Ιδεολογική κρίση & Πολιτική ανεπάρκεια της πολιτικής εξουσίας (Ασκούμενη αυτή την φορά από την Αριστερά)

Γράφει ο Χρήστος Παπαδημητρίου,
Κοινωνιολόγος – Οικονομολόγος
Πρόεδρος Τ.Κ. Πύργου Κόνιτσας

Η Ελληνική κοινωνία ως άλλο κοινό – τραγικής παράστασης – βιώνει καθημερινά την αγωνία της δραματικής πλοκής που αφορά σε αυτή την ανεξέλεγκτη πλέον κοινωνικό – οικονομική ελληνική τραγωδία. Για αυτό το τραγικό έργο της νεότερης ιστορίας μας, δεν θα επέλθει η εξιλέωση των “ηθοποιών” ούτε με αυτή την αναμενόμενη συμφωνία και με αυτό συμβαδίζει η λογική.

Περισσότερα

Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων: Διάλεξη με θέμα “Οικονομία και Κοινωνία”

To Εργαστήριο Εφαρμοσμένης Οικονομικής και Κοινωνικής Πολιτικής του Τμήματος Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων συνεχίζει τη διοργάνωση της σειράς διαλέξεων «Οικονομία και Κοινωνία», με σκοπό την παρουσίαση και ανάλυση σύγχρονων οικονομικών και κοινωνικών θεμάτων. Επιδίωξή μας είναι η συμμετοχή φοιτητών και αποφοίτων του Πανεπιστημίου μας, συναδέλφων οικονομολόγων, καθώς και των πολιτών της ευρύτερης περιοχής των Ιωαννίνων.

Περισσότερα

Σχόλιο ημέρας: Γιατί σας κάνει εντύπωση;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος Βούστρος

Γιατί σας κάνει εντύπωση η προκλητική επιστροφή του 25% του φόρου εισοδήματος πενταετίας στους δικαστές;;; Αυτό δεν συνέβαινε πάντα σε αυτή τη χώρα;; Πρώτη φορά είναι που συμβαίνει τέτοια αλητεία; Ανέκαθεν όποιος είχε ισχύ, δεν τα “άρπαζε” από όποιον δεν μπορούσε να κάνει τίποτα άλλο από το να πληρώσει;

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και τώρα! Τόσο απλά και συνάμα τόσο κυνικά και υστερόβουλα.

Αυτοί που κανονικά θα έπρεπε να ορθώνουν ανάστημα και να αποτελούν την εμπροσθοφυλακή της Δημοκρατίας και τον εγγυητή της ισονομίας, με άλλα λόγια των προστάτη των εκ των πραγμάτων ανίσχυρων πολιτών, δυστυχώς εξαντλούν την υψηλή τους εξουσία (η οποία ειρήσθω εν παρόδω, πηγάζει από λαό και ασκείται υπέρ αυτού), στο να …γεμίζουν την τσεπούλα.

Ε, αυτό είναι …ο ορισμός της πρόκλησης στη σημερινή εποχή, όταν οι πάντες κλέβονται (φορολογούνται) από παντού!

Το “Εμείς κι αυτοί” που έγραφα στο χθεσινό μου άρθρο δυστυχώς δεν αφορά μόνο τους πολιτικούς αλλά πολλές άλλες ομάδες….

“Καληνύχτα” μας…….

Υ.Γ. : Την απόφαση έλαβε η ΓΓΔΕ σε συμμόρφωση με απόφαση του περιβόητου “μισθοδικείου”

Ν.Β.

Περισσότερα

Εμείς κι αυτοί…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος Βούστρος

Προβληματίστηκα πολύ πριν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο. Προβληματίστηκα, διότι αυτό που βλέπω και καταγράφω τα τελευταία χρόνια, το χάσμα της πολιτικής ζωής από την πραγματική ζωή, έχει πλέον πάρει κολοσσιαίες διαστάσεις, τόσο που ο καθένας συνειδητοποιεί πια ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν δύο παράλληλοι, διαφορετικοί πάντως και αποστασιοποιημένοι κόσμοι

Ο λόγος φυσικά για τη χθεσινή κοινοβουλευτική προ ημερησίας διατάξεως διαδικασία, όπου υποτίθεται ότι οι πολίτες θα άκουγαν τους πολιτικούς, αυτούς που τους εκπροσωπούν και τους αντιπροσωπεύουν δηλαδή, να συζητούν πολιτισμένα και με σκοπό κατ’ αρχήν την ενημέρωση των και έπειτα την κατάθεση συγκεκριμένων προτάσεων και λύσεων στο ακανθώδες πρόβλημα της διαφθοράς και της διαπλοκής των κάθε λογής συμφερόντων με τις κάθε λογής εξουσίες.

