Αυτόνομη Παρέμβαση: Η αλληλεγγύη στους εργαζόμενους στην ΕΡΤ πρέπει να συνεχιστεί και να δυναμώσει

Γράφτηκε από τον/την Super User

ert-logoΔημοσιεύτηκε στις 04 Αυγούστου 2013

Κάλεσμα της Αυτόνομης Παρέμβασης:

Οι εργαζόμενοι στην ΕΡΤ συνεχίζουν εδώ και 54 μέρες τον αγώνα τους, για να παραμείνει ανοιχτή η ΕΡΤ, για να ακυρωθούν οι απολύσεις και για να μη νομιμοποιηθεί το κυβερνητικό πραξικόπημα και το “μαύρο” στις οθόνες μας, που σόκαρε την ελληνική κοινωνία, μιας και “μαύρο” στη δημόσια τηλεόραση είχαμε μόνο σε συνθήκες κατοχής και πολιτικής ανωμαλίας.

Η εμπειρία όμως αυτών των 54 ημερών στην ΕΡΤ είναι πολύ σημαντική.

Περισσότερα

Χρήστος Μαντάς: “Θέμα Δημοκρατίας το “μαύρο” της ΕΡΤ”

ert-logoΚατά τη χθεσινή συζήτηση σχετικά με τη σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής που θα διερευνήσει τις άκρως επιζήμιες για τη Δημοκρατία και το δημόσιο συμφέρον ενέργειες, πράξεις και παραλείψεις παντός υπευθύνου που σχετίζονται με την απόπειρα βίαιης κατάργησης της ΕΡΤ ΑΕ και την παρεμπόδιση λειτουργίας και εκπομπής της Δημόσιας Ραδιοτηλεόρασης στην Επικράτεια, ο βουλευτής Ιωαννίνων ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ Χρήστος Μαντάς έθεσε ορισμένα βασικά ερωτήματα και επιχειρήματα.

Συγκεκριμένα, μία μέρα μετά από την απόφαση για ανθρωποθυσίες, μια μέρα που απαγορεύονται οι συναθροίσεις με χουντικό διάταγμα και ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου για τη «ΝΕΡΙΤ» ανέφερε:

«Πρέπει να ελεγχθεί η νομιμότητα, η συνταγματικότητα, αλλά και το αν και πώς και ποιοι ωφελήθηκαν από τη διακοπή του κοινωνικού αγαθού της δημόσιας ενημέρωσης.

Ποιους έβλαψε και ποιους ωφέλησε το «μαύρο» της ΕΡΤ;

Πώς και από ποιους τεκμηριώθηκε η συνδρομή της έκτακτης περίπτωσης, επείγουσας και απρόβλεπτης ανάγκης που χρησιμοποιήθηκε για την Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου;

Πώς έγινε και από ποιους η παρέμβαση στη DIGEA και σε ποιο πλαίσιο νομιμότητας, κάτι που είχε σαν αποτέλεσμα ο ελληνισμός της διασποράς να στερηθεί το δικαίωμα της ενημέρωσης αυτομάτως και βιαίως;

Σε ποιο πλαίσιο νομιμότητας ποιοι και πώς δεν συμμορφώθηκαν με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας;

Ποιοι ευθύνονται για την πιθανή πρόκληση οικονομικής ζημίας στο δημόσιο και την πιθανή ωφέλεια άλλων που ίσως είναι αντίθετοι με το δημόσιο συμφέρον;

Ποιος άλλος τρόπος υπάρχει, πέρα από την Εξεταστική Επιτροπή, για να δούμε εάν οι Υπουργοί, ως φυσικά πρόσωπα, έχουν πιθανόν αστικές και νομικές ευθύνες για μια τέτοια ενέργεια που πάγωσε το πανελλήνιο και τους δημοκρατικούς ανθρώπους σε όλον τον κόσμο;

Στο όνομα των συμπολιτών μας που στερήθηκαν βίαια το αγαθό της δημόσιας ενημέρωσης, στο όνομα των δυόμισι χιλιάδων απολυμένων εργαζομένων της ΕΡΤ ο ΣΥΡΙΖΑ ΕΚΜ ζητά να διερευνηθεί μέσω της συγκρότησης Εξεταστικής των πραγμάτων Επιτροπής, το θέμα του «μαύρου» της ΕΡΤ.

Όσο για το κλίμα που εντέχνως καλλιεργείται, πως δηλαδή εκτοξεύουμε απειλές και προσπαθούμε να ποινικοποιήσουμε πολιτικές αποφάσεις, διερωτόμαστε..

Από πότε είναι απειλή η λογοδοσία; Από πότε είναι απειλή ο έλεγχος; Από πότε ο στιγματισμός της αντισυνταγματικής συμπεριφοράς, της αντιλαϊκής και αντικοινωνικής πολιτικής προκύπτει ως απειλή;»

Περισσότερα

Ο Θανάσης Οικονόμου για τους λόγους αποχώρησης της Δημοκρατικής Αριστεράς

Θ. Οικονόμου“Μεταρρυθμίσεις, Σύνταγμα και Δημοκρατία πρέπει να πηγαίνουν μαζί”:

«Η υπόθεση της ΕΡΤ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της μονομέρειας, της ηγεμονικής νοοτροπίας και της αυταρχικής στροφής στη διακυβέρνηση της χώρας. Με τη συμπεριφορά του ο κ. Σαμαράς και οι συνεργάτες του είχαν πιστοποιήσει σε πολλές περιπτώσεις (νόμος περί ιθαγένειας, αντιρατσιστικό νομοσχέδιο, περίπτωση ΟΑΕΔ και εσχάτως η ΕΡΤ) την πρόθεσή του να λειτουργεί ως ο «ηγεμών» μιας μονοκομματικής κυβέρνησης που επιβάλλει με το «έτσι θέλω» τη βούλησή του στους άλλους δύο εταίρους, αναιρώντας στην πράξη τον πυρήνα της συμμαχικής διακυβέρνησης και της τρικομματικής συνεννόησης.

