Οι ηττημένοι στην Ελλάδα, επιζητούν να παραμείνουν νικητές με ξένο δάκτυλο…

Επισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΚάτι πολιτικώς αισχρό και ελεεινό συμβαίνει στην Ελλάδα, το οποίο έρχεται εμμέσως να αμφισβητήσει το πολύ πρόσφατο εκλογικό αποτέλεσμα, από εκείνους μάλιστα που εμφανίζονται να ασπάζονται τους θεσμούς της αστικής δημοκρατίας!

Στην Ελλάδα πριν από λίγες μόλις ημέρες διεξήχθησαν γενικές εκλογές, στις οποίες ηττήθηκαν οι νεοφιλελεύθεροι από δεξιά και αριστερά του κέντρου. Ηττήθηκε η νεοφιλελεύθερη μεταρρύθμιση. Ηττήθηκε ο ολοκληρωτικός καπιταλισμός… τι δεν κατάλαβες;

Δεν ηττήθηκε απλώς ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, η ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ! Ούτε ηττήθηκαν κάποιοι «μνημονιακοί» από κάποιους «αντιμνημονιακούς»! Ηττήθηκε μια ιδεολογικοπολιτική προσέγγιση και μια συγκεκριμένη κουλτούρα. Ηττήθηκαν όσοι τοποθετούν την οικονομική ελευθερία πάνω από τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, τα οποία κατακτήθηκαν με αγώνες και αίμα κατά τη νεωτερικότητα. Ηττήθηκαν οι εχθροί των εργαζομένων και φίλοι της μεσαιωνικού χαρακτήρα «εργασίας»! Ηττήθηκαν οι εχθροί της κοινωνικότητας, υπέρ μιας αμέσως ή εμμέσως επιδοτούμενης από το δημόσιο ατομικής/ιδιωτικής επιχειρηματικότητας! Ηττηθήκαν οι αλητήριοι του «όλοι μαζί τα φάγαμε»! Ηττήθηκε η διαπλοκή.

Περισσότερα

Το δράμα της πολιτικής κρίσης στην Ελλάδα και η τραγωδία της δημοκρατίας

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι «πραίτορες» ήταν διαβρωμένοι από τον νεοναζισμό. Το ξέραμε! Η δικαιοσύνη από τον πολιτικαντισμό και την πελατειακή κομματοκρατία, όπως και από την διαπλοκή. Και αυτό ήταν γνωστό. Ο εθνικισμός, στον βαθμό που δεν πολιτικοποιείται με αστικούς όρους, δεν μετουσιώνεται δηλαδή σε δημοκρατικό και φιλελεύθερο αίτημα για χειραφέτηση ενός λαού με στόχο την θεμελίωση μιας νομιμότητας που θα υπερασπίζεται αυστηρά την ισότητα και την ελευθερία, τον κοινοβουλευτικό πλουραλισμό, την διαφάνεια, τον απολογισμό, την συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις, την αναλογικότητα στην αντιπροσώπευση, τα ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα μαζί με το δικαίωμα των εργαζομένων για αυτοδιοίκηση, καταλήγει να ενισχύει ιδεολογικά τον φασισμό και να γίνεται καλή βάση και άριστη τροφή για την άνοδο του νεοναζισμού… Και έτσι η ΧΑ μπόρεσε και μεταμφιέστηκε από εγκληματική συμμορία σε κοινοβουλευτικό κόμμα.

Κάποιοι φίλοι αριστεροί, «διαμαρτυρόσαστε»: «Τι είδους δημοκρατικός φετιχισμός είναι αυτός που σε βασανίζει με το αστικό φαινόμενο και με την επεξεργασία θεσμών αριστερής αντιμετώπισης του παραδόξου ισόρροπης, παράλληλης ανάπτυξης της ισότητας με την ελευθερία; Είναι λαϊκή λύση η αριστερή μεταρρύθμιση υπό τις σημερινές συνθήκες στην Ελλάδα; Υπάρχει πιο έντιμη επιλογή από την λαϊκή επανάσταση; Με την «Keynes-Beveridge» μορφή διευθέτησης της κοινωνικοοικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, που υπερασπίζεσαι, στο πλαίσιο ενός εθνικού σχεδίου δημοκρατικής (πλουραλιστικής-κοσμοπολιτικής) και παραγωγικής ανασυγκρότησης, λύνεις το ζήτημα της υπεραξίας, της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, ή έστω κάποια από τα προβλήματα που προκύπτουν στην κοινωνία ως αποτέλεσμα της κυκλικής κίνησης του κεφαλαίου ή της διαδικασίας συσσώρευσης στον καπιταλισμό, μακροχρονίως; Μήπως τελικά το μοντέλο που υπερασπίζεσαι ενισχύει, αντί να αποδυναμώνει τον καπιταλισμό στην σημερινή Ελλάδα και στην ΕΕ, αντί να τον υπονομεύει και να εκμεταλλεύεται την κρίση για την παραγωγή ταξικής συνείδησης και ενός κινήματος για την λαϊκή εξουσία, το κράτος του λαού και όχι των ελίτ και των εκμεταλλευτών του λαού»;

Περισσότερα

Ας πάψει η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής!

Σημειώνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑπόλυτα συμφωνώ με τον καθηγητή του Συνταγματικού Δικαίου Νίκο Αλιβιζάτο, ως προς το ότι «το ισχύον Σύνταγμα αποκλείει το ενδεχόμενο να απαγορευθεί πολιτικό κόμμα, ακόμη με ειδικό νόμο (παρόμοιο π.χ. με τον διαβόητο α.ν. 509/1947) [και επίσης πως] «η απαγόρευση της Χρυσής Αυγής με νόμο θα ήταν αλυσιτελής. Διότι οι βουλευτές της, ελλείψει ειδικής συνταγματικής διάταξης για την αυτοδίκαιη έκπτωσή τους (αντίστοιχης με το άρθρο 58 παρ. 6 των Συνταγμάτων της δικτατορίας), δεν θα έχαναν τη βουλευτική τους ιδιότητα. Τούτο σημαίνει ότι θα μπορούσαν να συνεχίσουν το «θεάρεστο» έργο τους και να κατέλθουν στις επόμενες εκλογές με άλλο όνομα, χωρίς καν να χρειαστεί να χρίσουν υποψηφίους τις γυναίκες ή τα παιδιά τους (όπως συνέβη προ ετών στην Τουρκία) [από Καθημερινή].

Ας πάψει, λοιπόν, η σπέκουλα περί απαγόρευσης της Χρυσής Αυγής, που έρχεται ουσιαστικά να διασκεδάσει την ανοχή, αν όχι έμμεση υποστήριξη από την κυβέρνηση και άλλα όργανα του κράτους, των νεοναζιστικών στάσεων – ακόμη και συμπεριφορών σε κάποιες περιπτώσεις – και ας επικεντρωθούμε στον αποκλεισμό του νεοναζισμού στη βάση, στο επίπεδο της καθημερινής ζωής.

Περισσότερα

Η δημοκρατία είναι μέσο για να ξεπερνάς κρίσεις…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΈνα απολύτως απομυθοποιητικό άρθρο

Στα σχολεία από τα οποία πέρασα διδάχτηκα γιατί και πώς η αστική δημοκρατία γίνεται μηχανισμός ευημερίας και ειρήνης. Πώς οργανώνεις θεσμούς, τεχνολογία, εθνική οικονομία, πολίτευμα, πολιτική διαδικασία, διοίκηση, διεθνείς συμπεριφορές με έναν (δημοκρατικοφανή) τρόπο, ώστε αυτά να υπηρετήσουν από κοινού τον κατευνασμό συλλογικών παθών, μέσω κάποιας ιδεολογίας και πρακτικής παραγωγής συναίνεσης.

Έτσι, από αυτά τα σχολεία που κυριαρχούν σήμερα στον ευημερούντα κόσμο και στην δόμηση εκσυγχρονιστικών πολιτικών αφηγήσεων (προοδευτικών αφηγήσεων) παρήχθησαν ουσιαστικά τεχνικοί της μεταπολιτικής εξουσίας, οι οποίοι ανέλαβαν τον ρόλο των παραγωγών μιας (μεταπολιτικής) ειρήνης και δημοκρατίας στον κόσμο. Οι περισσότεροι μάλιστα από αυτούς (εμάς) είδαν τον Εαυτό τους σαν πυροσβέστη των παθών που προκαλούνται από την λειτουργία της παγκοσμιοποιημένης αγοράς και τον σύγχρονο διεθνή ανταγωνισμό. Μέγα σφάλμα! Δραματική απάτη και αυταπάτη!

Περισσότερα

Η Ελλάδα αλλάζει… μάσκες!

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΔραματικές αλλαγές πραγματοποιούνται στις μέρες μας στην Ελλάδα και θα πρέπει να είναι «μικρόψυχος», αν όχι τυφλός, όποιος δεν τις διαπιστώνει! Οι κοινωνικές αξίες πέφτουν, οι οικονομικές συμπιέζονται απορρυθμιστικά για την αγορά και τα νοικοκυριά, αλλά οι πελατειακές, κομματικές, παραδοσιακά νομενκλατουρικές, καθώς και η υπεραξία της διαπλοκής, ανορθώνονται στο «χρηματιστήριο» της Νέας Αλλαγής του μεταλλαγμένου από την τρόικα παλαιοκομματισμού.

Η Ελλάδα πράγματι αλλάζει μάσκες, οπισθοδρομώντας δραματικά ως ηθικό φαινόμενο της αστικής δημοκρατίας. Οι θεσμοί μασκαρεύονται τον εκσυγχρονισμό, ενώ βυθίζονται στον πλέον χυδαίο αναχρονισμό. Η επίκληση της ανάγκης θεσμικο-οικονομικού εκσυγχρονισμού συνοδεύεται από την τραγική οπισθοδρόμηση της πολιτικής αφήγησης, που έρχεται να συναντήσει το 2013, εκείνη της δεκαετίας του 1950! Οι τεχνοκράτες αναδεικνύονται καθημερινά σε πλέον θρασείς παλαιοκομματικούς, ενώ οι παλαιοκομματικοί παίζουν τον ρόλο του ουδέτερου τεχνοκράτη, που δήθεν υποστηρίζει ορθολογικά την σωτηρία της πατρίδας, αυτοεξευτελιζόμενοι – κάψτε το βιντεοσκοπημένο παρελθόν σας για να σωθείτε!

