Μια δασκάλα απαντά στη Ρεπούση

Αγνή ΣμπόνιαΟ χορός του Ζαλόγγου έχει ανάψει φωτιές που δεν πρόκειται με τίποτα να σβήσουν. Η βουλευτίνα της Δημοκρατικής Αριστεράς Μαρία Ρεπούση δύσκολα θα ηρεμήσει από τα… καλαματιανά που της βαράνε τα νταούλια της οργής.

Η νεαρή δασκάλα και πολιτεύτρια του ΠΑΣΟΚ Αγνή Σμπόνια αισθάνθηκε την ανάγκη να απαντήσει στην πανεπιστημιακή δασκάλα με τη γαλλική κουλτούρα Μαρία Ρεπούση και στα όσα φαίνεται να είπε εκείνη περί του «μύθου του Ζαλόγγου».

«… η ηρωική στάση των Σουλιωτισσών δεν χωρεί κανένα περιθώριο αμφισβήτησης και αποτελεί παράδειγμα αυτοθυσίας για την ελευθερία και πατριωτισμού. Είναι αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός και αποδεικνύεται από ιστορικά τεκμήρια, πηγές, ακόμα και μέσα από τα δημοτικά μας τραγούδια. Ίσως η κα Ρεπούση να μην έχει επισκεφθεί έως τώρα ποτέ το Ζάλογγο και το Σούλι, ώστε να συνομιλήσει με τους κατοίκους και να ακούσει όσα εκείνοι έμαθαν από τους προγόνους τους. Αλλά ποτέ δεν είναι αργά…» αναφέρει η όμορφη εκπαιδευτικός, αναγνωρίζοντας ωστόσο και το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, φτάνει – λέει – να μην επιχειρεί η κυρία Ρεπούση να «διορθώσει» αυτό που θεωρεί η ίδια ως «διαστρέβλωση της Ιστορίας».

Αφιερώνει, δε, στην καθηγήτρια πανεπιστημίου και βουλευτίνα της Δημοκρατικής Αριστεράς μία ιστορική μαρτυρία από το έργο «Ταξίδιον εις την Ελλάδα 1803-1804» του Ιάκωβου Μπαρτόλντυ, ο οποίος ήταν Πρώσος περιηγητής, καθόλου φιλέλληνας και βρισκόταν εκείνη την εποχή στα Ιωάννινα: «Καμιά εκατοστή απ’ αυτούς τους δυστυχισμένους είχαν αποτραβηχτεί βόρεια της Πρέβεζας στο Μοναστήρι του Ζαλόγγου. Τους επιτέθηκαν εκεί θεωρώντας ότι τάχα αυτή η τοποθεσία, πράγματι ισχυρή, θα μπορούσε να τους προσφέρει έναν νέο τόπο μόνιμης διαμονής, όπου και η σφαγή που ακολούθησε υπήρξε φρικτή. Τριάντα εννέα γυναίκες γκρεμίστηκαν από τα βράχια με τα παιδιά τους που μερικά ακόμα βύζαιναν, προτιμώντας έτσι, παρά να πέσουν ζωντανές στα χέρια των εχθρών τους».

Περισσότερα

Αδελφότητα Πηγιωτών Άρτας: Απάντηση στην κ. Ρεπούση

no_logoOι ανιστόρητες δηλώσεις της Μ. Ρεπούση για τον «εθνικό μύθο» του Ζαλόγγου:

Στη βροντερή φωνή του προέδρου της Πανηπειρωτικής του κ. Γιώργου Οικονόμου άλλα και των υπολοίπων Ηπειρωτών και μη, θα θέλαμε να προσθέτουμε και τη δική μας φωνή και να εκφράσουμε την διαμαρτυρία μας εναντία στους – στις κατά καιρούς επιδόξους διαστρεβλωτές της ιστορίας που αποζητούν μια υστερόφημη καιροσκοπική – έστω και ανατρεπτικά – θέση στους ιστοριοαντιρησίες και μία εφήμερη δημοσιότητα συνοδευμένη από προσωπικά κυρίως οφέλη [βουλευτές Ρεπούση – Τατσόπουλος]. Προκειμένου όμως να το πετύχουν αυτό, επιλέγουν στοχευμένα γνωστά ιστορικά επεισόδια αγνοώντας το σύνολο της ιστορικής βάσης, με μοναδικό οδηγό την αιρετική προβολή τους ώστε προκαλώντας και προσβάλλοντας το ιστορικό συναίσθημά μας να προβληθούν.

