Ο φόρος στα ακίνητα, τα μυαλά τα ακίνητα και η μονομαχία στο Ελ Πάσο

Γράφει ο Γεώργιος Χατζηαθανασίου, Ιατρός

no_logoΟ Αλέξης έλεγε ανέκδοτα στη Βουλή για μονομαχίες στο Ελ Πάσο και ο Αντώνης γελούσε και τον χειροκροτούσε! Μία ωραία ατμόσφαιρα ! Επί τρεις ημέρες οι πολιτικός θίασος δεν είπε ούτε μία σαφή και εφικτή πρόταση για την ανάπτυξη. Περιμέναμε λογικά επιχειρήματα και ακούσαμε ανόητα… ευφυολογήματα. Ατάκες για βλάκες!

Ίσως δεν υπάρχει πια ελπίδα, με αυτά τα παρηκμασμένα κόμματα. Η χώρα κλυδωνίζεται σαν αεροσκάφος σε κενό αέρος. Από τη μια πλευρά μας κυβερνά ο αυτόματος πιλότος. Από την άλλη πλευρά απειλεί να μας κυβερνήσει ένας ανεύθυνος καμικάζι, που όλα τα τάζει.

Δεν υπάρχουν λογικά επιχειρήματα, μόνο συνθήματα και ακραίες φωνές. Ακούγονται φωνές που ζητούν την κατάλυση της δημοκρατίας, και απόψεις φιλοναζιστικές, που έρχονται σε αντίθεση με τον ελληνικό πολιτισμό και τον ανθρωπισμό. Άλλες, διαφορετικές, φωνές στηρίζουν το δόγμα του κρατισμού: Να είναι όλα κρατικά για να συνεχισθούν οι διορισμοί και οι μίζες. Άλλοι επιζητούν τη διεθνή απομόνωση της χώρας εκτός Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτό θα οδηγούσε στην πλήρη αποδυνάμωση της Ελλάδας, με μια άτακτη χρεοκοπία, που θα δώσει χαρά στη «φίλη μας» την Τουρκία ! Άλλοι ζητούν τη μετατροπή της χώρας σε μία άναρχη «μπανανία». Θέλουν ανοιχτά τα σύνορα για τους λαθρομετανάστες, που σε λίγα χρόνια θα είναι περισσότεροι από τους Έλληνες. Θέλουν τα Πανεπιστήμια να είναι ανοικτά για τους «αναρχικούς» και κλειστά για τους φοιτητές.

Περισσότερα

Δυστυχώς μας κυβερνά η γελοιότητα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Μια άστοχη αποστροφή του λόγου του προέδρου του ΣΥΡΙΖΑ, στη Βουλή, περί «Αργεντινής», έδωσε την ευκαιρία στους γελοίους που κυβερνούν να ξεσαλώσουν, γλιστρώντας ωστόσο αυτοί οι ίδιοι πιο βαθιά στην παγίδα «ευρώ ή δραχμή», που έστησαν για την ελληνική κοινωνία, ώστε να νομιμοποιήσουν την εγκληματική, πολεμική στρατηγική της εσωτερικής υποτίμησης.

Διαβάζοντας τις σχετικές αναφορές σήμερα στον ελληνικό τύπο, πιστέψτε με δεν διατηρώ πλέον καμία αμφιβολία: δυστυχώς μας κυβερνά η απόλυτη γελοιότητα. Τα όσα «διημείφθησαν» μεταξύ Τσίπρα – Στουρνάρα, αν και σε μεγάλο βαθμό αποτελούν αφήγηση πολιτικάντη, δεν είναι καθόλου γελοία. Δείχνουν πολιτικές στάσεις και συμπεριφορές που ορίζουν διαφορετικά την έννοια του εθνικού συμφέροντος. Γελοία είναι η επιχείρηση της διαπλοκής και της κυβέρνησής της να διασκεδάσουν το μέγιστο ζήτημα του εξευτελισμού και της ρευστοποίησης του ενεργητικού του Ταχυδρομικού Ταμιευτηρίου, μέσω της συγκεκριμένης αποστροφής που χρησιμοποίησε ο Αλέξης Τσίπρας.

