Ανακοίνωση για το πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς κατά την Πασχαλινή περίοδο

Περιφέρεια ΗπείρουΕνόψει της εορταστικής περιόδου, η Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφέρειας Ηπείρου ανακοινώνει τα εξής για το πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς:

Επειδή κατά τις πασχαλινές γιορτές η ζήτηση των αγαθών που εθιμικά συνδέονται με το εορταστικό κλίμα των εορτών, είναι αυξημένη, επιβάλλεται να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η λειτουργία της αγοράς να είναι ομαλή και σύμφωνη με το υφιστάμενο νομοθετικό πλαίσιο που διέπει τη λειτουργία της αγοράς και συγκεκριμένα:

  • Τον νόμο 4177/2013 (κανόνες ρύθμισης της αγοράς προϊόντων και της παροχής υπηρεσιών και άλλες διατάξεις).
  • Την Υπουργική απόφαση Α2-718/2014 (Κωδικοποίηση Κανόνων Διακίνησης και Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών – Κανόνες ΔΙ.Ε.Π.ΠΥ).
  • Τον νόμο 4264/14 (άσκηση εμπορικών δραστηριοτήτων εκτός καταστήματος και άλλες διατάξεις).
  • Την αριθ.56685/2014 Υπουργική απόφαση (Κώδικας δεοντολογίας για την προστασία του καταναλωτή κατά τις προσφορές, τις εκπτώσεις και τις προωθητικές ενέργειες).
Περισσότερα

Όταν η αγορά ποδοσφαιροποιεί την πολιτική και την οικονομία είναι η κοινωνία που δέχεται τα γκολ …

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠοτέ άλλοτε στην ιστορία της ανθρωπότητας οι επίπεδοι θιασώτες του ολοκληρωτισμού δεν υπήρξαν τόσο απλοϊκοί, τόσο ρηχοί, τόσο αφιλοσόφητοι, τόσο μακριά από τον επιστημονικό στοχασμό, τόσο ηλίθιοι και τόσο θεοσοφίζοντες με κανόνα την αγορά του χρήματος. Η αγορά του χρήματος είναι εκείνη που ορίζει το καλό και το κακό στις επιμέρους κοινωνίες! Αυτή και την ηθική και τους θεσμούς! Στην εκκλησία της αγοράς, την σύγχρονη τράπεζα, κοινωνικοποιείται ορθολογικά ο σύγχρονος άνθρωπος, σου λένε οι δυστυχείς ιερείς της κοινωνικής ισοπέδωσης, της εξαφάνισης του φιλελευθερισμού και της ισότητας, μια και αυτές οι έννοιες δεν έχουν πλέον νόημα στην παγκοσμιοποιημένη οικονομία που αναπαράγει και αναπαράγεται μέσω του πλέον φτηνιάρικου δόγματος όλων των εποχών: «the world is flat»!

Ευαγγέλιο για όλους αυτούς τους σύγχρονους ιερείς της χρηματαγοράς είναι το «Τhe world is flat» ενός προφήτη δίχως σοβαρή οικονομολογική, κοινωνιολογική, ιστορική ή άλλου έστω είδους επιστημονική ή/και φιλοσοφική συγκρότηση. Ενός ισόπεδου πνεύματος που ορίζει τις τάξεις των πραγμάτων έξω από την γενεαλογία τους και την αρχαιολογία τους. Ενός ανθρώπου που δεν σκέφτεται με έννοιες, που δεν ξέρει να κάνει κριτική ανάλυση, που σνομπάρει την ιστορία και πιστεύει πως η παγκοσμιοποίηση με την επικράτηση της ολοκληρωτικής αγοράς, δίνει απάντηση στο διαλεκτικό πρόβλημα του Μαρξ, ορίζοντας το τέλος της ιστορίας όχι σαν αυτόν (επανάσταση και δικτατορία του προλεταριάτου), αλλά επιβολή δικτατορίας του τραπεζίτη. Δικτατορία του ρυθμιστή των κερδών, των μηχανισμών συσσώρευσης σε παγκόσμιο επίπεδο, όπου πλέον την πολιτική και οικονομική συμπεριφορά των επιμέρους κοινωνιών δεν θα ρυθμίζει ο ιδιαίτερος πολιτισμός τους και οι κοινωνικές συνθήκες και ανάγκες, ο ταξικός και ευρύτερα κοινωνικός ανταγωνισμός, αλλά το κοινό συμφέρον των τραπεζιτών.

Για να καταλήξουμε στην αταξική κοινωνία ενός επίπεδου κόσμου θα πρέπει να βιώσουμε πρώτα την δικτατορία του τραπεζίτη, η οποία αποτελεί κατά τον συγγραφέα του «Τhe world is flat», Thomas L. Friedman, συνθήκη ορθολογικοποίησης του κόσμου και αντιμετώπισης του χάους που προκαλείται από τον κοινωνικό και πολιτικό ανταγωνισμό σε κρατικό ή διεθνές επίπεδο. Ο αναρχοκαπιταλιστής έρχεται, λοιπόν, να σου προσφέρει πολιτική λύση στις κοινωνικές και διεθνείς σχέσεις δια της κατάλυσης της πολιτικής, αντιγράφοντας κυριολεκτικώς την διαλεκτική του Μαρξ, αλλά ορίζοντάς την ως μορφή κυριαρχίας αντίστροφα. Ο αναρχοκαπιταλιστής της ολοκληρωτικής αγοράς έρχεται, δηλαδή, με έναν απολύτως θεοσοφικό τρόπο να υποσχεθεί έναν κόσμο σταθερότητας, προόδου και ειρήνης κατ’ αναλογία με τον μαρξιστικό κομμουνισμό, αντιστρέφοντας το υποκείμενο της ιστορίας. Τώρα δεν πρόκειται για τον εργαζόμενο-άνθρωπο, αλλά για το «εργαζόμενο χρήμα» – όχι για την εργασία σε ένα μαζικά βιομηχανοποιημένο περιβάλλον, αλλά για την αναπαραγωγή του χρήματος σε ένα μαζικοποιημένο χρηματοπιστωτικό περιβάλλον.

Μονόδρομος προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η διευρυνόμενη επιχείρηση ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής και της οικονομίας. Εάν διαβάσεις, αγαπητέ αναγνώστη, σύγχρονες οικονομικές εφημερίδες, θα διαπιστώσεις πως ως πολιτική αφήγηση υιοθετούν τον λόγο των αθλητικών εφημερίδων. Στο πλαίσιο αυτό κινούνται πλέον και τα «πολιτικά» έντυπα των διαπλεκομένων στην Ελλάδα, ακολουθούμενα από μία σειρά άλλων που μιμούνται καθετί που εμφανίζεται να κυριαρχεί ως τάση στην αγορά. Στην Ελλάδα του αξεπέραστου και αβυσσαλέου επαρχιωτισμού, όπως ίσως διαπιστώνεις, είμαστε μια ζωή αντιγραφή των πλέον αγοραίων προτύπων του παγκοσμιοποιημένου lifestyle. Δραματική φτήνια, από την άρθρωση πολιτικών προτάσεων έως την προβολή διαζυγίων γελοίων προσωπικοτήτων του ημεδαπού lifestyle.

Ωστόσο εκεί που η αγορά ποδοσφαιροποιεί την πολιτική και την οικονομία είναι η κοινωνία που δέχεται τα γκολ … για να μην σε βγάλω εντελώς από το πνεύμα του Μουντιάλ! Η αυτοεπιβεβαιούμενη προφητεία του ολοκληρωτικού καπιταλισμού υπαγορεύει πως υπάρχει ένας πάνσοφος θεός με την μορφή της παγκοσμιοποιημένης χρηματαγοράς, ο οποίος επιβάλλει αντικειμενικούς και πολιτικά ουδέτερους κοινωνικούς κανόνες, οι οποίοι εξαφανίζουν τα διαφορετικά πολιτικά στυλ που παραπέμπουν σε ουσιώδεις διαφοροποιήσεις ως προς το κοινωνικό περιεχόμενο της πολιτικής πρακτικής, όπως θεωρούν ότι εξαφανίζονται τα διαφορετικά αγωνιστικά στυλ των ομάδων στο Μουντιάλ της Βραζιλίας… Μια και σε έναν επίπεδο κόσμο δεν θα μπορούσε παρά να κυριαρχήσει κι ένα επίπεδο ποδόσφαιρο!!!

Είναι ιλαροτραγωδία αυτό που συμβαίνει, αλλά έχει και την πλάκα του. Η ανάγκη άρθρωσης λόγου από τους επίπεδους ανθρώπους που ονειρεύονται τον παράδεισο σε έναν επίπεδο κόσμο, τους οδηγεί να βλέπουν επιπεδοποιούμενο ακόμη και το Μουντιάλ, την στιγμή κατά την οποία ειδικά σε αυτό απομυθοποιήθηκε κάθε τι επίπεδο, για να δούμε την επικράτηση ενός ποδοσφαιρικού ύφους επί ενός άλλου. Πώς να διακρίνει αυτή την διαφορά που χαρακτηρίζει τις διαφορετικές ποδοσφαιρικές ταυτότητες ομάδων ο νεοφιλελεύθερος; Αυτός βλέπει την μπάλα και τα πόδια που την κλωτσάνε! Κι εσύ αν «κάνεις κοντινό» στα πόδια που κλωτσάνε την μπάλα, όλα επίπεδα θα τα δεις, ακόμη και την μπάλα!

Αυτή η επίπεδη προσέγγιση που τελικά εν ονόματι της παντοδυναμίας της αγοράς τείνει να ισοπεδώσει τις επιμέρους κοινωνίες, εκφράζεται με έναν αποκαλυπτικό τρόπο από τον διασωσμένο, αλλά ακόμα διασωληνωμένο έλληνα τραπεζίτη κι ένα ολόκληρο καθεστώς που τον υπηρετεί. Σου λέει ο διασωσμένος από τον ναυαγοσώστη του λαό, αλλά δυστυχώς ακόμη διασωληνωμένος στην εντατική της τρόικας, τραπεζίτης: Δυο προϋποθέσεις υπάρχουν αν επιθυμείς μια συμφωνία για το χρέος. Πρόοδος στις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πολιτική σταθερότητα.

Μπράβο τετράγωνη λογική! Παρατηρεί η αγύμναστη στην επιστήμη της εθνικής οικονομίας και της οικονομικής ιστορίας, λογική! Μπράβο τραπεζίτη μου, τι καλά που τα λες! Τον αποθεώνει ο κάθε κυβερνητικός και ο πελάτης αυτού, ο Σόϊμπλε, και όλοι αυτοί που ενώ δεν ήθελαν να ακούσουν για αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους, θριαμβολόγησαν με τα PSI, για να έρθουν οι ίδιοι σήμερα να διαπιστώνουν: άνθρακες ο θησαυρός των PSI και μεγάλη ζημιά στην θεσμική λειτουργία της ελληνικής οικονομίας.

Το κακό για τον διασωσμένο τραπεζίτη δεν είναι πως επιχειρεί να υποτάξει την ελληνική οικονομία στο μικροσυμφέρον του, αλλά πως δείχνει να μην καταλαβαίνει τίποτα από πολιτική οικονομία.

Αν καταλάβαινε θα πτώχευε; Μπορεί και να πτώχευε, αλλά δεν θα έφτανε να γελοιοποιείται σήμερα μπροστά στα ματιά του ναυαγοσώστη του. Ο τελευταίος αναρωτιέται αν αυτό που διέσωσε περιείχε ίχνος οικονομικής διανοίας, ή ήταν ένα άδειο χρηματοκιβώτιο που επέπλεε αφήνοντας γύρω του φυσαλίδες με αέρα κοπανιστό!

Αν θέλεις τραπεζίτη μου να μιλήσεις την γλώσσα της πολιτικής, μπορείς να λες ό, τι θες, αν όμως ήθελες να μιλήσεις την γλώσσα της οικονομίας θα έλεγες το αντίστροφο από αυτό που προπαγανδίζεις για προφανείς λόγους. Θα έλεγες αυτό που ξέρει ο ναυαγοσώστης σου, αλλά δεν πρόλαβε να στο ψιθυρίσει όταν σου έδινε το φιλί της ζωής, δίχως ασφαλώς να ερωτηθεί και να ενημερωθεί για τους κινδύνους αυτής της σχέσης: προϋπόθεση για σοβαρές πολιτικά νομιμοποιημένες και προοδευτικές κοινωνικά διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, όπως και προϋπόθεση για πολιτική σταθερότητα στην Ελλάδα είναι η ρύθμιση, με ουσιώδη απομείωση και ολική αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους.

