… Στα πέτρινα χρόνια ας λείπουν τα ξύλινα λόγια…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. Παπαδημητρίου(Εν όψει των πασχαλινών μηνυμάτων των πολιτικών και θρησκευτικών ταγών της πατρίδας).

Ιδιαίτερα φέτος φαντάζει αστείο ακόμη και με αυτά τα εξαιρετικά από φιλολογικής άποψης πασχαλινά μηνύματα, τα οποία εθιμοτυπικά απαγγέλλονται για το θεαθήναι και μόνο, πολιτικοί και θρησκευτικοί ταγοί να καταφέρουν να μιλήσουν απλά ανθρώπινα ειλικρινά αλλά και να ακουμπήσουν κατά τι την τραγική κοινωνική και οικονομική αλλά και αξιακή προβληματική.

Περισσότερα

Ο τίτλος ας είναι δικός σου Συμπολίτη…

… σκόρπιες σκέψεις, σε πέτρινα χρόνια…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΕίναι ανώφελο, ανόητο, περιττό και κουραστικό να επιχειρήσει κάποιος αυτές τις « ιδιαίτερες μέρες» να γράψει με σκοπό να μορφώσει ή να ενημερώσει για αυτά που συμβαίνουν. Φαντάζει στο σύνολό της η πληροφόρηση περίπου αδιάφορη σήμερα, και είναι σε όλους σχεδόν προκλητικά αδιάφορες μυριάδες τοποθετήσεις  καθότι περιγράφουν τα ίδια και τα ίδια… και πάλι από την αρχή.

Περισσότερα

Πολιτικός αυνανισμός!!! (Πεζοδρομιακός Όρος δανεισμένος από το λεξιλόγιο των εκπροσώπων μας στο κοινοβούλιο.) & Αποχή από την εκλογική διαδικασία. (Πολιτικός όρος δανεισμένος από την κοινωνική πραγματικότητα.)

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Αίτιο ή αποτέλεσμα του ελληνικού πολιτικού αμοραλισμού;

Με αφορμή την επικείμενη εκλογή Προέδρου Της Νέας Δημοκρατίας και την ανήκεστο «πολιτική ίωση» των επαγγελματιών της πολιτικής να τους απασχολεί η διαδικασία μόνο ως αριθμητικό μέγεθος, και να αδιαφορούν πλήρως για το τι σημαίνει αυτό το «παιχνίδι» τους για την αξιοπιστία του θεσμού για τον οποίο δήθεν κόπτονται.

Περισσότερα

Ζητείται ελπίς επίγεια και επουράνια…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΗ ιστορία από την άποψη της κοινωνικής προβληματικής και ανθρώπινης περιπέτειας επαναλαμβάνεται, και μάλιστα πολλές φορές γράφεται και περιγράφεται με θαυμαστή ομοιότητα όχι μόνο στα ιστορικά δεδομένα αλλά στις διηγηματικές αφηγήσεις, στις νουβέλες, καθώς και στα μυθιστορηματικά κείμενα.

… Ύστερα διάβασε άλλα πράγματα: το έλλειμμα του προϋπολογισμού, προαγωγές εκπαιδευτικών, μια απαγωγή, ένα βιασμό, τρεις αυτοκτονίες. Οι δυο, για οικονομικούς λόγους. Δυο νέοι, 30 και 32 χρονών, ο πρώτος άνοιξε το γκάζι, ο δεύτερος χτυπήθηκε με πιστόλι.

Περιγράφεται μια κατάσταση και σκιαγραφείται μια προσωπικότητα με προφητικό τρόπο από τον αείμνηστο Αντώνη Σαμαράκη με αυτήν του σημερινού Έλληνα, και της σημερινής Ελλάδας.

… Κι ο ήρωας εκείνος ήτανε ένας άνθρωπος που δεν είχε ελπίδα… και ο σημερινός έλληνας είναι ένας άνθρωπος που έχασε την ελπίδα του…

– Δεν υπάρχει πλέον ελπίς!

Παρόμοια πραγματικότητα βιώνει σήμερα η χώρα μας, και ως άλλος μυθιστορηματικός  ήρωας, εκατομμύρια ανέργων, των οποίων η τραγικότητα της κατάστασης είναι ανεκδιήγητη, όπως και αυτών που βρίσκονται στα πρόθυρα της φτώχειας, της χρεοκοπίας, της κατάθλιψης, και της αυτοχειρίας, κατεδαφίζονται καθημερινά όλο και πιο βαθειά στα τάρταρα της εξαθλίωσης …

Περισσότερα

Χαμογέλα, ρε… Τι σου ζητάνε;… ας είναι 30/06/2015…

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Πώς όμως; όταν συμβαίνει και στην Ελληνική Κοινωνία αυτό που συνέβη στον Χρόνη Μίσσιο: Καταδίκη σε θάνατο – ανελέητη και ψυχοφθόρα αναμονή εκτέλεσης. Eκείνος σώθηκε από τυχαίο γεγονός… Εμείς;

(Για λόγους σεβασμού στην προβληματική των ημερών το άρθρο αναφέρεται με γενικότητες ορολογίας αλλά οπωσδήποτε σημειολογικές.)