Αναφορικά με την ΕΡΤ η θέση της Δημοκρατικής Αριστεράς και του Φώτη Κουβέλη ήταν εξ αρχής απλή, σαφής και καθαρή: Η αναγκαία μεταρρύθμιση της δημόσιας ραδιοτηλεόρασης -η εξυγίανση, η αναδιάρθρωση του προσωπικού, η κατοχύρωση της ανεξαρτησίας της- μπορεί να υλοποιηθεί μόνο στο πλαίσιο του σεβασμού του Συντάγματος και της τρικομματικής κοινοβουλευτικής στήριξης ενός καλά σχεδιασμένου και άρτια προετοιμασμένου μεταρρυθμιστικού εγχειρήματος, που θα εξασφαλίζει τη συναίνεση της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ελλήνων πολιτών. Κάτι που πρακτικά σημαίνει όχι στις αντισυνταγματικές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου. Όχι στο μαύρο στην οθόνη. Ναι στην εξυγίανση και την εκκαθάριση εν λειτουργία. Και το σημαντικότερο: Ναι στην ανεξάρτητη δημόσια ραδιοτηλεόραση.

Όμως, όλα τα παραπάνω προϋπέθεταν πραγματική μεταρρυθμιστική βούληση, σοβαρή προετοιμασία, σχέδιο με διάθεση οικοδόμησης ευρύτερων συναινέσεων και βεβαίως σεβασμό στο Συνταγματικό Κράτος Δικαίου. Προϋπέθεταν ότι ο κ. Σαμαράς δεν θα προχωρούσε σε συγκαλυμμένους εκβιασμούς, σε βοναπαρτικές συμπεριφορές, σε αποφάσεις με «κρυφή ατζέντα» κατατείνοντας συστηματικά στην καταστρατήγηση των κανόνων του κοινοβουλευτισμού και των αρχών ενός σύγχρονου Κράτους Δικαίου. Γιατί ως γνωστόν μία του κλέφτη δυο του κλέφτη..

Αντί λοιπόν να απολογηθεί για τις αντιδημοκρατικές μεθοδεύσεις και τη μεταρρυθμιστική αδράνεια που επιδεικνύει, επιλέγει με μία πρωτοφανή προπαγάνδα να ρίξει στη Δημοκρατική Αριστερά τα βάρη για τα αδιέξοδα που ο ίδιος δημιούργησε.

Η σημερινή παρέμβαση θέλει να υπογραμμίσει ότι με τις αποφάσεις της η Δημοκρατική Αριστερά προασπίζει σταθερά την αντίληψη ότι Μεταρρυθμίσεις, Σύνταγμα και Δημοκρατία πρέπει να πηγαίνουν μαζί, ιδίως σε περιόδους έντονης κρίσης και να μην λογίζονται ως έννοιες πολιτικά ανταγωνιστικές.

Η ΔΗΜ.ΑΡ προασπίζει την Δημοκρατία και αντιστρατεύεται τον τυφλό και επικίνδυνο λαϊκισμό ακόμη και αν αυτός φοράει τον μανδύα του φιλελευθερισμού. Παραμένει ένας αξιόπιστος και συνάμα ρεαλιστικός, δημοκρατικός πόλος για τη διαμόρφωση ευρύτερων πολιτικών και κοινωνικών συμμαχιών, με μοναδικό στόχο να σταθεί η χώρα στα πόδια της και όχι να γίνει ένα βολικό αριστερό άλλοθι. Μακριά από εύκολες αντισυστημικές αντιλήψεις και κρατικιστικές εμμονές παλαιού τύπου.

Η χειρότερη εξέλιξη για την χώρα είναι μία κακή διακυβέρνηση που λειτουργεί με αναξιοκρατία, σπασμωδικές αποφάσεις, αυταρχισμό και αλαζονεία. Μία διακυβέρνηση οφείλει να μπορεί να δημιουργήσει δεσμούς, εμπιστοσύνη, κοινά οράματα και όχι να επιβάλλεται επί της κοινωνίας. Το ότι είμαστε σε κρίση δεν σημαίνει ότι δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε ένα σχέδιο για την επόμενη μέρα και τον τρόπο που θέλουμε να φτάσουμε σ’ αυτή. Διότι, παραφράζοντας το Νίκο Πουλαντζά «ή οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις θα γίνουν με σεβασμό στη δημοκρατία ή απλά δεν θα υπάρξουν».

Το κείμενο συνυπογράφουν οι Θανάσης Οικονόμου και Απόστολος Παπατόλιας, Γενικός Γραμματέας Ένωσης Περιφερειών.

Περισσότερα

Ερώτηση βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ για τα σχέδια συγχώνευσης ΚΕΘΕΑ και ΟΚΑΝΑ

ΣΥΡΙΖΑΕρώτηση για τη σχεδιαζόμενη συγχώνευση ΚΕ.ΘΕ.Α.-Ο.ΚΑ.ΝΑ. κατέθεσαν στη Βουλή οκτώ Βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ,μεταξύ των οποίων και ο βουλευτής Ιωαννίνων Χρήστος Μαντάς. Μετά τους ήδη 1.500.000 ανέργους και την πραξικοπηματική εντολή κλεισίματος της Ε.Ρ.Τ. με στόχο τις απολύσεις 2.656 εργαζομένων, η καταστροφική πολιτική της κυβέρνησης δεν έχει τέλος στην αποψίλωση των δημοσίων δομών και στην παραγωγή ανεργίας.

