Αυτοί που φεύγουν…

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Φυγή…βιαστική, εσπευσμένη απομάκρυνση κάποιου μπροστά σε μια απειλή, η κρυφή, η μη επιτρεπόμενη εγκατάλειψη ενός τόπου, μιας χώρας, η προσπάθεια, η τάση αποφυγής καταστάσεων που κρίνονται ως ιδιαίτερα δυσάρεστες, που δεν είναι δυνατό να υπερνικηθούν ή να αντιμετωπιστούν με επιτυχία.

Εσπευσμένη αποχώρηση.

Απόδραση.

Απομάκρυνση.

Αποφυγή.

Λιποταξία.

Φυγή…της καθημερινότητας, του ευατού που όσο και αν μετακινηθείς δεν ξεφεύγεις και δεν ξεμπερδεύεις απο εκείνον.

Φυγή…απο το πεπρωμένο, που όσο το αποφεύγεις τόσο φτάνεις σε αυτό.

Φυγή…απο τον έρωτα, απο το φόβο, απο τη ζωή, που σαν την σκιά σ’ ακολουθεί συνέχεια.

Φυγή…απο όλους εκείνους που σε τρομάξανε στα παιδικά σου χρόνια και έδωσες όρκο μέσα σου, πως σαν μεγαλώσεις θα εξαφανιστείς και ντρέπεσαι που δεν τα κατάφερες. Έτσι για να τους μπεις στο μάτι. Για να τους δείξεις πως μπορείς και χωρίς αυτούς. Μπορείς;!

Φυγή…απ’ το παράπονο, την αδικία, την απουσία συννενόησης.

Μάταιος κόπος. Δεν σου είπανε πως απο το καράβι της φυγής δεν αποβιβάστηκε κανείς; Είναι μέσα σου και όσες άγκυρες κι αν σηκώσει πάλι στο ίδιο λιμάνι θα βρίσκεται.

Αυτοί που νομίζουν πως φεύγουν, δεν έχουν ιδέα τί αφήνουν πίσω τους. Ίσως να φαντάζονται, αλλά το τί ακριβώς συμβαίνει δεν το μαθαίνουν ποτέ. Κάποια βράδια ίσως που το άλγος του νόστου κάνει επίσκεψη στα σωθικά τους…κάποια τέτοια βράδια, ίσως καταφέρνουν να δουν πως απο τη φυγή τους τελικά δεν φύγανε. Και με πείσμα μικρού παιδιού θρυμματίζουν τους κρυμμένους τους ήλιους, υποσχόμενοι πως θα ξαναφτιάξουν άλλους, σε πιο γερά θεμέλια. Ως τότε, ως την επόμενη απόδραση λουφάζουν σε καρφιτσωμένα φεγγάρια μαδώντας σύννεφα μπλαβιά…ως τότε…ως πότε;!

Περισσότερα

Η πρώτη φορά

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.…Κουβαλάει άγχος, φόβο, αγωνία αλλά και μια γλυκιά ανυπομονησία για το ραντεβού με το καινούριο. Γιατί είναι στη φύση του ανθρώπου το καινούριο να γοητεύει, να δημιουργεί ελπίδα, χαμόγελο και όνειρα.

Να πραγματοποιεί φαντασιώσεις.

Να κάνει ένα όραμα χειροπιαστό.

Να υπόσχεται θαύματα.

Να απαλύνει την μελαγχολία ή την αποτυχία της κάθε προηγούμενης φοράς και να δημιουργεί πίστη της καινούριας πρώτης. Γιατί συνέχεια θα υπάρχει η πρώτη φορά.

Η οποιαδήποτε πρώτη φορά για οτιδήποτε ξεκινά κανείς.

Η πρώτη φορά δεν ξεχνιέται, δεν προσπερνιέται.

Η οποιαδήποτε πρώτη φορά.

Έπειτα μπαίνει η ρουτίνα, η συνήθεια και η γλυκιά ταραχή της όποιας πρώτης φοράς χάνεται…

Και πλήττει ο άνθρωπος και όλο ψάχνει τι του φταίει…

Επομένως, ο άνθρωπος έχει ανάγκη να βιώνει ξανά και ξανά την πρώτη φορά.

Να ξεκινάει συνέχεια κάτι καινούριο.

Να μην επαναπαυεται.