Οι παρακάτω σκέψεις σκοπό έχουν μόνο τον πολιτικό προβληματισμό, με δεδομένο αγαπητέ αναγνώστη ότι και σε τούτες τις «στερνές ώρες» της ανελέητης ανάγκης για επιβίωση, οι επαγγελματίες της πολιτικής και πρωτίστως υπεύθυνοι του ελληνικού ναυαγίου επιχειρούν την πολιτική των διάσωση αγνοώντας αλαζονικά αλλά και ανιστόρητα την κοινωνική επιταγή για αλλαγή στα πολιτικά ήθη στις νοοτροπίες και τις συμπεριφορές.

Περισσότερα

Ανομία. Ευδιάκριτο «πολιτισμικό» μας χαρακτηριστικό

Χ. ΠαπαδημητρίουΓράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό – οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” ούτε με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία και με αυτό συμβαδίζει η λογική.

Η δε πολιτική εξουσία συνολικά φαίνεται δυστυχώς να μην μπορεί να αντιληφθεί και να διαχειριστεί άλλες διαδικασίες πέραν εκείνες που έχουν ως σημείο αναφοράς, το δημόσιο, τα δανεικά, την διαπλοκή με «νταβατζήδες» της μέρας και «μιζαδόρους» της νύχτας, του ποδοσφαίρου και των μέσων συσκότισης.

Δυστυχώς αγαπητέ μου η γενική ανομία μας κατάντησε ληξιπρόθεσμους σε χρέη αλλά το χειρότερο σε αξίες, αυτή είναι η πραγματικότητα.

Περισσότερα

Πανεπιστημίου… τ ο ό ν ε ι δ ο ς…

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Οικονομολόγος – Κοινωνιολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Χ. ΠαπαδημητρίουΑυτονόητο είναι ότι αν δεν ακουμπήσει κανείς στη λέρα δεν θα είναι και λερωμένος.

Η παρακάτω αναφορά δεν αναφέρεται στο πρόσωπο του καθηγητή ο οποίος φέρεται ότι υπέπεσε στον πειρασμό που υπέπεσε και ο Μεταξόπουλος στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, αλλά στην πεπατημένη της λεηλασίας αφενός του χρήματος αφετέρου της αξιοπρέπειας των όσων δεν συμμετείχαν ποτέ σε τέτοιου είδους δραστηριότητες, νύχτας, υπόκοσμου, υποκλοπών, κλοπών και υπεξαιρέσεων.

Με αφορμή το τελευταίο περιστατικό αισχύνης… κατά τα λεχθέντα…, ενός ακόμη πολίτη με «κολάρο» και εκπαιδευτικού ανώτατης βαθμίδας ο οποίος φέρεται ότι μετέτρεψε τον οίκο του πνεύματος και της γνώσης των Ιωαννίνων σε οίκο εμπορίου, και συναλλαγής. Κατά συνέπεια αγαπητέ συμπολίτη στη χρονική και ιστορική στιγμή που βρισκόμαστε δεν φτάνει να συμπεριφερόμαστε ως άλλοι «Πόντιοι Πιλάτοι». Αυτό όμως συμβαίνει ξεδιάντροπα-υποκριτικά και προκλητικά, από τους ίδιους αλλά και από πρόσωπα που άσκησαν διοίκηση στο ίδρυμα ως αρχές πρυτανικές, χωρίς αιδώ… με περισσό θράσος… και με την ανοχή βεβαίως του τοπικού τύπου που αντί να τους αγνοήσει και περιφρονήσει, τους προβάλει ως πρότυπα… αυτούς και τα λεγόμενά τους… και οι «άθλιοι» δεν ντρέπονται να βλέπουν και φωτογραφία τους… τόσο μεγάλη επιμόλυνση, τέτοια έλλειψη παντελονιών και καθρεφτών, δυστυχώς…

Περισσότερα

1940 ήρωες ! ! ! 2014 αυτοχειρίες ; ; ;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου – Κοινωνιολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΜε αφορμή την περίοπτη θέση των προγόνων μας του 1940 στο ιστορικό γίγνεσθαι, εκ της οποίας διατυπώθηκε η μνημειώδης ρήση ότι οι «‘Ηρωες πολεμούν σαν Έλληνες», και της σημερινής συγκυρίας εκ της οποίας συνάγεται ότι οι Έλληνες συνεχίζουν να πολεμούν …πεινώντας και διψώντας…

Όχι…

αγαπητέ μου αναγνώστη δεν αποτελεί αυτή η μικρή αναφορά άρθρο ή δήθεν σοβαροφανή ανάλυση ή αν θέλεις περισπούδαστη μελέτη και τοποθέτηση για την σημερινή κατάσταση.