Η ιστορία της κατάρρευσης των μασκών στην Ελλάδα καταγράφεται τηλεοπτικώς… η απόλυτη κοινωνική μάσκα θα μπορούσε να γελοιοποιήσει το κάθε πρόσωπο που κρύβεται πίσω από την μάσκα του τεχνοκράτη, του πατριώτη πολιτικού, του δημοσιογράφου, του προϊόντος του lifestyle. H TV, δηλαδή, με τις τηλεπολιτικές της θα μπορούσε να ξεμασκαρέψει το σύμπαν στην χώρα μας, δίχως να «κιτρινίσει» μάλιστα κανέναν, μόνον αν επιθυμούσε να αυτο-ακυρωθεί η ίδια ως μηχανισμός συντήρησης αυτών που δεν μπορούν πλέον αντικειμενικά να συντηρηθούν από τα μέσα που μέχρι τώρα χειρίζονταν ή/ και κατείχαν!

Ζήτω οι αυτόχειρες Σατιριστές! Ζητούνται αυτόχειρες Σατιριστές με καλή γνώση εθνικής οικονομίας, πολιτικής ιστορίας και θεσμών για να τους παραδοθεί η εξουσία των ΜΜΕ για ένα τετράμηνο! Δώστε τους εξωφρενικά υψηλές αμοιβές, χρυσώστε τους! Όσο χρήμα και να πάρουν από τον ελληνικό λαό, λίγο θα είναι για να ανταμείψει την προσφορά τους. Ας αναλάβουν οι ανυστερόβουλοι μη διαπλεκόμενοι Σατιριστές την εξουσία για ένα μεσοδιάστημα, μέχρις ότου αποκατασταθεί η αξία των μασκών!

Δεν βλέπετε που μέχρι και οι μάσκες πλέον έχασαν την αξία τους, εκθέτοντας το πρόσωπο που κρύβεται πίσω από αυτές; Η τρόικα οδήγησε στην αντικειμενική υποτίμηση της μάσκας στην Ελλάδα. Λάθος επένδυση κάνεις αυτή την φορά πονηρέ πολιτικάντη, τεχνοκράτη μπερμπάντη, «τραπεζίτη», αχυράνθρωπε δημοσιογράφε! Οι αυτοματισμοί των μασκαρεμένων opinion και decision makers καταρρέουν, αλλά οι ίδιοι φαίνεται να είναι αδύνατον να το αντιληφθούν. Δεν μπορούν να το πιστέψουν και νομίζουν πως αλλάζοντας μάσκες σαν τα πουκάμισα θα καταφέρουν να παραπλανήσουν το κοινό τους, το θεωρούμενο κοινωνικό τους κεφάλαιο. Αναδιάρθρωση και στο κοινωνικό κεφάλαιο γίνεται αυτή την περίοδο, που θα μπορούσε να επιταχυνθεί με την επικράτηση Σατιριστών στον πολιτικό αντίποδα, όμως, των Λαζόπουλων. Κάποιων εντελώς διαφορετικών Σατιριστών από εκείνους που ανέδειξε ο συγχρονισμός της διαπλοκής. Κάποιων Σατιριστών που θα αυτοκαταστρέφονταν ως ρόλοι, εκθέτοντας την σχέση προσώπου – μάσκας στο πανελλήνιο.

Έτσι η νέα μεταπολίτευση θα αποκτούσε αυθεντικότητα, δίνοντας ξανά αξία στις ιδεολογικοπολιτικές μάσκες και στα νέα κομματικά και θεσμικά μασκαρέματα. Εκεί όπου καταρρέει η αξία των μασκών αυτών που επιδρούν καθοριστικά στην ζωή ενός λαού, απαιτείται ένα τελειωτικό «ξεμασκάρεμα» από έντιμους αλτρουιστές Σατιριστές για να επιταχυνθεί η διαδικασία μετάβασης σε ένα άλλο καθεστώς «μασκαρέματος».

Δυστυχώς η Ελλάδα αλλάζει δίχως να αλλάζουν οι μασκαράδες που δομούν το καθεστώς. Νέες φάτσες πίσω από νέες μάσκες θα έδιναν νόημα σε οποιαδήποτε ουσιαστική αλλαγή, που δεν θα προϋπέθετε την κοινωνικοοικονομική καταστροφή. Αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα, παλιές φάτσες να αλλάζουν διαρκώς μάσκες, αποτελεί μία κουραστική φάρσα που επιβραδύνει και συσκοτίζει την διαδικασία μετάβασης της χώρας σε ένα νέο καθεστώς ηγεμονίας, το οποίο, όπως αντιλαμβάνεται ο οποιοσδήποτε γνώστης της εθνικής οικονομίας και της πολιτικής ιστορίας, είναι αναπόφευκτο. Όσο ταχύτερα απαλλαγεί η ελληνική κοινωνία από την παρούσα ιλαροτραγωδία των μασκαράδων που συνθέτουν το παρόν καθεστώς ηγεμονίας, τόσο το καλύτερο για όλους: ακόμα και για τους ίδιους τους μασκαράδες, αν είχαν βαθύτερη γνώση για να καταλάβουν τι προδηλώνει το σημερινό μου σημείωμα.

Ασφαλώς η διαδικασία της νέας μεταπολίτευσης – διότι περί διαδικασίας πρόκειται, η οποία αυτή την στιγμή θέλοντας και μη ήδη εξελίσσεται καί μέσω της διαδικασίας απαξίωσης ή υποτίμησης των μασκών – απαιτεί την πλήρη αποΠΑΣΟΚοποίηση της χώρας, παράλληλα με την αποκάλυψη του πραγματικού προσώπου των καραγκιόζηδων υποκριτών της δεξιάς και της ακροδεξιάς. Αυτό θα συνέβαλε πράγματι στην ηθική κάθαρση της πολιτικής στην Ελλάδα, το οποίο με την σειρά του θα συνέβαλε σημαντικά στην μεγέθυνση της αξίας των κοινωνικοοικονομικών θεσμών. Αυτή την στιγμή υποτιμώνται τα πολύτιμα και υπερτιμώνται τα κυριολεκτικώς άχρηστα. Υποτιμώνται τα ζωντανά και τα ζωτικά για την ελληνική κοινωνία και υπερτιμώνται λάθρα τα ψεύτικα και νεκρά.