Σχεδιάζεται, τώρα, η κατάθεση νομικού πλαισίου που αφορά τις καταργήσεις 17 φορέων και τις συγχωνεύσεις 53 οργανισμών, μεταξύ των οποίων περιλαμβάνονται εργαζόμενοι στον Ο.ΚΑ.ΝΑ. και στο ΚΕ.ΘΕ.Α., με στόχο να πραγματοποιηθούν επιπρόσθετες απολύσεις. Ο σχεδιασμός των συγχωνεύσεων/καταργήσεων των παραπάνω δομών αντιμετώπισης των εξαρτήσεων, έρχεται ως αποτέλεσμα της ακραίας υποχρηματοδότησης αυτών των φορέων που χρησιμοποιείται ως «εργαλείο» απαξίωσης και υπονόμευσης του έργου τους, έτσι ώστε οι απολύσεις και η ενοποίηση/κατάργηση τους να παρουσιαστούν ως αναγκαία λύση.

Για ακόμα μια φορά, ο νεοφιλελεύθερος λόγος της κυβέρνησης με όρους «καθαρότητας» και «εξυγίανσης» θα χρησιμοποιήσει, κυρίως την περίπτωση της κακοδιαχείρισης και του ελλειμματικού προϋπολογισμού του Ο.ΚΑ.ΝΑ. για να δικαιολογήσει τις απολύσεις και τη συγχώνευσή του με το ΚΕ.ΘΕ.Α. Όμως, η συσσώρευση χρεών δεν είναι πέρα και έξω από τις διορισμένες διοικήσεις του φορέα -μη εξαιρουμένης της σημερινής- αλλά αποτέλεσμα των κυβερνητικών παρεμβάσεων της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ., της τελευταίας 20ετίας. Η αντιμετώπιση αυτών των θεμάτων δεν γίνεται με απολύσεις εργαζομένων και υποβάθμιση των υπηρεσιών φροντίδας στους εξαρτημένους, αλλά με την απόδοση πολιτικών και διοικητικών ευθυνών σε αυτούς που τα δημιούργησαν.

Σήμερα που οι ανάγκες για παροχή πολύπλευρων υπηρεσιών στο χώρο των εξαρτημένων ατόμων αυξάνονται ραγδαία, ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.-Ε.Κ.Μ., υποστηρίζει ότι στο ευαίσθητο πεδίο αντιμετώπισης των εξαρτήσεων οι φορείς (ΚΕ.ΘΕ.Α., Ο.ΚΑ.ΝΑ.) πρέπει να υποστηριχθούν χωρίς να συρρικνωθούν οι υπηρεσίες και να απολυθούν οι εργαζόμενοι.

Περισσότερα

ΜΜΕ: από 4η Εξουσία έγιναν… Πρώτη!…

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

Γ. Πιπερόπουλος“Αποφάσισε, διέταξε και έκλεισε την ΕΡΤ” ο κ Σαμαράς, μετά μείναμε χωρίς ειδήσεις όταν έκλεισαν και τα υπόλοιπα κανάλια, μετά “αποφάσισε και διέταξε το άνοιγμα της ΕΡΤ” το ΣτΕ και μετά κόντεψε να μείνουμε χωρίς Κυβέρνηση με τις διαμάχες των κκ Σαμαρά, Κουβέλη και Βενιζέλο…

Οι τρείς μάλλον πάνε να γίνουνε δύο αλλά με κάποιους ‘πρόθυμους’ να επιστρέψουν στα πολιτικά μαντριά η Κυβέρνηση, προς το παρόν, δεν κινδυνεύει να… πέσει!…

Κατηγόρησαν έντονα και διεθνώς οι Τούρκοι γείτονές μας που επί τρεις εβδομάδες συνεχίζουν τις αντικυβερνητικές διαδηλώσεις τους, τα Τουρκικά ΜΜΕ που «τηρούν σιγήν ιχθύος» για τα γεγονότα… Έτσι και στην Τουρκία, όπως και στην Αίγυπτο, εποχή της «Αραβικής Άνοιξης», το διαδίκτυο και τα αποκαλούμενα ‘social media’ υποκατέστησαν την TV…

Διαβάζω σε αμερικανική ιστοσελίδα, ότι στις ΗΠΑ αλλά και διεθνώς, μια χούφτα ανθρώπων που διοικούν μια χούφτα ομίλων εταιριών τεραστίων διαστάσεων ελέγχουν πάνω από το 90% όλων των ΜΜΕ, δηλαδή εφημερίδες, περιοδικά, εκδόσεις βιβλίων, ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς!…

Με άλλα λόγια διαβάζουμε, ακούμε και βλέπουμε ως «ειδήσεις» ή ως πολιτιστικά γεγονότα ότι θέλει να μας σερβίρει μια χούφτα ανθρώπων που επίσης ελέγχουν διεθνώς τις εταιρίες που μας σερβίρουν όλα τα προϊόντα που καταναλώνουμε και τις υπηρεσίες που χρησιμοποιούμε!..

Η 4η εξουσία, δηλαδή τα ΜΜΕ είναι πλέον διεθνώς η… «πρώτη»!..

Διαφέρει πολύ αυτή η εικόνα από τα ελληνικά δεδομένα «συγγένειας» ΜΜΕ και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων;

Στην ευλογημένη χώρα μας όπου σήμερα κατοικούν 11,5 εκατομμύρια ανδρών, γυναικών και παιδιών (δέκα εκατομμύρια Έλληνες και ενάμιση εκατομμύριο αλλοδαποί), παραμένει άγνωστος ο αριθμός των… φιλελλήνων.