Δυστυχώς, για ακόμη μια φορά ο “θησαυρός” αποδείχθηκε ότι ήταν …άνθρακες! Για άλλη μία φορά, αντί να ακουστούν ορθολογικές πολιτικές προτάσεις, με νηφαλιότητα και ψυχραιμία, αντί να ακουστούν λόγια ουσίας και προοπτικής, με μεγάλη απογοήτευση, είδαμε τις γνωστές “κοκορομαχίες” για τις ανάγκες της προσωπικής τηλεοπτικής προβολής του καθενός.

Είδαμε έλλειψη ψυχραιμίας, είδαμε ευτελισμό διαδικασιών και θεσμών, είδαμε και ακούσαμε απαράδεκτες εκφράσεις, σε μια συζήτηση η οποία δεν προσέθεσε τίποτα καινούριο, μόνο έδειξε ανάγλυφα το πόσο πολύ απέχουν οι άνθρωποι αυτοί που αποτελούν το σημερινό πολιτικό προσωπικό από την ελληνική κοινωνία και τα προβλήματα της, από τον πολίτη και τον καθημερινό γολγοθά του, είτε αυτός είναι η μακροχρόνια ανεργία, είτε είναι η αγωνία να κρατήσει όρθια την επιχείρηση του, είτε η υπερφορολόγηση, είτε η εξασφάλιση του επιούσιου, είτε όλα αυτά μαζί – καταστάσεις για τις οποίες σε κάθε περίπτωση, ευθύνονται οι κύριοι αυτοί του “κλαμπ της Βουλής”.

Το πλέον δε εξοργιστικό, είναι ότι κανένας από αυτούς δεν μπόρεσε να βρει δυο λόγια ελπίδας και προοπτικής για τον ταλαίπωρο Έλληνα, ο οποίος επτά χρόνια τώρα, συνεχώς σκύβει το κεφάλι, βάζει πλάτη, πεινάει και πάντως πάντα πληρώνει, τα καμώματα των κυρίων αυτών, δεξιών, αριστερών και “κεντρώων”, πράσινων, κόκκινων, ροζ και μπλε.

Οι μεν υπεραμύνθηκαν του κυβερνητικού έργου και κατήγγειλαν τα πεπραγμένα της αντιπολίτευσης όταν ήταν στην κυβέρνηση, οι δε κατήγγειλαν την κυβέρνηση και προσπάθησαν να μας πείσουν πόσο καλύτερες από την σημερινή κυβέρνηση ήταν οι δικές τους κυβερνήσεις…

Αφού είναι έτσι, γιατί μας χρεοκοπήσατε οικονομικά, θεσμικά και πολιτισμικά; Αφού είστε όλοι σας τόσο φωτισμένοι, τόσο άξιοι και τόσο ικανοί, γιατί λοιπόν μας φέρατε στα σημερινά χάλια, και γιατί κάθε μέρα που περνάει μας επιδεινώνετε την καθημερινότητα μας και τη ζωή μας την ίδια;

Γιατί καταστρέφετε τη χώρα με τα καμώματα σας; Είστε ανίδεοι ή απλά δεν σας ενδιαφέρει;

Γιατί μας έχετε καταστήσει οικονομικούς σκλάβους των κάθε λογής συμφερόντων και ισχυρών;

Η απάντηση είναι πολύ εύκολη: Γιατί το ύψος των προσωπικών προνομίων σας σας έχει καταστήσει τόσο απόμακρους από την κοινωνία και τόσο αυτονομημένους, που πια είσαστε “εσείς” και “εμείς”, αγαπητοί αυτόκλητοι “σωτήρες” μας όλων των αποχρώσεων. Και μπροστά στο άγχος της διατήρησης των προνομίων αυτών, θα πείτε και θα κάνετε τα πάντα, χωρίς κανένα σεβασμό σε τίποτα και σε κανέναν, ούτε καν στον ίδιο τον εαυτό σας.

Λοιπόν, αν σας έχει απομείνει ένα ελάχιστο δείγμα ευθυξίας και αξιοπρέπειας, αν έχετε έστω και ένα μικρό δείγμα φιλότιμου, όπως κι αυτό που έχει ο κάθε σκληρά δοκιμαζόμενος πολίτης, το μόνο που πρέπει να κάνετε, είναι να μας απαλλάξετε από την παρουσία σας.