Μα, πώς γίνεται αυτό την στιγμή που καθημερινά οι μάσκες φαίνεται να χάνουν την αξία τους; Αποκλειστικά με την διαρκή αλλαγή μασκών των ιδίων πολιτικών και γενικότερα του παρόντος καθεστώτος των opinion και decision makers. Και μόνον το ότι ένας Σατιριστής θα μπορούσε να δείξει αυτή την εναγώνια προσπάθεια μεταβολής προσωπείου από αυτούς, θα ήταν μεγάλη συνεισφορά προς την ευρύτερη κοινωνία. Εκτός αν ο Σατιριστής από πρόστυχη σκοπιμότητα, άγνοια ή ανευθυνότητα, οδηγούσε μέσω του συγκυριακού ρόλου του στον μηδενισμό και στην γενική κατάρα εναντίον της πολιτικής και των πολιτικών, ενισχύοντας τον φασισμό και τον λαϊκισμό των νεοναζί.

Άρα, τρομερά δύσκολος και επικίνδυνος είναι ο ρόλος των Σατιριστών ως διαύλων ανάπτυξης μίας απομυθοποιητικής διαδικασίας που θα ανοίξει τον δρόμο σε μια καθαρότερη μορφή ιδεολογικοπολιτικού αγωνισμού για μια νέα μεταπολίτευση στην Ελλάδα. Κάτω οι Σατιριστές, λοιπόν, αν οι ίδιοι δεν ζητωκραυγάζουν με όλο τους το Είναι υπέρ της πολιτικής που θα υπηρετεί τα ανθρώπινα, κοινωνικά και πολιτικά δικαιώματα με την φιλελεύθερη έννοια, κατά την διαδικασία της νέας μεταπολίτευσης. Προσοχή, λοιπόν, στους Σατιριστές που πιο πάνω «ζητωκραύγασα»! ο Ρόλος τους περιορίζεται στην δόμηση, εμμέσως, ενός νέου δημοκρατικού μύθου, με νέες μάσκες οι οποίες θα αποτελέσουν μία σταθερή, έντιμη και υπεύθυνη σχέση με το φυσικό πρόσωπο της εξουσίας που θα καλύπτουν.

Απαραίτητη προϋπόθεση γι’ αυτό είναι η κάθαρση του πολιτικού συστήματος από την ηθική του δικομματισμού και από το lifestyle του ΠΑΣΟΚισμού σε όλες του τις μορφές, παράλληλα με την ηθικοπλαστική διπλοπροσωπία της παραδοσιακής δεξιάς, με αποκορύφωμα τους απόλυτους ντερμπεντέρηδες είτε με την μορφή των ακροδεξιών, είτε με την μορφή των νεοφιλελευθέρων. Θα ήταν σφάλμα, όμως, αν δίπλα και ίσως πιο πάνω από αυτούς δεν μνημόνευα αρνητικά τους αριστερούς «παντός καιρού» και «κάθε ευκαιρίας»…

Περισσότερα

Ο γερμανικός αυτισμός, το αίτιο πίσω από την αιτία της κρίσης

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΗ κριτική στον Μαρξ σε φέρνει πιο κοντά στην χειραφέτηση ως σχέση της οικονομίας με την πολιτική, ενώ η κριτική στον Γιούργκεν Χάμπερμας σε φέρνει πιο κοντά στην αστική δημοκρατία ως σχέση της πολιτικής με την οικονομία.

Η κριτική αντιμετώπιση και των δύο από την περιοχή της θεωρίας της ηγεμονίας σε συνδυασμό με τον λεγόμενο μεταστρουκτουραλισμό, σε φέρνει πιο κοντά στην αιτία που «παρήγαγε» και τον έναν και τον άλλον (: Γερμανικός Αυτισμός). Αυτή η αιτία δεν είναι ένα αίτιο που προκαλεί κάποιο κοινωνικοπολιτικό αποτέλεσμα παράλληλα με μια θεωρία και έναν μεγάλο φιλόσοφο, αλλά ένας μηχανισμός που γεννά την αντίληψη του φαινομένου της εξουσίας ως πολιτική ισχύος, που ορίζει το «τί θα πρέπει να γίνει» για να ανατραπεί το (ιστορικό) γεγονός που ορίζει την ιστορία ως γραμμική εξέλιξη συμβάντων της συγκυρίας.