Περισσότερα

Αλέξη, ας μην λαϊκίζουμε!…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξης Τσίπρας, κατηγορήθηκε προεκλογικά από όλους τους αντιπάλους του για λαϊκισμό. Στην πραγματικότητα όμως ανέπτυξε την λιγότερο λαϊκιστική στρατηγική. Αν δοκίμαζε μια άλλη, ανεκδοτολογική προσέγγιση της κρίσης, με ανέξοδη πατριδοκαπηλία και πρόστυχη λασπολογία, όπως για παράδειγμα ο κ. Σαμαράς, θα ήταν ίσως αυτός που θα σχημάτιζε κυβέρνηση, με τον κ. Βενιζέλο και τον κ. Κουβέλη σε διαφορετικούς ρόλους αν και στις ίδιες περίπου θέσεις. Δεν το έπραξε, κράτησε ένα αξιοπρεπές μέτρο μεταξύ πολιτικής ηθικής (και ιδεολογίας) και δημαγωγίας και κέρδισε την δεύτερη θέση με μικρή μάλιστα διαφορά από τον πρώτο. Το βράδυ εκείνο έγραψα: «ο Αλέξης Τσίπρας κέρδισε, αλλά ο ελληνικός λαός έχασε μια μοναδική ευκαιρία για μια νέα δημοκρατική μεταπολίτευση». Και σε αυτό εμμένω!

Από σήμερα όμως ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να εισέρχεται στην φάση του λαϊκισμού (:συνθηματολογία για το πόπολο, δίχως επανατοποθέτηση του προβλήματος που προκαλεί στη κοινωνία η νέα Συγκυβέρνηση), αν κρίνει κανείς από την τοποθέτηση του από το βήμα του Κοινοβουλίου. Πολλά σχήματα λόγου, δίχως πολιτικό σχήμα! Το αντίθετο από ότι έπραττε μέχρι τώρα ως υποψήφιος πρωθυπουργός.

Περισσότερα

Δεξιά κυβέρνηση… και πού είναι το πρόβλημα;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δεν άρεσε/αρέσει σε κάποιους που ψήφισαν ΝΔ, ΠΑΣΟΚ ή ΔΗΜΑΡ η νέα κυβέρνηση! Κακώς, μια χαρά δεξιά κυβέρνηση είναι!. Δεξιά ψήφισε η μετρούμενη εκλογικά πλειονότητα των Ελλήνων, δεξιά κυβέρνηση (μας) προέκυψε. Μην μου ζητήσετε να μπω σε λεπτομέρειες ασκώντας κριτική στη σύνθεση του νέου υπουργικού συμβουλίου! Την εκτίμησή μου την διατύπωσα το βράδυ το εκλογών και όπως είδατε, χθες ο πρωθυπουργός έσπευσε να με επιβεβαιώσει τουλάχιστον ως προς το σχήμα αρχικά, αν και δεν φέρει εξολοκλήρου την ευθύνη. Την μοιράζεται με τους συγκυβερνώντες Βενιζέλο και Κουβέλη (ξέρετε, της αριστεράς και της προόδου). Έτσι καταλήξαμε σε μια θερινή Κυβέρνηση συντηρητικών, με αναλογίες θερινού κινηματογράφου: λίγο ρετρό, λίγο μελό, λίγο φαρσοκωμωδία, λίγο ψυχρούλα τραπεζική, λίγο ζεστούλα μικροκομματική, λίγο πασατέμπο, λίγο ξερή δεξιά αύρα, λίγο δόξα τω θεώ και λίγο βοήθα Παναγιά.

Περισσότερα

Ο Θεός Φόβος και ο αντιδημοκρατικός νόμος νίκησαν το κοινωνικοπολιτικό θαύμα και τον Πολίτη

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Η ευκαιρία για μετάβαση σε μια νέα, δημοκρατική αυτή την φορά, μεταπολίτευση μοιάζει να χάνεται, αν λάβει κανείς υπόψιν την πρώτη εικόνα από τα αποτελέσματα στις κρισιμότερες γενικές εκλογές που διεξήχθησαν στην Ελλάδα μετά το 1974. Ο Θεός Φόβος νίκησε την πιθανότητα κοινωνικοπολιτικού θαύματος και τον πολίτη που στάθηκε στα πόδια του, υπερασπιζόμενος μια αξιοπρεπή ζωή σε μια αυτοκυβέρνητη πολιτεία, δίχως τρόικα και επιτρόπους. Μοιάζει να χάνεται με μια σχετικά μικρή διαφορά ψήφων (με τα μέχρι τώρα εκλογικά αποτελέσματα), όχι μόνον η ευκαιρία σταδιακής μετάβασης σε ένα νέο καθεστώς εναλλακτικής ηγεμονίας, όπου το κοινωνικό σώμα θα αποκτούσε σχετική έστω συνεκτικότητα διεκδικώντας την ιδιότητα του εντολέα, την οποία ιδιοποιούνται το πολιτικοοικονομικό σύστημα της διαπλοκής και διάφοροι φορείς διαμεσολάβησης (τραπεζικοί, συντεχνιακοί, εκκλησιαστικοί, κομματαρχικοί, μιντιακοί κλπ), αλλά και η πιθανότητα ορισμού του Έννομου Συμφέροντος για τον έλεγχο της πολιτικής διαδικασίας από τον λαό.