Να αυτοκαταργηθείτε χαμηλώνοντας το κεφάλι και ζητώντας ταπεινά και έμπρακτα συγνώμη να αφήσετε ήσυχο το υγιές κομμάτι της κοινωνίας να αναδείξει καινούργιους ανθρώπους και διαδικασίες, χωρίς κατ’ ανάγκη κόμματα και βαρωνίες, χωρίς οικογένειες και τζάκια, χωρίς άλλους Μητσοτάκηδες, Καραμανλήδες και Παπανδρέου που μας …κατσικώνονται κληρονομικώ δικαιώματι, άφθαρτους και δοκιμασμένους, έντιμους και καθαρούς, οι οποίοι να αναλάβουν αυτή τη χώρα, όπως ξέρουν και όπως κουμαντάρουν το σπίτι τους και τη δουλειά τους, αφού πρώτα παραιτηθούν όλων των σκανδαλωδών προνομίων που θεσμοθετήσατε.

Τότε και μόνο τότε θα έχετε προσφέρει υπηρεσία σε αυτή την ταλαίπωρη χώρα και θα έχετε για μία και μοναδική φορά επιτελέσει το καθήκον σας.

Τα πολλά λόγια (και οι κοινοβουλευτικές κοκορομαχίες) είναι φτώχεια

Ιδού η Ρόδος!

Ν.Β.

Περισσότερα

Πλαστικό χρήμα δια πάσαν νόσον…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΠροσπάθησαν με κάθε μέσο και με κάθε τρόπο να επιβάλλουν το πλαστικό χρήμα (χρεωστικές – πιστωτικές κάρτες), μέχρι που έφτασαν στο σημείο να το το παρουσιάσουν και ως μέσο δήθεν καταπολέμησης της φοροδιαφυγής (!). Μια απίθανη έως αστεία θεωρία, η οποία προφανώς δεν έπεισε κανένα, παρά μόνο λίγους εύπιστους που υιοθετούν “ότι λένε στις ειδήσεις”.

Ο κόσμος των επιχειρήσεων και των επαγγελματιών φυσικά με το ένστικτο επιβίωσης που σε …προικίζει η σχέση και η τριβή με το ελληνικό κράτος και τους πολιτικούς και υπηρεσιακούς εκπροσώπους του, κατάλαβε αμέσως το που πήγαινε η υπόθεση: Δεν “έφαγε” το παραμύθι και αγνόησε και σαμποτάρισε στην καθημερινή του πρακτική όλες αυτές τις άθλιες μεθοδεύσεις τραπεζιτών, δανειστών και πολιτικών των τελευταίων ετών.

Εμείς και ελάχιστοι άλλοι ανά τη χώρα έχουμε επισημάνει πολύ νωρίς με αρθρογραφία μας [ενδεικτικά, εδώ] ότι ο πραγματικός σκοπός είναι το βάλουν χέρι οι τραπεζίτες, ως μεσίτες πλέον αφού οι τραπεζιτικές εργασίες δεν πάνε καλά σε οικονομία με οκταετή ύφεση, σε εύκολα και άνετα κέρδη τα οποία θα επαναλαμβάνονται αυτομάτως από χρόνο σε χρόνο!

Και μη νομίσετε ότι μιλάμε για μικροποσά: Αν λάβουμε υπόψη ότι το ΑΕΠ της χώρας είναι κοντά στα 170 δισ., τότε το ποσό που θα αρπάζει ετησίως το τραπεζικό σύστημα είναι περί τα 5 δισ. από τις συναλλαγές + τα πάγια για τα μηχανήματα εκκαθάρισης, όταν καταφέρει να επιβάλλει παντού το πλαστικό χρήμα!

Επίσης, δευτερευόντως, πρόκειται για ένα απίστευτο μηχανισμό φακελώματος, όπου οι τραπεζίτες θα καταγράφουν το τι ξόδεψες, πόσα, πότε και που, ΔΙΑΡΚΩΣ! Όπως αντιλαμβάνεσθε, θα φαίνεται πανεύκολα που πήγατε και τι κάνατε, τι εφημερίδα διαβάζετε, ποιον συναντήσατε, ή ποιου κόμματος κουπόνια αγοράσατε, αλλά και όλες οι καταναλωτικές σας συνήθειες.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια μεθόδευση κατάργησης της ανωνυμίας του χρήματος, της κατάργησης αυτού σε φυσική μορφή, ώστε οι πάντες (πολίτες, επιχειρήσεις, δημόσιο) να είναι απολύτως εξαρτημένοι από το τραπεζικό σύστημα, το οποίο θα συγκεντρώνει και θα διατηρεί το απόλυτο μονοπώλιο του μέσου συναλλαγών, σε άυλη μάλιστα μορφή για να μην έχει και κόστος!