Η διαφορά του ελληνικού λαού με τον τραπεζίτη είναι υπόθεση αντίθετης λογικής, η οποία μάλλον προδίδει αντίθεση συμφερόντων! Εκεί όπου ο λαός βάζει τον στόχο (: προοδευτικές κοινωνικά διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και πολιτική σταθερότητα) ο τραπεζίτης μας με υποστήριξη από το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα των ντερμπεντέρηδων τοποθετεί το μέσο (: ριζική απομείωση των χρεωστικών βαρών του εξωτερικού δανεισμού από τον λεγόμενο δημόσιο τομέα). Είναι ο επίπεδος τρόπος για να εκβιάζεις αυτούς που επιδιώκεις να ισοπεδώσεις για να συνεχίσεις να αναπαράγεις τα κέρδη σου!

Η ρύθμιση του χρέους σε «αειφόρο επίπεδο» για την ανάπτυξη ενός Κράτους Δικαίου και Ευημερίας και μίας ανταγωνιστικής οικονομίας της αγοράς είναι ΜΕΣΟ και όχι στόχος για την οικονομική ανάπτυξη, όπως και για την παραγωγική και θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας με δημοκρατικούς όρους, ασφαλώς. Η επιστήμη της εθνικής οικονομίας βλέπει τις ρυθμίσεις χρέους ως μέσο για την οικονομική ανάπτυξη, αλλά δυστυχώς ο τραπεζίτης μας το μέσο το μετατρέπει σε σκοπό και τον σκοπό σε μέσο για να νομιμοποιηθεί πολιτικά όχι απλώς η διάσωσή του, αλλά και η κυριαρχία του επί της εθνικής οικονομίας. Κάπως έτσι η λογική του τραπεζίτη συγκρούεται με την λογική του ναυαγοσώστη του, για να κυριαρχήσει τελικά ως … ορθολογικό το παράλογο και πολιτικώς διαστροφικό στα εξαρτημένα από τα συμφέροντα του τραπεζίτη μας ΜΜΕ. Πρόκειται για την λογική που αποτελεί αυτογκόλ σε οποιαδήποτε έννοια εθνικού συμφέροντος συνδεόταν με την κρίση στην αγορά και το Κοινωνικό Ζήτημα της Ελλάδας…

Είναι τελικά η ποδοσφαιροποίηση της πολιτικής και της οικονομίας που ως πολιτική αφήγηση, μετατρέπει τον σκοπό σε μέσο και το μέσο σε σκοπό για να εξυπηρετηθεί η επιπεδοποίηση των κοινωνιών στο πλαίσιο ενός ολοκληρωτικού παιγνίου των αγορών, όπου η μοναδική ομορφιά πηγάζει από το κέρδος με την έννοια του χρήματος. Έτσι και το χρήμα παύει να είναι χρήμα (δηλαδή μέσο) και γίνεται σκοπός με την έννοια power as beauty, όπου ασφαλώς ακόμη και η ομορφιά ισοπεδώνεται και ετεροκαθορίζεται από το συγκυριακό κέρδος… από το γκολ στην κοινωνία! Και μετά σου μιλούν για φασισμό και σταλινισμό όλοι αυτοί που σήμερα μιμούνται την διαλεκτική και την διαστροφή τους, όντες θιασώτες ενός μεταμοντέρνου φασισμού! Βιώνουμε μία περίοδο μοναδικής ιδεολογικής αποχαύνωσης και πολιτισμικής κρίσης που παράγεται από τους «ναούς του χρήματος» για να κυριεύσει τους «ναούς της δημοκρατίας». Στην Ελλάδα, μάλιστα, το τρίξιμο των θεμελίων των πρώτων οδηγεί ευθέως πλέον στο τρίξιμο των θεμελίων του κοινοβουλευτισμού και της όποιας πλουραλιστικής δημοκρατίας. Αν κάνουμε, αυτοί που καταλαβαίνουμε, το κορόιδο και δεν αντιδράσουμε με όλες μας τις δυνάμεις, δεν θα έχουμε δικαίωμα αργότερα να μιλούμε με πολιτικούς όρους στην ισοπεδούμενη ελληνική κοινωνία.

Περισσότερα

Ανακοίνωση για τη λειτουργία της αγοράς κατά την Πασχαλινή περίοδο

Περιφέρεια ΗπείρουΑπό τη Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφέρειας Ηπείρου εκδόθηκε ανακοίνωση για το πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς, ενόψει της εορταστικής περιόδου.

Επειδή κατά τις πασχαλινές γιορτές η ζήτηση των αγαθών που πλαισιώνουν το γιορταστικό τραπέζι των καταναλωτών είναι αυξημένη, επιβάλλεται να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η λειτουργία της αγοράς να είναι ομαλή και σύμφωνη, με τις ισχύουσες διατάξεις και αποφάσεις.

ΓΕΝΙΚΑ:

  • Όλα τα καταστήματα εξυπηρέτησης του καταναλωτικού κοινού, έχουν την υποχρέωση να εφαρμόζουν τις διατάξεις (Κανόνες Διακίνησης και Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών-ΔΙ.Ε.Π.Π.Υ.) σχετικά με την τοποθέτηση πινακίδων ή τιμοκαταλόγων που θα αναγράφουν το είδος, την τιμή, την προέλευση και την ποιότητα όπου η τελευταία επιβάλλεται από ειδικές διατάξεις.
  • Στον τομέα των ειδών διατροφής όπου οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα, απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή στο σημείο αν οι τιμές που εισπράττονται, είναι και οι τιμές που αναγράφονται στις πινακίδες. Ειδικότερα στα συσκευασμένα τρόφιμα, ασφαλιστική δικλείδα ενημέρωσης και προστασίας του καταναλωτή, αποτελεί η αναγραφή των ενδείξεων που ισχύουν νομοθετικά.

ΣΥΝΙΣΤΑΤΑΙ ΣΤΟ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΟ ΚΟΙΝΟ ΕΝΟΨΕΙ ΤΩΝ ΕΟΡΤΩΝ:

  • Να κάνει έγκαιρα και προγραμματισμένα τις πασχαλινές αγορές του και να μην τις αφήσει για την τελευταία στιγμή, με έρευνα στην αγορά, ελέγχοντας και συγκρίνοντας σε περισσότερα του ενός καταστήματος τα ομοειδή είδη, κερδίζοντας έτσι χρήματα και ποιότητα.
  • Να αγοράζει τα προϊόντα που πραγματικά επιθυμεί και να μην παρασύρεται από διαφημιστικές καμπάνιες. Όταν αγοράζει είδη με μακρά καταναλωτική διάρκεια να ζητεί εγγύηση και οδηγίες χρήσης στα ελληνικά.
  • Σε όλες τις αγορές σας να ζητάτε την νόμιμη απόδειξη.
  • Ιδιαίτερη προσοχή στην ημερομηνία ανάλωσης ορισμένων ευάλωτων τροφίμων (όπως νωπό βούτυρο, γιαούρτι, κρέμα γάλακτος, ταραμοσαλάτες, μελιτζανοσαλάτες, τζατζίκι, σοκολάτες, αρτοσκευάσματα, πασχαλινά τσουρέκια κ.α.)
  • Οι καταναλωτές μπορούν να εμπιστευτούν για την αγορά κρέατος, σταθερά και επώνυμα σημεία πώλησης της αγοράς (παραδοσιακά κρεοπωλεία καθώς και νόμιμα κρεοπωλεία που λειτουργούν εντός μεγάλων καταστημάτων), αναζητώντας τις σφραγίδες κτηνιατρικού ελέγχου και προέλευσης, ώστε να μην παραπλανούνται και να αποφεύγουν να αγοράζουν κρέατα από ζώα που σφάζονται σε χώρους που δεν ελέγχονται από κτηνιατρικής πλευράς, γιατί πιθανά εφόσον δεν έχουν υποστεί τον κρεοσκοπικό έλεγχο να έχουν πρόβλημα.
  • Τα σφάγια αμνοεριφίων, τα εγχώρια καθώς και αυτά που εισάγονται και είναι προέλευσης κοινοτικών χωρών, αναγράφουν με κεφαλαία γράμματα το όνομα της χώρας προέλευσης με σφραγίδα σχήματος ορθογωνίου παραλληλογράμμου, χρώματος Ε133 λαμπρό κυανό (που κλίνει προς το πράσινο – τιρκουάζ), για δε της προέλευσης τρίτων χωρών χρώματος Ε155 καστανό.
  • Επισημαίνεται η υποχρέωση της τήρησης της κοινής υπουργικής απόφασης σχετικά με την επισήμανση του βόειου κρέατος με την τοποθέτηση των ετικετών με το εξωτερικό μπλε περίγραμμα για τα βοοειδή τα οποία γεννήθηκαν, εκτράφηκαν και σφάχτηκαν στην Ελλάδα (Ελληνικό βόειο κρέας) και την ετικέτα χωρίς μπλε εξωτερικό περίγραμμα για τα βοοειδή τα οποία δεν γεννήθηκαν στην Ελλάδα αλλά εκτράφηκαν και σφάχτηκαν στην Ελλάδα.
  • Στις συσκευασμένες συκωταριές θα πρέπει ο καταναλωτής να αναζητά την σφραγίδα καταλληλότητας, όπου αναφέρεται η προέλευσή τους από συγκεκριμένη εγκατάσταση, η ημερομηνία λήξης και για τις κατεψυγμένες και η ημερομηνία κατάψυξης.
  • Ο κιμάς πρέπει να κόβεται παρουσία του πελάτη από τεμάχιο της αρεσκείας του, πλην του τυποποιημένου κιμά που εφόσον προσφέρεται τέτοιος με ειδική κτηνιατρική άδεια, θα πρέπει να είναι σε πακέτο με τις προβλεπόμενες ενδείξεις που περιγράφονται στην ετικέτα του βόειου κρέατος και επί πλέον η χώρα παρασκευής(κοπής) του κιμά και η ημερομηνία παρασκευής του.
  • Τα έντερα πρέπει να είναι πλυμένα και καθαρισμένα και χωρίς δυσάρεστες οσμές και οι συκωταριές χωρίς την σπλήνα.
  • Το κοτόπουλο πρέπει να έχει το καρτελάκι του κρεοσκοπικού ελέγχου από την κτηνιατρική υπηρεσία και τα τεμαχισμένα να πωλούνται συσκευασμένα με τις ενδείξεις του εργαστηρίου.
  • Τα αυγά πρέπει να είναι ωοσκοπημένα και με καθαρό κέλυφος και δεν πρέπει να πλένονται όταν πρόκειται να διατηρηθούν στο ψυγείο, γιατί έτσι αφαιρείται το εξωτερικό υμενίδιό τους και επιταχύνεται η αλλοίωσή τους.
  • Προσοχή στις τοξικές βαφές. Πρέπει να χρησιμοποιούνται μόνο οι εγκεκριμένες και ασφαλείς βαφές που καθορίζονται από αντίστοιχη διάταξη του Κ.Τ.Π.
  • Στα τυριά πρέπει να αναγράφεται στην συσκευασία η ημερομηνία παραγωγής. Πρέπει να έχουν ευχάριστη οσμή και γεύση.
  • Τα αλλαντικά πρέπει να έχουν καθαρό, στεγνό, γυαλιστερό περίβλημα. Να μην έχουν δυσάρεστη οσμή και γεύση και να μην υπάρχει αλλαγή χρώματος.
  • Ιδιαίτερη προσοχή στις σωστές θερμοκρασίες συντήρησης των τροφίμων και ειδικότερα αυτών των προϊόντων με ευάλωτο χαρακτήρα.
  • Προσοχή στο ποτό. Ποτέ με άδειο στομάχι ούτε και να το ανακατεύουμε.
  • Τα ρούχα θα πρέπει να έχουν την ετικέτα που θα πληροφορεί για την σύνθεσή τους και τα παπούτσια για το υλικό που είναι κατασκευασμένα.
  • Τα παιχνίδια πρέπει να έχουν την σήμανση “CE” που σημαίνει ότι έχουν τηρηθεί οι προδιαγραφές προστασίας της ασφάλειας και της υγείας των παιδιών, να αγοράζουμε παιχνίδια που έχουν ενδείξεις και οδηγίες στα Ελληνικά και πάντοτε με γνώμονα την συμβολή τους στην ενεργοποίηση των δυνατοτήτων που διαθέτει κάθε παιδί και όχι με βάση την διαφημιστική τους προβολή που οδηγεί στον υπερκαταναλωτισμό. Προσοχή στα παιχνίδια που πωλούνται υπαιθρίως. Είναι φτιαγμένα από άγνωστους κατασκευαστές, χωρίς σήμα κατασκευής που να δείχνουν την προέλευσή τους, επομένως ανεξέλεγκτα.
  • Καλή χρήση πιστωτικών καρτών.
  • Οι καταναλωτές θα πρέπει να είναι προσεχτικοί αποφεύγοντας τις προμήθειες του οποιοδήποτε τροφίμου από ανώνυμους, πλανόδιους μικροπωλητές ή άγνωστους προμηθευτές.