Περισσότερα

Το κυβερνητικό αδιέξοδο της 18ης Ιουνίου

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Μπορεί να κυβερνηθεί η χώρα στην κατάσταση που βρίσκεται σήμερα; Όποιος βιάζεται να απαντήσει «ναι», τότε δεν ξέρει τα δεδομένα του προβλήματος. Η ύφεση της ελληνικής οικονομίας έχει μεταβληθεί σε γενικευμένη κατάρρευση. Η οικονομία στερεύει κυριολεκτικά από χρήμα. Δεν υπάρχει χρήμα για να κινηθεί η αγορά. Η δημόσια διοίκηση και το κράτος καταρρέει και το δημόσιο ταμείο που έτσι ή αλλιώς έχει περάσει σε ξένα χέρια (τρόικα) είναι μείον καθότι οι δανειστές φροντίζουν να το αποστραγγίσουν ακόμη κι από τα τελευταία διαθέσιμά του.

Η κοινωνία επίσης καταρρέει λόγω πρωτοφανούς μαζικής ανεργίας και εξαθλίωσης. Η ίδια η ταξική διαστρωμάτωση της κοινωνίας καταρρέει, μιας και ακόμη και τμήματα της αστικής τάξης – ιδίως αυτά που συνδέονται με την εσωτερική αγορά κινδυνεύουν να αφανιστούν. Η μεταφορά επιχειρηματικών δραστηριοτήτων εκτός συνόρων έχει ενταθεί σε τέτοιο βαθμό, που η ελληνική οικονομία κινδυνεύει πια με ερήμωση. Μπορεί να σταματήσει αυτή η κατάρρευση από μια κυβέρνηση; Όχι, δεν μπορεί, όσο ακολουθεί την πεπατημένη. Όποια κι αν είναι αυτή η κυβέρνηση.

Περισσότερα

Αφήστε τα debates και πιάστε μια μπριζόλα

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Όπως θαυμάσια είχε παρατηρήσει κάποτε ο Umberto Eco, «σε μια καταναλωτική κοινωνία η τέχνη είναι ένα γαστρονομικό αγαθό». Και η τέχνη της πολιτικής επίσης, θα πρόσθετα εγώ. Τι θα λέγατε, όμως, για δύο σερβιτόρους που πριν μας σερβίρουν το πιάτο με την μπριζόλα που παραγγείλαμε, στέκονται πάνω από το κεφάλι μας και αντιδικούν για το ποιος σερβίρει καλύτερα το πιάτο που πιθανότατα δεν έχει καμία σχέση με την παραγγελία μας; Μη μου πείτε ότι δεν έχει σημασία, διότι έτσι η τηλεπολιτική θα φανεί ότι ταπεινώνει την γαστρονομική μαγεία της πολιτικής τέχνης.

Με δυο λόγια, αν – όπως διαβάζω – στις αρχές της επόμενης εβδομάδας διεξαχθεί πράγματι τηλεοπτική αναμέτρηση μεταξύ του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα, το πιάτο με την μπριζόλα θα μετατραπεί σε πιάτο με σαλάτα. Σαλάτα θα γίνουν στο μυαλό του τηλεθεατή οι ιδιαίτερες πολιτικές προσεγγίσεις του ενός και του άλλου, η ιδιαίτερη πολιτική γεύση από την γενικότερη εκλογική καμπάνια των δύο κομμάτων και η όποια ποιοτική διαφορά χαρακτηρίζει την αφήγηση του ενός αρχηγού σε σχέση με τον άλλον. Αντί για νεοδημοκρατική ή συριζαϊκή μπριζόλα, θα προκύψει στο πιάτο μας μία δικομματική σαλάτα, την οποία κάποιοι βιάστηκαν φαίνεται να πιστέψουν ότι θα αποφεύγαμε από δω κι εμπρός, εξαιτίας της προσβολής του δικομματισμού από το εκλογικό σώμα στην πολύ πρόσφατη εκλογική αναμέτρηση που κατέληξε στην νέα.