Το νέο εφεύρημα για να πείσουν την αγορά να υιοθετήσει το …μεγάλο αδελφό, είναι ότι θα δώσουν το “τυράκι” του ακατάσχετου λογαριασμού, σε όποιον υιοθετήσει πλαστικό χρήμα.

Μα καλά, είναι τόσο αφελείς; Σε μια χώρα που δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει, και που ο κάθε πολιτικάντης της δεκάρας και συνήθως αποτυχημένος στον ιδιωτικό του βίο – αλλάζει “τρεις την ώρα” το φορολογικό σύστημα και το θεσμικό πλαίσιο γενικά, ποιος νομίζουν ότι θα τους πιστέψει;

Τι αξία έχουν οι εγγυήσεις τους; Καμία, όπως και όλες οι υπόλοιπες.

Από κοντά στο παιχνίδι φυσικά και οι δανειστές – θα μας έκανε εντύπωση αν δεν συμμετείχαν, οι οποίοι θέλουν και αυτοί μερίδιο, απαιτώντας οι λογαριασμοί αυτοί να είναι ακατάσχετοι κατά …60-70% και το υπόλοιπο να μπορεί να κατασχεθεί κανονικά!

Και η κυβέρνηση μας, λέει, διαπραγματεύεται σκληρά για να μη μεγαλώσει το ποσοστό στο οποίο θα γίνεται κατάσχεση… Κοροϊδία μέρα μεσημέρι δηλαδή!

Προφανώς, ο κόσμος των επιχειρήσεων θα δώσει την κατάλληλη απάντηση όταν έρθει η ώρα. Βέβαια, θα προσπαθήσουν να το καταστήσουν νομικά υποχρεωτικό, αλλά και πάλι οι πολίτες δεν θα είναι ανόητοι…

Ματαιοπονούν.

Ν.Β.

Υ.Γ. Αυτά φυσικά δεν θα τα διαβάσετε σε κανένα από τα sites των μεγαλόσχημων δημοσιογράφων ή των όσων εσχάτως ανακάλυψαν το διαδίκτυο, sites τα οποία είναι γεμάτα κατά τα άλλα από τραπεζική διαφήμιση… Και μιας και το αναφέραμε, θα μπορέσει κάποιος να μας δώσει μια πειστική εξήγηση, γιατί θα πρέπει οι χρεοκοπημένες τράπεζες που δεν μπορούν να δανείσουν ούτε …περίπτερο να διαφημίζονται; Σε ποιον ακριβώς απευθύνεται αυτή η διαφήμιση των εκατομμυρίων ευρώ το χρόνο, τα οποία μάλιστα πληρώνει ο φορολογούμενος δια των ανακεφαλαιοποιήσεων και μάλιστα με …τόκο;

Περισσότερα

Ο μιθριδατισμός της μιζέριας: Μια κρίση που κανείς δεν θέλει να βλέπει…

Γράφει ο Νίκος Βούστρος


Νίκος ΒούστροςΜη σας ξεγελάει το καλοκαίρι, η χαλαρή διάθεση, οι βόλτες και οι φωτογραφίες όπου όλοι πασχίζουν να (απο)δείξουν πόσο καλά περνούν στις παραλίες ή σε πόσα in νησιά πήγαν φέτος – και ας πήγαν με …εισιτήριο κατάστρωμα!

Πέρα από όλη αυτή την …εικονική πραγματικότητα, τα στοιχεία είναι κυριολεκτικά αδυσώπητα:

Συνολικά από επίσημα στοιχεία υπουργείων προκύπτει ότι το 70% όσων έχουν ενταχθεί σε δόσεις τις έχουν χάσει (κάτι περισσότερο από δύο στους τρεις!). Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει με όσους είχαν ενταχθεί στις 100 δόσεις, οι οποίοι τις χάνουν επειδή δεν μπορούν να τις πληρώσουν πια, σε ποσοστό άνω του 50%, με διαρκώς αυξητική τάση.

Οι τζίροι συρρικνώνονται διαρκώς, όσοι ελάχιστοι έχουν μείνει να έχουν κάποια κέρδη, τα ροκανίζει καθημερινά η εξωφρενική φορολογία και η ακρίβεια. Το ίδιο βέβαια συμβαίνει και στους μισθωτούς: Οι διαδοχικές μειώσεις έχουν πραγματικά εξανεμίσει το διαθέσιμο εισόδημα τους με αποτέλεσμα τον περιορισμό στα απολύτως απαραίτητα.