Ο Μαρξ είδε την πολιτική ως συντηρητικό φαινόμενο, ο Χάμπερμας αντιμετωπίζει την πολιτική ως προοδευτικό φαινόμενο κι εγώ ως το φαινόμενο που όρισε την ύπαρξη του Μαρξ, όπως και αυτήν που ορίζει σήμερα τον Χάμπερμας, ως δύο κεντρικούς πυλώνες της διανόησης του «τί θα πρέπει να γίνει». Η πολιτική δεν είναι ούτε συντηρητικό, ούτε προοδευτικό φαινόμενο, είναι ένας ιστορικός μηχανισμός άρθρωσης ηγεμονίας κάποιας μορφής που ορίζει συγκεκριμένα συμβάντα ως κομβικά γεγονότα για την εξέλιξη. Ποια εξέλιξη; Του καπιταλισμού, σύμφωνα με τον Μαρξ. Της αστικής κοινωνίας, σύμφωνα με τον Χάμπερμας. Ο προσδιορισμός του αιτίου που «παράγει» και «αναπαράγει» τον Μάρξ ή τον Χάμπερμας – η διερεύνηση του αιτιατού μηχανισμού που μεταμορφώνει συγκεκριμένα συμβάντα σε αφηρημένα γεγονότα ή του μηχανισμού που χρησιμοποιεί την πολιτική για να ορίσει σχεδόν πάντα άδηλα την μορφή ηγεμονίας, με άλλα λόγια – αποτελεί την πιο χρήσιμη συνεισφορά στην περιπέτεια της διανόησης. Μια υλική περιπέτεια, που εκφράζεται ως πνευματική δημιουργία, για την μεταμόρφωση της ύλης σε κοινωνικό/ά αγαθό/ά.

Στο σημείο αυτό η διανόηση έρχεται, κρίνοντας τους μηχανισμούς ηγεμονίας, να προσεγγίσει ουσιαστικά το φαινόμενο αναπαραγωγής της ίδιας της ζωής για να διαπιστώσει πως όσο υπάρχει οικονομική διακυβέρνηση θα υπάρχει και πολιτική διακυβέρνηση και μάλιστα, πως η πολιτική δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια διαφορετική έκφραση των οικονομικών σχέσεων και το αντίστροφο. Όταν μιλάμε για οικονομία με πολιτικούς όρους ορίζουμε την ανάγκη και όταν μιλάμε για πολιτική με οικονομικούς όρους ορίζουμε το «αναγκαίο και ικανό». Δεν υπάρχει οικονομία έξω από την πολιτική και πολιτική έξω από την οικονομία. Η αντικειμενική σχέση αυτών των δύο προσδιορίζει τελικά και το είδος της ηγεμονίας, όπως και τους επιμέρους κοινωνικούς και θεσμικούς μηχανισμούς που την θεμελιώνουν.

Είναι αφελείς ή λαοπλάνοι όσοι δηλώνουν πως «όλα είναι οικονομία». Εξίσου λαοπλάνοι είναι όσοι ισχυρίζονται πως όλα είναι πολιτική. Και τί είναι αυτοί που υποστηρίζουν ότι όλα είναι (λαϊκή) επανάσταση; Αθλητές αλμάτων ύψους επί κοντώ! Η επανάσταση είναι το κοντάρι για να υπερβεί κάποιος τον πολιτικοοικονομικό πήχη της ιστορίας που τον ορίζει, προσβλέποντας στο τέλος της ιστορίας, η οποία δεν επιτρέπει την αναπαραγωγή της ζωής έξω από το πλαίσιο του ταξικού ανταγωνισμού, της παραγωγικότητας, της ανταγωνιστικότητας και κυρίως της αποδοτικότητας στην διαχείριση της νεκρής ύλης. Με αυτή την έννοια η επανάσταση εκφράζει την διάθεση της υπερπήδησης της ανισότητας και της ανελευθερίας, ρίχνοντας αναπόδραστα ένα πέπλο άγνοιας πάνω στις πολιτικοοικονομικές σχέσεις που ορίζουν το ηγεμονικό φαινόμενο κατά την μετάβαση σε μία πράγματι αταξική κοινωνία. Αυτή η «άγνοια» αποτέλεσε τον μηχανισμό αλλοίωσης σε μεγάλο ή απόλυτο βαθμό των διακηρυγμένων στόχων όλων των επαναστατών. Όχι. Όλα δεν είναι επανάσταση!

Όλα δεν είναι Μαρξ και/ή Χάμπερμας. Αν και οι δύο με αυτό το άτιμο το «όλα» απασχολήθηκαν. Αυτό το «όλα» είναι που βασανίζει και την ελληνική κοινωνία σήμερα, που δια της διαδικασίας εσωτερικής υποτίμησης «σοκ και δέος» μοιάζει να τα χάνει όλα! Αυτό το «όλα» είναι το αίτιο που παράγει κάθε μορφή πολιτικού, ή οικονομικού, ή ηγεμονικού αυτισμού. Αποτελεί μία διαταραχή επικοινωνιακού χαρακτήρα που παραγνωρίζει την πολιτική οικονομία της στρατηγικής για την επίτευξη συγκεκριμένου στόχου. Ο Γιούργκεν Χάμπερμας έρχεται στην Αθήνα για να μιλήσει ουσιαστικά περί του Γερμανικού Αυτισμού της εποχής μας, που δεν είναι άσχετος από εκείνον που διαμόρφωσε τα πολιτικοοικονομικά στερεότυπα της Ευρώπης και όχι μόνον, από την εποχή του Μαρξ μέχρι σήμερα. Το «κακό» είναι ότι τόσο ο Μαρξ, όσο και ο Χάμπερμας υπήρξαν και είναι στοιχεία αυτού του ηγεμονικού στερεοτύπου, το οποίο στην πραγματικότητα καθορίζει την αντίληψη στις υλικές σχέσεις των ανθρώπων, δηλαδή τον τρόπο που αντιλαμβάνονται την πολιτική και την οικονομία.