Περισσότερα

Κάτι δεν πάει καλά με τις αρχές και τους αδένες της διαπλοκής…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μήπως οι «ιατροί» της τρόικας είχαν δίκιο; Μήπως σωστά διέγνωσαν κοινωνικοπολιτική ασθένεια, αλλά λάθος πάθηση, με αποτέλεσμα να συστήσουν εσφαλμένη θεραπεία, έχοντας υπόψιν ασφαλώς εκείνους με τους οποίους συναλλάχθηκαν;

Ας προβληματιστεί λοιπόν η διαπλοκή πάνω στα παρακάτω (6) ερωτήματα που την προσδιορίζουν πολιτισμικά και την σκιαγραφούν πολιτικά:
– Μήπως πάσχετε από αρχοντοχωριατισμό, επαρχιωτισμό, εθελοδουλία, ραγιαδισμό, αθεράπευτο μεταπρατισμό, δικολαβισμό και αναξιοπρέπεια σε συνδυασμό με ψευδομαγκιά;
– Μήπως η συνταγή της τρόικας ανέδειξε τα χαρακτηριστικά σας αυτά, αντί να τα θεραπεύσει;

Περισσότερα

Επίσκεψη Αλ. Τσίπρα στην Άρτα

Η Τοπική Πολιτική Επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Άρτας ανακοινώνει:

«« Η τοπική πολιτική επιτροπή ΣΥΡΙΖΑ Άρτας διοργανώνει ανοιχτή πολιτική συγκέντρωση, την Παρασκευή 2 Μαρτίου και ώρα 8.30 μ.μ. στην αίθουσα «ΣΚΟΥΦΑ» με ομιλητή τον πρόεδρο της Κ.Ο. ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα. »»

Περισσότερα

Η τελευταία πράξη της φαρσοκωμωδίας…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Πολύ θύμωσε με την ακατονόμαστη αριστερά ο κύριος Σαμαράς και βγήκε έξω από το κοινοβουλευτικό του κοστούμι. Χύμα τα είπε στη βουλή σε όσους κουνούν το δάκτυλο στους συγκυβερνώντες. Τα μπέρδεψε βέβαια λίγο, αλλά το συμπέρασμα του συμπίπτει με το δικό μου. Η αριστερά και οι αριστεροί φταίνε που η φαρσοκωμωδία της ελληνικής χρεοκοπίας, την οποία προκάλεσε και διαχειρίζεται το δικομματικό σύστημα των διαπλεκομένων, δεν λέει να τελειώσει. Αν οι φορείς της αριστεράς εμφορούντο από πολιτική αρετή και διακρίνονταν από στοιχειώδη σοβαρότητα και πολιτική ευθύνη για την συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων, τότε θα είχαν διαμορφώσει μια κοινή στρατηγική, πάνω σε ένα πρόγραμμα ανασυγκρότησης με στόχο την εναλλακτική ηγεμονία, στη θέση της ηγεμονίας των ιστορικά ξεπερασμένων του εξευτελισμένου και ξεπεσμένου δικομματισμού.

Περισσότερα

Τελικά δουλεύουν για μας ή μας… δουλεύουν;

Του καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Πολιτικοί, είναι εκείνοι οι άνδρες και οι γυναίκες που επιλέγονται από Κόμματα και, ως μέλη κάποιου Κομματικού συνδυασμού βάζουν υποψηφιότητα και εκλέγονται μέσα από νόμιμες διαδικασίες, σε κάθε δημοκρατική χώρα του πλανήτη, για να εκφράσουν τις επιθυμίες ημών των… ψηφοφόρων ως μέλη κάποιας Εθνικής Βουλής ή Γερουσίας.

Με απλά λόγια εκλέγονται για να δουλέψουν για… ΜΑΣ!

Και με πιο θεσμικά λόγια, όπως προβλέπει το ΣΥΝΤΑΓΜΑ, σε κάθε δημόσια φανερή ή σε κάθε μυστική ψηφοφορία λειτουργούν «κατά συνείδηση» ως ελεύθερα, υπεύθυνα, σκεπτόμενα άτομα οπότε σε κάποιες κραυγαλέες περιπτώσεις ΟΦΕΙΛΟΥΝ και ΠΡΕΠΕΙ να ψηφίζουν και ΕΝΑΝΤΙΑ στις επιταγές του Κόμματος με το οποίο εκλέχτηκαν!

