Φρενάροντας το μηχανισμό επιτάχυνσης της καταστροφής στην Ελλάδα

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΝα ανησυχήσεις αναγνώστη, παρατηρώντας με να βάζω στην πάντα την πολιτική οικονομία κατά την προσέγγιση της πολιτικής διαπραγμάτευσης της ελληνικής κρίσης, τις τελευταίες μέρες. Να προβληματιστείς και εσύ όπως και εγώ από την ανάγκη μου να προβάλω πλέον αμέσως ηθικά και φιλοσοφικά στοιχεία, αντί να τα αφήσω να υπαινίσσονται, βαθιά κρυμμένα, αλλά πάντα δημιουργικά, εντός της κριτικής ανάλυσης, στη βάση που συνδέει την κοινωνία με την οικονομία για να παράγει μοντέλα ηγεμονίας, πολιτική αφήγηση και διακυβέρνηση.

Επιχείρησα να συνδέσω πολιτική οικονομία, διακυβέρνηση και παράγοντες πολίτικης ισχύος σε μια ενιαία αντιδογματική, πλουραλιστική αφήγηση για την ελληνική κρίση, καταλήγοντας σε προσωρινές υποθέσεις για πολιτική δράση. Και αυτό με δύο κριτήρια: (1) να μην αναλωθώ σε έναν «ξύλινο» αποστειρωμένο μεθοδολογικά λόγο ή μια καθαρά και αποκλειστικά ιδεολογική αφήγηση και (2) λαμβάνοντας υπόψιν πως προτείνοντας κάτι που θεωρώ σωστό για τον ελληνικό λαό στην συγκυρία, δεν θα πρέπει να αποκλείσω άλλες επιλογές, που θα ήταν σφάλμα να αποκλειστούν από την αρχή. Αυτό το τελευταίο συνεχίζει να αποτελεί για πολλούς φίλους κρίσιμο ελάττωμά μου, αν και εγώ το θεωρώ την πιο σημαντική αρετή με την οποία με προίκισε η εμπειρία μου.

Περισσότερα

Δυο ήττες που ισούνται με μια κοινωνική καταστροφή

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

O Δημήτρης Γιαννακόπουλος προσεγγίζει την ανασύσταση του Αυταρχικού Κράτους της Δεξιάς.

Μέχρι σήμερα έδειξα πώς η ελληνική κρίση ορίζεται στο πλαίσιο δύο πολιτικών ηττών: μια εθνική – αστική εντός της ΕΕ και μια σοβαρή ήττα του εργατικού κινήματος στο εσωτερικό. Αν ο αναγνώστης μπορέσει να συνδυάσει αυτά τα δύο, πράγμα που δεν μπόρεσαν να κάνουν ολοκληρωμένα και με ειλικρίνεια μέχρι στιγμής οι προοδευτικές δυνάμεις του τόπου, θα καταλάβει πώς δομείται η πραγματικότητα εντός της οποίας ορίζει και διαπραγματεύεται τον εαυτό του και σε μεγάλο βαθμό ποιες είναι οι προοπτικές της εθνικής οικονομίας και του πολιτικού μας συστήματος.

Δηλαδή, μελετώντας σε συνδυασμό τις δύο ήττες, θα μπορούσε κανείς να ορίσει το σημερινό πολιτικό φαινόμενο στην Ελλάδα ολοκληρωμένα, και επ’ αυτού να προτείνει συλλογικές δράσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Όποιος δεν σκέφτεται έτσι, δεν στοχάζεται πολιτικά. Όποιος δεν στοχάζεται πολιτικά είτε είναι τυφλός, εκδικητικός φορέας κεφαλαιοκρατικών συμφερόντων, που μισεί τους εργαζόμενους, είτε φοβισμένος ή συμπλεγματικός πολέμιος των κεφαλαιοκρατών, εμφορούμενος από μίσος και αγανάκτηση για την ίδια την εργασία.