Ακούγοντας κανείς τις πρωτοφανείς δηλώσεις της κ. Ρεπούση περί ανάγκης «εθνικών μύθων», αυτής της βουλευτίνας που την πληρώνουμε από το υστέρημά μας, νοιώθει μεγάλη αγανάκτηση και οργή. Αυτής που είπε ότι ο Ελληνισμός δεν ήταν το θύμα της Μικρασιατικής καταστροφής και τόσα άλλα προκλητικά ανιστορήματα. Εν τέλει εκθέτει με τα λεγόμενα της το κόμμα πού ανήκει αλλά και την ίδια την αριστερά. Δεν μπορεί να μην υποθέσουμε ότι η κυρία αυτή ως εκπρόσωπος της ομάδας των αποδομητών της ιστορίας πήρε τη σκυτάλη από την Βάσω Ψιμούλη. Αυτή που σε βιβλίο της για το Σούλι ονειρεύτηκε «Συνωστισμό» των γυναικών στο Ζάλογγο, από τους «υποχωρούντες Σουλιώτες».

Ήταν πέρυσι τέτοια εποχή πάλι όταν της απάντησε αποστωμοτικά ο Γ. Καραμπελιάς με το βιβλίο του «Συνωστισμένες στο Ζάλογγο – Οι Σουλιώτες ο Αλή Πασάς και η αποδόμηση της ιστορίας». Η κ. Ψιμούλη μεμφόμενη τον ιδεολογικό του χώρο και με περίσσεια υπεροπτική ειρωνεία τον έψεξε επειδή τόλμησε τάχατις να αμφισβητήσει την ιστορική της αυθεντία.

Βέβαια γεγονός είναι, ότι υποστηριζόμενες αλλήλως και οι δύο Ρεπούση και Ψιμούλη ανακάλυψαν τον αδόκιμο όρο του Συνωστισμού που σαν έκφραση τους δημιουργεί ίσως κάποιον οίστρο. Δεν δικαιολογείται αλλιώς πως… «Ο Συνωστισμός» στην προκυμαία της Σμύρνης της Μ. Ρεπούση, βρέθηκε και στο Ζάλογγο. Ζήλεψε ίσως τη «δόξα» της η Ψιμoύλη και μετέφερε τον όρο του συνωστισμού και στο αιματοβαμμένο Ζάλογγο ως πεδίο ιστορικών ασκήσεων. Τώρα η Ρεπούση το Ζάλογγο το βάφτισε «εθνικό μύθο». Ποια αντέγραψε ποια; Ας μας το πουν οι ίδιες.

Προσθέστε σ’ αυτές τη Χριστίνα Κουλούρη, τον Τατσόπουλο και τους άλλους τόσους Η-μισΕλλήνους ιστορικούς φαφλατάδες… πληθαίνει η ομάδας που εκκολάπτει πλέον ανιστόρητα αυγά. Τους συνδέει μια μάταιη κενόδοξη και κομπλεξική νοοτροπία. Δεν κόπιασαν προφανώς να υπηρετήσουν την επιστήμη της ιστορίας όπως οι προκάτοχοί τους μεγάλοι ιστορικοί – μη συγκρίσιμα μεγέθη βέβαια – αλλά να την διέβησαν επιδερμικά ως λαθρεπιβάτες της. Από πού άραγε αντλούν όλοι αυτοί το ιστορικό τους θράσος;

Περίτρανη άλλωστε ανταπόδειξη της ηλίθιας αυτής εκδοχής του «εθνικού μύθου» της Ρεπούση και του «ΣΥΝΩΣΤΙΣΜΟΥ ΣΤΟ ΖΑΛΟΓΓΟ» της Ψιμούλη, είναι ο τραγικός επίλογος του δράματος των Σουλιωτών στην Ιστορική Μονή του Σέλτσου στις Πηγές Άρτας – παλαιά “Βρεστενίτσα”, στις 23 Απριλίου – το 1804 όπου οι 1.400 ΣΟΥΛΙΩΤΕΣ ΜΠΟΤΣΑΡΑΙΟΙ και ντόπιοι Ραδοβιζινοί έγραψαν τον πιο ένδοξο και αιματηρό επίλογο της ιστορίας των Σουλιωτών.