Αν αντιληφθούμε αυτό το «κακό», τότε και μόνον τότε θα μπορούσαμε να αντλήσουμε τα μέγιστα οφέλη από τον φιλοσοφικό στοχασμό τόσο του ενός, όσο και του άλλου. Δυστυχώς, τόσο ο Μαρξ, όσο και ο Χάμπερμας είναι προϊόντα του Γερμανικού Αυτισμού. Αυτό αν μπορούσαμε να καταλάβουμε, θα μπορούσαμε να ξεφύγουμε από την δογματική αντίληψη του «τί θα πρέπει να γίνει» για να ολοκληρωθεί ο άνθρωπος ως άτομο (Μαρξ), ή για να ολοκληρωθεί η αστική κοινωνία ως μηχανισμός εναρμονισμού αντιτιθέμενων συμφερόντων (Χάμπερμας).

Δεν αρκεί να συμφωνήσουμε με τον Χάμπερμας πως «η Ελλάδα θυμίζει το τέλος της Βαϊμάρης» και πως «μόνο μία Ευρώπη ενωμένη σε πολιτικό επίπεδο και με επαρκή οικονομική ευρωστία, μπορεί να δαμάσει τον ξέφρενο οικονομικό καπιταλισμό» – όπως επισημαίνει σε αποκλειστική συνέντευξη που παραχώρησε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» – όπως ακριβώς δεν αρκεί να συμφωνήσουμε πως η ελληνική κρίση εντάσσεται στο γενικό πλαίσιο της κρίσης της καπιταλιστικής συσσώρευσης κατά τον Μαρξ. Το πρόβλημα δεν είναι αν η πολιτική θα πρέπει να πάρει τα ινία της οικονομίας στην Ευρώπη, ή ποιοι θα ήταν οι σύγχρονοι όροι που θα προκαλούσαν προς μία επαναστατική απόπειρα του μεταμοντέρνου προλεταριάτου στην Ένωση για να αντιμετωπιστεί η εξολοθρευτική επέλαση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Το πρόβλημα είναι πώς θα ξεφύγουμε από τον γερμανικό ιδεαλισμό στην πολιτική και την οικονομία, που αποτελεί την μορφή αυτισμού που διαρκώς διαστρέφει την σχέση απόλυτης ταύτισης πολιτικής – οικονομίας. Μόνον στον βαθμό που πετύχουμε να ταυτίσουμε αναλυτικά την πολιτική με την οικονομία, θα έχουμε πετύχει να αναγνωρίσουμε το ηγεμονικό φαινόμενο που προκαλεί διαστροφή τόσο στην πολιτική όσο και στην οικονομία, αντιστρέφοντας διαρκώς την σχέση του μέσου με τον σκοπό.

Αυτού του είδους η αντιστροφή είναι τούτο που ορίζω απλά ως Γερμανικό Αυτισμό και είναι εκείνη που αναγάγει την λογική των νεκρών ή των αφηρημένων πραγμάτων σε ανώτατο νόμο. Η νομοτέλεια αυτή διαστρέφει τελικά την ίδια την πραγματικότητα με την μορφή της καθημερινότητας, είτε ως αστικός ιδεαλισμός (αστικός εθνικισμός ή ευρωπαϊκός εθνικισμός), είτε ως μαρξιστικός υλισμός. Για να αποφύγουμε την παγίδευσή μας στον Γερμανικό Αυτισμό, δεν έχουμε παρά να σκεφτόμαστε πολιτικά όταν προσεγγίζουμε την εθνική ή διεθνή οικονομία και οικονομικά όταν προσεγγίζουμε την εθνική ή διεθνή πολιτική. Μόνον τότε θα αντιληφθούμε πόσο μεταδοτικός είναι ο Γερμανικός Αυτισμός σε ο, τι μας αφορά προσωπικά, ασχέτως αν είμαστε υποστηρικτές ή πολέμιοι του σύγχρονου γερμανικού ηγεμονισμού στην Ευρώπη. Και μόνον τότε θα έχουμε ελπίδα ανάπτυξης και υποστήριξης μιας εθνικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση, με δημοκρατικά πολιτικά μέσα και όχι κάποιου είδους χούντας, προτείνοντας μία μορφή εναλλακτικής ηγεμονίας με αποκεντρωμένες εξουσίες στην Ευρώπη – όπως έχω ήδη εξηγήσει σε προηγούμενα σημειώματά μου – σε αντίθεση με τη νεογερμανική ηγεμονία που θεμελιώνεται σε πολιτικές αντιπληθωρισμού και λιτότητας.

Περισσότερα

Η δημοκρατία εξετράπη, και τι έγινε!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΓια υποβάθμιση του κοινοβουλίου και δημοκρατική εκτροπή κατηγορεί δικαίως την Συγκυβέρνηση ο ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή τις διαδικασίες-εξπρές, με τις οποίες συζητείται και ψηφίζεται το πολυνομοσχέδιο, καθώς για την βήμα-βήμα διαδικασία φτωχοποίησης, ευρωπροτεκτορατοποίησης και εκποίησης, που περιλαμβάνει η συμφωνία της με την Τρόικα.

Στο ίδιο πνεύμα μοιάζει να κινούνται και οι δεξιές δυνάμεις της αντιπολίτευσης. Ορθότατα επίσης το ΚΚΕ επισημαίνει πως «το πολυνομοσχέδιο-λαιμητόμος κλιμακώνει την αντιλαϊκή επίθεση… μονιμοποιεί το χαράτσι στα ακίνητα, εξοντώνει τα λαϊκά νοικοκυριά με κατασχέσεις μισθών και συντάξεων και με προσαυξήσεις στις ληξιπρόθεσμες “οφειλές” και σπρώχνει στην απόγνωση τους αυτοαπασχολούμενους, με μέτρα υπέρ των μονοπωλίων και οδηγεί στην ανεργία χιλιάδες εργαζόμενους στο δημόσιο».