Γιατί εδώ που τα λέμε, ο προορισμός είναι ένας για όλους μας, αλλά το ταξίδι μέχρι να φτάσουμε εκεί, είναι στο χέρι μας να γίνει συναρπαστικό ή οχι.

Να αφήσει ικανοποίηση, ολοκλήρωση που να παραμέμπει στην λέξη “χόρτασα”.

Και αν νομίζεις πως είναι αργά για εκκίνηση, μην ξεχνάς πως υπάρχει και η επανεκκίνηση που είναι ίσως πιο ουσιαστική  απο την πρώτη.

Μόλις θα πλησιάζει το  τέλος του ταξιδιού η ικμάδα του μυαλού σου θα είναι η οποιαδήποτε πρώτη φορά που τόλμησες!

Αφιερωμένο σε όλους εκείνους που σταμάτησαν να ζουν την οποιαδήποτε πρώτη φορά, αλλά και σ’ εκείνους που την λαχταράνε αλλά δειλιάζουν να την ζήσουν.

Νεφέλη Πόπη Ζάνη

Περισσότερα

Λες να φταίει ο μύθος;

Γράφει η Νεφέλη Π. Ζ.

Νεφέλη Π.Ζ.Η γιαγιά Εριφύλλη λέει πως αμα δεν υπήρχε ο μύθος πίσω απο κάθε τι που εμείς ενθουσιαζόμαστε και το Θεοποιούμε, δεν θα απογοητευόμασταν τόσο εύκολα. Με είδε να κλαίω ένα απόγευμα. Με ρώτησε τι μου συμβαίνει και όταν άκουσε πως κλαίω για αρσενικό γέλασε! Ναι γέλασε! Την κοίταξα με απορία. “Και αγόρι να ήσουνα και να έκλαιγες για θηλυκό πάλι την ίδια αντίδραση θα είχα”, μου είπε. “Οι άνθρωποι δεν είναι Θεοί”, συνέχισε η γιαγιά, “είναι κοινοί θνητοί όπως εσύ και εγώ, με τα καλά και τα άσχημά τους. Όσο πιο γρήγορα κανείς το αντιλαμβάνεται αυτό τόσο το καλύτερο για εκείνον. Δεν υπάρχουν πρίγκηπες ούτε βασίλισσες. Υπάρχουν άντρες και γυναίκες που και οι δυο κουβαλάνε μέσα τους και απο ένα “εγώ”. Έχεις ακούσει ποτέ για κανέναν εγωιστή Θεό; Όχι. Οπότε ξέχνα το παραμύθι και προσγειώσου στην πραγματικότητα.”, είπε η γιαγιά και αποχώρησε απο το δωμάτιο. Μου φάνηκε σκληρή αν και τα μάτια της καθώς μιλούσε δεν έδειχναν κάτι τετοιο. Αργότερα κατάλαβα πως δεν ήταν σκληρή αλλά αληθινή και έχουμε αυτή την τάση εμείς οι άνθρωποι, την αλήθεια να την ονομάζουμε σκληρότητα μόνο και μόνο επειδή είναι ακριβώς αυτό, η αλήθεια!

Ίσως να μην φταίει τόσο ο Τάσος, όσο εγώ που τον θεοποίησα. Ίσως να φταίει η δική μου ανάγκη να δημιουργήσω τον δικό μου μύθο. Ωστόσο, αναρωτιέμαι αν δεν είχα αυτή την ανάγκη, θα ερωτευόμουνα; Ο έρωτας τελικά είναι θέμα χημείας, ορμονών που δημιουργούν έλξη ή κατασκεύασμα της φαντασίας, του μύθου που ενίοτε οι περισσότεροι έχουμε την ανάγκη να ζήσουμε; Δεν ξέρω αν θέλω να βρω την απάντηση, ξέρω όμως πως μου δημιουργήθηκε η απορία αν για όλα τελικά φταίει ο μύθος. Άν όλα τα Θεοποιούμε μέσα μας απλά και μόνο για να μπορούμε να τα αντιμετωπίσουμε. Τον έρωτα, την αγάπη, την δουλειά που ονειρευόμαστε, το ταξίδι που θέλουμε να πάμε, την φιλία…την ίδια τη ζωή, που όταν έρχεται η στιγμή της απομυθοποίησης-γιατί αργά ή γρήγορα έρχεται σε όλους-νιώθουμε γυμνοί και απροστάτευτοι. Μόνοι αντιμέτωποι με την αλήθεια της γιαγιάς Εριφύλλης γιατί όντως δεν υπάρχει κανείς εγωιστής Θεός.