Ας κάνουν τον κόπο οι νεόκοποι ιστορικοί να πάνε και – έστω – να τολμήσουν να κοιτάξουν το «βάραθρο» κάτω από το Σέλτσο, τον «ΠΕΤΑΚΑ» βάθους 300 και πλέον μέτρων που χάσκει στον ορμητικό χείμαρρο της “Γκούρας” όπου υπερδιακόσια κατά τον ΠΟΥΚΕΒΙΛ – 280 περίπου κατά άλλους – γυναικόπαιδα, καταδιωκόμενα από τους τουρκαλβανούς του Αλή έστησαν νέο μεγαλύτερο Ζάλογγο και ρίφθηκαν στο βάραθρο φωνάζοντας «θάνατος» για να μην πιαστούν σκλάβες. Να ρωτήσουν τους Σουλιώτες γιατί δεν παραδόθηκαν γιατί δεν λιποψύχησαν και έστω γιατί δεν λιποτάκτησαν για να σωθούν 1.400 ψυχές. αλλά έμειναν να πεθάνουν «ΤΟΙΣ ΚΕΙΝΩΝ ΡΗΜΑΣΙ ΠΕΙΘΟΜΕΝΟΙ». Να ρωτήσουν τις «άκαρδες» Σουλιώτισσες ΜΗΤΕΡΕΣ πως άντεξαν να πετάξουν στο βάραθρο τα παιδιά τους ακολουθώντας τα οι ίδιες και δεν τα άφησαν να τα σφάξουν οι Τουρκαλβανοί του Αλη Πασά, η να τα πάνε πεσκέσι στην αυλή του και να τα κάνουν σκλάβες ή γενίτσαρους.

κ. Ρεπούση εσείς θα το κάνατε αυτό που έκαναν οι Σουλιώτισσες στο Ζάλογγο «συνωστισμένες» και το επανέλαβαν στο Σέλτσο; Μάλλον όχι ε…; Γιατί «Θέλει να έχεις ψυχή ,καρδιά και αγάπη για την πατρίδα για να πεθαίνεις γι’αυτήν τραγουδώντας…»

Να ρωτήσουν τη Λενιώ του Μπότσαρη γιατί ρίφθηκε στον Αχελώο – ή μήπως και αυτή παραπάτησε; – και πνίγηκε με δυο Τουρκαλβανούς αντάμα που παρέσυρε αντί να αφεθεί στα χέρια των εχθρών της να την σύρουν παλλακίδα, στο χαρέμι του Αλή.

Αν έχουν το κουράγιο να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση των Σουλιωτών και να αναρωτηθούν τι θα έκαναν αυτές [ή αυτοί] αν… ήταν στο Σέλτσο, για να καταλάβουμε και την ψυχοσύνθεση τους από την οποία αντλούν την διαστροφική ιστορικότητα τους. Να αισθανθούν το ανείπωτο δέος του τόπου της θυσίας, να αφουγκραστούν τις ψυχές των, να ακούσουν το γοερό κλάμα τους και να αφήσουν – αν μπορούν – κρυφά ένα δάκρυ συγνώμης να κυλίσει στο χάος του, μήπως και «σχωρεθούν» όπως θα΄λεγαν και οι Σουλιώτες. Να σταματήσουν στον πέτρινο αιώνιο φρουρό του Σέλτσου και «αγναντεύοντας» μαζί του, να τον ακούσουν να διηγείται των Σουλιωτών το χαλασμό πριν από 209 χρόνια στις 23 Απριλίου του 1804 όταν έπεσε το Σέλτσο μετά από 4μηνη πολιορκία από τον Αλή πασά.

Τότε θα συνειδητοποιήσουν το ματαιόδοξο των ιστορημάτων τους. Οφείλουν έναν σεβασμό στη θυσία τους και αν όχι την συγνώμη τους, τουλάχιστον, τη σιωπή τους. Αρκετά χρονιά έμειναν «αγνοούμενοι» της ιστορίας. Ας τους αφήσουν ήσυχους στον αιώνιο ύπνο τους…

«Ευτυχώς» που η κ. Ψιμούλη όταν έγραφε τα περί «Συνωστισμού» στο Ζάλογγο αγνοούσε κατά που έπεφτε το Σέλτσο και έτσι γλύτωσε από την αναφορά της. Αλλιώς θα είχαμε τον δεύτερο «Συνωστισμό» στο Σέλτσο αυτή τη φορά.

Πόσο άφρονες θα ήταν οι ιστορικοί αν προσπαθούσαν να εξηγήσουν γιατί οι άμοιρες Σουλιώτισσες προτίμησαν αυτόν τον «παράλογο» θάνατο. Αν γι’ αυτούς φαντάζει ακατανόητο, και δεν το χωράει ο νους τους, γι’ αυτές ήταν μια ομαδική, αλλά τραγική, απόφαση στιγμής… Ναι αγγίζουν το μυθικό το Ζάλογγο και το Σέλτσο γιατί όπως λέει ο Πουκεβίλ δεν το χωράει ιστορικού νους αυτό που έγινε στο Σέλτσο. Γι’ αυτό είναι απίστευτο. Κι όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό κ. Ρεπούση. Σου έμεινε ποτέ χρόνος να πας με την παρέα σου να επισκεφθείς αυτούς τους αιματοβαμμένους θυσίας τόπους και να βγάλεις τα ιστορικά σου συμπεράσματα; Μπα δεν το νομίζω..

