδιάρθρωση.

Αναδιάρθρωση λοιπόν (με σχηματικό λόγο) σημαίνει ότι αντί η οφειλόμενη τόκο χρεολυτική δόση του Δανείου  να είναι όσο εξ αρχής είχε ορισθεί, συμφωνείται εξ ανάγκης να είναι μικρότερη αφού θα επιμηκυνθεί ο χρόνος καταβολής της και η διαφορά εννοείται ότι  θα κατευθυνθεί για να δώσει ώθηση σε νέα παραγωγή, σε νέες δημόσιες δαπάνες και έργα ,σε τόνωση της αγοράς με χρήμα και νέες επιχειρήσεις, και εν κατακλείδι σε μείωση της  ανεργίας, περισσότερους φόρους αλλά από μεγαλύτερα και νέα εισοδήματα.

Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι από την εθνική μας προσπάθεια, από το εθνικό μας δηλ. προιόν, περισσεύει ένα μέρος και δεν κατευθύνεται όλο σε εξόφληση δανεικών, αλλά θα τοποθετηθεί στην ανατροφοδότηση της αγοράς, και ο εν «υπνώσει» σήμερα νέος αναπτυξιακός θα δύναται με μεγαλύτερη δυναμική να λειτουργήσει αλλά κα να ξεμπλοκάρει νεκρά ιδιωτικά κεφάλαια.

Δεν υπάρχει οικονομικό μοντέλο, και οικονομική θεωρία που να υποστηρίζει, την σημερινή προσπάθεια της διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, και τούτο λέγεται με επιστημονική αρτιότητα καθότι η διάσωση έχει νόημα ως έννοια όταν προσβλέπει στην ανάπτυξη, εν τούτοις τα μέτρα της ελληνικής διάσωσης ως στόχο έχουν την επιστροφή κυρίως των δανεικών με όποιο κόστος, και με οποιαδήποτε εξέλιξη-αυτή είναι η πραγματικότητα.

Σημαντικότερα θα ήταν τα θετικά αποτελέσματα για την χώρα πλην των θεμάτων των τραπεζών(Ελληνικών και ξένων) οι οποίες είναι βέβαιο ότι θα υποστούν ένα κάποιο κλονισμό καθότι είναι οι φορείς που δάνεισαν το ελληνικό δημόσιο έναντι τίτλων που σήμερα δυστυχώς φαίνεται να έχουν χάσει κομμάτι της αξιοπιστίας των και της αξίας των. Αναδιάρθρωση σημαίνει ότι οι τράπεζες θα μπουν σε μια φάση ανασυγκρότησης.

Πολλές φορές οι τράπεζες μετείχαν-όπως και τώρα επιδερμικά συμμετέχουν-σε αυτή την προβληματική  κατάσταση για την διάσωση της οικονομίας, πολύ περισσότερες φορές όμως συμμετείχαν σε σχέδια διάσωσης της δικής των και μόνο υπόστασης με αδιανόητα οφέλη.

Ως πολίτης θεωρώ ότι αυτή την φορά θα πρέπει και οι τράπεζες να τοποθετηθούν εθνικά και όχι μόνο οικονομικά, οι χορηγίες και τα συναφή δεν φτάνουν για να δικαιολογήσουν την ισχυρή των πράγματι θέση στο ανίσχυρο οικονομικό ελληνικό τοπίο.

Σε αυτή την χρονικά πολύ δύσκολη στιγμή, φαίνεται να είναι μονόδρομος η αναδιάρθρωση του ελληνικού δημόσιου χρέους ακόμη και με κόστος την όποια ζημία των τραπεζών, ακόμη και με κόστος το κλείσιμο η την συγχώνευση κάποιων, οι οποίες επιβίωναν επί χρόνια ολόκληρα χάρη σε  αυτούς τους τίτλους οι οποίοι  όμως με την αναδιάρθρωση μοιραία θα υποτιμηθούν, είναι όμως οικονομικά προβλέψιμο ότι με αυτήν την διαδικασία η οικονομία εξέρχεται της ύφεσης και μπαίνει σε αυτήν της ανάπτυξης. Αναδιάρθρωση του Εθνικού χρέους όμως σημαίνει και αναδιάρθρωση πολιτικής νοοτροπίας.

Τούτο σημαίνει προσπάθεια εκ βάθρων για αποτελεσματικότερη διοίκηση στα πλαίσια πάντοτε της Σύγχρονης Δημοκρατίας, και απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή γιατί οι συνθήκες που βιώνουμε σήμερα δημιουργούν την υποψία ψαλιδίσματος της λαϊκής κυριαρχίας.

Δεν πρέπει λοιπόν η αναδιάρθρωση του ανείπωτου χρέους να φαντάζει ως η ύστατη προσπάθεια μιας πορείας διάσωση, καθότι είναι μια διαδικασία που επιτρέπει και την αξιοπιστία μας να διατηρήσουμε ως χώρα ,αλλά και την ανάπτυξή μας να μην παραπέμψουμε στις καλένδες… Περαιτέρω καταστροφική θα είναι μια συνεχής αφαίμαξη της αγοράς επί δικαίων και αδίκων.

Σαφώς και δεν είναι η ενδεδειγμένη λύση για μια οικονομία, μόνο που όταν η οικονομία αυτή τείνει στην πλήρη χρεοκοπία,  φαντάζει αδιανόητο το οικονομικό επιτελείο  να συνεχίζει να κρατά την χώρα στην μη αναστρέψιμη κατάσταση από την  ύφεση  καθότι η ύφεση ξεμπλοκάρει μόνο με αύξηση των δημοσίων επενδύσεων με νέα δάνεια με μείωση της ανεργίας με νέα παραγωγή.

Η οικονομική μου θέση είναι ότι η αναδιάρθρωση είναι η πλέον ενδεδειγμένη λύση της ελληνικής οικονομικής προβληματικής, η πεποίθησή μου είναι ότι απλώς καθυστερεί  ακόμη για άλλους λόγους.

Όσο θα συνεχίζεται ένα παιχνίδι αριθμών και αριθμό δεικτών που κάποιοι βελτιώνονται πρόσκαιρα αλλά κάποιοι επιβαρύνονται μακροπρόθεσμα, θα μεγιστοποιούμε  το πράγματι πολύ δύσκολο εγχείρημα της ανάταξης της ελληνικής οικονομίας.

Το ουσιαστικότερο μέσο σήμερα κατά την άποψή μου για την ανάταξη της οικονομίας μας  αποτελεί η αναδιάρθρωση του χρέους μας, το οποίο προκλήθηκε και δημιουργήθηκε, από συμπεριφορές οι οποίες είναι γνωστές, σε κάθε περίπτωση όμως αν δεν επιχειρηθεί με σύγχρονο τρόπο και εκ βάθρων ανάταξη και της πολιτικής συμπεριφοράς, οι εξελίξεις θα είναι απρόβλεπτες.

Περισσότερα