Κάποτε οι ρόλοι ήταν ευκόλως διακριτοί καθώς η Νομοθετική εξουσία νομοθετούσε, η Εκτελεστική εφάρμοζε, η Δικαστική ήλεγχε και ο ΤΥΠΟΣ μέσω των ΡΕΠΟΡΤΕΡ κάθε φορά που εντόπιζε πρόβλημα, απεκάλυπτε πτυχές και ιδιαιτερότητες που θα έμεναν κρυμμένες επιτήδεια, ξεσκέπαζε πρωταγωνιστές και λεπτομέρειες ανατριχιαστικές ή… γαργαλιστικές δίνοντας στο αναγνωστικό κοινό υλικό για στοχασμό, σχολιασμό και μαθησιακές εμπειρίες!…

Όμως ο κόσμος άλλαξε, αλλάξανε οι καιροί, και είναι ΟΛΑ ψέματα, και ας φαίνονται για… αλήθεια!

Διεθνώς, αλλά με ιδιαίτερη ένταση στην Ελλάδα σήμερα ΔΕΝ διαβάζουμε, αλλά κοιτάμε ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ η οποία δεν προσπερνά, αλλά μένει στην επιδερμίδα στην οποία έμειναν και όσοι πριν μερικά χρόνια «θεωρούσαμε ανόητες και εφήμερες» τις επιδράσεις του big brother, του μπαρ, της φάρμας…

Τότε λίγοι είχαμε αναλάβει την ΕΥΘΥΝΗ που οφείλουμε να έχουμε ΟΛΟΙ οι επιστήμονες της συμπεριφοράς απέναντι στην κοινή γνώμη…

Δεν μπορεί να αποτελέσει ξεπερασμένη ηθικολογία ούτε όμως και να βαπτισθεί ως οπισθοδρομική η θέση ότι ως ακαδημαϊκοί δάσκαλοι και μέλη της κοινωνίας στην οποία ζούμε και λειτουργούμε οφείλουμε να έρθουμε αρωγοί στην τηλεοπτική κοινή γνώμη που μάταια αναζητά ένα σημείο αναφοράς για να επιβεβαιώσει του λόγου το αληθές… Τουτέστιν, ότι προφανώς, έστω σε επίπεδο αντιγραφής, κάποιοι τηλεοπτικοί παραγωγοί έχουν εμπλέξει και το ελληνικό τηλεοπτικό φιλοθεάμων κοινό σε μια διελκυστίνδα σύγχρονου Μιθριδατισμού!

Tο πρόβλημα με τις κάμερες που εισέβαλαν βάναυσα, βίαια και αδηφάγα στον προσωπικό μας χώρο εξαγοράζοντας την χυδαιότητα με το τίμημα της αναγνώρισης, της καθιέρωσης και της εισπρακτικής μας δυναμικής είναι ότι στο στυλ του αρχαίου μυθικού ηγεμόνα Μιθριδάτη μας οδηγούν σε ολοένα και δελεαστικότερες, ολοένα και περισσότερο απαξιωτικές καταστάσεις.

Όλοι όσοι ασχολούμεθα με τις επιστήμες της συμπεριφοράς και μαζί μας, κατά κύριο λόγο, όσοι θεραπεύουμε την ειδικότητα της επικοινωνιολογίας χρειάζεται να αποδώσουμε ΟΡΘΑ για την επιμόρφωση του ελληνικού τηλεοπτικού κοινού την εκπληκτική δύναμη της σύγχρονης τηλεόρασης στην άσκηση όχι της συνειδητής αλλά κυρίως της υποδόριας, της υποσυνείδητης, επίδρασής της στην καθιέρωση προτύπων συμπεριφοράς προς μίμηση και ταύτιση για τα παιδιά που στέκονται ευάλωτα και εύπλαστα μπροστά στους δέκτες και για μας τους μεγάλους που έχουμε σχεδόν συστηματικά οδηγηθεί στην αποδοχή της ψεύτικης «εικονικής πραγματικότητας» με την αποκρυστάλλωση μιας πολύ στρεβλής αντίληψης της… πραγματικότητας!

Στη μεταπολεμική περίοδο και με απίστευτα υψηλούς ρυθμούς στις τελευταίες δύο δεκαετίες από τα τρία επικοινωνιακά μέσα μεταφοράς μηνυμάτων, τον Τύπο (εφημερίδες-περιοδικά), το Ραδιόφωνο και την Τηλεόραση η τελευταία έχει πάρει την αδιαμφισβήτητη πρωτιά και μέσα από αυτήν περνούν και σε συνειδητό αλλά και σε υποσυνείδητο επίπεδο μηνύματα που καθιερώνουν εταιρίες και προϊόντα, που προάγουν αντιλήψεις και διαμορφώνουν απόψεις που καθιερώνουν στην κοινή γνώμη ως αναγνωρίσιμα πρόσωπα τα οποία στη συνέχεια και διεκδικούν και επιτυγχάνουν την εκλογή τους στα ύψιστα αξιώματα – όχι μόνο στην Ελλάδα μας – αλλά και σε κάθε δημοκρατική κοινωνία από το επίπεδο της τοπικής αυτοδιοίκησης α’ και β’ βαθμού μέχρι και εκείνο των Εθνικών Αντιπροσωπειών ως Βουλευτές και γερουσιαστές.