Κι ας είναι αδιανόητο, κοινωνικά καταστροφικό, και πολιτικά ανέντιμο, αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας, γεγονός το οποίο φαίνεται ότι θα λάβει στο εγγύς μέλλον χαρακτηριστικά εθνικής τραγωδίας.

Είναι όμως αναμφισβήτητο και το γεγονός ότι αυτές τις μέρες που στο Καλπάκι θα ξαναζωντανέψει το «ΟΧΙ» των προγόνων μας Ηρώων Ελλήνων, στην Αθήνα και αλλού οι νεοέλληνες θα φροντίζουν για την σωτηρία της πατρίδας, μόνο που σε αυτή την προσπάθεια προτάσσεται η προσωπική σωτηρία ενός εκάστου εξ αυτών, των αυτόκλητων σημερινών σωτήρων.

Δεν μπορώ να εκτιμήσω αν η ιστορία τους τοποθετήσει δίπλα στους ήρωες που πολεμούσαν σαν Έλληνες, ή δίπλα στους μικρό ήρωες που πάντα υπήρχαν και θα υπάρχουν ως «τζάμπα μάγκες».

Ναι…

αγαπητέ μου αναγνώστη ο σκοπός της αναφοράς αυτής είναι η επιβεβαίωση της πιθανής σύμπτωσης των απόψεών μας σε ότι αφορά το νόημα και τον απόηχο των ημερών.

Ο απόηχος των ημερών του 1940 είναι σαφής και ξεκάθαρα συνεπάγεται ότι οι Έλληνες τιμούν τον αγώνα και την θυσία εκείνων που άφησαν τα κόκαλα τους στο Καλπάκι πολεμώντας με ανορθόδοξο τρόπο σε μέσα μεθόδους και ισχύ.

Το νόημα των ημερών του 2014 είναι ότι η θυσία του ελληνικού λαού φαίνεται ότι θα αποβεί άκαρπος καθότι πραγματοποιείται με «ορθόδοξο και συστημικό πόλεμο», προμελετημένο σχέδιο «ήττας», και ανίσχυρο ή κατ άλλους ανίκανο και άρα εθνικά επιζήμιο πολιτικό προσωπικό, το οποίο αντί να παράγει πολιτική και εθνικές νίκες, καταστρέφει την πολιτική και οδηγεί στις αυτοχειρίες, στην πείνα, και στην εξαθλίωση της κοινωνίας μας.

Ας είναι, η ελπίδα δεν πρέπει να χαθεί από την ψυχή μας, και αν χαθεί ας χαθεί ως δυναμικό μέγεθος τελευταίο.
Για αυτό θα φροντίσει εξ άλλου πλήθος συμπατριωτών μας- πατριωτών οι οποίοι κατά την διάρκεια της επετείου του έθνους μας θα προσευχηθούν για την σωτηρία της χώρας και των Ελλήνων από την «Αγία Σοφία» του Λονδίνου, δίπλα στις τράπεζες του Λονδίνου και δίπλα στις θυρίδες και τα θησαυροφυλάκια που έχουν τοποθετήσει το κάτι τις για τα γεράματά τους…

Κι ενώ οι Έλληνες θα παρακολουθούν την δοξολογία με στραμμένο το νου τους στον πράγματι ηρωικό αγώνα κατά του φασισμού, άλλοι Έλληνες θα έχουν στραμμένο το μυαλό τους στο να μας σώσουν αλλά από μακριά, εκεί που μετέφεραν τις επιχειρήσεις τους και την εθνική τους μικρότητα … σε ώρες και μέρες σε καιρούς και περιστάσεις που θα έπρεπε να είναι εδώ στον τόπο τους, δυστυχώς…

Ας είναι…

… πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν Έλληνες και έλληνες… Απόδημοι και απόδημοι… μικροί και μεγάλοι… Πατριώτες και πατριωτάκια…

Το έχει γράψει και καταγράψει η ιστορία, σήμερα όμως εμείς αποτίνουμε φόρο τιμής στους Ήρωες Έλληνες του 1940, οι οποίοι πράγματι ήταν πατριώτες πολέμησαν ως Ήρωες, και ήταν με βεβαιότητα Έλληνες.