Περισσότερα

Η Ελλάδα παραδόθηκε και το χρέος έκανε το “χρέος” του

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Λιτό κείμενο δεν ζητούσατε από εμένα, φίλοι, λιτό και «απέριττο» θα λάβετε! Όχι επειδή βαρέθηκα να εξηγώ και να ερμηνεύω πολιτικά συμβάντα της συγκυρίας, που προκαλούν ιστορικά γεγονότα για την ελληνική κοινωνία και την πατρίδα μας, αλλά επειδή από σήμερα δεν υπάρχει δυνατότητα αναφοράς στο πολίτευμα της χώρας. Η Ελλάδα από αυτή τη στιγμή έπαψε να προσδιορίζεται με όρους συντεταγμένου δημοκρατικού πολιτεύματος, έστω και σχηματικά ή προσχηματικά! Η λαϊκή κυριαρχία ξευτιλίστηκε απολύτως και στην χώρα κυριάρχησαν πολιτικά οι… απόλυτοι ξευτίλες. Ο δε λαός βρίσκεται μάλλον στην φάση της μετα-μεθυσιακής ζάλης.

Η αστική επανάσταση που θα απαιτηθεί για να επανιδρυθεί το ελληνικό κράτος ως πλουραλιστική δημοκρατία, μπερδεύεται με αναπαραστάσεις της σοσιαλιστικής επανάστασης, ενώ και τα δύο συνδέονται με έναν νέο εθνικοαπελευθερωτικό αγώνα, ο οποίος ορίζεται με απίθανα φαιδρές μυθοπλασίες περί εθνικής παλιγγενεσίας ή προλεταριακής επανάστασης, όπου αυτό δεν συγχέεται με τον εθνικοσοσιαλισμό και τον ναζισμό.

Περισσότερα

Τώρα είναι η ώρα της Ιστορίας και όχι του Αναθέματος

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Το ανάθεμα προκύπτει από την κριτική της πολιτικής πρακτικής, στο βαθμό που η μεταρρύθμιση που προκαλείται μέσω αυτής εκλαμβάνεται ως κατάρα. Το ανάθεμα είναι ξαδέλφι της τυφλής ή απολιτικής βίας. Ο λαός γράφει ιστορία στο βαθμό που αντιμετωπίζει κριτικά την καθεστωτική μεταρρύθμιση, ως πολιτική πρακτική κοινωνικής απορρύθμισης και κυριαρχίας μιας ελίτ.

Αυτή η διαφορά είναι κρίσιμη στη φάση του πολιτικού και κοινωνικού μετασχηματισμού που πλέον εισερχόμαστε εντατικώς, εκόντες – άκοντες. Δεν χάλασε ο κόσμος που το καθεστώς και οι οργανικοί ή περιστασιακοί πελάτες του μας αγνόησαν όλη αυτή την περίοδο καταλήγοντας στην πλέον δυσοίωνη χρεοκοπία που γνώρισε το ελληνικό κράτος. Αλίμονο και να καταλάβαιναν τι λέγαμε όταν προτείναμε διαπραγματευτικές τακτικές αποφυγής της πτώχευσης, ή όταν αργότερα, κάπου στη μέση του 2009, προβάλαμε την ανάγκη για άμεση αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους της χώρας με ελληνική πρωτοβουλία και σχεδιασμό και πρόβλεψη για αναχρηματοδότηση του υπόλοιπου από ευρωπαϊκούς θεσμούς με ταυτόχρονη θέσπιση μακροχρόνιας αποπληρωμής, ή ακόμη όταν στο τέλος βλέποντας την απομόνωση της χώρας μας και τους κινδύνους αποικιοποίησης της στην ΕΕ προτείναμε την ανάπτυξη μιας στρατηγικής αυτόνομης ανάπτυξης έξω από τους θεσμούς του Συμφώνου Σταθερότητας και πιθανότατα έξω από την ΕΕ!