Η ουσία το περιεχόμενο και ο «λόγος» όχι μόνο στην ελληνική αλλά στην παγκοσμιοποιημένη «τηλεοπτική δημοκρατία» δίνουν τη θέση τους στο περίβλημα, στο επιδερμικό, στην εικόνα. Ίσως άλλοι λαοί να μην νοιάζονται για αυτές τις μεταλλάξεις, αλλά εμάς εδώ στην χώρα-κοιτίδα του πολιτισμού, της δημοκρατίας και της λογικής δεν θα έπρεπε να μας… πειράζει, έστω… λιγουλάκι!

Το πρόβλημα δεν είναι η δημοκρατία την οποία εμείς και διδάξαμε στους λαούς και σεβόμαστε. Το πρόβλημα έγκειται στον τύπο της δημοκρατίας και στο ρόλο της σύγχρονης ΥΠΕΡΔΥΝΑΜΗΣ που λέγεται τηλεόραση.

Η τηλεόραση ως το Μέσο Επικοινωνίας που έχει αναδείξει τα ΜΜΕ ως «πρώτη εξουσία» με τη βοήθεια ψυχολογικών τεχνικών και ανεπίτρεπτης χρήσης στρατηγικών προπαγάνδας, ανελέητα και μεθοδικά αποβλακώνει!..

Απορώ πώς εμείς οι Έλληνες, ένας λαός λεξιπλάστης και λεξιλάγνος οδηγηθήκαμε – και εξαιτίας της άκριτης τηλεοπτικής μας εξάρτησης και εθελουσίας αποβλάκωσης σε λαό… διακεκριμένης… λεξιπενίας!

Τι κρίμα!…

Περισσότερα

Δήλωση Κ. Τασούλα σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις

Κ. ΤασούλαςΟ βουλευτής Ιωαννίνων της Ν.Δ. κ.Κώστας Τασούλας απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου της εφημερίδας «ΤΑ ΝΕΑ», σχετικά με τις πολιτικές εξελίξεις, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

«« Λένε πως τη στατιστική κάποιοι την χρησιμοποιούν όπως ο μεθυσμένος το δημοτικό φανοστάτη: Για να στηριχθούν παρά για να φωτισθούν! Το ίδιο πάνε να κάνουν κάποιοι και με την προσωρινή διαταγή της 17-6-2013 που εκδόθηκε από τον Πρόεδρο του ΣτΕ. Ένα μικροσκοπικό διατακτικό, μόλις 12 σειρών, πίσω από το οποίο πάνε να κρύψουν μία τεράστια αμηχανία και τελικά άρνηση γύρω από την κατανόηση της ανάγκης να προχωρήσουν, επιτέλους, οι μεταρρυθμίσεις σε αυτή τη χώρα.

Ο Πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς και η ΝΔ αντιλαμβάνονται πως η έξοδος από την κρίση δεν μπορεί να γίνει με την κολοκυθιά ή με το κρυφτούλι. Χρειάζονται πολιτικές αποφάσεις ευθύνης ασυνήθιστες για να μπει τέρμα σε ό,τι οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό. Η Κυβέρνηση αποφάσισε την επανασύσταση της ΕΡΤ μέσα από ένα πιο σφιχτό και πιο νοικοκυρεμένο σχήμα. Η ΕΡΤ είναι διαχρονικά, κατά κοινή ομολογία, η εμβληματική δημόσια υπηρεσία της σπατάλης, της κακοδιαχείρισης και της αναποτελεσματικότητας (έχει ακροαματικότητα μόλις 4%).

Οι εκπρόσωποι της ακινησίας που νομίζουν ότι τάχα αυτό που συμβαίνει είναι μία παρένθεση και όχι μία πρόκληση μεγάλων αλλαγών καταφεύγουν στο «νομικό συναισθηματισμό» ως μέσον ερμηνείας νομικών κειμένων. Η μέθοδός τους είναι μονότονη. Και εδώ κρυφτούλι. Κρύβονται από τις ευθύνες τους. Το Συμβούλιο της Επικρατείας όμως δεν είναι καταφύγιο κάθε φυγεύθυνου. Είναι καταφύγιο νομιμότητας, η οποία και θα τηρηθεί. Μόνο που η νέα ΕΡΤ δεν είναι θέμα νομιμότητας. Είναι θέμα πολιτικής. Είναι θέμα των βημάτων που πρέπει να γίνουν για να ξεφύγουμε από την κρίση. Όσοι πιστοί προσέλθετε! »»

Περισσότερα

Δελτίο τύπου Κώστα Τασούλα για την ΕΡΤ

Κ. ΤασούλαςΔελτίο τύπου Κώστα Τασούλα για την ΕΡΤ:

«« Η έξοδος από την κρίση δεν γίνεται παίζοντας την κολοκυθιά ή το κρυφτούλι. Γίνεται μόνο με αποφάσεις ευθύνης, με μεταρρυθμίσεις και με εξυγιαντικές πρωτοβουλίες. Η νέα ΕΡΤ είναι όλα αυτά και κάτι περισσότερο. Η θέλησή μας να διορθώσουμε λάθη και να προσφέρουμε στον Ελληνικό λαό αντικειμενική ενημέρωση χωρίς να τον φορτώσουμε με τεράστιο κόστος.

Ο Πρωθυπουργός πήρε μια απόφαση ευθύνης που εμείς της ΝΔ στηρίζουμε. Οσοι πιστοί προσέλθετε! Η Ελλάδα δεν μπορεί να περιμένει άλλο και να το πληρώνει και πανάκριβα».

Τα παραπάνω τόνισε μεταξύ άλλων ο βουλευτής Ιωαννίνων κ. Κώστας Τασούλας μιλώντας χθες σε στελέχη της ΝΟΔΕ Ιωαννίνων με την ευκαιρία της συμμετοχής του στην ψηφοφορία για την ανάδειξη των συνέδρων ενόψει του 9ου Συνεδρίου της Νέας Δημοκρατίας.