Δεν σε είδαμε ποτέ να ανηφορίζεις κατά τα μέρη μας, ή δεν γνωρίζεις κατά πού πέφτει το Σέλτσο; Στις Πηγές Άρτας βρίσκεται κ. Ρεπούση, τόσα χρόνια απρόσιτο στις ιστορικές γραφίδες. Πες μας κ. Ρεπούση έναν ιστορικό που να επισκέφτηκε το Σέλτσο. Έστω έναν, αν γνωρίζεις…

ΑΡΚΟΥΝ 8 ΣΕΙΡΕΣ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟΥ ΙΣΤΟΡΙΚΟΥ ΠΟΥΚΕΒΙΛ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΤΟΥ ΔΡΑΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΚΟΙ «ΦΑΦΛΑΤΑΔΕΣ» ΤΟ ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥΣ: «Η ΦΑΛΑΓΞ [1148] ΤΩΝ ΑΡΧΗΓΩΝ ΚΙΤΣΟΥ ΚΑΙ ΝΟΤΗ ΜΠΟΤΣΑΡΗ – ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΩ – ΒΑΔΙΖΕΙ ΠΡΟΣ ΣΕΛΤΣΟ. ΑΠΙΣΤΙΑΝ ΑΛΗ ΤΡΙΜΗΝΟΝ ΑΝΙΣΟΝ ΑΓΩΝΑ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ ΑΚΟΛΟΥΘΕΙ Η ΘΥΣΙΑ. ΟΙ ΣΟΥΛΙΩΤΑΙ ΧΩΡΙΣ ΕΦΟΔΙΑ ΑΣΙΤΟΙ ΚΥΚΛΩΜΕΝΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΞΟΔΟΝ Η ΘΑΝΑΤΟΝ ΗΡΩΟΣ. ΞΙΦΗΡΕΙΣ 300 ΑΚΑΛΥΠΤΟΙ ΣΑΡΩΝΟΥΝ ΤΟ ΠΑΝ ΠΛΗΝ ΓΕΦΥΡΑΣ ΚΟΡΑΚΟΥ. Ο ΝΟΤΗΣ ΠΙΠΤΕΙ ΜΕ 5 ΠΛΗΓΑΣ ΣΧΕΔΟΝ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΔΡΕΣ ΦΟΝΕΥΟΝΤΑΙ. ΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΧΟΜΕΝΑΙ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΘΑΝΑΤΟΣ. ΥΠΕΡΔΙΑΚΟΣΙΟΙ ΚΑΙ ΠΑΙΔΙΑ ΠΗΔΟΥΝ ΚΑΙ ΠΝΙΓΟΝΤΑΙ ΣΤΟΝ ΑΧΕΛΩΟ. ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΜΟΝΟ 10 ΚΑΙ Ο ΚΙΤΣΟΣ ΣΩΖΟΝΤΑΙ» [ΠΟΥΚΕΒΙΛ 1824 Τ. Ι. ΣΕΛ. 207-212] [ΑΠΟ ΤΟ ΗΡΩΟ ΤΩΝ ΣΟΥΛΙΩΤΩΝ ΣΤΙΣ ΠΗΓΕΣ ΑΡΤΑΣ]

Μην τους ακούτε τους νέους Εφιάλτες. Απομονώστε τους και στείλτε τους στη λήθη της ιστορίας και της κοινωνίας ως εκδίκηση των« συνωστισμένων» θυμάτων τους. Είναι καιρός πλέον μόνοι μας να εξασφαλίσουμε ότι αυτή η έρημη πατρίδα μας δεν θα ξαναζήσει την ιστορία της όπως την θέλουν η Ρεπούση και της παρέας της. Να τους αναγκάσουμε να σταματήσουν να ασελγούν ασύστολα πάνω από τις αιματοβαμμένε σελίδες της. Να εξασφαλίσουμε ότι για τα ανιστόρητα σχέδιά τους δεν θα ανακαλύψουν αύριο και άλλους εθνικούς μύθους στην ιστορία μας ώστε να φτάσουμε στο «Δόγμα Κίσσιγκερ». Εκτός και αν εξυπηρετούν αλλότριους σκοπούς η έχουν πρόβλημα ιδεοληπτικό με αποκλείνουσα ιστορική συμπεριφορά, οπότε το πράγμα αλλάζει.