Δεν παραλείπουμε να σημειώσουμε ότι αρμόδιοι υπάλληλοι όλων των Περιφερειακών Ενοτήτων , προβαίνουν καθημερινά σε ελέγχους αναφορικά με την εφαρμογή των διατάξεων και λοιπών Υπουργικών Αποφάσεων (Κανόνες Ρύθμισης της Αγοράς Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών Ν.4177/2013 καθώς και των Κανόνων Διακίνησης και Εμπορίας Προϊόντων και Παροχής Υπηρεσιών-ΔΙ.Ε.Π.Π.Υ) καθώς και σε δειγματοληψίες ειδών τροφίμων-ποτών και καυσίμων για την ποιοτική τους εξέταση από τις Χημικές Υπηρεσίες του Γενικού Χημείου του Κράτους.

Έλεγχοι επίσης γίνονται και από μικτά κλιμάκια ( Ε.Φ.Ε.Τ., Δ/νση Κτηνιατρικής, Δ/νση Υγείας).
Με αντικείμενο την ομαλή λειτουργία των αγορών, πραγματοποιήθηκαν συσκέψεις παρουσία, υπηρεσιακών παραγόντων και εκπροσώπων παραγωγικών και εμπορικών φορέων. Κατά την διάρκεια των εν λόγω συσκέψεων εκτιμήθηκε η κατάσταση που επικρατεί στην αγορά της κάθε Περιφερειακή Ενότητας και των δεδομένων που υπάρχουν για την Πασχαλινή περίοδο.

Σύμφωνα με τα στοιχεία των εμπόρων και των κρεοπωλών, θα υπάρξει επάρκεια σε επίπεδο Περιφέρειας και οι τιμές αναμένονται να διαμορφωθούν στα ίδια περίπου με τα περσινά επίπεδα.

Ειδική έμφαση δόθηκε στους ελέγχους που θα γίνουν για την τήρηση των κανόνων υγιεινής των κρεάτων και την αποτροπή περιπτώσεων σφαγής σε μη νόμιμα λειτουργούντα σφαγεία. Μέχρι στιγμής η κατάσταση διαμορφώνεται ομαλά και χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα.

Περισσότερα

Ουάου καταστάσεις, δίχως πλέον ουάου εργαζόμενους και πολίτες…

Γράφει ο Δημήτρης Α. Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΌταν από την οικονομία της αγοράς (οικονομικός φιλελευθερισμός) περνάς στην κοινωνία της αγοράς (νεοφιλελευθερισμός), μια ήδη διαταραγμένη, κατακερματισμένη ζωή μετατρέπεται σε καθημερινή διαστροφή, βασισμένη σε μια εικονική πραγματικότητα. Στον νεοφιλελευθερισμό η εργασία παύει να είναι ένα ιδιαίτερο εμπόρευμα (οικονομικός φιλελευθερισμός) αυξημένης προστασίας και μετατρέπεται σε χύμα εμπόρευμα ο ίδιος ο εργαζόμενος. Και τα εμπορεύματα, αγαπητέ αναγνώστη, δεν έχουν δίκιο ή άδικο, ούτε ηθική τιμή, αλλά αποκλειστικά κάποια οικονομική τιμή.

Εδώ, ο εργαζόμενος δεν έχει πλέον την παραμικρή ισχύ, εξουσία (power) και στην ουσία της παραγωγικής διαδικασίας παύει να εμφανίζεται και να γίνεται αποδεκτός ως παράγοντας παραγωγής κέρδους. Τώρα ως παράγοντας εμφανίζεται παραμορφωτικά, αποκλειστικά το κεφαλαιοκρατικό περιβάλλον, το όποιο περιβάλλον, ως μια ευαίσθητη, σοφή και λειτουργική, αν και απολύτως μυθική και αόριστη προσωπικότητα που αναγνωρίζει «power» αποκλειστικά στον και για τον εαυτό της, ο οποίος εκπροσωπείται από κάποιο διευθυντήριο. [Δοκίμασε ως εργαζόμενος, ακόμη και ως διευθυντής να άρθρωσης με αυθεντικό τρόπο «power»… αν θέλεις να απολυθείς, ή να εξαναγκαστείς σε παραίτηση. Αν είσαι πράγματι ισχυρός, η επιχείρηση θα εξαγοράσει την παραίτηση σου! Τώρα εξαγοράζει παραιτήσεις και το κράτος! Ουάου, ιδού ο νεοφιλελευθερισμός, που διδάσκει τα παιδιά τα αντίθετα από αυτά που (δια)πράττει, σαν τις ηγεσίες κάποιων εκκλησιών]. Εδώ πλέον η κοινωνικοοικονομική δομή αποκτά θεϊκά χαρακτηριστικά και ως τέτοια αναγνωρίζει μόνον την πίστη, την θυσία, το λειτουργικό του εκκλησιάσματος της αγοράς και την καρτερία, με την έννοια της άνευ όρων υποταγής των εργαζομένων. Η εργασία από δικαίωμα μετατρέπεται σε προνόμιο και στη συνέχεια μυθοποιείται κοινωνικά, ενώ απαξιώνεται οικονομικά… φυσιολογικά!

Ο νεοφιλελευθερισμός, λοιπόν, είναι ο απόλυτος απανθρωπισμός. Είναι το καθεστώς όπου η έννοια της αλλοτρίωσης του Μαρξ, εμφανίζεται πολύ αδύναμη για να ορίσει την πραγματικότητα των νεοφιλελεύθερων κοινωνιών. Ο Μαρξ, αν ζούσε σήμερα, θα ξεκινούσε από την αρχή τη «γενική του θεωρία». Αυτό που βιώνουμε δεν έχει σχέση με τον «καταραμένο» – για εμάς τους αριστερούς – οικονομικό φιλελευθερισμό του περασμένου αιώνα. Πρόκειται για την άρνησή του, πρόκειται για την κατάργηση του φιλελευθερισμού στην πράξη. Πρόκειται, ας πούμε παραστατικά, για μια σταλινικού ή ναζιστικού χαρακτήρα ολοκλήρωση της αγοράς, όπου ο εργαζόμενος από γρανάζι της παραγωγής μετατρέπεται σε λιπαντικό μέσο αυτής και ρευστοποιείται ως προσωπικότητα.

Είμαι εργαζόμενος και δεν έχει σημασία, παρότι η ιδιωτική επιχείρηση με κολακεύει διαρκώς ως άτομο: «Εσύ είσαι η επιχείρηση», μου λέει, και εγώ καμαρώνω ο ηλίθιος! Τα κατάφερα, είμαι επιτυχημένος, είμαι με τους νικητές και όχι με τους ηττημένους! Εγώ, ξεπέρασα την ανθρώπινη φύση μου, που με ταλαιπωρούσε με οπισθοδρομικές ανάγκες, είμαι πλέον πολύτιμος, μια ολόκληρη επιχείρηση με ανθρώπινα μέλη (χέρια, πόδια και τα υπόλοιπα)! Και ως Εαυτός-επιχείρηση συναλλάσσομαι με τον κόσμο των επιχειρήσεων, εντασσόμενος, δηλαδή παραδιδόμενος, σε μια μεγαλύτερη επιχειρηματική δομή. Αυτή ξέρει το καλό μου! Δεν θα κλείσει ποτέ, μια και είναι έξυπνη μπίζνα, αλλά κι αν πτωχεύσει δεν θα φταίει αυτή, θα φταίει το κράτος που δεν ολοκληρώθηκε ως αγορά και διατηρεί ακόμη κάποιους δημοσίους υπαλλήλους!!! Άρα, εγώ, ο άνεργος πλέον, ξέρω ποιος είναι ο εχθρός μου: το κράτος των δημοσίων υπαλλήλων, που επιμένουν, τα καθάρματα, να διεκδικούν δικαιώματα! Αυτοί οι οπισθοδρομικοί φταίνε που έμεινε άνεργος ο Εαυτός-επιχείρησή μου!

Κάτι ανάλογο, ωστόσο λέει και το κράτος-επιχείρηση του νεοφιλελευθερισμού στον εργαζόμενο-πολίτη: «Εσύ είσαι το κράτος»! Ένα κράτος δίχως πολίτη (δημοκρατικά δικαιώματα), μια επιχείρηση δίχως εργαζόμενο (δικαιώματα). Ένας κόσμος «επιχειρηματιών», αποκλειστικά «επιχειρηματιών», όπου εξαφανίζεται καί ο εργαζόμενος καί ο πολίτης – ως ουσίες, οντολογίες, παράγοντες ισχύος. Άρα, δεν έχει νόημα ο άνεργος, ούτε δημοκρατική ουσία ο πολίτης. Σε πολύ λίγο δεν θα έχει, φίλε μου! Και εσύ μου μιλάς για επανάσταση α λα Λένιν και ο άλλος μιλά για εθνικοσοσιαλισμό και τα ρέστα! Είστε μακριά νυχτωμένοι και με το συμπάθιο! Διάβασα τις προάλλες ένα καινούργιο βιβλίο γυμνασίου για τους μαθητές στη Σουηδία και κατάλαβα μέσα σε μια παράγραφο, όσα δεν θα καταλάβει κάποιος διαβάζοντας όλα τα έντυπα της αριστεράς! Η επιχειρηματικότητα οριζόταν έξω από το πλαίσιο της οικονομίας, δίχως όρους της αγοράς, αλλά ταυτιζόταν πρόστυχα και πονηρά με την κοινωνικότητα. Αυτό είναι το τέλος όχι της έννοιας της ισότητας, αλλά το τέλος της ελευθερίας ως δικαίωμα. Ζούμε το τέλος του φιλελευθερισμού και όχι το τέλος του οποιουδήποτε σοσιαλισμού! Ο νεοφιλελευθερισμός υπονομεύει δραματικά τον φιλελευθερισμό και όχι τον σοσιαλισμό. Με τον δεύτερο «καθάρισε» τον περασμένο αιώνα, τώρα δολοφονεί τον φιλελευθερισμό, που, στην ουσία – οντολογικά – φοβόταν πάντα περισσότερο, η κάθε ολοκληρωτικού χαρακτήρα ηγεμονία. Και η παγκοσμιοποίηση του νεοφιλελευθερισμού είναι πράγματι το αυταρχικότερο και πιο απάνθρωπο καθεστώς ολοκληρωτισμού, δίχως αμφιβολία.

Αυτό έμαθα από τον χώρο των επιχειρήσεων και όχι από τον χορό μου με τις επιστήμες της πολιτικής, της εθνικής οικονομίας, των διεθνών πολιτικών, και της διοίκησης (ηγεσίας). Και αυτό δεν αφορά μόνον στην Ελλάδα, αφορά σε όλες σχεδόν τις αναπτυγμένες χώρες, τις οποίες θα μπορούσαμε να ορίσουμε ως κοινωνίες της αγοράς. Αφορά ακόμη και σε χώρες όπως η Γερμανία, όπου για πολλούς και σύνθετους λόγους η ζωή σημαντικού μέρους του πληθυσμού δεν κανονίζεται αυτόματα από την αγορά. Εκεί υπάρχουν αντιστάσεις, αλλά μάλλον στο κάτω και στο άνω άκρο της αγοράς (σε αυτούς που δεν αγωνίζονται για την καριέρα τους και σε εκείνους που δεν ζουν (δεν νομιμοποιούν κοινωνικοπολιτικά την καθημερινότητά τους) για να δουλεύουν ή/και να ψωνίζουν. Το ίδιο παρατηρώ να συμβαίνει στην Σουηδία, μόνον που εδώ ο νεοφιλελευθερισμός έχει διαβρώσει σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό ανθρώπους κάτω των πενήντα: τους έχει τρελάνει, τους έχει κάνει νευρωτικούς και δραματικά αντιπαραγωγικούς, με την έννοια της έλλειψης δημιουργικότητας, με την έννοια της παρέμβασης στις δομές και όχι ασφαλώς με εκείνη της παρέμβασης για την δημιουργία προπαγανδιστικής εντύπωσης.

Αυτά τα χάλια παρατηρούσα και στην Ελλάδα με ορόσημο το 1990. Έβλεπες, πλησιάζοντας το 2000, να επικρατεί μια απολύτως χαζοχαρούμενη κουλτούρα στις επιχειρήσεις του ευρύτερου τομέα των υπηρεσιών. Ξετρελαμένα «κορίτσια» και «αγόρια» (στα τριάντα τους ή ακόμη και στα σαράντα τους), που ζούσαν τον μύθο τους στην αγορά, μιμούμενα χολιγουντιανές συμπεριφορές και διαμορφώνοντας αποκρουστικές, αντικοινωνικές στάσεις αγοραίου εγωτισμού. Μόστρα, πόζα, lifestyle και κούνημα, αλλά από ουσία μηδέν! «Ουάου, ουάου… ουάου»! Ήταν – και είναι – η γενιά του ουάου, η γενιά μιας κραυγής, αντί της ανθρώπινης φωνής και του λόγου, η άναρθρη γενιά του κουτσομπολιού και της περιπτωσιολογίας. Η πρώτη ουσιαστικά γενιά του νεοφιλελευθερισμού. Η γενιά που είχε – και έχει – χάσει την επαφή με τις αισθήσεις της, βιώνοντας την καθημερινότητά της με την εικονική προέκταση των αισθήσεών της και με τις αγοραίες παραισθήσεις της.