Ο κ.Τασούλας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο νομό μετέβη στο Μέτσοβο και είχε συναντήσεις στο Πολιτικό του Γραφείο με πολίτες και εκπροσώπους φορέων. »»

Περισσότερα

Εκλογές με σαντιγί γάλακτος…

Του Δημήτρη Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι εκλογές που έρχονται δεν είναι αποτέλεσμα κάποιου ατυχήματος, λόγω της αποκοτιάς με την ΕΡΤ, αλλά αποτέλεσμα της ολοκληρωτικής αποτυχίας του προγράμματος της τρόικας να ικανοποιήσει τους διακηρυγμένους στόχους του. Αυτό γίνεται προσπάθεια να αποκρυφτεί ή να διασκεδαστεί γευστικώς με επικάλυψη από σαντιγί γάλακτος!

Η παρούσα στρατηγική της τρόικας για την Ελλάδα ολοκληρώθηκε, παράγοντας αντικειμενικά αδιέξοδο για όλους τους παράγοντες, εξωτερικούς και εσωτερικούς, που εμπλέκονται στην εφαρμογή της. Αυτό είναι το χωροχρονικό γεγονός που προκαλεί συμβάντα στους επιμέρους χώρους όπου εξελίσσεται το δράμα της ελληνικής κρίσης.

Θυμάστε τί έγραφα; Το ξαναγράφω: «γενικές εκλογές στην Ελλάδα θα έχουμε πριν από τις γερμανικές, με Σαμαρά, ή αμέσως μετά τις γερμανικές δίχως Σαμαρά, με πιθανότητες 70/30». Το δεύτερο σενάριο θα ήταν, όπως εξηγούσα πριν από περισσότερο ένα εξάμηνο, το δραματικότερο και έπρεπε να αποφευχθεί. Θα σήμαινε πιθανότατα κοινοβουλευτικά νομιμοποιημένη χούντα. Όχι αυταρχική διακυβέρνηση, όπως μέχρι σήμερα με μικρά και σκανδαλιστικά πραξικοπηματάκια, αλλά κανονικό, ολοκληρωμένο κοινοβουλευτικό πραξικόπημα.

Το ξαναλέω δεν είμαι «προφήτης», οι προφητείες, ή «προφητείες» είναι απολύτως ξένες με την κοσμοαντίληψη και κοινωνικοπολιτική μου ή επιστημονική συγκρότηση. Οι εκτιμήσεις μου με την έννοια των προβλέψεων είναι στρουκτουραλιστικού χαρακτήρα. Αποτελούν το συμπέρασμα από έναν συγκεκριμένο τρόπο διαχείρισης του ιστορικού χρόνου. Μαζεύω τα διασκορπισμένα στοιχεία, για παράδειγμα, που συναποτελούν την ελληνική κρίση, τα οποία αντιμετωπίζονται ως μια ολοκληρωμένη δομή, που εμπεριέχει συνειδητή ή ασυνείδητη πλάνη. Αν φροντίσεις να απαλλαγείς από την εντύπωση της αντιπαραβολής, της αντιπαράθεσης των σχέσεων που ορίζουν την ελληνική κρίση και δεις αυτό το σύνολο των σχέσεων των παραγόντων της τρόικας, συμπεριλαμβανομένης της Συγκυβέρνησης στην Ελλάδα, ως ενιαία δομή που έχει ζωτική ανάγκη την εσωτερική αντίφαση, θα έχεις κάνει το πρώτο βήμα στη σύνθεση του χρόνου της κρίσης που καταλήγει στον ορισμό του Νέου Τόπου της ΕΕ, εντός του οποίου ασφαλώς επανακρίνεται και αναπροσδιορίζεται το σύγχρονο Ελληνικό Ζήτημα.

Προσοχή, αυτός ο «Νέος Τόπος της ΕΕ» δεν πρέπει να γίνεται αντιληπτός ως ευρύτητα – ως ένας απέραντος χώρος, απολύτως ανοιχτός, που καταλύει απλώς την μεσαιωνική αντίληψη του χώρου, όπως έδειξε ο επαναστάτης Γαλιλαίος– αλλά ως σχέση γειτονίας μεταξύ σημείων και στοιχείων που δομούν την τάση ηγεμονικής ολοκλήρωσης της ΕΕ. Αυτές οι «σχέσεις γειτονίας» συνθέτουν νέες σειρές, νέους άξονες και νέες κιγκλίδες, τα οποία συνδιαμορφώνουν μια νέα κανονικότητα στον χρόνο, ο οποίος δομείται με την μορφή περιόδων.

Προσεγγίζοντας αναλυτικά αυτές τις νέες περιόδους μπορούμε να καθορίσουμε μοντέλα, που μετατρέπουν τα στοιχεία της κρίσης σε πληροφορίες, οι οποίες με τη σειρά τους μπορούν να αναχθούν σε στατιστικά μέτρα και έτσι να καταλήξουμε σε εκτιμήσεις ακόμη και για την πιθανότητα προκήρυξης εκλογών. Αυτό είναι το γενικό σχήμα, σε ό, τι με αφορά, λαμβάνοντας υπόψιν πως όσο εκτιμώ σωστά, το «κακό» σενάριο για την ελληνική κοινωνία θα επιβεβαιώνεται, εξελισσόμενο, τουλάχιστον μέχρις ότου υπάρξει νέα ισορροπία μεταξύ εθνικής οικονομίας, αγοράς και πολιτικού συστήματος. Μέχρις ότου δηλαδή ανατείλει ολοκληρωμένα μια νέα μεταπολίτευση στην χώρα μας, ορίζοντας έναν νέο χωρόχρονο απόλυτα συνδεδεμένο με τον «Νέο Τόπο της ΕΕ», ασχέτως του περιεχομένου της σχέσης Ελλάδα-Ευρωζώνη- ΕΕ.