Και κάτι άλλο για την κ. Ρεπούση. Μην κλαψουρίζει ότι την στοχοποιούν επειδή είναι γυναίκα. Αυτός και αν είναι «μύθος ψευδέστατος». Άλλωστε γιατί; Αν ήταν άρρεν το φύλο της και έλεγε τις ίδιες ανοησίες δε θα άκουγε τα ίδια;

“Για να ξεπαστρέψεις ένα λαό, του αφαιρείς πρώτα τη μνήμη. Καταστρέφεις τα βιβλία του, τον πολιτισμό του, την ιστορία του. Και κάποιος άλλος του γράφει βιβλία, του δίνει πολιτισμό και επινοεί για λογαριασμό του άλλη ιστορία. Έπειτα, ο λαός αρχίζει σιγά -σιγά να ξεχνά ποιος είναι και ποιος ήταν. Ακόμη πιο γρήγορα θα τον ξεχάσει ο κόσμος γύρω του” Μίλαν Κούντερα

Αυτά… κ. Ρεπούση.

Περισσότερα

Η κρίση των Μνημονίων, βλάπτει σοβαρά τη λογική…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΠαραφρόνησαν αυτοί που πάντα είχαν το κεφάλι στη θέση της κοιλιάς και την κοιλιά στη θέση του κεφαλιού, ενώ την καρδιά πάντα να φτερουγίζει μακριά απ’ την πραγματικότητα.

Η κρίση των Μνημονίων οδηγεί τους Έλληνες σε σοβαρούς προβληματισμούς, απολύτως κρίσιμους για το μέλλον τους!!! Υπήρξε πράγματι αδελφή ο Κολοκοτρώνης και τι σχέση είχε με τον Καραϊσκάκη, ο οποίος θεωρείται άκρως ύποπτος σεξουαλικώς; Μήπως η κρυφή αυτή σχέση αποτελεί το βυζί της ιστορίας του ελληνισμού; Και αν είναι έτσι, πώς δικαιολογείται η Μικρασιατική Καταστροφή; Φταίει ο συνωστισμός στην προκυμαία για το όργιο που επακολούθησε της μικρασιατικής εκστρατείας εις βάρος του ελληνισμού, ή μήπως ο χορός του Ζαλόγγου που δημιούργησε το πρότυπο της ομαδικής βρεφοκτονίας και αυτοκτονίας γυναικών, οι οποίες νόμιζαν πως επειδή βύζαξαν ορεσίβιες γύφτισσες είχαν βγάλει φτερά; Οι τριακόσιοι του Λεωνίδα παρέμειναν στο πεδίο της ένοπλης αναμέτρησης επειδή δεν άντεχαν να υπογράψουν το Μνημόνιο, ή μήπως επειδή έπασχαν από σοβαρή διπολική διαταραχή, όπως στην περίπτωση των γυναικών της Νάουσας, πάρα πολλά χρόνια αργότερα, όταν κάμποσες Ναουσαίες (ωραίες γυναίκες, αλλά όχι σαν τις Σερραίες) μιμούμενες τις Σουλιώτισσες, τις οποίες είχαν βάλει στην καρδιά τους ενώ στο μυαλό τους πάντα κατοικοέδρευαν οι «300», πήδηξαν μια-μια στα αφρισμένα νερά του ποταμού Αράπιτσα από τον γκρεμό… και πήγαν να συναντήσουν τις Σουλιώτισσες, οι οποίες ήδη είχαν συναντηθεί με τους 300 του Λεωνίδα, βρίσκοντας ηρωικό θάνατο; Οι γυναίκες αυτές απλώς γκρεμοτσακίστηκαν για να μην υπογράψουν Μνημόνιο, ή επέλεξαν ηρωικό θάνατο για να γλιτώσουν από την σκλαβιά και την ατίμωση;

Αν απαντήσουμε σε αυτά τα κρίσιμα για την μοίρα του τόπου ερωτήματα και ανοίξουμε τα μάτια μας για να καταλάβουμε πως ο κίνδυνος για το έθνος και τον λαό είναι ο Μουσουλμάνος – Άπιστος, ή η άποψη της κ. Μαρίας Ρεπούση, η οποία μέχρι σήμερα μάλλον κοινοτοπίες εκφράζει από την πλευρά της ιστορικής επιστήμης, τότε ίσως αντιληφθούμε βαθύτερα το ζήτημα της Ελληνικής Κρίσης της εποχής! Είναι εθνικός μύθος όλα αυτά, ιστορία, ή τρικυμία εν κρανίω σύγχρονων ελλήνων οι οποίοι προσπαθώντας να την «κοπανίσουν» από την ιστορία, συγκρούονται στο επίπεδο του μύθου;