Περισσότερα

Το ιδεολόγημα του ευρώ

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ενώ η ΕΕ διέρχεται την σοβαρότερη κρίση της, κάποιοι τυφλοπόντικες της ιστορίας επιχειρούν να διαμορφώσουν νέες τεχνητές διαχωριστικές γραμμές μεταξύ ευρωσκεπτικιστών και ευρωπαϊστών με σημείο αναφοράς το ευρώ. Είναι σαν το ευρώ να μην είναι νόμισμα, αλλά ιδέα που συμβολίζει την ενότητα στην ήπειρό μας και την απόφαση για ολοκλήρωση της πολιτικής ένωσης στην Ευρώπη. Είναι σαν το ευρώ να είναι το ιδανικό και η σημαία του ευρωπαϊσμού και οι πολιτικές συνθήκες της ευρωπαϊκής ενοποίησης μια λεπτομέρεια μπροστά στο υπέρτατο αγαθό του νέου ευρωπαϊκού πολιτισμού που στα μάτια τους φαντάζει να είναι το κοινό νόμισμα. Πρέπει όλοι μαζί να αγωνιστούμε για ενότητα κάτω από την σημαία του ευρώ εμφανίζονται να υποστηρίζουν κάτι απίθανες φονταμενταλιστικές υπάρξεις σαν τον κ. Γιάννη Πρετεντέρη, κατηγορώντας συλλήβδην όλους όσους ασκούν κριτική στην πολιτική του νεοφιλελευθερισμού στην Ευρώπη ως ευρωκλάστες. Για τους πρετεντέρηδες αυτού του κόσμου, δηλαδή, η πολιτική αντιπαράθεση σήμερα στην ΕΕ φαντάζει να λαμβάνει χώρα μεταξύ ευρωλατρών και ευρωκλαστών.

Δεν θα άξιζε να χαραμίσω ούτε μια αράδα, σχολιάζοντας αυτήν την απλοϊκότητα, αυτόν τον φαιδρό λαϊκισμό, αν δεν υπέκρυπτε μια αθλιότητα. Την επιχείρηση να τσουβαλιαστούν όλοι οι μη – νεοφιλελεύθεροι, στο πλαίσιο μιας τάχα εχθρότητας στο ευρώ που συμβολίζει την δήθεν εχθρότητά τους στο εγχείρημα της ευρωπαϊκής ενοποίησης. Είναι σαν ο ενοποιητικός παράγοντας στην ΕΕ να είναι το κοινό νόμισμα και όχι η νέα ευρωπαϊκή συνείδηση (ως imagined community κατά Benedict Anderson) και οι κοινές πολιτικές, που κρίνονται – και πρέπει να ελέγχονται – ως προς την δημοκρατικότητά τους. Είναι σαν να έπαψε η δημοκρατική εξέλιξη της ΕΕ να είναι ο σκοπός και το κριτήριο της νέας ευρωπαϊκής ταυτότητας και τη θέση της να πήραν τα κέρματα και τα χαρτονομίσματα πάνω στα οποία είναι χαραγμένη η λέξη «ευρώ»!

Περισσότερα

Χαλύβδινα ψεύδη και σύγχρονες προκλήσεις για την αριστερά

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Ώριμες προσεγγίσεις ως προς το φαινόμενο της κρίσης στην  Ευρώπη κάνει τελευταία η ηγεσία του ΣΥΝ. Ο ευρωπαϊσμός της μάλιστα αποκτά ακόμη σαφέστερο προσανατολισμό ως προς την κατεύθυνση μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στην ήπειρό μας. Μάλλον ορθά αντιλαμβάνεται επίσης και την συναρτημένη με την κρίση στην ΕΕ, ελληνική κρίση, υποστηρίζοντας, κάπως δειλά, την άποψή μας για  εκπόνηση στρατηγικής άρνησης του χρέους.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Το πρόβλημα όμως είναι ότι ο ΣΥΝ δεν είναι «φόρουμ», ούτε ακαδημαϊκό αμφιθέατρο, αλλά πολιτικό κόμμα. Το ζήτημα δεν είναι να σχολιάσεις τον μηχανισμό παραγωγής της κρίσης, ούτε να προτείνεις γενικά την μέθοδο επίλυσης του πραγματικού προβλήματος της κρίσης με ιδεολογικά κριτήρια. Αυτό δεν είναι δουλειά των κομμάτων. Το ζήτημα για τα αριστερά κόμματα που λειτουργούν στο καπιταλιστικό περιβάλλον, είναι να αναδείξουν την αποτελεσματικότερη μέθοδο πολιτικής δράσης σε εθνικό, ευρωπαϊκό και παγκόσμιο επίπεδο, ώστε να αντιμετωπισθεί η κρίση επ’ ωφελεία των δύο – τρίτων της κοινωνίας, με ρεαλιστικούς ασφαλώς όρους. Με άλλα λόγια, το ζήτημα δεν είναι υπόθεση πολιτικής μεθοδολογίας, αλλά μεθοδολογίας άσκησης της πολιτικής. Αυτό συνδέει τον πολιτικό λόγο με την πολιτική πρακτική και δίνει ουσιαστική αξία στην θεσμική υπόσταση των κομμάτων στις (αστικές) Δημοκρατίες.

Περισσότερα