Η κατάσταση αυτή επιδεινώθηκε δραματικά τα επόμενα χρόνια, μέχρι την στιγμή της κατάρρευσης του κράτους και του μύθου της αγοράς στην Ελλάδα: την έναρξη της διαδικασίας πτώχευσης και φτωχοποίησης με εσωτερική υποτίμηση – με το ξεφούσκωμα δηλαδή της αγοράς, που εξαιτίας του νεοφιλελεύθερου μοντέλου κατέληγε (συνεπαγόταν) το «ξεφούσκωμα» της ίδιας της κοινωνίας, με τραυματικές επιδράσεις στο υπερφίαλο Εγώ των «παιδιών»-στελεχών της αγοράς, πολλά εκ των οποίων σήμερα βρίσκονται εκτός αγοράς, ή ανήμπορα να υπηρετήσουν τον χολιγουντιανικό τους μύθο εντός αυτής – της διαρκώς υποβαθμιζόμενης ελληνικής αγοράς. Θυμάμαι την αίσθηση που απεκόμιζα μετά από συνεργασίες μου, ως σύμβουλος στρατηγικού σχεδιασμού και επικοινωνίας, με τα ανώριμα αυτά «παιδιά» του «Ουάου- νεοφιλελευθερισμού» που είχαν τοποθετηθεί μαζικά στην ηγεσία μεγάλων και «υπερ-μοντέρνων» ελληνικών επιχειρήσεων. Επέστρεφα σπίτι «άδειος»!

Κάποτε «έπιασα» έναν θεσσαλονικιό, σημαντικό επιχειρηματία, με μια επιχείρηση «κόσμημα» από το 1992 έως το 2008-10, στα νεόδμητα, «φανταχτερά», κεντρικά του γραφεία στο Μαρούσι και του είπα: «Να με συγχωρείς, αλλά δεν κάνατε καλά που εκκαθαρίσατε την παλαιά γενιά, κάνοντας γενικούς διευθυντές και διευθυντές τριαντάρηδες. Έπρεπε να φτιάξετε ένα μίγμα παλαιών-νέων και να περάσετε τους τριαντάρηδες πιο αργά στη ηγεσία, έτσι ώστε να προλάβουν να ωριμάσουν διοικητικά προηγουμένως. Είναι εκπαιδευμένα παιδιά, αλλά νομίζω πως απλώς κάνουν ότι καταλαβαίνουν τί τους λες, ενώ στην πραγματικότητα καταλαβαίνουν ελάχιστα και είναι ικανοί να πράξουν ακόμη πιο λίγα. Είναι πολύ «ουάου»! Σπαταλούν χρόνο και χρήμα, κατασκευάζοντας εικόνα, με προδιαγραφές δέους, εις βάρος της ουσίας, του βάθους της ανάπτυξής σας»! Με διέκοψε με χαμόγελο: «Αυτό θέλουμε σήμερα, σε αυτή τη φάση. Αυτό κάνουν όλοι όσοι τρέχουν στην αγορά και επεκτείνονται και απορώ πως δεν το καταλαβαίνεις εσύ», μου είπε.

Το καταλάβαινα, αλλά έβλεπα την τραγωδία πίσω από αυτό. Κάτι που διαπιστώνω, αναγνώστη μου, να ταλαιπωρεί την σημερινή ανάπτυξη και σε άλλες προηγμένες ευρωπαϊκές κοινωνίες, οι οποίες – θα σας φανεί ίσως περίεργο – ενώ εμφανίζονται ως μοντέλα που θέλουν να ακολουθήσουν κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί έλληνες, ως αγορές (κουλτούρα και πρακτικές) βρίσκονται σήμερα εκεί όπου βρισκόταν η Ελλάδα κατά το 2000-2004! Εννοώ στο επίπεδο της εξιδανικευμένης γενικής επιχειρηματικής και διοικητικής κουλτούρας (: τάσης), ασφαλώς, της περιόδου εκείνης.

Κοιτάξτε, θα σας περιγράψω το δράμα της νεοφιλελεύθερης αντίληψης της διοίκησης – στον δημόσιο και ιδιωτικό τομέα αδιακρίτως – που πλέον συμπίπτει παραμορφωτικά με την επιχειρηματικότητα, ταυτίζοντας την κοινωνία με την αγορά, με δύο κουβέντες: Η νέα γενιά της διοίκησης που κυριολεκτικώς εκτοξεύτηκε από τα θρανία σε ηγετικά πόστα στον ιδιωτικό και δημόσιο τομέα πολλών χωρών της ΕΕ, είναι η γενιά της εικόνας και όχι η γενιά των εννοιών. Σκέφτεται και αποφασίζει με λέξεις και εικόνες που εμφανίζονται να έχουν σημαντική καταναλωτική αξία (είναι προϊόντα μάρκετινγκ) συγκυριακά, ενώ λατρεύει την στατιστική που προσφέρει (δομεί) ελκυστική και προχωρημένη τεχνολογικά εικόνα και όχι την στατιστική που αναπροσδιορίζει διαρκώς τις μεταβλητές, αλλάζοντας τα κριτήρια στις ποιοτικές προσεγγίσεις, για να τα προσαρμόσει στην κοινωνικά μεταβαλλόμενη πραγματικότητα.

Υπάρχει ζήτημα κανονικότητας σε αυτήν τη νεοφιλελεύθερη αντιληπτική δομή των «παιδιών» του νεοφιλελευθερισμού, που τους αρέσει να αυτοπροσδιορίζονται ως οι σύγχρονοι άνθρωποι της αγοράς. Τι σημαίνει αυτό; Κατασκευάζουν τις προτάσεις τους ανάποδα: δεν έχουν μάθει να παράγουν έννοιες μέσω σαφώς προσδιορισμένων μεθοδολογικά αφηγήσεων, αλλά μέσω του εικονογράμματος λέξεων που «ψωνίζουν» στην αγορά – και στην αγορά της θεωρίας που έχει δημιουργηθεί από τα μέσα του 1990 στην Ευρώπη – όπως ψωνίζουν καταναλωτικά αγαθά, που στολίζουν την αναφερόμενη ταυτότητά τους. Σκέφτονται με λέξεις-εικόνες που καταναλώνουν σαν τα παπούτσια τους και τα αξεσουάρ της ένδυσής τους. Τις χρησιμοποιούν σήμερα με επιδεικτική μανία, για να τις πετάξουν, απορρίπτοντάς τες ως ντεμοντέ, αύριο. Έτσι οι λέξεις τους δεν αποκτούν νόημα μέσα από τις προτάσεις τους, αλλά οι προτάσεις τους νόημα από τις λέξεις-εμπορικές εικόνες τους!

Πρόκειται για το τέλος του πολιτισμού που δομείται μέσω μιας γνωστικής διαδικασίας, η οποία χαρακτηρίζεται από την αρχαιολογία και την γενεαλογία των εννοιών, ως πολιτικά προϊόντα που ορίζουν τάξεις πραγμάτων. Πρόκειται για το τέλος της οντολογίας και της επιστημολογίας για την δόμηση της ανθρώπινης γνώσης και συμπεριφοράς. Δεν υπερβάλω, πρόκειται για την αντιμετώπιση, από τον νεοφιλελεύθερο, του εξωτερικού χάους, μέσω της μετατροπής του σε εσωτερικό χάος, το οποίο ρυθμίζεται δια μιας εικονικής διαδικασίας φυγής από την πραγματικότητα της παραγωγής και των εργασιακών σχέσεων. Κάποια στιγμή, ζώντας σε ένα τέτοιο νεοφιλελεύθερο κατασκεύασμα του «Ουάου», έφτασε στο σπίτι μας η γυναίκα μου λέγοντας: «βίωσα ένα πολιτισμικό σοκ». Ο νεοφιλελευθερισμός αποτελεί, πράγματι, ένα πολιτισμικό σοκ για όσους δεν αισθάνονται δέος με την Ανάληψή τους στους Ουρανούς της ολοκληρωτικής αγοράς, που αναπαριστά ολοκληρωτικές συμπροφορές, εμφανιζόμενος μάλιστα να αποστρέφεται τον ολοκληρωτισμό σαν λέξη, ενώ υπηρετεί ως έννοια!!! Και είναι σοκ, όχι διότι θίγεται η ισότητα μας και η σοσιαλιστική ουτοπία μας, αλλά τα βασικά συστατικά της ελευθερίας μας. Αυτή η ίδια η έννοια της κανονικότητας της ζωής μας ως χαλαρός έστω δημοκρατικός θεσμός.

Εδώ πλέον δεν υπάρχει κανονική, ανθρώπινη ζωή, έτσι όπως ορίστηκε στα καπιταλιστικά ή σοσιαλιστικά καθεστώτα της δημοκρατικής απόπειρας για οργάνωση των κοινωνικών σχέσεων. Και αυτό επειδή, όπως ο «υπαρκτός σοσιαλισμός» του προηγούμενου αιώνα διέσυρε την σοσιαλιστική ιδέα, έτσι αντίστοιχα σήμερα, ο νεοφιλελευθερισμός διασύρει την φιλελεύθερη ιδέα. Κάπως έτσι ένας έλληνας σολιάζει στο «Βήμα», αναφερόμενος στον κυβερνητικό τραγέλαφο της ελληνικής κρίσης: «Στο τέλος ο Λαός θα αυτορυθμιστεί από μόνος του και θα αδιαφορήσει εντελώς για κάθε πολιτικό θέμα. Θα πληρώνει μόνο για τα προς το ζην και θα ζει την κάθε μέρα σαν να είναι η τελευταία του. Είμαστε πλέον στη φάση της απάθειας και της κόκκινης γραμμής. Η ζωή είναι πιο δυνατή από κάθε άλλο θέμα για να την σπαταλάμε ασχολούμενοι με τον κάθε κούφιο, ανόητο και ατσαλάκωτο γραφειοκράτη γηγενή ή ξένο. Με ανθρώπους ανέραστους, άοσμους, άχρωμους που μάλλον έχουν πεθάνει προ πολλού και απλά δεν το έχουν πάρει χαμπάρι». Καταλάβατε ανόητοι κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί, μύστες της «θρησκείας του νεοφιλελευθερισμού» πού οδηγείτε τα πράγματα στην Ελλάδα; Σε «Ουάου» καταστάσεις, δίχως πλέον «ουάου» εργαζόμενους και πολίτες!

Περισσότερα

Ελλάδα, μια σχιζοφρενική πολιτική οντότητα σε slow motion…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑντί η μεγαλύτερη ελληνική κρίση μετά το πόλεμο και τον εμφύλιο που ακολούθησε να βοηθήσει ώστε να γίνει αντιληπτή η σχιζοφρένιά μας ως κράτος, εθνική ταυτότητα και πολιτική κοινωνία, αυτή δοξάζεται μεγεθυνόμενη και βασιλεύει, προσδίδοντας αλλόκοτα και διαστροφικά χαρακτηριστικά στην πολιτική αντιπαράθεση και στην ίδια την προσωποποίηση και αναπαράσταση του γνωστικού και συναισθηματικού κόσμου μας, ως ενιαίο σύστημα που ορίζει το εθνικό και το κοινωνικό συμφέρον. Αυτή η σχιζοφρενική οντότητα στηρίζει σήμερα στην ύπαρξή της σε μια… αργή κίνηση, εντός της «εντατικής» της τρόικας. «Πώς τα πάτε», ρώταγα χθες το βράδυ ανώτατο στέλεχος της διοίκησης. «Έχουμε ρίξει τους ρυθμούς, θεώρησε πως βλέπεις ένα έργο που η τρόικα γύρισε πολύ γρήγορα και εμείς το παίζουμε σε κανονικό χρόνο για την Ελλάδα, είμαστε σε slow motion κατάσταση»!