Αν κάποιος παρακολουθούσε σήμερα ποια είναι τα ζητήματα στα οποία φαίνεται να επικεντρώνει το ενδιαφέρον της η ελληνική κοινή γνώμη, θα καταλάβαινε απολύτως την δραματική σύγχυση ενός σοκαρισμένου από τα μέτρα φτωχοποίησης λαού, ο οποίος όπως δεν κατάλαβε την μορφή ευημερίας που δόμησε τις προηγούμενες δεκαετίες, έτσι και σήμερα δεν αντιλαμβάνεται την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα που τον ορίζει. Προφανώς δεν είναι όλοι οι έλληνες ανώριμοι. Ίσως οι περισσότεροι να χαρακτηρίζονται μάλιστα από υψηλή ωριμότητα, η οποία απλώς κάνει χάζι όλες αυτές τις ανοησίες που αποτελούν στοιχεία του ελληνικού μύθου, ο οποίος (προσοχή) δεν είναι καθόλου μα καθόλου ανοησία αυτός καθ’ εαυτός. Ανοησία είναι να προσπαθείς να ορίσεις κοινωνικοπολιτικά το παρόν, αντλώντας από συγκεκριμένα στοιχεία της ιστορικής παράδοσης και παρανοϊκό να μπλέκεις αυτά τα στοιχεία μεταξύ τους για να θεμελιώσεις σήμερα μία πολιτική ταυτότητα την οποία ορίζεις ως εθνική ταυτότητα, σε αντιδιαστολή με την ταυτότητα που διαμορφώνεται από τις διεθνείς και ευρωπαϊκές σχέσεις της χώρας μας στην συγκυρία.

Ακόμη και ως καλαμπούρι να δει κανείς την διένεξη μεταξύ διαφόρων πολιτικών παραγόντων και των οπαδών τους επί ιστορικών συμβάντων ή συνηθέστερα, επί του μύθου που αυτά τα γεγονότα δόμησαν για να συντεθεί ο γενικός εθνικός μύθος πάνω στον οποίο με συμβολικό τρόπο κατασκευάστηκε η φαντασιακή κοινότητα του ελληνισμού ως σαφής πολιτική κοινότητα, θα πρέπει να προβληματιστεί σοβαρά. Αν όλα αυτά που εμφανίζονται σήμερα να δημιουργούν ρήγμα μεταξύ εθνικοφρόνων και μετανεωτεριστών δεν εξεταστούν ως πολιτικό φαινόμενο που έρχεται να διασκεδάσει και όχι να προσεγγίσει την κοινωνικοοικονομική πραγματικότητα στην Ελλάδα, τότε ακόμα και οι ώριμοι έλληνες που διασκεδάζουν από τις απίθανες σαχλαμάρες που ανταλλάσσουν μεταξύ τους ως επιχειρήματα κρυφοναζιστές και δήθεν απελευθερωμένοι από τον εθνικό μύθο προβοκάτορες, θα εγκλωβιστούν σε μια μορφή παράνοιας, χαρακτηριστική του κοινωνικοοικονομικού και πολιτικού αδιεξόδου της χώρας αυτήν την περίοδο.

Το χειρότερο είναι πως αυτήν την παρανοϊκή διένεξη μεταξύ ρατσιστών – εθνικιστών και δήθεν απελευθερωμένων από τον εθνικό μύθο μετανεωτεριστών αναπαράγουν μεταξύ σοβαρού και αστείου, αλλά σίγουρα με ιδιαίτερη ζέση, τα παλαιά και νέα ΜΜΕ. Να με συμπαθάτε, αλλά αυτό εκφράζει τον σύγχρονο «αυριανισμό». Αποτελεί αισχρό λαϊκισμό το συνολικό φαινόμενο της σύγκρουσης ρατσιστών – εθνικιστών με νεοναζιστικό ταμπεραμέντο από την μια πλευρά και προβοκατόρων από την πλευρά της μετανεωτερικής ιντελιγκέντσιας. Όλα αυτά αποσκοπούν στο να λάβουν τα Μνημόνια και η σχέση μας με τους εταίρους της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως και η σχέση μας με όλους τους άλλους παράγοντες που αποτελούν φορείς ισχύος διεθνώς, μία μυθική διάσταση, απομακρυσμένη από την εφαρμοσμένη πολιτική.