Είναι ίσως το “εγώ” μας που δημιουργεί το μύθο.

Είναι ίσως αυτό το “κάτι” που απεγνωσμένα ψάχνουμε οι άνθρωποι.

Είναι που δεν αρκούμαστε στην αλήθεια.

Περισσότερα

Πάσχα δεν σημαίνει για όλους Ανάσταση

Γράφει η Νεφέλη Π. Ζ.

Νεφέλη Π.Ζ.Η στεναχώρια της Αγγελικούλας ήταν που δεν είχε και εκείνη την δική της καρέκλα όπως τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας. Μόλις έξι χρονών και το μυαλουδάκι της δεν μπορούσε να κατανοήσει πως οι τέσσερις καρέκλες που υπήρχαν στο σπίτι ήταν κάτι σαν δώρο από την θεία Κατερίνα η οποία αντικατέστησε τις δικές της με καινούριες. Το παράπονό της ήταν που οι γονείς της και τα αδέρφια της καθόντουσαν κανονικά στις θέσεις τους σε κάθε μεγάλη γιορτή που στρωνόταν το οικογενειακό τραπέζι. Και εκείνη σαν μικρότερη καθόταν στην αγκαλιά της μητέρας, μα ένιωθε άβολα, ένιωθε σαν να περίσσευε.

Έτσι και το φετινό Πάσχα θα καθόταν και πάλι στριμωγμένη στο γιορτινό τραπέζι και δεν θα ευχαριστιόταν το φαγητό. Γιατί τέτοιο φαγητό ήθελε να το απολαύσει, να το χαρεί. Τα τελευταία τρία χρόνια, δύο φορές το χρόνο τρώγανε κρέας, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα. Ήταν λοιπόν για την Αγγελική σπουδαίο γεγονός το Πασχαλινό τραπέζι. Δεν θα έλεγε όμως τίποτα. Πέρυσι που παραπονέθηκε στην Μαρία, την μεγάλη της αδερφή εκείνη της είπε πως είναι αχάριστη και έπρεπε να λέει και ευχαριστώ που υπήρχαν έστω αυτές οι τέσσερις καρέκλες και το τραπέζι στο σπίτι. Το πήρε κατάκαρδα η Αγγελική, ένιωσε άσχημα που τόλμησε να ζητήσει μια καταδική της καρέκλα. Έτσι αποφάσισε φέτος να μην πει λέξη και να πνίξει το παραπονό της.

Την Μεγάλη εβδομάδα η μητέρα της δεν είχε να ετοιμάσει και πολλά στο λιτό σπίτι τους, ούτε να ξεχυθεί στα μαγαζιά για ψώνια. Ήτανε θλιμμένη, τα τελευταία τρία χρόνια η Αγγελική έβλεπε την μητέρα της συνέχεια θλιμμένη και τον πατέρα της συνέχεια στο σπίτι να τους λέει πως μπόρα είναι και θα περάσει αλλά δεν καταλάβαινε γιατί. Κάθε απόγευμα την Μ. εβδομάδα πήγαινε όλη η οικογένεια στην εκκλησία και κάθε απόγευμα την ώρα της Θείας λειτουργίας έβλεπε τα μάτια της μητέρας της δακρυσμένα. “Είναι απο τα πολλά κεριά και το θυμιατό Αγγελική μου, τσούζουν τα μάτια μου” της έλεγε σαν την ρωτούσε η μικρή. Στην μπόρα αναζητάς υπόστεγο πριν προλάβει να διαβρώσει η βροχή την ψυχή και η μάνα το αναζητούσε στην εκκλησία προσεύχοντας μαζί με την Ανάσταση του Κυρίου, να έρθει και η Ανάσταση στην οικογένειά της.

Και ήρθε έστω και προσωρινά. Με την συνδρομή των γειτόνων και της θείας Κατερίνας το τραπέζι γέμισε με κόκκινα αυγά, κουλούρια, τσουρέκια, αρνάκι με πατάτες που μοσχοβόλαγε, σαλάτες, μέχρι και κρασί! “Άντε γιατί αργεί ο πατέρας;” ρωτούσε ανυπόμονα η Αγγελική, ο οποίος απο το πρωί είπε πως πάει μια βόλτα και ακόμα να φανεί.