Περισσότερα

Μια νέα “αστική επανάσταση” δίχως αστική και κοινωνική συνείδηση

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΣε μια κρίση κεφαλαιοποίησης εμφανίζονται να πονάνε περισσότερο όσοι απολαμβάνουν περισσότερα. Έτοιμοι για μια νέα αστική επανάσταση σήμερα είναι αυτοί που δεν διαθέτουν ίχνος αστικής ηθικής και ευθύνης, δηλαδή κοινωνικής συνείδησης.

Στην Ευρώπη έγινε κοσμοχαλασιά. Στο πλαίσιο μιας δήθεν δημοσιονομικής εξυγίανσης χωρών της ευρωζώνης που οδηγήθηκαν προηγουμένως στο φάσμα της πτώχευσης ή χρεοκόπησαν αντικειμενικά, εξευτελίστηκαν μισθοί, συντάξεις, ανθρώπινα και κοινωνικά δικαιώματα, εργασιακές σχέσεις και ελευθερίες, καθώς και όλες οι βεβαιότητες που διαμόρφωναν ένα σχετικά ασφαλές καθεστώς επένδυσης για τους πολίτες σε ατομικό ή συλλογικό επίπεδο. Το αστικό κράτος καταργήθηκε ως Κράτος Δικαίου, η νομιμότητα δραπέτευσε από το φυσιολογικό (ηθικό, συνταγματικό) πλαίσιο άσκησης νομιμοποιημένων πολιτικών, τα μοντέλα ευημερίας του ευρωπαϊκού νότου επλήγησαν θανάσιμα, η «λαϊκή κυριαρχία» ασκείται με το πιστόλι στον κρόταφο των αντιπροσώπων που ψηφίζουν και κυρώνουν στην βουλή αυτά που, όπως ισχυρίζονται, δεν αποδέχονται ιδεολογικοπολιτικά, αλλά δόξα τω θεώ ο πολίτης βρίσκεται υπό αυταρχικό έλεγχο και ολοκληρωτικού τύπου συμμόρφωση! Στρώνει! «Και την σύνταξη μου να δώσω για να σωθεί η πατρίδα», είπε, λέει, η φτωχή γριούλα στον Γ. Παπανδρέου και συγκινήθηκε ο τηλεθεατής!

Περισσότερα

Μια χώρα ιδεολογικοπολιτικός σκουπιδότοπος

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜπορεί αφορμή για το σημερινό σημείωμα να έδωσε το νέο ρατσιστικό ξέσπασμα της «Χρυσής Αυγής» στη Βουλή: «τι δουλειά έχουν τα παιδιά των μεταναστών στα ελληνικά σχολεία; Μπαίνουμε στις τάξεις και βλέπουμε μόνο ξένα παιδιά. Αυτό είναι απαράδεκτο […] να υπάρξουν διαφορετικές τάξεις για έλληνες και αλλοδαπούς μαθητές», αλλά ο προβληματισμός μου είναι βαθύτερος και ευρύτερος. Θλίβομαι καθώς παρατηρώ η ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα στην πατρίδα μας και μια σοβαρή καπιταλιστική κρίση σε ένα κορπορατικό κράτος διαπλεκομένων πολιτικο-επιχειρηματικών συμφερόντων να καταλήγει να δηλητηριάζει την δημοκρατική και φιλελεύθερη αφήγηση επί της οποίας δομείται η κοινωνία και η πολιτεία στα προηγμένα αστικά συστήματα.

Με ιδιαίτερη αγωνία υποστήριξα, αδιαφορώντας για την όποια ιδεολογική παρεξήγηση από τον χώρο της μαρξιστικής αριστεράς, πως το κρίσιμο στις μέρες μας στην Ελλάδα είναι να μην επιτρέψουμε την άμεση ή έμμεση υπονόμευση των αστικών θεσμών: των δικαιωμάτων και των ελευθεριών του ανθρώπου, του πολίτη, του εργαζόμενου.

Περισσότερα

Επιτάφιος στη χώρα των ηττημένων δίχως νικητές

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι παρακάτω αράδες συνιστούν υπαινιγμό σύγχρονου επιτάφιου λόγου για το καθεστώς στην Ελλάδα με την ελπίδα πως το καινούργιο θα γεννηθεί από την κοινωνία προτού ο επιτάφιος της μεταπολίτευσης του 1974 καθιερωθεί με Πάτριο Νόμο, όπως επί Σόλωνα.