Η διένεξη εθνικοφρόνων και των υβριστών του εθνικού μύθου της Ελλάδας αποτελεί μία κατ’ εξοχήν πολιτική διαδικασία, η οποία, όμως, στο επίπεδο της κοινής γνώμης έρχεται να διασκεδάσει την ένταση και τα κρίσιμα ερωτήματα που αφορούν στην διαχείριση της κρίσης που πλήττει σήμερα την Ελλάδα. Πρόκειται για πολιτικές συμπεριφορές που επιχειρούν να αποπολιτικοποιήσουν το διακύβευμα της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.

Πρόκειται, με άλλα λόγια, για φτηνιάρικα πολιτικά καμώματα στα οποία είναι εθισμένη η ακροδεξιά, τουλάχιστον στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ενώ μοιάζει να ηδονίζονται συμμετέχοντες σε αυτά κάποιοι διανοουμενίζοντες μετανεωτεριστές, οι οποίοι θεωρούν ότι έτσι επιβεβαιώνεται η προοδευτική κοινωνική τους ταυτότητα. Στο τέλος τα μόνα που δοξάζονται από αυτήν την αλληλόδραση είναι το σύμπλεγμα, η φοβία, η εμμονή, το δόγμα, αν όχι η παράνοια και η ανάγκη να δραπετεύσει κανείς από μια πραγματικότητα που δεν πιστεύει ότι είναι ικανός να αντιμετωπίσει με πολιτικά μέσα, επειδή δεν πιστεύει στην πολιτική και τα πολιτικά μέσα, μια κι αυτά θα απαιτούσαν σοβαρή κοινωνικοοικονομική ανάλυση και προσέγγιση με όρους ηγεμονίας. Σε αυτά τα ζητήματα οι ακροδεξιοί είναι πολύ αδύνατοι, καθώς αν έμπαιναν στον κόπο να τα αναπτύξουν θα εξέθεταν το νεοναζισμό τους, ενώ οι προβοκάτορες μετανεωτεριστές τον μηδενισμό τους.

Έτσι είναι εύκολο για να διασκεδάσουμε την δεινή θέση κράτους και κοινωνίας εν μέσω Μνημονίων και δανειακών συμβάσεων, αποβιομηχάνισης και ταυτόχρονης κρίσης του παραγωγικού και καταναλωτικού μοντέλου, να μιλούμε για τον ισλαμικό κίνδυνο, για διεθνείς συνομωσίες εναντίον του ελληνικού εθνικού μύθου, για υπανθρώπους εισβολείς που σχεδιάζουν να καταλάβουν την Ελλάδα, ή να ανασκαλεύουμε παιδαριωδώς και με περιπαικτικό ύφος διάφορα ιστορικά περιστατικά που ανήχθησαν σε οργανικά στοιχεία του ελληνικού μύθου, για να πούμε τί; Το αυτονόητο: Η ιστορία δεν συμπίπτει με την ιστορική παράδοση, αλλά είναι η δεύτερη πάνω στην οποία δομείται ο εθνικός μύθος επί του οποίου εδράζεται συμβολικά ο κάθε εθνικισμός, πηγή του εθνικού κράτους και πως αυτός ο εθνικός μύθος ελάχιστη ή καμία απολύτως σχέση δεν έχει με την εθνική ταυτότητα, η οποία είναι αποτέλεσμα της συγκυριακής πολιτικής αλληλεπίδρασης του εθνικού συμφέροντος και της εθνικής εικόνας με άλλα εθνικά και υπερεθνικά συμφέροντα και άλλες εθνικές εικόνες. Αυτό αν καταλαβαίνατε, θα παύατε να ασχολείστε με την σεξουαλικότητα του Κολοκοτρώνη και τον ηρωισμό ή αυτοκτονικό αλτρουισμό των Σουλιωτισσών, όπως αντίστοιχα και με συνομωσίες που έχουν αποκτήσει μόνιμη θέση στο μυαλό ακροδεξιών, οι οποίοι ακόμη δεν μπορούν να χωνέψουν πώς χάσαμε (ποιοι;) την Πόλη.