Τρομάζει ο κονστρουκτιβιστής-πραγματιστής όχι με τον εθνικισμό του Έλληνα – ο εθνικισμός δεν είναι κακό πράγμα, αλλά αντίθετα απαραίτητο στοιχείο για την άρθρωση εποικοδομητικών κοινωνικών πολιτικών κατά την μετάβαση από την νεωτερική στην μετανεωτερική Ευρώπη – αλλά με την συγκεκριμένη μορφή του. Παρατηρείς να τέμνονται ο δεξιός με τον αριστερό εθνικισμό, στην άρνηση της Δυτικής Προσωπικότητας της Ελλάδας, ενώ ο κεντροδεξιός και κεντροαριστερός εθνικισμός ορίζει την Ελλάδα είτε με όρους ιμπεριαλισμού, είτε με όρους γερμανισμού, είτε ως συνισταμένη των δυο προηγούμενων: ως οικονομισμό, που επιχειρεί να τοποθετήσει λειτουργιστικά, άκριτα, καιροσκοπικά και δογματικά την χώρα σε μια οικονομική διακυβέρνηση, που προδήλως αντιφάσκει με την διάθρωση του παραγωγικού της μοντέλου. Σε μια ανολοκλήρωτη, ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση, εντός της οποίας η χώρα δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι ανταγωνιστική, στη βάση της σημερινής της μορφής ανάπτυξης – στη βάση του αναπτυξιακού μοντέλου που σε μεγάλο βαθμό διαμορφώθηκε από την ένταξη και λειτουργία της χώρας στους θεσμούς της ΕΕ και στην ευρωζώνη. Έτσι εξηγείται και το σημερινό «slow motion» καθοδόν προς εκλογές: Δεν μπορεί να συνεργαστούν σε γρήγορη κίνηση πολιτικό σύστημα – παραγωγικό μοντέλο – νεοφιλελευθεροποίηση της αγοράς – απορρύθμιση των δημοσιονομικών, από τη μια μεριά και διαδικασία εσωτερικής υποτίμησης από την άλλη. Απλώς δεν γίνεται, εκτός και αν ολόκληρη η χώρα βυθιστεί τεχνητά σε «ύπνωση»! Μόνον που υπνωτισμένοι πολίτες υπάρχουν, για υπνωτισμένες χώρες δεν έχει ξανακουστεί!!!

Η Ελλάδα, σύμφωνα με την σχιζοφρενική αντίληψη κεντροδεξιών και κεντροαριστερών, για να γινόταν πράγματι ανταγωνιστική (ως οικονομία της ενιαίας αγοράς ασφαλώς και με νόμισμα το σκληρό Ευρώ) θα έπρεπε (πρέπει) να υποστεί μια γενικευμένη εσωτερική υποτίμηση στο φάσμα μιας μεγάλης πολεμικής καταστροφής, με δραματική υποβάθμιση του λεγόμενου βιοτικού επίπεδο στην χώρα (υποβάθμιση της ποιότητας και ποσότητας διαθέσιμων αγαθών και υπηρεσιών), διάλυση και όχι απλώς μετασχηματισμό του μοντέλου ευημερίας της, μεγέθυνση της ανισότητας σε σημείο επικίνδυνο για την κοινωνικοπολιτική σταθερότητα με δημοκρατικούς όρους και απαξίωση της εργασίας, παράλληλα με τις περισσότερες μορφές επενδυμένου κεφαλαίου. Αυτό συμβαίνει ήδη, αυτό διαγραμμίζεται, αγαπητέ αναγνώστη, σήμερα, δια της διαδικασίας «σοκ και δέος» του ατομικού μηχανισμού προσαρμογής που επιβλήθηκε από την τρόικα και υιοθετήθηκε ως «μονόδρομος-σωτηρίας» (τους) από την κυβερνώσα πολιτική και μεγαλο-επιχειρηματική ελίτ. Αυτό ήταν που πολέμησε η γραφή μου από δύο συγκοινωνούντα και αλληλοεξαρτώμενα «οχυρά»: τον εθνικισμό της ριζοσπαστικής δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό εθνικισμό μιας αποκεντρωμένης Ευρωπαϊκής Σοσιαλιστικής Δημοκρατικής Ομοσπονδίας.

Τί υποστήριξα με μια κουβέντα; Πως όταν μια νέα πολιτική οντότητα διαμορφώνει οικονομική διακυβέρνηση με έναν σαφή, δημοκρατικό τρόπο είναι φαινόμενο υγιές κοινωνικοπολιτικά, ενώ όταν συμβαίνει η οικονομική διακυβέρνηση να διαμορφώνει την πολιτική οντότητα, πρόκειται όχι απλώς για αντιλαϊκή και απάνθρωπη προσέγγιση, αλλά για μηχανισμό που προκαλεί σχιζοφρένια καί στο κράτος καί στη κοινωνία καί στην πολιτική διαδικασία καί στην αγορά, ακόμη και στον κάθε πολίτη ξεχωριστά. Πόσο μάλλον αν αυτή η οικονομική διακυβέρνηση αδιαφορεί για την διάρθρωση των παραγωγικών σου πόρων και δυνάμεων, για την υφιστάμενη δραματική (εις βάρος σου) ανισότητα στις χρηματοπιστωτικές ροές και για την υφιστάμενη κουλτούρα που δομήθηκε από παραγωγικές σχέσεις που αναπτύχτηκαν παρα-οικονομικώς ως ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ένταξης και ενσωμάτωσης της Ελλάδας στην ΕΟΚ, στην ΕΕ και στην ΟΝΕ! Υπό τις σημερινές συνθήκες της παγκοσμιοποίησης και της εσωτερικής ευρωπαϊκής αγοράς, εάν αφήσεις την αγορά να διαμορφώσει τις παραγωγικές σχέσεις σε μια αποβιομηχανοποιημένη, ευρωπαϊκή χώρα χαμηλής σχετικά παραγωγικής ανάπτυξης, τεχνολογικής εξειδίκευσης (δευτερογενής και πρωτογενής τομέας) και υψηλής σχετικά καταναλωτικής ανάπτυξης (τριτογενής τομέας) υπό σκληρό μάλιστα μέσο συναλλαγών, απλώς δολοφονείς ανθρώπους, δυναμιτίζεις την κοινωνία και εξασθενείς δραματικά την χώρα ως παράγοντα στις διεθνείς πολιτικές.

Αυτό κάνουν σήμερα όσοι αυτοπροσδιορίζονται ως κεντροδεξιοί και κεντροαριστεροί. Γίνονται παράγοντες οπισθοδρόμησης και αποσταθεροποίησης, προβάλλοντας έναν σχιζοφρενικό, οικονομιστικό ευρωπαϊσμό, που αντιφάσκει πρώτα από όλα με την εμπειρία και θεωρία της πολιτικής οικονομίας, άρα και με την εθνική πολιτική οντότητα της Ελλάδας.

Από την άλλη, ο δεξιός και αριστερός εθνικισμός (: λαϊκισμός) στηρίζεται σε μια αντιευρωπαϊκή κουλτούρα, σύμφωνα με την οποία η φαντασιακή πολιτική κοινότητα ημών των ελλήνων είναι προϊόν του δυτικού ιμπεριαλισμού (αριστερά), ή προϊόν της προδοσίας των δυτικών μεγάλων δυνάμεων, πατρώνων της Ελλάδας (δεξιά). Η πρώτη (αριστερή) προσέγγιση είναι ορθή, αλλά απολύτως αντιπαραγωγική και αδιέξοδη, αν δεν στηρίζεται σε μια εναλλακτικά ηγεμονική και κοινωνική προσέγγιση της Ευρώπης, με την μορφή του ευρωπαϊσμού (: αριστερός ευρωπαϊσμός) που θα άρει την μετα-αποικιακή διάσταση των σχέσεων εντός της ΕΕ, καταρχήν, ενώ η δεύτερη (δεξιά) είναι μια παιδαριώδης και απολύτως συμπλεγματική αντίληψη της πολιτικής. Και οι δύο προσεγγίσεις αντιμετωπίζουν τη Δύση ως εχθρό, για εντελώς διαφορετικούς λόγους, ενώ καί οι δύο, επίσης, αντιλαμβάνονται την πολιτική ως πόλεμο εξόντωσης.

Καί οι δύο αρνούνται ή/και αποστρέφονται την ευρωπαϊκή κουλτούρα της σοσιαλ-δημοκρατίας που αναπτύχτηκε από τα τέλη του 19ου αιώνα και την έννοια της προόδου που στηρίζεται στα κινήματα των εργαζομένων, των αντιφασιστών, των αντιρατσιστών, των φεμινιστών, των ειρηνιστών και των οικολόγων, θεωρώντας τα ως απάτη – στο βαθμό που δεν προπαγανδίζουν την επανάσταση εδώ και τώρα. Για τον αριστερό εθνικισμό αυτά είναι καπιταλιστική απάτη, ενώ για τον δεξιό εθνικισμό αυτά είναι «δηλητήρια» που παράγουν εκείνοι οι οποίοι εκδιώκουν την εξουσία και την εκμετάλλευση δια της διάβρωσης των ευρωπαϊκών φυλών. Για τους πρώτους η ιστορία είναι η ιστορία του καπιταλισμού, η οποία πρέπει να τερματιστεί δια της επαναστάσεως των προλεταρίων, ενώ για τους δεύτερους η ιστορία είναι μια υπόθεση ρατσισμού – η ιστορία των αγώνων, πολέμων και άλλων ακραίων αντιπαραθέσεων των «Racial Elements of European History», στην οποία έρχονται να προστεθούν δύο ακόμη όψεις: ορθοδοξία εναντίον καθολικισμού και προτεσταντισμού, και χριστιανοσύνη εναντίον ισλαμισμού, σε μια μάχη όπου ο νικητής τα παίρνει όλα και ο ηττημένος τα χάνει όλα! Δυστυχώς και οι δύο βλέπουν την πολιτική με την μορφή: «the power as beauty»! Και από αυτό προκύπτει η διαστροφή και η σχιζοφρένια στην πολιτική, είτε με την μορφή «πόλεμος πάντων μὲν πατήρ ἐστι, πάντων δὲ βασιλεύς», ή με εκείνη μιας επανάστασης που καμία σχέση δεν έχει ως πρακτική με εκείνη που οραματίστηκαν οι σοβαροί (ανθρωπιστές) θεωρητικοί του κομμουνισμού και του αναρχισμού. Κάπως έτσι η πολιτική μετατρέπεται σε ψύχωση για εξουσία και κυριαρχία με κάθε μέσο και πάση θυσία. Η πολιτική παίρνει την μορφή της τρέλας, η οποία μετατρέπει παραμορφωτικά τον κατακερματισμό του κοινωνικού ατόμου, εξαιτίας της πατριαρχικής δομής της ηγεμονίας και της καπιταλιστικής έκφρασης των πατριαρχικών σχέσεων, σε κατακερματισμό της λογικής, σε «σχίζειν» την «φρένα»! Από εκεί και έπειτα αρχίζουν οι διαταραχές της αντίληψης της πραγματικότητας, οι παραισθήσεις, οι ψευδαισθήσεις, οι παρανοϊκές ιδέες ο …αριστερισμός και ο φασισμός, νεοναζισμός κλπ., ως η επιτομή της βίας.

Το «όλα είναι οικονομία» των κεντροδεξιών και κεντροαριστερών μεταφράζεται σε «όλα είναι βία και με βία αντιμετωπίζονται», από τους αριστεριστές και τους δεξιούς εξτρεμιστές με το εθνικιστικό, υπερπατριωτικό, ασφαλώς, προφίλ. Θα μου πεις, ίσως, τί φταίνε οι αριστεριστές και οι δεξιοί εξτρεμιστές, από την στιγμή που με το «όλα είναι οικονομία» κηρύσσεται πόλεμος μέχρι θανάτου εναντίον των ηττημένων μια απολύτως άδικης οικονομικής ανάπτυξης, όπου το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό και όλα μαζί καταπίνουν τον εργαζόμενο, μετατρέποντας την εργασία από πηγή εισοδήματος σε πηγή χρέους;(!) «Όλα είναι οικονομία» σημαίνει πως το μικρό μέρος της υπεραξίας που επιστρέφεται στον εργαζόμενο δια του μισθού του, μετατρέπεται σε χρέος (του) για να διατηρηθεί σε υψηλό επίπεδο η αξία της επένδυσης. Σε αυτό το πρώτο στάδιο το βάρος του χρέους διασκεδάζεται με την αυξημένη καταναλωτική δύναμη. Αν όμως σκάσει η «φούσκα» και αρχίσει η υποτίμηση του επενδυμένου κεφαλαίου, τότε το βάρος του χρέους ισοδυναμεί με την άσκηση της απόλυτης βίας, είτε στο άτομο, είτε σε μια εθνική-κοινωνία, είτε και στους δύο, όπως στην ελληνική κρίση. Το «όλα είναι οικονομία» των νεοφιλελευθέρων κεντροδεξιών και κεντροαριστερών δεν προκαλεί αντανακλαστικά την διάθεση για κόντρα-βία (αυτή ενυπάρχει στην κουλτούρα τους – στην κουλτούρα της καταστροφικής δύναμης για την επίτευξη ενός ιερού σκοπού για τον εργαζόμενο ή την φυλή μας αντίστοιχα) αριστεριστών και ακροδεξιών, αλλά την νομιμοποιεί πολιτικά. Της προσδίδει κύρος και προπαγανδιστική ισχύ.