Και οι τέσσερις καρέκλες ήτανε άδειες, όλοι τους είχαν ανησυχήσει για τον πατέρα και βγήκαν να τον ψάξουν. Η Αγγελική σαν μικρότερη και υπό την συμβουλή της μητέρας της, έμεινε πίσω να τους περιμένει. ¨Και μπορείς να φας αν το θελήσεις, μην στεναχωριέσαι, θα γυρίσουμε σύντομα, άλλωστε ποσο μακριά να πήγε; Να δεις εδώ γύρω στη γειτονιά θα είναι”, της είπε ο μεγάλος της αδερφός χαιδεύοντας της τα μαλλιά. Μπορούσε να καθίσει τώρα πια σε όποια καρέκλα ήθελε, να διαλέξει θέση και αν δεν της άρεσε να καθήσει στην επόμενη. Να πάρει την πιο αναπαυτική στάση και να αρχίσει να τρώει ό,τι τραβούσε η ψυχή της απο όλα εκείνα τα λαχταριστά εδέσματα που υπήρχαν πάνω στο τραπέζι. Ωστόσο, παρέμενε καθισμένη στην άκρη του κρεβατιού της, φοβισμένη και στεναχωρημένη.

Οι τέσσερις καρέκλες φάνταζαν τώρα στα μάτια της Αγγελικής, νεκρές, απόκοσμες και καμία τους δεν θύμιζε την ασφάλεια που ένιωθε η Αγγελική σαν καθόντουσαν οι αγαπημένοι της εκεί. Άρχισε να κλαίει, σηκώθηκε και κλωτσώντας μια-μια τις καρέκλες τις έριξε χάμου. “Εγώ φταίω…εγώ και αυτές οι άθλιες καρέκλες…θα με μαρτύρησε η Μαρία στον πατέρα. Θα του είπε το παράπονό μου και εκείνος θα στεναχωρήθηκε και για αυτό έφυγε”, σκεφτόταν η Αγγελική με το αθώο παιδικό μυαλουδάκι της.

Άρχισε να σουρουπώνει όταν επιτέλους ήρθανε τα αδέρφια της, η μάνα και φυσικά ο πατέρας. Μόνο που εκείνος ήτανε κάπως περίεργος με μια θλίψη στα μάτια. Ούτε που έδωσε σημασία πως οι καρέκλες ήταν πεσμένες στο πάτωμα. “Τί έγινε Αγγελικούλα, ήρθε κανείς, ποιός έριξε κάτω τις καρέκλες;”, την ρώτησε όλο αγωνία η μάνα της. Και τότε όρμηξε στην αγκαλιά της η μικρή και με αναφιλητά της μίλησε για τις καρέκλες, για την θέση που ήθελε να έχει, για το πόσο την τρόμαξαν σαν έφυγαν όλοι και απόμεινε μονάχη με δαύτες. Την αγκάλιασε σφιχτά η μάνα της επιβεβαιώνοντας της πώς μόνο εκείνη δεν έφταιγε και πως θα καταλάβαινε όταν θα μεγάλωνε.

Κάθισαν να φάνε, σιωπηλοί και καθένας στην καρέκλα του εκτός την Αγγελικούλα που και πάλι κάθησε στην αγκαλιά της μάνας, μα αυτή την φορά δεν την ένοιαζε και κατάλαβε πως ακόμα και αν έχεις την καλύτερη θέση στην κατάδική σου καρέκλα, δεν μπορείς να νιώσεις ούτε μια στάλα ευτυχία αν είσαι ολομόναχος. Κάποτε θα μεγάλωνε και θα μάθαινε γιατί εκείνο το Πάσχα βρήκανε τον πατέρα στην άκρη του πεζοδρομίου ταλαντευόμενο να βρεθεί στη μέση του δρόμου κάτω απο τις ρόδες ενός αυτοκινήτου ή να έμενε να παλέψει, να αντιμετωπίσει την ανεργία, την επαιτεία, τον εξευτελισμό που μπορεί να νιώθει κάθε άνθρωπος που απο τη μια στιγμή στην άλλη άλλαξε η ζωή του χωρίς καν να ευθύνεται ο ίδιος.