Ας πάψουμε λοιπόν μέσα στην σύγχρονη ελληνική τραγωδία, αυτήν την άνοστη κωμωδία. Το ζήτημα της εθνικής ταυτότητας της Ελλάδας και των ελλήνων αφορά στη διαχείριση της συγκυρίας και στον τρόπο με τον οποίο η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό πολιτικό σύστημα απαντά καθημερινά στην κοινωνικοοικονομική κρίση που μαστίζει την χώρα. Το ζήτημα της εθνικής μας ταυτότητας είναι πρόβλημα της συγκυρίας, που θα καθορίσει το μέλλον αρκετών μάλιστα γενεών ελλήνων και όχι ζήτημα αφηγηματικής κυριαρχίας επί ιστορικών συμβάντων που ανήχθησαν σε γεγονότα μέσω του εθνικού μύθου.

Περισσότερα

Δήλωση Αντιπεριφερειάρχη κ. Στράτου Ιωάννου για το Ζάλογγο

ΖάλογγοΑνεξαρτήτως των παλινδρομήσεων των δηλώσεων βουλευτή αναφορικά με το Ζάλογγο, νιώθουμε την ανάγκη να κάνουμε την ακόλουθη δήλωση.

Η θυσία του Ζαλόγγου αποτελεί αδιαμφισβήτητο ιστορικό γεγονός, όπως αποδεικνύεται από τα ιστορικά τεκμήρια και τις πηγές, απαράμιλλο παράδειγμα αυτοθυσίας, πατριωτισμού και υψηλού φρονήματος. Για όλο τον ελληνισμό και ιδιαιτέρως για μας τους Ηπειρώτες συνιστά κορυφαίο λόγο υπερηφάνειας και δεν χωρεί στην αντίληψη και στο πατριωτικό μας αίσθημα κανένα περιθώριο ή απόπειρα αμφισβήτησης της θυσίας.

Στο βράχο του Ζαλόγγου στέκει σήμερα το μνημείο του γλύπτη Ζογγολόπουλου που παριστάνει τις μορφές των Σουλιωτισσών να γιγαντώνονται καθώς επιχειρούν το τελευταίο βήμα τους, περνώντας στην αιωνιότητα και στην καρδιά μας.

Περισσότερα

Η γυναίκα του χθες και του σήμερα

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου, οικονομολόγος

Παναγιώτης ΑποστόλουΣτις 8 Μαρτίου του 1857, οι εργάτριες μιας κλωστοϋφαντουργίας στη Νέα Υόρκη, συμμετείχαν σε μια μεγάλη εκδήλωση διαμαρτυρίας απαιτώντας καλύτερες συνθήκες εργασίας. Αυτή η απεργία διαλύθηκε βίαια από την αστυνομία της πόλης, όμως το γυναικείο εργατικό κίνημα μόλις είχε γεννηθεί. Είχε γίνει η αρχή για ένα σκληρό αγώνα για τα δικαιώματα της γυναίκας, στην εργασία αλλά και στην εκτός εργασίας ζωή της. Έτσι, εις ανάμνηση αυτής της γυναικείας εξέγερσης, η 8η Μαρτίου κάθε χρόνο καθιερώθηκε ως διεθνής ημέρα της γυναίκας. Ο πρώτος εορτασμός της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας έγινε το 1909 με πρωτοβουλία του Σοσιαλιστικού Κόμματος των ΗΠΑ και υιοθετήθηκε δύο χρόνια αργότερα από τη Σοσιαλιστική Διεθνή. Έπειτα, μετά την επικράτηση της Οκτωβριανής Επανάστασης στη Ρωσία, καθιερώθηκε η 8η Μαρτίου ως επίσημη Αργία.

Αυτό το παγκόσμιο κίνημα έφθασε και στην Ελλάδα φυσικά. Η θέση της γυναίκας στην ελληνική κοινωνία αναβαθμίστηκε, τουλάχιστον θεσμικά, όταν το 1952 με τον νόμο 2159 οι Ελληνίδες απέκτησαν το δικαίωμα του «εκλέγειν και εκλέγεσθαι». Δηλαδή, μπορούσαν πλέον να ψηφίζουν στις εκλογές, δημοτικές και βουλευτικές, αλλά και να υποβάλουν υποψηφιότητα σε αυτές για να εκλεγούν. Πρώτη Ελληνίδα βουλευτής ήταν η Ελένη Σκούρα που έβαλε υποψηφιότητα με το κόμμα «Ελληνικός Συναγερμός». Ακολούθως, η άνοδος του φεμινιστικού κινήματος στη Δύση τη δεκαετία του ’60 αναζωογόνησε τη Διεθνή Ημέρα της Γυναίκας, που από το 1975 διεξάγεται υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, με αιχμή του δόρατος την ανάδειξη των γυναικείων προβλημάτων και δικαιωμάτων.

Περισσότερα