Οι εξαγωγές βαίνουν διαρκώς μειούμενες. Η τεχνητή βελτίωση στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών δεν εξηγείται από μια τάχα σταθεροποιούμενη οικονομία, αλλά από τη δραματική μείωση των εισαγωγών, ως ακόμα μια συνέπεια της ανέχειας των πολιτών.

Αν μιλήσουμε για τους ανέργους, θα δούμε ότι ουσιαστικά καθημερινά αυξάνονται, αλλά με διάφορα στατιστικά τεχνάσματα (π.χ. δεν μετρούνται οι εκπαιδευόμενοι σε προγράμματα εμπειρίας, κλπ) ή και λόγω αυτών που μεταναστεύουν, εμφανίζονται να μειώνονται… Η πραγματικότητα είναι ότι αυξάνονται διαρκώς. Και τούτο φαίνεται από τη μείωση του τζίρου των επιχειρήσεων…

Τα δημόσια έσοδα πάνε κυριολεκτικά από το κακό στο χειρότερο, με δισεκατομμύρια ανείσπρακτα να προστίθενται στη δεξαμενή των “οφειλετών” του δημοσίου κάθε μήνα…

Η κρίση είναι εδώ, το οικονομικό πρόβλημα επιχειρήσεων, ιδιωτών και ακόμη περισσότερο των δημόσιων ταμείων γιγαντώνεται αλλά για ένα περίεργο λόγο, όλοι μοιάζουν να μη το βλέπουν!

Και καλά η κυβέρνηση, γι αυτούς όσο λιγότερο συζητάται η οικονομική κατάσταση, τόσο το καλύτερο! Όσο λιγότερο επικεντρώνεται ο δημόσιος διάλογος στα της οικονομίας, τόσο λιγότερο γίνεται ορατή αφενός η παταγώδης αποτυχία της κυβερνητικής πολιτικής αλλά και διαρκής πολιτική εξαπάτηση των ψηφοφόρων αφετέρου.

Η αντιπολίτευση, γιατί ακριβώς σιγεί; Τι περιμένει με την τακτική του ώριμου φρούτου; Γιατί δεν αρθρώνει με τόλμη και παρρησία λόγο, όχι εναντίωσης ή παραπολιτικής, αλλά λόγο ευθύνης και προοπτικής για το αύριο αυτής της χώρας…

Και μη ξεχνάμε ότι κάποια πολύ δύσκολα θέματα είναι μπροστά μας: Οι περιβόητες αλλαγές στα εργασιακά, οι “μεταρρυθμίσεις” (τι κακοποιημένη έννοια πια!) στο δημόσιο και σειρά άλλων πραγμάτων, είναι όλα θεσμοθετημένα από το προηγούμενο καλοκαίρι και …περιμένουν να εφαρμοστούν. Και φυσικά δεν πρόκειται να υπάρξει καμία απολύτως διαπραγμάτευση. Ότι πουν οι δανειστές θα γίνει – ότι άλλο θα είναι απλώς κακή προσπάθεια επικοινωνιακού χειρισμού.

Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και οι πολίτες καθόλου μα καθόλου δεν θέλουν να βλέπουν τα πραγματικά δεδομένα γύρω τους. Προτιμούν να “κρύβουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί”, να κοροϊδεύουν τον εαυτό τους πως όλα είναι καλά, αρκούμενοι σε μια βόλτα στην παραλία της Κυριακής, ή στα δύο ποτά που θα πιουν το βράδυ έξω…

Και αυτό είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος και το μεγαλύτερο συνάμα πρόβλημα, όταν μάλιστα οι πολιτικοί ηγέτες της κοινωνίας αυτής είναι από ανίκανοι έως παντελώς ακατάλληλοι!

Ζητείται …όραση λοιπόν, ώστε κάποτε να έρθει και η ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο…

Ελπίδα αληθινή όμως, όχι σαν αυτή του ΣΥΡΙΖΑ που …ήρθε κι έφυγε!

Ν.Β.

Περισσότερα

Κοινωνική χρεοκοπία

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Παρά τα έξι οδυνηρά χρόνια που προηγήθηκαν, δεν ωρίμασε ούτε το πολιτικό προσωπικό της χώρας μας, ούτε εμείς οι Πολίτες – συνεχίζοντας να έχουμε ψευδαισθήσεις και αδιαφορώντας για τις διεθνείς ταπεινώσεις που υφιστάμεθα ως λαός.

Περισσότερα