Θα μάθαινε επίσης, πως Πάσχα δεν σημαίνει για όλους Ανάσταση, γιορτή, λύτρωση, αλλά γίνονται κάποιες φορές μικρά θαύματα που σπέρνουν ελπίδα ώστε να υπάρξει συνέχεια. Όλα αυτά όταν θα μεγάλωνε. Για την ώρα έμαθε πως δεν έχει ανάγκη καμία δική της καρέκλα και δεν θα ξαναζητήσει τίποτα μονάχα για τον ευατό της. Ό,τι δεν μοιράζεται δεν έχει αξία και η αγάπη ξέρει να επιβιώνει κάτω και απο τις πιο δύσκολες συνθήκες. Ξέρει να γίνεται φάρμακο.

Καλό Πάσχα!

© Νεφέλη Πόπη Ζάνη

Περισσότερα

Υπάρχει κρίση τελικά;

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Πέρασαν και οι φετινές γιορτές και η επιστροφή στη ρουτίνα κάνει αισθητά την παρουσία της. Ένας μικρός απολογισμός με κάνει να συνειδητοποιώ ότι οι γιορτές μου άφησαν μια πίκρα…Μια μεγάλη πίκρα. Τις φετινές γιορτές τις βίωσα σαν μια πρόκληση προς τους αδύναμους. Σε μια χώρα που η ανεργία μαστίζει, οι άστεγοι αυξάνονται, η υποδομή σε κάθε δημόσιο φορέα είναι ανύπαρκτη πια και που οι αυτοκτονίες όλο και πληθαίνουν, στέκομαι στη μέση κοιτώντας εκείνους τους άλλους.

Εκείνους που εξακολουθούν να ζούν σα να μην τους άγγιξε τίποτα. Σα να μην συμβαίνουν όλα αυτά στην ίδια χώρα που κατοικούν και αυτοί. Πληρότητα λέει τα χιονοδρομικά καταλύματα στις γιορτές που πέρασαν. Κατάμεστα τα μπουζούκια, οι ταβέρνες, οι καφετέριες, τα κλαμπ. Ούτε θέση για παρκάρισμα δεν υπήρχε στα μεγάλα σουπερ μαρκετ για να μην πω για τα γνωστά σε όλους μας Jumbo, εκεί πια το αδιαχώρητο κάθε μέρα, όλη μέρα αδιάκοπα. Αυτά είδαν και κάποιοι πολιτικοί μας και είπανε να το ρίξουν έξω σε γνωστές/ους αιδούς, αφού σου λέει όλα βαίνουν καλώς, ο κόσμος μια χαρά περνάει και το παροιμιώδης πια «λεφτά υπάχρουν» επιβεβαίωνε πως ίσως όντως να υπάρχουν.

Συνεχίζοντας να στέκομαι στη μέση, ξανακοίταξα τους προαναφερθέντες. Οικογένειες με κομμένο ρεύμα, άνθρωποι που περίμεναν στωικά τη σειρά τους στα γεύματα αγάπης. Ασθενείς που δεν είχαν χρήματα να πάρουν τα φάρμακα τους. Απεγνωσμένους να ελπίζουν σε ένα θαύμα-κάποιοι-γιατί οι περισσότεροι έπαψαν να ελπίζουν στα θαύματα. Ανάμεσα σε όλους αυτούς τους ανθρώπους ξεπηδούσαν τα λεγόμενα bazaar αντί ελληνιστί παζάρια, προσκαλώντας τους ανθρώπους να συνδράμουν συμμετέχοντας έτσι σε μια καλή πράξη που θα καθησύχαζε λιγάκι την συνείδησή τους, αφού τα έσοδα των περισσοτέρων αυτών παζαριών πηγαίνανε σε ευπαθής ομάδες.

Η αλήθεια είναι πως μπερδεύτηκα και δεν ξέρω αν υπάρχει τελικά κρίση ή είναι όλα στο μυαλό μου. Δεν ξέρω μήπως τελικά το πολίτευμα αυτής της χώρας είναι η ολιγαρχία και δεν το πήραμε χαμπάρι. Δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι ή να λυπάμαι που οι πολίτες μοιάζουν μοιρασμένοι σε δυο κοινωνικά στρώματα. Της ευημερίας και της εξαθλίωσης. Των πλουσίων και των φτωχών. Δεν ξέρω αν πρέπει να νιώθω ενοχές προς όλους εκείνους τους ανθρώπους που οι φετινές γιορτές ήταν η κόλαση προσωποποιημένη. Προς όλα εκείνα τα παιδάκια που ο Αη Βασίλης δεν μπορούσε να τα επισκεφθεί γιατί όχι απλά δεν υπήρχε καμινάδα στο σπίτι τους, αλλά ούτε δείγμα από σωλήνα μιας ξυλόσομπας.