Εδώ, νομίζω, πως βρισκόμαστε σήμερα στην Ελλάδα, που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της σχιζοφρενούς πολιτικής οντότητας, η οποία ενισχύει τα σχιζοφρενικά χαρακτηριστικά μεγάλου τμήματος της κοινωνίας που βιώνει ένα πραγματικό και όχι φαντασιακό ή φανταστικό αδιέξοδο. Αυτό συνθέτει την σημερινή ελληνική κρίση ταυτότητας και επιβίωσης κράτους, κοινωνίας και ανθρώπων. Όπου και όταν συμβαίνει αυτό, είναι η ίδια η δημοκρατία που βρίσκεται σε δραματική κρίση, δίχως πλέον να εμφανίζεται ικανή να προσφέρει λύσεις με κεϋνσιανιστικό τρόπο. Πλέον η βία κάθε μορφής και οι ολοκληρωτικές καταστροφικές προσεγγίσεις, βγαλμένες από θεοσοφικές και μιλιταριστικές ερμηνείες της ιστορικής εξέλιξης, βρίσκουν το βασίλειό τους, φυσιολογικά.

Η ΕΕ αν δεν κατανοήσει τί συμβαίνει σήμερα στην Ελλάδα – καί με δική της τεράστια ευθύνη, καθώς η ελληνική κρίση είναι δική της κρίση, που διαχειρίζεται φοβικά, υποκριτικά και αισχρά – δεν θα προλάβει να δώσει την ευκαιρία στους λαούς και στις αριστερές μεταρρυθμιστικές-προοδευτικές δυνάμεις να την μετατρέψουν σε μια εναλλακτική ηγεμονία. Αλλά ποιά είναι, τί είναι άραγε η ΕΕ στη συγκυρία; Το κρεβάτι του Προκρούστη, φίλε μου, και όχι το κρεβάτι του Ψυχιάτρου! Κακό το δεύτερο – για την πολιτική σχιζοφρένια στην ΕΕ δεν χρειάζεται ψυχίατρος, αλλά δημοκρατικοί θεσμοί με ουσία και αναδιανομή με Εθνικά Σχέδια αναδιάρθρωσης της παραγωγής – αλλά είναι απολύτως εγκληματικό το πρώτο. Η ΕΕ εμφανίζεται να είναι σήμερα μια ιδέα βασισμένη στη βία, ο ευρωπαϊσμός όμως δεν μπορεί να είναι συνώνυμο αυτής της βίας που τρελαίνει τους γνωστικούς και αποτρελαίνει τους τρελούς στο φρενοκομείο-Ελλάς. Αν η αριστερά στην Ευρώπη έχει κάτι πράγματι καινούργιο να προσφέρει στη συγκυρία της κρίσης, αυτό είναι μια επανεισαγωγή, με κοινωνικό αναπροσδιορισμό, του ευρωπαϊσμού. Μια νέα κοινωνικοπολιτική αφήγηση ισότητας και ελευθερίας, δίχως βία της μορφής «σοκ και δέος». Δεν μιλώ για εξανθρωπισμό της βίας – αυτό δεν γίνεται και δεν πρέπει να αυταπατώμεθα – αλλά για μια πολιτική διαδικασία που θα περιορίσει την σχιζοφρένια, πριν αυτή μετατραπεί σε φυσιολογική κατάσταση. Αν συμβεί το τελευταίο τη ιστορία δεν θα τερματιστεί από κάποια επανάσταση, ή από την ολοκληρωτική αγορά της παγκοσμιοποίησης, αλλά από τον ίδιο τον… Θεό. Αυτό, αν μας έχει απομείνει λίγο μυαλό στο κεφάλι, δεν θα πρέπει να αφήσουμε να συμβεί!

Περισσότερα

Συνθηκολογημένοι Κεϋνσιανοί (μέρος Α)

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης,
Καθηγητής Οικονομικών – Πανεπιστήμιο Αθηνών

Καθώς οι εκλογές πλησιάζουν, το καθήκον μας είναι ένα: να βάλουμε στο μικροσκόπιο όσους θέλουν να μας κυβερνήσουν. Προφανώς πρέπει να σκύψουμε προσεκτικά πάνω από τις διακηρύξεις τους για το τι θα κάνουν την «επόμενη μέρα». Επειδή όμως έχουμε κάθε λόγο να μην βασιζόμαστε απόλυτα στις διακηρύξεις τους αυτές, καλό είναι να βρούμε καινοτόμους τρόπους να τους κρίνουμε. Μία ιδέα είναι να μελετήσουμε πόσο συνεπείς είναι οι διακηρύξεις τους με την ιδεολογία που οι ίδιοι λένε ότι τους βοηθά να κατανοήσουν τον κόσμο ώστε να τον «αλλάξουν» (για να μην πω να του «αλλάξουν τα φώτα» και θεωρηθώ κυνικός). Το λέω αυτό επειδή το πόσο συνεπείς είναι με την ιδεολογία που οι ίδιοι διάλεξαν είναι ένας καλός μπούσουλας για να καταλάβουμε πόσο συνεπείς θα είναι με τις διακηρύξεις τους.

Περισσότερα

Ανακοίνωση για λειτουργία της αγοράς ενόψει Χριστπυγέννων

Από τη Γενική Διεύθυνση Ανάπτυξης της Περιφέρειας Ηπείρου, εκδόθηκε η παρακάτω ανακοίνωση:

Με δεδομένο ότι κατά τις γιορτές των Χριστουγέννων και Νέου έτους η ζήτηση των αγαθών είναι αυξημένη, επιβάλλεται να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε η λειτουργία της αγοράς να είναι ομαλή και σύμφωνη τόσο με τον Αγορανομικό Κώδικα και τις Αγορανομικές Διατάξεις όσο και με την νομοθεσία περί Ανταγωνισμού.

Γενικά:
– Όλα τα καταστήματα εξυπηρέτησης του καταναλωτικού κοινού, έχουν την υποχρέωση να εφαρμόζουν τις αγορανομικές διατάξεις σχετικά με την τοποθέτηση πινακίδων ή τιμοκαταλόγων που θ’ αναγράφουν το είδος, την τιμή, την προέλευση και την ποιότητα όπου η ποιότητα επιβάλλεται από ιδιαίτερες διατάξεις.
– Παρακολούθηση εφαρμογής των ανώτατων τιμών διάθεσης ειδών σε χώρους περιορισμένου ανταγωνισμού (χώροι υπεραστικών λεωφορείων, επιβατικών πλοίων, σιδηροδρόμων, αεροδρομίων).

Περισσότερα

Τελικά δεν είμαστε Μάο-Μάο!!!

Γράφει ο Γιώργος Ζάρρας, Αρχειονόμος

Δηλώ δημοσίως την υπερηφάνειά μου για την ελληνική μου καταγωγή. Είμαι υπερήφανος που είμαι έλληνας και όχι «τριτοκοσμικός» λατινοαμερικάνος! Αντλώ το σημερινό  μου θέμα από το εκπληκτικό πόνημα της Naomi Klein «Το δόγμα του Σοκ»! Η πλήρης, γλαφυρότατη και περιεκτική ανάλυση της συγγραφέως για τον στραγγαλισμό των λαών  της Λατινικής Αμερικής από τους θιασώτες της σχολής του Σικάγο, τους δουνουτούδες και μεγαλοτραπεζίτες με πλημμύρισαν αισθήματα χαράς και υπερηφάνειας που σαν έλληνας δεν έπεσα στην παγίδα των αρπακτικών αυτών! Δεν έπεσα στην παγίδα τους όπως αυτοί είχαν προβλέψει. Αυτό μου αρκεί!

Εξηγούμαι. Για την άσκηση της ιμπεριαλιστικής καπιταλιστικής πολιτικής στις χώρες αυτές χρησιμοποιήθηκε ένα και μόνο μοντέλο το οποίο μάλιστα εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο σε όλες τις χώρες! Το τρίπτυχο της καταστροφής: δικτατορία – δανεισμός – κατάρρευση! Τη δεκαετία του ’60 λοιπόν οι υποστηρικτές της θεωρίας της οικονομικής επανάστασης των ελεύθερων αγορών του Μίλτον Φρίντμαν επέβαλαν σε όλα σχεδόν τα κράτη της Λατ. Αμερικής δικτατορικά καθεστώτα εν όψει του κομμουνιστικού κινδύνου, φυσικά. Αργεντινή, Χιλή, Βραζιλία, Βολιβία, παντού. Τα καθεστώτα αυτά τι έκαναν με την ανάληψη των καθηκόντων τους; Άρχισαν τον δανεισμό! Όργιο αλόγιστου δανεισμού. Τα μεγαλύτερα ποσά πήγαιναν κατά κύριο λόγο σε εξοπλισμούς (πάλι δικά μας δηλαδή).

Περισσότερα

Τώρα που τελειώνουν τα ψέμματα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Τα ψέματα κάπου εδώ τελειώνουν. Η Ελλάδα θα πρέπει να αναδιαρθρώσει το χρέος της. Το Ευρωπαϊκό Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας δεν θα μπορεί να αγοράσει στην πρωτογενή αγορά τα ομόλογα του ελληνικού κράτους. Η χθεσινή απόφαση του γερμανικού κοινοβουλίου δεν αφήνει πλέον καμία αμφιβολία. Η «ευρωπαϊκή αλληλεγγύη» θα βασίζεται αποκλειστικά σε πρόνοιες για την συνταγμένη πτώχευση υπερχρεωμένων χωρών της ευρωζώνης, με την παράλληλη απώλεια της πολιτικής τους ισχύος στην διαμόρφωση του κοινωνικού τους μοντέλου και του αναπτυξιακού τους σχεδιασμού.

Η Ελλάδα θα μορεί να αντλήσει χρήμα από τον προσωρινό μηχανισμό στήριξης  (EFSF) για να κάνει περιορισμένη αναδιάρθρωση του χρέους της και αυτό σε συνδυασμό με τον απόλυτο έλεγχο από το νέο κέντρο ολοκληρωμένης οικονομικής διακυβέρνησης που αυτή την περίοδο διαμορφώνεται στην ΕΕ σε συνεργασία με τις ΗΠΑ. Αυτό που πέτυχαν οι Γερμανοί στην σκληρή διαπραγμάτευση τους με τις ΗΠΑ και το χρηματιστικό λόμπυ είναι να μην μετατραπεί ο EFSF, σε μηχανισμό ξεπλύματος μολυσμένων κρατικών ομολόγων. Δεν θα φορτωθούν οι ισχυρές οικονομικά χώρες της ΕΕ δημόσιο χρέος υπό πτώχευση κρατών-μελών, είναι το μήνυμα.

Περισσότερα

Ιωάννινα: Μουσική συναυλία

Το διήμερο, Σάββατο 15 Ιανουαρίου και Κυριακή 16 Ιανουαρίου, στη μουσική σκηνή «Αδιέξοδο» του Πολυχώρου Αγορά στην πόλη των Ιωαννίνων θα εμφανιστούν ζωντανά ο Θάνος Μικρούτσικος με τον Χρήστο Θηβαίο. Ώρα έναρξης προγράμματος: 21.30 το βράδυ.

Περισσότερα

Οι “Puressence” στα Ιωάννινα

Οι “Puressence” θα εμφανιστούν ζωντανά στον Πολυχώρο Αγορά στην πόλη των Ιωαννίνων τη Δευτέρα, 29 Νοεμβρίου. Μαζί τους θα εμφανιστούν και οι “Sleeping Pillow”. Ώρα έναρξης: 21.30 το βραδύ. Τιμή εισόδου: 20 Ευρώ. Προπώληση εισιτηρίων στα Seven Spots.

Περισσότερα

Τα “Υπόγεια Ρεύματα” στα Ιωάννινα

Μία ζωντανή εμφάνιση θα πραγματοποιήσουν τα μέλη του συγκροτήματος “Υπόγεια Ρεύματα” στον Πολυχώρο “Αγορά” στην πόλη των Ιωαννίνων. Η εμφάνισή τους θα πραγματοποιηθεί την Παρασκευή, 19 Νοεμβρίου. Ώρα έναρξης: 22.00. Τιμή εισόδου: 12 Ευρώ.

Περισσότερα

Ανεστάλη το “πλαφόν” στις τιμές καυσίμων

Ανεστάλη από τα μεσάνυχτα της Τετάρτης η ρύθμιση με την οποία είχε επιβληθεί πλαφόν στις τιμές των υγρών καυσίμων. Πλέον οι τιμές διαμορφώνονται ελεύθερα από τους πρατηριούχους. Όπως ανακοίνωσε το Υπουργείο Ανάπτυξης, «μετά τους εντατικούς ελέγχους που διενεργήθηκαν και διενεργούνται, διαπιστώνεται ότι πλέον η αγορά λειτουργεί κανονικά».