Αιωνία η μνήμη αυτών των Ελλήνων προγόνων μας.

Περισσότερα

Η πολιτική εφημερίδα ως μηχανισμός αλλοτρίωσης σήμερα;

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου
Κοινωνιολόγος-Οικονομολόγος

Χ. ΠαπαδημητρίουΥγ… αγαπητέ μου να γνωρίζεις ότι η επί «μισθώ αρθογραφία» στην ουσία είναι μιας μορφής εργολαβία, κατά συνέπεια ο επαγγελματίας αρθρογράφος, δεν είναι δημοσιογράφος με την έννοια της καταγραφής του γεγονότος που έγινε, αλλά της έκφρασης άποψης που του παραγγέλλεται…, ιδιαιτέρως στην πολιτική εφημερίδα η παραπάνω θέση εξαντλείται στην ιδεολογική κειμενογραφία και ως εκ τούτου να γνωρίζεις ότι λειτουργεί και ως αλλοτριωτική διαδικασία… και αυτό πρέπει να το σκεφτείς καλά …αν επιθυμείς να γράφεις ελεύθερα η να γράφεις αμειβόμενος κατ αποκοπή με ότι αυτό σημαίνει…
Απάντηση στον υποφαινόμενο της καθηγήτριάς Αλίκης Μαραγκοπούλου της Παντείου Σχολής στο ερώτημα επαγγελματική η ελεύθερη αρθρογραφία;

Η επικοινωνία που επιτυγχάνεται ανάμεσα στον πολίτη και τον «χώρο» της πολιτικής εφημερίδος αποτελεί διαδικασία μοναδική, με την έννοια ότι εξυπηρετείται ανάγκη ουσιαστική, και δομική όσον αφορά την ισορροπία του ανθρώπου, που ενδιαφέρεται τόσο για την πληροφόρηση όσο και για την ενημέρωσή του.

Αναμφισβήτητα πρόκειται για μια αμφίδρομη σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ γράφοντος και αναγνώστη, και με αυτή την έννοια είναι μια σχέση «ερωτική»,δηλαδή ο γράφων κάθε φορά και σε κάθε περίπτωση δεν επαναλαμβάνεται αλλά «επιχειρεί» εκ νέου την παρουσίαση ενός νέου κειμένου, μιας νέας δηλαδή επικοινωνιακής προσπάθειας.

Προσπάθεια την οποία ο αναγνώστης ιδιαίτερα σήμερα μπορεί να αξιολογήσει, και έχει την δυνατότητα να αντιληφθεί αφενός την διάθεση του γράφοντος και την ποιότητα της νέας γραφής ξεχωρίζοντας την από το σύνηθες φαινόμενο της αντιγραφής, και αφ ετέρου τον στόχο του γράφοντος, αν πρόκειται δηλαδή για μια ειλικρινή επικοινωνιακή τοποθέτηση η αν πρόκειται για μια δημοσίευση που στοχεύει απλά και μόνο στην αυτοϊκανοποίηση του.

Για την Δημοκρατία η ελευθεροτυπία αποτελεί τον πυλώνα της διασφάλισης της.

Για την ελευθεροτυπία, ανασταλτικό παράγοντα αποτελούν οι κατ επάγγελμα «κομματικό- δίμιτοι», αρθρογράφοι και οι πάτρωνές τους από όλους τους χώρους εξουσίας βεβαίως, οι οποίοι με ανελέητη θρασύτητα, προκάλεσαν στον χώρο του έντυπου τύπου τις προϋποθέσεις για την «αλλοτρίωση» που υφίσταται αυτή η δυναμική δημοκρατική σχέση ανάμεσα στον πολίτη και την πολιτική εφημερίδα.

Για την αλλοτρίωση- την αποξένωση με απλά λόγια-του αναγνώστη από την πολιτική εφημερίδα, ευθύνη καίρια και κύρια φέρνει και ο εκδότης της, ο οποίος πολλάκις δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το πνεύμα ούτε με το νόημα της ελευθεροτυπίας, αλλά με εργολαβίες οικοδομικές, και πολιτικές μπίζνες.