Ας το αποσαφηνίσουμε λοιπόν απλά: Οι εκτιμήσεις μου δεν αποτελούν προφητείες, υποθέσεις για αναλυτική πολιτική έρευνα είναι, που στηρίζονται σε μια καλοδομημένη κονστρουκτιβιστική μεθοδολογία σε ότι αφορά στα οικονομικά και στην ηγεμονία, που ωστόσο παρακάμπτεται όταν υποχρεούμαι να κινηθώ σε μίκρο- αντί για μακροπολιτικό επίπεδο. Σε αυτή την περίπτωση – που με κάνει ομολογουμένως να νοιώθω άβολα – κρίνω χρησιμοποιώντας ποζιτιβισμό, όταν δηλαδή υποχρεούμαι να κινούμαι στο επίπεδο διερεύνησης μικροπολιτικών επιλογών (σκοπιμοτήτων). Δυστυχώς σε αυτή την περίπτωση δεν θα μπορούσα να κάνω αλλιώς και έτσι η πιθανότητα λάθους είναι αυξημένη, στο βαθμό που δεν διαθέτω εσωτερική πληροφόρηση από τους (μικρο)παράγοντες που εμπλέκονται στο παιχνίδι. Κάπως έτσι έσφαλα για μια και μοναδική φορά την τελευταία εξαετία, θεωρώντας πως δεν θα είχαμε επαναληπτικές γενικές εκλογές, από τις οποίες προέκυψε η σημερινή διάρθρωση της βουλής, η οποία πλέον βρίσκεται ενώπιον μιας νέας διάλυσης αμέσως ή σε λίγους μήνες.

Από εκεί και έπειτα όμως τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα ξαναϋποτάχθηκαν σε αναγκαιότητες που προκύπτουν αντικειμενικά, στο βαθμό που κανείς αντιλαμβανόταν ορθά την υποκειμενικότητα στη σχέση των εσωτερικών και εξωτερικών παραγόντων που εμπλέκονται στην ελληνική κρίση, ως σχέσεις γειτονίας όπως προείπα. Συμπαθάτε τον κυνισμό μου, αλλά μετά τον σχηματισμό της Συγκυβέρνησης ένοιωσα το νερό να ξαναμπαίνει στο αυλάκι! Δεν χρειαζόμουν πλέον τον ποζιτιβισμό για να κρίνω σε μικρο-επίπεδο (επιλογές κομματικών ηγεσιών), αρκούσε ο κονστρουκτιβισμός ο οποίος θαυμάσια ένωνε τις οικονομικές με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα, συνδέοντάς τις με το νέο διεθνές ηγεμονικό μοντέλο, στο πλαίσιο της επιχείρησης ολοκλήρωσης της ΕΕ και της παγκοσμιοποίησης. Το τελευταίο μην το αντιμετωπίζετε τελεολογικά, ως την βεβαία πραγματικότητα του μέλλοντος, καθώς αυτό το ίδιο προκαλεί έντονες τάσεις αποδιοργάνωσης του διεθνούς συστήματος, που υπακούουν στην διαλεκτική αντίθεση του ολοκληρωτικού καπιταλισμού. Σε κάθε περίπτωση, όμως, δομεί χωροχρονικές αναθεωρήσεις στην διακυβέρνηση της ΕΕ, στην λειτουργία της ευρωζώνης και στην εξέλιξη πολιτικού συστήματος, κοινωνίας και παραγωγής-κατανάλωσης στην Ελλάδα.

Όλα αυτά δεν σημαίνουν ασφαλώς πως έπαψαν να υφίστανται (μικρο)πολιτικού χαρακτήρα σκοπιμότητες στο πλαίσιο της Συγκυβέρνησης, αλλά πως πλέον αυτές είναι άρρηκτα επανενταγμένες στη γενική δομή που συνδέει τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις με τη νέα αναγκαιότητα που χαρακτηρίζει την διάσταση των ευρωπαϊκών και διεθνών σχέσεων. Αυτό σημαίνει «το νερό μπήκε στο αυλάκι»!

Άρα, αντί για αποτέλεσμα ενός «ατυχήματος», όπως θα όριζαν τις νέες γενικές εκλογές ποζιτιβιστές, επιτρέψτε μου να θεωρήσω πως δεν υπάρχει κανένα απολύτως ατύχημα, εκτός από την ατυχία όσων κρίνουν μακροπολιτικά φαινόμενα με ποζιτιβιστική (μικρο)πολιτική. Εδώ πρόκειται για μεγάλη πιθανότητα διεξαγωγής εκλογών με σαντιγί γάλακτος, δηλαδή με κρέμα γάλακτος, η οποία για να γίνει σαντιγί πρέπει να την χτυπήσουμε και να προσθέσουμε εμείς ζάχαρη κατά βούληση (ποζιτιβισμός). Δηλαδή, εκλογές θα έχουμε αναγκαστικά ή τώρα αμέσως, ή αμέσως μετά τις γερμανικές, εξαιτίας της ίδιας της δομής της κρίσης και του λειτουργικού αδιεξόδου στο όποιο έχει πλέον εγκλωβιστεί ο ατομικός μηχανισμός «διάσωσης» της Ελλάδας (ήτοι: του ευρώ). Ωστόσο το εάν διεξαχθούν τώρα ή στο τέλος του φθινοπώρου είναι καθοριστικό για την μορφή του «Νέου Τόπου της ΕΕ». Είναι προφανές ότι εκλογές αυτή την στιγμή δεν θα ήταν μία επιθυμητή κατάσταση για την γερμανική κυβέρνηση, αν και αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα μπορούσε με σχετική άνεση να διαχειριστεί το αποτέλεσμά τους για την ικανοποίηση της ιδιαίτερης στρατηγικής της. Αντίθετα για άλλους παράγοντες της τρόικας που συνδέονται με την στρατηγική της ταχύτερης ολοκλήρωσης της οικονομικής διακυβέρνησης στην ΕΕ, αυτό θα μπορούσε να είναι τρομερά χρήσιμο, στον βαθμό που έδειχνε τα αποδιοργανωτικά σε πολιτικό επίπεδο αποτελέσματα της οικονομικής στρατηγικής και ηγεμονικής συμπεριφοράς Σόιμπλε.