Περισσότερα

Ελληνική παιδεία σε χρεοκοπία;

Του Πάνου Γ. Πιπερόπουλου,
Λέκτορα του Πανεπιστημίου του Newcastle, UK

Είναι παγκοίνως γνωστό ότι η λέξη «παιδεία» είναι παράγωγο του αρχαίου ρήματος «παιδεύω», δηλαδή διδάσκω, εκπαιδεύω. Η λέξη παιδεία αφορά τόσο στην νοητική και ψυχική καλλιέργεια ενός ανθρώπου, όσο και την κουλτούρα, την πνευματική καλλιέργεια, την διάπλαση της προσωπικότητας του και την ανάπτυξη του ήθους του. Καταλυτικής σημασία σ’ όλη αυτή την διαδικασία έχει η εκπαίδευση στις διάφορες βαθμίδες της! Και εδώ θα εστιάσω την προσοχή μου σήμερα. Στην ελληνική παιδεία και ειδικότερα στα Ελληνικά Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα τα οποία υπηρέτησα για περισσότερα από 4 χρόνια, από την θέση του διδάσκοντα με το Π.Δ. 407 (συμβασιούχου Λέκτορα) αλλά και σαν εκλεγμένος  Λέκτορας του Μάνατζμεντ με έμφαση στην Επιχειρηματικότητα και την Καινοτομία στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας.

Στα 4 χρόνια της παρουσίας μου ως μέλος ΔΕΠ του Πανεπιστημίου Μακεδονίας προσπάθησα να ανοίξω τις πνευματικές πύλες του τμήματός μου στην επιχειρηματική κοινότητα. Να φέρω μέσα στο αμφιθέατρο επιχειρηματίες που θα μετέφεραν στους φοιτητές μέσα από διαλέξεις και παρουσιάσεις τις γνώσεις τους για το τι συμβαίνει στον πραγματικό κόσμο. Δυστυχώς όμως δυναστεύει ακόμη η αντίληψη ότι ο επιχειρηματικός κόσμος απαγορεύεται να έχει πρόσβαση στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα. Η αγορά πρέπει να κρατηθεί μακριά από τον ιερό χώρο της εκπαίδευσης. Φυσικά, αν αναρωτηθήκατε αν συμβαίνει και αλλού στον κόσμο αυτό…σας λέω κατηγορηματικά όχι! αποτελεί ακόμη μια παγκόσμια πρωτοτυπία των ελληνικών Πανεπιστήμιων. Όπως επίσης και οι χιλιάδες άνεργοι φοιτητές μετά την ολοκλήρωση των πτυχίων που έχουν συνήθως ελάχιστη σχέση με το τι πραγματικά ζητάει η αγορά. Και εδώ κάπου λέμε ζήτω η βάση του 0.9 που επανήλθε πανηγυρικά στις φετινές εισαγωγικές εξετάσεις και τα παιδιά που την πέτυχαν και από 13 Σεπτεμβρίου θα προσέλθουν να εγγραφούν σε τμήματα των ΑΕΙ και ΑΤΕΙ!

Προσπάθησα ταυτόχρονα να εισάγω στις σχολές διοίκησης επιχειρήσεων τις έννοιες της επιχειρηματικότητας, της καινοτομίας και των επιχειρηματικών συστάδων, με απώτερο στόχο να καλλιεργηθεί στην ψυχοσύνθεση των φοιτητών μας η δημιουργικότητα και η επιχειρηματική δράση. Να στρέψουμε, επιτέλους, τους φοιτητές μακριά από το δημόσιο και τους αλλεπάλληλους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ!

Οι πόρτες της ελληνικής ακαδημαϊκής κοινότητας είναι ερμητικά κλειστές. Δεν υπάρχει χώρος για επιχειρηματικότητα και καινοτομία. Για την διδασκαλία σύγχρονων μαθημάτων. Υπάρχει απλά αρνητισμός και απίστευτη γραφειοκρατία που μετατρέπει κάθε καλή πρόθεση σε Γολγοθά ετών. Η διδασκαλία μέσα στο Πανεπιστημιακά μας Ιδρύματα (αν εξαιρέσουμε την χρήση projector powerpoint slide, αντί για τις παλαιού τύπου διαφάνειες και τα επιδιασκόπια) θυμίζει λίγο πολύ την δεκαετία του ‘80. Ο καθηγητής παραμένει ο ‘απόλυτος’ άρχοντας και οι ‘γενικές συνελεύσεις’ ο νόμος και η τάξη. Καμία και επιμένω καμία προσπάθεια να δημιουργήσουμε σύγχρονα φοιτητικό-κεντρικά συστήματα μάθησης, συστήματα διάχυσης γνώσεων και όχι στείρας και αντιπαραγωγικής αποστήθισης  και φόβου, συστήματα που βλέπουν τον φοιτητή σαν τον αυριανό επαγγελματία και τον καθηγητή σαν τον δάσκαλο που θα τον βοηθήσει να αναπτύξει τις γνώσεις και τις δυνατότητες του.

Με άλλα λόγια, θα το πω όσο πικρό και εάν ακουστεί, τα ΑΕΙ και τα Ανώτατα πλέον ΤΕΙ παραμένουν ως εξεταστικά κέντρα, που λειτουργούν όποτε οι καθηγητές αποφασίσουν οι ίδιοι να κάνουν μάθημα (και όχι οι υποψήφιοι διδάκτορες και βοηθοί τους) ή όποτε οι φοιτητές αποφασίσουν να έρθουν στα αμφιθέατρα.

Υπάρχει Ελληνική παιδεία τελικά; Υπάρχει!

Είναι αυτή ακριβώς η παιδεία που φέρνει στην εξουσία τα τελευταία 30 χρόνια τους πολιτικούς που κυβερνούνε την Ελλάδα και την έφεραν (ουσιαστικά και όχι με την ωραιοποιημένη εικόνα των πολιτικών ψεμάτων δήθεν ένα βήμα πριν) αλλά ΜΕΣΑ στην ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ! Είναι ακριβώς αυτό το σύστημα που πολύ έντεχνα δημιούργησαν ίσως ασυνείδητα (ίσως και συνειδητά) με στόχο να κάνουν τον μαθητή/φοιτητή αδιάφορο για την εκπαίδευση, αδιάφορο για την Ελλάδα, αδιάφορο για την καλλιέργεια και την ανάπτυξη του πνεύματός του. Μετατρέψανε μια ολόκληρη γενιά σε παρτάκιδες, φραπεδάκιδες και ξενυχτό-μπουζουκόβιους για να μπορούνε οι κυβερνόντες και τα ΜΜΕ να κάνουν το πάρτι της ζωής τους και να κατακλέψουν τα χρήματα της Ευρώπης και της Ελλάδας… Μια ολόκληρη γενιά φοιτητών που έμαθε να γλεντάει γύρω από το Πανεπιστήμιο, να το βλέπει να καίγεται, να τελεί υπό ΚΑΤΑΛΗΨΗ πάμπολες φορές στην τηλεόραση και να σκέφτεται «αύριο δεν θα έχουμε μάθημα…οπότε πάμε για καφέ», έμαθε να κλέβει με κάθε τρόπο για να περάσει τα μαθήματα και να βάζει ρήτρα για το δημοκρατικό 5άρι…να πάρω ένα πτυχίο 10 χρόνια το παιδεύω!

Και εκεί μέσα άνθησε ο «κακός» Έλληνας καθηγητής. Αδιάφορος για έρευνα και δημοσιεύσεις, αδιάφορος για τον φοιτητή του, αδιάφορος για το Πανεπιστήμιο γενικότερα. Ο φόβος και ο τρόμος στις εξετάσεις. Πίσω από αυτόν για άλλη μια φορά φροντιστήρια (που φροντίζουν το ‘δωρεάν’ της ελληνικής παιδείας). Ο έλληνας καθηγητής που βρίσκεται ξαφνικά να ελέγχει εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ ερευνητικών προγραμμάτων που μοιράζονται με τους γνωστούς «διαφανείς» τρόπους στα γνωστά πάντα άτομα, για να γίνουν έρευνες που σπανίως βλέπουν το φώς της δημοσιότητας και πολύ περισσότερο που σχεδόν ποτέ δεν έχουν καμία ακαδημαϊκή αξία. Και πριν βιαστείτε να με κατηγορήσετε, σας προτρέπω να ψάξατε τα τελευταία 20 χρόνια τι ποσοστό Ελλήνων και Ελληνίδων καθηγητών, ακόμη και πρωτοβάθμιων, έχουν δημοσιεύσει άρθρα στα κορυφαία διεθνή επιστημονικά περιοδικά όλων των κλάδων…Θα ξαφνιαστείτε…επειδή τα ποσοστά αποτελούν όνειδος για όλους εμάς του περισσότερους από 20,000 καθηγητές Πανεπιστημίων και ΤΕΙ! Πολύ δυσάρεστο!

Αν ψάξουμε να βρούμε τα αίτια της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας μας, πρέπει να ξεκινήσουμε από την πνευματική κατάρρευση αυτού του τόπου. Δεν θέλω να συμπεριλάβω όλους τους ακαδημαϊκούς και τους φοιτητές στην παραπάνω πολύ σύντομη ανάλυση μου, καθότι υπάρχουν και λαμπρές εξαιρέσεις, που δυστυχώς το σύστημα τις πολεμά με κάθε τρόπο και σε κάθε βήμα και της εγχώριας εξέλιξής τους (γίνεται ο νέος απειλή για τους υψηλόβαθμους) και της διεθνούς καταξίωσής τους.

Βλέποντας και βιώνοντας την κατάσταση που σας περιγράφω αποφάσισα το καλοκαίρι που μόλις τελείωσε να παραιτηθώ από την θέση μου ως Λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και να συνεχίσω την καριέρα μου στην Αγγλία και στο Business School του Πανεπιστημίου του Newcastle ως λέκτορας. (http://www.ncl.ac.uk/nubs/staff/profile/panagiotis.piperopoulos).

Επέστρεψα στην χώρα που πέρασα όλη την φοιτητική μου ζωή και απέκτησα όλα τα πτυχία μου για να βρεθώ και πάλι σε ένα πλαίσιο  «παιδείας» που διαπίστωσα τα τελευταία 4 χρόνια ότι λείπει από την χώρα μας. Στην σύντομη θητεία μου στο νέο Πανεπιστήμιο όπου με προσέλαβαν, εδώ και ένα μήνα περίπου, νιώθω ακόμη μεγαλύτερη απογοήτευση για το πώς καταφέραμε και μετατρέψαμε την περήφανη Ελλάδα, εάν όχι τον σημαντικότερο (για να μην κατηγορηθώ για εθνοκεντρισμό) σίγουρα έναν από τους 2-3 σημαντικότερους και αρχαιότερους πολιτισμούς στον κόσμο, σε μια οικονομία και κοινωνία που έχει απλώσει το χέρι και ζητάει ελεημοσύνη για να επιβιώσει.