Περισσότερα

To είδωλο της ελληνικής πολιτικής σπάει καθρέφτες…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Μια και η διαδικτυακή μου περιπέτεια στο σημείο αυτό ολοκληρώνεται, θα ήθελα εκτός από τις ευχαριστίες μου προς τους bloggers που με φιλοξένησαν όλα αυτά τα χρόνια και προς όλους τους υπόλοιπους αναγνώστες που με τίμησαν με την προσοχή και την κριτική τους, να καταθέσω κάποια κρίσιμα συμπεράσματα ως προς την ελληνική κρίση. Πρόκειται για το σημειολογικό αντικατοπτρισμό της ελληνικής κρίσης στο διεθνές σύστημα, όπως αυτός διαμορφώνεται στην συγκυρία και των αδυναμιών του πολιτικού συστήματος και της κοινωνίας των πολιτών να υπερασπιστούν αποτελεσματικά τα συμφέροντα του ελληνικού λαού.

Πριν περάσω στα συμπεράσματα δεν μπορώ να αποφύγω την πρόκληση, λέγοντας ότι πριν από έναν ολόκληρο χρόνο, όταν αποκάλυψα πως υπάρχει σχέδιο για διπλό νομισματικό σύστημα στην Ελλάδα και ζήτησα κόμματα και κοινωνία να στοχαστούν επ’ αυτού και να αντιδράσουν για να προλάβουμε αυτήν τη χείριστη εξέλιξη στην ελληνική κρίση, δέχτηκα μία απίστευτη επίθεση από φορείς του καθεστώτος, ακόμη και από κρατικές υπηρεσίες. Σήμερα την πρόταση φέρνει στο δημόσιο διάλογο ο κατ’ εξοχήν «λαγός» της κυβέρνησης Γιώργος Καρατζαφέρης. Κυρίες και κύριοι, ιδού τι παίζεται πίσω από την πλάτη σας. Αναλογιστείτε σε τι παγίδα σας έχουν βάλει, ζητείστε συγνώμη, αν έχετε κουράγιο, από όσους προσπαθήσαμε να συμβάλουμε στο να ριχτεί φως στην κρίση, ενώ κάποιοι από εσάς μας υβρίζατε και συνεχίζετε ηλιθιωδώς να μας αποκαλείτε συνωμοσιολόγους κι αν θέλετε, ρίξτε μια ματιά στις παρακάτω αράδες που ενδεχομένως απομυθοποιούν σφαιρικότερα την διάσταση της κρίσης. Μπορεί κι εσείς, όπως κι εγώ να σπάσετε τον… καθρέφτη!

Περισσότερα

Ο χορός της κοιλιάς και το ροκ της αριστεράς…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Σε μια σειρά ελιγμών διάσωσης, που φαντάζουν σαν το χορό της κοιλιάς, επιδίδονται τούτες τις ώρες οι φορείς του δικομματισμού, τα ΜΜΕ της πολιτικό – επιχειρηματικής τάξης, ο «ΣΕΒ» και διάφοροι παράγοντες «υιοθετημένοι» από συγκροτήματα, από λέσχες κλπ. Παράλληλα η αριστερά μοιάζει να δίνει αγώνα έκφρασης, ή κατ’ άλλους «καπελώματος» του κινήματος ρευστοποίησης των σχέσεων εξουσίας στη χώρα μας, οι οποίες μέχρι χθες φάνταζαν ακλόνητες.

Το καθεστώς αμφισβητείται πλέον δομικά – και όχι απλώς λειτουργικά – και από την τρόικα και από όλους τους κρίσιμους παράγοντες για την εξέλιξη της κοινωνικής και πολιτικής ζωής στην Ελλάδα. Όταν δεν αμφισβητείται ανοιχτά, εμμέσως υποδηλώνεται ότι δεν μπορεί να αντέξει την εξέλιξη της κρίσης δίχως αναμόρφωση. Οι μετρήσεις της κοινής γνώμης δείχνουν να αμφισβητείται κατά τον ίδιο τρόπο και από το μισό περίπου εκλογικό σώμα.

Η ρευστοποίηση των εξουσιαστικών σχέσεων υποδηλώνει την κατάρρευση του ελληνικού εξουσιαστικού μύθου. Δεν υπάρχει πλέον εμπιστοσύνη στην ικανότητα των κομμάτων του δικομματισμού να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των πελατών τους ή των εν δυνάμει πελατών τους. Το καθεστώς πατρωνίας στη χώρα κλονίζεται και τρέμει τα χειρότερα: την εξέγερση των πελατών.

Περισσότερα