Και σε αυτή την ανεπανάληπτη μοναδική και αναντικατάστατη μορφή ενημέρωσης και πληροφόρησης του πολίτη από την εφημερίδα, προκαλείται η καταστροφική αποξένωση , η αλλοτρίωση του, σε σχέση με τo πολιτικό έντυπο όταν συμβαίνει, και σήμερα είναι σχεδόν το σύνηθες, η εφημερίδα να δίνει προτεραιότητα στην ιδιότητα του γράφοντα και όχι στην ποιότητα των απόψεών του.

Αυτό συμβαίνει στον κεντρικό αλλά και στον περιφερειακό τύπο, με αποτέλεσμα να έχουμε σήμερα, αμέτρητα κείμενα αμφιβόλου προέλευσης με την έννοια που παραπάνω αναφέρθηκε, καθότι πλήθος εξ αυτών αποτελούν κακέκτυπες αντιγραφές ,πρόχειρα γραμμένες ,δίνοντας την εντύπωση στον Πολίτη, ότι αγόρασε όχι πολιτική αλλά κομματική εφημερίδα και μάλιστα του προηγούμενου μήνα μιας και πολλοί εξ αυτών –που γράφουν αποκλειστικά δήθεν- αρέσκονται στο ανακάτεμα του ίδιου κειμένου αλλάζοντας τον τίτλο, προκαλώντας αυτό που περιγράφουμε ως αποξένωση- αλλοτρίωση.

Λειτουργούν αποτρεπτικά ιδιαίτερα σήμερα, οι απόψεις «κάποιων» εμπλεκόμενων, και μη, επωνύμων οι οποίο αφού έχουν «εξασφαλίσει» θέση για την φωτογραφία τους , τους είναι αδιάφορη τόσο η ποιότητα του κειμένου, όσο και η ζημία που προκαλούν στον πολίτη στην σχέση του με την εφημερίδα.

Είναι φανερή σήμερα η άρνηση του Πολίτη να συμμερισθεί απόψεις και θέσεις παρωχημένες, πολιτικά δηλητηριασμένες, τοποθετήσεις ακραίες για την πολιτική εξουσία ,(χωρίς ίχνος ενδοιασμού )και εν τέλει θέσεις οι οποίες δεν συνάδουν με το γενικότερο κλίμα πολιτικού προβληματισμού ,και μάλιστα σήμερα περισσότερο από ποτέ καθότι ο πολιτικός προβληματισμός αποτελεί με βεβαιότητα μονόδρομο για πολιτικό παρεμβατισμό όσον αφορά το πλάτεμα και το βάθεμα της Δημοκρατίας .

Νομιμοποιούμαι ως πολίτης να εκφράσω την άποψη ότι αδικεί τον αναγνώστη, ιδιαιτέρως σήμερα η στοχευόμενη κομματικά αρθρογραφία, και επιτείνει την προβληματική της σχέσης πολίτη και πολιτικού εντύπου καθότι αυτός μέσα από την ανούσια κομματική αντιπαράθεση αντιλαμβάνεται το έντυπο ως κομματικό τραίνο και όχι ως διαδικασία παραγωγής πολιτικής άποψης, και πολιτικής σκέψης ,η οποία παράγεται βεβαιότατα και μέσα από τις πολιτικές εφημερίδες.

Στη Δημοκρατία έχω υποχρέωση ως ενεργός πολίτης και αναγνώστης να κρίνω όχι μόνο το κείμενο του οποιοδήποτε, αλλά και να σχολιάσω την στοχευόμενη πολιτικά κατά τίτλο, αλλά κομματικά κατά περιεχόμενο τοποθέτηση.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αμφισβητώ την ελευθερία του καθενός να γράφει ότι θέλει και των εφημερίδων να δημοσιεύουν αυτά που επίσης επιλέγουν, με την προϋπόθεση ότι ,θα πρέπει να μας προβληματίσει όλους το τι σημαίνει αλλοτρίωση η οποία προσβάλει σαν σαράκι σήμερα και την σχέση πολίτη εντύπου, και εν τέλει την σχέση του πολίτη με την πολιτική.

  • Πρώτη γραφή κατά τίτλο και δεύτερη μερικώς κατά κείμενο ,με πολιτικούς και όχι κομματικούς προσδιορισμούς.
  • Το κείμενο τίθεται στην διάθεση της Δ/σης της εφημερίδος για δημοσίευση ,χωρίς την αξίωση να είναι αποκλειστικό, με την πεποίθηση όμως ότι είναι αποκλειστικό το θέμα που προσεγγίζει, με τον πρέποντα σεβασμό στην τοπική κοινωνία, η οποία μπορεί να διακρίνει κείμενα γραμμένα με την λογική του προχθές, και κείμενα τα οποία εντοπίζουν θέματα του αύριο.

Σας ευχαριστώ θερμά.

Περισσότερα