Έχω πολλά να πω, τα οποία δεν είναι έκφραση πικρίας καθότι ΚΑΝΕΙΣ δεν με έδιωξε από την Ελλάδα πέραν των προβλημάτων που αναφέρω, και οφείλω να πω ότι ίσως ακούγεται παράξενη η απόφασή μου να παραιτηθώ από μία επίζηλη θέση νεαρού μέλους ΔΕΠ σε ελληνικό Πανεπιστήμιο, αλλά δεν θέλω να γίνω κουραστικός. Σας υπόσχομαι ότι στο προσεχές διάστημα θα σας μεταφέρω, ως ανταποκριτής από το εξωτερικό, τι συμβαίνει στον ανεπτυγμένο δυτικό-ευρωπαϊκό κόσμο στον οποίο ανήκουμε επίσημα εδώ και 30 χρόνια και πως μπορούμε και εμείς, στην Παιδεία μας και μέσα από αυτήν, να γίνουμε επιτέλους Ευρωπαίοι!…

Περισσότερα

Ζητείται πολιτική στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σήμερα στη χώρα μας ζητούνται λεφτά, αν και θα έπρεπε να ζητείται πολιτική. Δίχως πολιτική λεφτά δεν βρίσκονται. Η πολιτική νοηματοδοτεί, κατασκευάζει, σηματοδοτεί κοινωνικά και χρωματίζει το χρήμα. Αν δεν υπάρχει πολιτική σε μια χώρα, τότε η οικονομική διάσταση δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο μηχανισμός που ιδεολογικοποιεί την διακυβέρνηση αποκλειστικά σε ένα νεοφιλελεύθερο πλαίσιο. Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με μια υπόγεια λειτουργία του πολιτικού φαινομένου που επικαλύπτεται έντεχνα από τον ιδεαλισμό του οικονομικού ορθολογισμού. Σε αυτή την περίπτωση το χρήμα παράγεται στην αγορά και καταναλώνεται με όρους αγοράς και όχι κοινωνίας. Το χρήμα, δηλαδή, χρησιμοποιείται για την χειραγώγηση των κοινωνικών δυνάμεων και την καθυπόταξη του λαού στην εξουσία εκείνων που ελέγχουν την παραγωγή και διακίνηση του χρήματος. Άρα το χρήμα όταν δεν παράγεται πολιτικά σε μια χώρα, υπάρχει για να καθυποτάσσει τους δημιουργούς του κοινωνικού πλούτου σε αόρατες, ανεξέλεγκτες από τον λαό ηγεμονίες, υπό το απίθανα διασκεδαστικό όνομα «αγορές». (Τα σοσιαλιστικά καθεστώτα στην ανατολική Ευρώπη και την Ευρασία κατέρρευσαν όχι διότι ξέμειναν από λεφτά, αλλά επειδή η γραφειοκρατία δολοφόνησε την πολιτική, η οποία προηγουμένως αυτο-ακυρώθηκε εξορίζοντας την δημοκρατία) Δίχως δημοκρατία το χρήμα δυσχεραίνει αντί να διευκολύνει την διοικητική και κοινωνική οργάνωση, ενώ σε μια ψευδεπίγραφη δημοκρατική τάξη, το χρήμα αποτελεί αποκλειστικά εξουσιαστικό μηχανισμό. Κάνει δηλαδή πολιτική, δίχως να το δηλώνει. Αντικειμενοποιεί την εξουσία κατά τον πιο ανήθικο νομιμοποιητικά τρόπο.

Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης περάσαμε από δύο φάσεις: πρώτα ζήσαμε την κομματικοποίηση της διοίκησης και μετά τα μέσα του 1990 τον εκδιοικητισμό (γραφειοκρατικοποίηση της πολιτικής), που βαπτίστηκε εκσυγχρονισμός. Σήμερα βιώνουμε την διάσταση της τεχνοκρατικοποίησης της ίδιας της πολιτικής διαδικασίας, με όρους μάλιστα αγοράς (επιχείρησης) και όχι ευρύτερα πολιτικής οικονομίας. Δηλαδή, η εξέλιξη βαδίζει από το κακό στο χειρότερο, με αποτέλεσμα την αποδιοργάνωση του κράτους και την κοινωνική κρίση.

Η αιτία αυτής της παθογένειας είναι ότι στη χώρα μας ποτέ δεν ευδοκίμησε η πολιτική. Η πελατειακή οργάνωση του κράτους δεν το επέτρεψε. Όταν κομματικοποιείται η διοίκηση, οι εξουσίες και οι θεσμοί παύουν να υπηρετούν την δημοκρατία, ενώ θεμελιώνεται η διαφθορά και η διαπλοκή. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα την ενδυνάμωση συντεχνιακών συμφερόντων στο χώρο της διοίκησης, τα οποία στο βαθμό που αφεθούν ελεύθερα, συστήνουν μια δική τους πολιτική μεθοδολογία (εκδιοικητισμός), που τείνει να  ακυρώσει τον ιδεολογικό χαρακτήρα της ίδιας της πολιτικής. Η διαπλοκή, έτσι, διαιωνίζεται και η διαφθορά ενσωματώνεται στην θεσμική λειτουργία. Στην τελευταία, σημερινή, διάσταση η πολιτική θεωρείται παράγωγο της τεχνοκρατικής λογικής, η οποία λαμβάνει μη επιστημονικό, μεταφυσικό χαρακτήρα, συστήνοντας έναν ιδιόμορφο φονταμενταλισμό: την θεοποίηση της ικανότητας της αγοράς να βρίσκει λειτουργικές λύσεις στην χάραξη οικονομικής πολιτικής. Εδώ πλέον όλες οι προσεγγίσεις της θεωρίας των οργανώσεων πετιόνται στα σκουπίδια και κυριαρχεί το επιχειρηματικό μοντέλο, μετατρέποντας την κοινωνία σε αγορά και την πολιτική σε τέχνη περί το διοικείν και οργανώνειν δίχως ιδεολογικά, εθνικά, τοπικά, γεωπολιτικά κ.α. χαρακτηριστικά. Με δύο λόγια η χώρα παύει να είναι χώρα, αλλά  οικονομικός χώρος που πρέπει να λειτουργήσει ως κοινωνία. Προφανώς πρόκειται για  την δόμηση μιας ψευδο-κοινωνίας με απολιτικά χαρακτηριστικά. Ένας χώρος όπου η οργάνωση της εξουσίας θα επιβάλλεται από πάνω και δεν θα δομείται μέσω της κοινωνικής συναίνεσης και του πολιτικού αγωνισμού  στο πλαίσιο της πλουραλιστικής δημοκρατίας. Αυτό έχει ασφαλώς ως άμεσο αποτέλεσμα την υποβάθμιση του κοινοβουλίου και του ρόλου των κομμάτων. Σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσεται και το ιδεολόγημα του  «υπερκομματισμού», που έχω σχολιάσει σε προηγούμενο σημείωμα μου.

Αυτά τα νέα  «πολιτικά» ήθη υπηρετεί ο Γιώργος Παπανδρέου και δυστυχώς παρατηρώ να μην γίνονται αντιληπτά από την πλειονότητα των πολιτικών δυνάμεων ως τέτοια. Αν γίνονταν, τότε το ΠΑΣΟΚ θα εξεγείρετο και οι υπόλοιποι θα είχαν αντιληφθεί ότι ζούμε μια πολιτική ανωμαλία μεγαλύτερη από τις προηγούμενες περιόδους, που απαιτεί διαφορετική αντιμετώπιση. Προφανώς όμως και τα υπόλοιπα κόμματα είναι μέρος του ίδιου προβλήματος και αδυνατούν να ξεφύγουν από τις σχέσεις που συντηρούν τις ηγεσίες τους. Δεν μπορούν να πράξουν κοινοβουλευτικά και εξωκοινοβουλευτικά  κάτι διαφορετικό από εκείνο που συνήθισαν να κάνουν.  Έτσι τηρούν επιμέρους διατάξεις του συντάγματος, μη διανοούμενα να υπερασπιστούν το πνεύμα του καταστατικού χάρτη της χώρας, θέτοντας την δημοκρατική πρακτική, με την έννοια της λαϊκής κυριαρχίας και της λειτουργίας των θεσμών, υπεράνω του μικροκομματικού συμφέροντος.

Έτσι σήμερα φτάσαμε να παρακολουθούμε όλοι τον πρωθυπουργό από την μια να αγωνίζεται να παρακάμψει το σύνταγμα, ενώ από την άλλη να  συγχέει την επιστήμη με την γραφειοκρατική τεχνική και την πολιτική με την διοικητική οργάνωση. Και σαν να μην έφτανε αυτό να βλέπεις όλα τα ΜΜΕ και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος να συνεχίζουν να προπαγανδίζουν ή να διαβουλεύονται σε αυτό το πλαίσιο! Δεν έχουν αφήσει τίποτε όρθιο: η επιστημονική μεθοδολογία, εξευτελίζεται μετατρεπόμενη σε μια δήθεν πολιτική μεθοδολογία, την ίδια στιγμή που η πολιτική μεθοδολογία ανάγεται σε μια μορφή ψευδεπίγραφης επιστήμης: της τεχνικής (τέχνης!!) του εφικτού!!

Παλαβά πράγματα σε μια χώρα που η πολιτική πέρασε ξώφαλτσα και η επιστήμη ποτέ δεν χωνεύτηκε ως μεθοδολογία σε συνάρτηση με την θεωρία και την φιλοσοφία που βρίσκεται πίσω από την τελευταία. Παρατηρώ πολιτικοί που φέρουν ακαδημαϊκούς τίτλους να μπερδεύουν τον positivism (ρωτώντας γιατί;) και τον constructivism (ρωτώντας πως;) με την πολιτική υπόθεση της διακυβέρνησης, δομώντας εν τέλει επιστημονικοφανείς research questions, με τις οποίες βέβαια δεν παράγεται ιδεολογικοποιημένη πολιτική, αλλά νομιμοποιούνται απλώς πολιτικές επιλογές, με κριτήριο «τι γράφει το μνημόνιο» ή «τι λέει το ΔΝΤ» ή « τι λέει η συμβουλευτική επιτροπή του Γιώργου», αποτελούμενη από τους:  Kevin Featherstone, Richard Parker, Roger Wilkins, Kevin Rudd, Leif Pagrotsky, Jeoff Mulgan – και ασφαλώς από  δύο άτυπες ντουζίνες ξένων ειδικών.

Αγαπητοί φίλοι, μπερδεύεται το πράγμα. Ολόκληρη η Ελλάδα βρίσκεται σε σύγχυση.

Οι άνθρωποι αυτοί σήμερα χαράσσουν επιμέρους πολιτικές, δίχως να είναι πολιτικοί, διότι δεν υπάρχουν πολιτικοί στη κυβέρνηση, ενώ ακόμη και στην αριστερά δεν φαίνεται να κατανοεί το πολιτικό προσωπικό – ή δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται να  καταλάβει – τι εστί δημοκρατική πολιτική και πώς  διαμορφώνεται το θεσμικό πλαίσιο που θα απαντήσει από εκεί και έπειτα με οργανωτικά, τεχνοκρατικά μέσα στην ανάγκη η πολιτική να επιφέρει κοινωνικό αποτέλεσμα. (Για την λεγόμενη κεντροδεξιά καλύτερα να μην πω τίποτα. Αυτοί έχουν μείνει στην διακονία του παλαιοκομματικού προτύπου). Αυτήν την περίοδο, πλέον, οι τεχνοκράτες κάνουν πολιτική και οι πολιτικοί το παίζουν τεχνοκράτες, όταν δεν παραμένουν απλώς στο ρόλο του «δημοσιογραφικού» ή σκέτο γραφικού σχολιαστή. Αυτό είναι το τέλος της Ιστορίας που έπεται του τέλους της πολιτικής.

Αν ενδιαφέρεστε να ξαναπάρετε την τύχη στα χέρια σας, εγκαταλείψτε τον διλημματικό οικονομισμό και την εθνικιστική υστερία και ξαναανακαλύψτε τι είναι πολιτικός στόχος, τι είναι πολιτική διαδικασία στις δημοκρατίες και ποιός ο ρόλος της. Τι είναι πολιτική πρακτική και πώς συναρτάται με τον πολιτικό λόγο. Πώς ασκείται η ηγεμονία σε μια χώρα και τι σχέση έχει αυτό με την ευημερία και τον καταμερισμό του πλούτου. Ποιος είναι ο ρόλος της πολιτικής στη παραγωγή πλούτου. Ποιος είσαι εσύ, εν τέλει, και με τι τρόπο μπορείς να παρέμβεις σε συνεργασία με τους άλλους που έχετε τα ίδια ή παρόμοια συμφέροντα, για να ανατρέψετε ένα καθεστώς που καταργεί τον πολίτη, μετατρέποντας τον σε απλό καταναλωτή πολιτικών προϊόντων.  Αυτά και άλλα παρόμοια είναι τα ερωτήματα που θα έπρεπε να σε απασχολούν, για να καταλήξεις στην υποστήριξη ενός άλλου ουσιαστικού  πολιτικού μοντέλου άσκησης της εξουσίας στη χώρα μας. Οι πολιτικοί «χυλοί» και οι πολιτικοί «λαπάδες» δεν έχουν θέση στη πολιτική σκηνή, ούτε ασφαλώς, οι ειδικοί τεχνοκράτες, οι οποίοι στις περισσότερες των περιπτώσεων, ούτε ειδικοί είναι, ούτε τεχνοκράτες, αλλά μέλη αντιπολιτικών οργανώσεων και αδελφοτήτων.  Η πολιτική αναπτύσσεται στην βάση συγκεκριμένης  ιδεολογίας – και όχι κατ’ ανάγκην δόγματος (ισμού). Όπου λοιπόν βλέπετε άλλα να λέγονται, άλλα να γράφονται και άλλα να γίνονται, με την επίκληση ασφαλώς κάποιας έκτακτης ανάγκης, τότε μπορείτε να είστε βέβαιοι ότι μετατραπήκατε σε  υπηκόους ενός βασιλείου αρπαχτικών, που νέμονται την εξουσία με απολύτως ιδιοτελή συμφέροντα. Δεν είναι δηλαδή πολιτικοί, αλλά κατακτητές που αποσκοπούν στη μετατροπή του δημοσίου συμφέροντος σε ιδιωτικό όφελος – δικό τους και αυτών που τους στηρίζουν στην εξουσία.

Περισσότερα