Επί Σόλωνα ξεκίνησε επίσημα η ανατροπή της διαπλεκόμενης αριστοκρατίας για να δομηθεί στη θέση της μια πορεία δημοκρατικής αλλαγής. Για την ακρίβεια θεσμοθετήθηκε πρώτα η κατάρρευση της διαπλοκής των αριστοκρατών και μετά ξεκίνησε η μεταπολίτευση, που πήρε έναν ολόκληρο αιώνα μέχρι να μεταβάλει τον Δήμο σε κυρίαρχη πολιτική δομή. Ο Δήμος δεν ήταν τίποτε άλλο παρά ένα πολιτικό κατασκεύασμα που προνοούσε για την συντεταγμένη διαπάλη των ιδιαίτερων κοινωνικών ομάδων του αθηναϊκού λαού, ανεξάρτητα από την προηγούμενη κοινωνική ή/και οικονομική πολιτική δομή. Προσοχή όμως το νέο καθεστώς με την ισονομία και την ισοπολιτεία του, εγκλώβιζε την κοινωνία σε μια μορφή αναβίωσης της ισοπολιτείας των διαπλεκομένων. Μέσω των θεσμών του Δήμου αναβίωσαν και φρεσκαρίστηκαν μορφές του παλαιού φυλετικού συστήματος. Σε τέτοιο βαθμό που ο έξοχος G. Thomson χαρακτήρισε την αρχαία δημοκρατία ως υπέρβαση της φυλετικής δημοκρατίας, που είχε ήδη ηττηθεί ως καθεστώς κυριαρχίας, για την μετάβασή της σε ένα πιο εξελιγμένο στάδιο διαπλοκής (η ευθύνη της διατύπωσης είναι του γράφοντος).

Περισσότερα

Γιατί διαλύεται η αστική δημοκρατία στην Ελλάδα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΧρησιμοποιώντας διαφορετικές αναλυτικές προσεγγίσεις έχω δείξει μέχρι τώρα πώς η αστική δημοκρατία στην Ελλάδα καταρρέει εκ των έσω. Έδειξα πως δεν υφίσταται κανενός είδους σύγκρουση των άκρων στην Ελλάδα που τείνει στην εξολόθρευση των δημοκρατικών θεσμών και των ιδεών πάνω στις οποίες αυτοί δομούνται, αλλά πως είναι οι προβαλλόμενες αναγκαιότητες του καθεστώτος κυριαρχίας που υπονομεύουν το αστικό Κράτος Δικαίου, ενώ διασύρουν την έννοια της νομιμότητας και του κοινοβουλευτισμού.

Εξήγησα με ποιο τρόπο το συγκεκριμένο μοντέλο συντεταγμένης χρεοκοπίας που ακολουθείται υπό το ιδεολόγημα «πάση θυσία στο ευρώ», οδηγεί στην θεσμοποίηση της πολιτικής, νομοθετικής και συνταγματικής/δικανικής ανωμαλίας. Ισχυρίστηκα πως το χρόνιο δημοσιονομικό πρόβλημα της Ελλάδας δεν αντιμετωπίζεται σε συνθήκες παρατεταμένης ύφεσης και απομονωμένο από την συνολική λειτουργία της οικονομίας, ενώ απέδειξα πως ο ίδιος ο ατομικός μηχανισμός χρεοκοπίας και εσωτερικής υποτίμησης (μηχανισμός σωτηρίας κατά τη ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΔΗΜΑΡ και άλλους) εισαγάγει ένα φαύλο κύκλο απορρύθμισης και κρατικής κατάρρευσης, ευνοώντας παράλληλα την αποταμίευση και τον οικονομικό συντηρητισμό εις βάρος της επένδυσης και της ανάπτυξης.

Περισσότερα

Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Λυπάμαι φίλοι, η Ελλάδα ατύχησε και βρίσκεται κυριολεκτικά στο κενό. Το παιχνίδι στην ΕΕ χάθηκε, καθώς στη χώρα δεν υπήρχαν πολιτικοί που θα μπορούσαν να ορίσουν το εθνικό συμφέρον με κανόνα την προστασία της ελληνικής κοινωνίας στη συγκυρία. Τα γράψαμε, τα ξαναγράψαμε, αλλά δυστυχώς ένα ήδη σαπισμένο καθεστώς δεν θα μπορούσε να λειτουργήσει ως ανοιχτό πληροφοριακό σύστημα. Το μεταπολιτευτικό πελατειακό κράτος κάπου εδώ διαλύεται και μαζί με αυτό καταστρέφεται κάθε δημιουργικό στη κοινωνία. Και τούτο είναι μεγάλη πολιτική αμαρτία, την οποία δεν πρέπει να αφήσουμε να ολοκληρωθεί. Είναι έγκλημα εθνικών διαστάσεων που διαπράττει το έξαλλο καθεστώς της διαπλοκής, το οποίο απειλούμενο με περιθωριοποίηση μοιάζει να αφηνιάζει.

Ο πανικός στα κέντρα των αποφάσεων και στους διαμορφωτές της κοινής γνώμης είναι πλέον έκδηλος. Ούτε ξέρουν τι λένε, ούτε τι γράφουν, ούτε τι σχέδια νόμου συντάσσουν! Κατάντησαν κλαυσίγελοι και δραματικά επιπόλαιοι, δίχως όχι απλώς στρατηγική, αλλά ούτε καν στοιχειώδες μυαλό. Να σκεφθείτε η πολύπειρος πολιτικός Ντόρα Μπακογιάννη μόλις χθες διαπίστωσε ότι, «ο λογαριασμός πλέον δεν βγαίνει». Γιατί, πότε έβγαινε; Όπως ο κ. Παπανδρέου ανέπτυξε την discourse των ευρωομολόγων κατόπιν εορτής (ένταξη της χώρας σε πτωχευτικό καθεστώς), έτσι και οι νεοφιλελεύθεροι προσβλέπουν σήμερα – πάντα κατόπιν εορτής – σε ευρωομόλογα ανάπτυξης ή κάτι αντίστοιχο και καθόλου νεοφιλελεύθερο!

Περισσότερα