Η αλλοπρόσαλλη κατάσταση των φετινών γιορτών δεν ξέρω τελικά πως με έκανε να νιώθω…θλίψη, πίκρα, αποστασιοποίηση; Η ελπίδα μου παρ’όλα αυτά δεν χάθηκε και ας ξέρω πως αυτός ο κόσμος θα συνεχίσει με την ίδια σκληρότητα. Και δεν χάθηκε γιατί πολλές φορές υπάρχουν άνθρωποι που μου έδειξαν πως υπάρχει εκεί έξω η ανθρωπιά και η αλληλεγγύη, από λίγους, αλλά υπάρχει. Η ελπίδα πεθαίνει τελευταία, αλίμονο αν χαθεί και αυτή. Αλίμονο αν χαθεί το όραμα ενός καλύτερου αύριο. Μιας καλύτερης χρονιάς, την οποία σας εύχομαι από καρδιάς!

Περισσότερα

Σ’ έχουν χτυπήσει ποτέ;…

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Ο Ο.Η.Ε. έχει κηρύξει την 25η Νοεμβρίου Παγκόσμια Ημέρα Εξάλειψης της Βίας κατά των Γυναικών. Έχω γράψει άπειρες φορές πως είμαι κατά των παγκόσμιων ημερών γιατί θεωρώ πως δεν αρκεί μια ημέρα το χρόνο για να προβάλλονται τόσο σοβαρά κοινωνικά θέματα. Ωστόσο, κάθε χρόνο κάνω μια σχετική αναφορά για αυτό το τόσο φλέγον θέμα καθώς είμαι ιδιαίτερα ευαισθητοποιημένη με αυτό το ζήτημα.

Δυστυχώς τα σταστιστικά στοιχεία είναι αποθαρρυντικά. Στη χώρα μας, τα στοιχεία για τη βία κατά των γυναικών, σύμφωνα με τα Κέντρα Αθήνας και Πειραιά της Γενικής Γραμματείας Ισότητας, επισημαίνουν ότι μία στις πέντε γυναίκες έχει πέσει θύμα ξυλοδαρμού τουλάχιστον μία φορά στη ζωή της από τον άνδρα ή το σύντροφό της, ενώ κάθε χρόνο στην Ελλάδα διαπράττονται 4.500 βιασμοί.

Θα μπορούσα να γράψω σελίδες και σελίδες για το θέμα μα η ουσία δεν είναι εκεί. Δεν αρκεί να γεμίσω ένα κείμενο με στοιχεία και καταστάσεις που όλοι γνωρίζουμε. Χρειάζονται πράξεις και δράση.

Περισσότερα

Μυθομανία… Γιατί υπάρχει;

Γράφει η Νεφέλη Π.Ζ., συγγραφέας

Νεφέλη Π.Ζ.Ουκ ολίγες οι φορές που στη ζωή μου συναναστράφηκα με ανθρώπους μυθομανείς. Κάποιες φορές εκνευριζόμουνα, «μα καλά δεν καταλαβαίνουν πως αυτό που λένε φαίνεται πως είναι υπερβολικό; Πως αγγίζει τα όρια της φαντασίας;» σκεφτόμουνα. Κάποιες άλλες πάλι έδινα απλά τόπο στη οργή που λένε και τους άφηνα να εκφράζονται χωρίς να δίνω σημασία.

Πώς ορίζεται η μυθομανία και πώς εκφράζεται στη συμπεριφορά ενός ανθρώπου; Τι είναι μυθομανία;

Πάμε μαζί να δούμε αυτό το θέμα έτσι όπως μας το παρουσιάζει η κ. Μυρσίνη Κωστοπούλου ψυχολόγος – ψυχοθεραπεύτρια στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ.

Μυθομανία είναι η παραποίηση της αλήθειας ή απόκρυψή αυτής με χαρηκτηριστικά που ενίοτε συνοδεύουν την κοινωνική συμπεριφορά ενός ανθρώπου. Όταν όμως οι συμπεριφορές αυτές γίνονται ένα αναπόσπαστο κομμάτι της έκφρασής του, τα όρια ανάμεσα στην αλήθεια και στο ψέμα συγχέονται και γίνεται μυθομανής.

Περισσότερα