Τα υπόλοιπα που διαδραματίζονται στο εσωτερικό είναι «κρέμα γάλακτος», δηλαδή μια σαντιγί που θα προκύπτει από το γερό «χτύπημα» όλων των κομμάτων μεταξύ τους για να καλυφθεί η δραματική αντικειμενικότητα που καθιστά την χώρα ενεργό ηφαίστειο μίας ευρωπαϊκής και παγκόσμιας κρίσης, η εξέλιξη της οποίας θα διαμορφώσει και τις πιθανότητες για το μέλλον των ελλήνων της επόμενης δεκαετίας. Εδώ η πιθανότητα για εγκαθίδρυση διπλού νομισματικού στην Ελλάδα μετά τις εκλογές – όπως την εξήγησα σε προηγούμενο άρθρο μου -υπερισχύει όλων των άλλων.

Περισσότερα

Αυτοί θα με ξανακάνουν δημοσιογράφο!

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΑν συνεχιστεί αυτή η φασιστικού χαρακτήρα επίθεση εναντίον των δημοσιογράφων στην Ελλάδα, υπάρχει κίνδυνος να ξαναγίνω δημοσιογράφος!

Αποφάσισα πριν από οχτώ χρόνια να εγκαταλείψω για πάντα την δημοσιογραφία, για να λυτρωθώ από το «μίασμα». Αυτό που βλάπτει την συνείδηση του ατόμου, καθιστώντας τον πολίτη στοιχείο μιας ετεροπροσδιορισμένης μάζας. Παγκοσμίως η δημοσιογραφία αποτελεί μια οργανωμένη μορφή ετεροπροσδιορισμού: μαθαίνει, διαπαιδαγωγεί τον πολίτη να ορίζει την ταυτότητά του με βάση τον Άλλον. Σύμφωνα με πρότυπα, με τα οποία οφείλει κανείς να ταυτιστεί για να «Είναι», και κυρίως με πρότυπα τα οποία οφείλει να «καταδικάσει» (να αποστρέφεται) για να υπάρξει ως κοινωνικά αποδεκτό «Είμαι».

Την συγκυριακή ταυτότητα αναφοράς του κάθε πολίτη δομούν τα ΜΜΕ με γενικό μηχανισμό άρθρωσης του μηνύματος, που προσδιορίζει το «Είμαι» ως δυναμικό στοιχείο του σαφώς ετεροπροδιοριζόμενου «Υπάρχω», την δημοσιογραφία. Στην Ελλάδα το κακό υπήρξε μεγαλύτερο από αρκετές άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Η δημοσιογραφία στην Ελλάδα, ιδιαίτερα μετά την απορρύθμιση του τέλους της δεκαετίας του 1980, υπήρξε η ίδια καθολικά ετεροπροσδιοριζόμενη στη βάση του προτύπου του CNN και των πλέον λαϊκιστικών εκδοχών άρθρωσης τηλεπολιτικών. Σημειώστε πως οι τηλεπολιτικές, ως δομή άρθρωσης της δημοσιογραφικής αφήγησης, κυριάρχησαν και κυριαρχούν και στον Τύπο, πέραν το ραδιοτηλεοπτικών Μέσων.

Έτσι μια επαρχιωτικά και λάγνα ετεροπροσδιοριζόμενη δημοσιογραφία στην Ελλάδα, δόμησε μια ετεροπροσδιοριζόμενη ελληνική κοινή γνώμη, και αυτή μια ετεροπροσδιοριζόμενη κοινωνία και πολιτική, ενώ ο τελευταίος συνδυασμός μια απολύτως ετεροπροσδιοριζόμενη χώρα, η οποία αναπαρήγαγε ένα σαφώς ετεροπροσδιορισμένο «Είμαι», δηλαδή ένα χυδαία ετεροπροσδιορισμένο Εθνικό Συμφέρον. Τα ίδια συνέβησαν και συμβαίνουν σε κομματικό επίπεδο, με φορέα πάλι την δημοσιογραφία. Το κάθε κόμμα για να υπάρξει στο πολιτικό στερέωμα φρόντισε και φροντίζει να «Είναι», δηλαδή να εμφανίζεται πως είναι, η διαλεκτική αντίθεση κάποιου άλλου. Και αυτό είναι φυσιολογικό για τα κόμματα που δεν πολιτεύονται στη βάση κάποιας ιδεολογίας, αλλά απολύτως παράταιρο και διαστροφικό για τα υπόλοιπα. Είναι φυσιολογικό για τα ακροδεξιά κόμματα και για τα λεγόμενα κεντροδεξιά, μα καθόλου φυσιολογικό, με την πολιτική έννοια της δόμησης ταυτότητας, για τα κεντροαριστερά και αριστερά. Ας μην καταναλώσω χώρο και χρόνο με σημερινά, ανατριχιαστικά παραδείγματα, μια και δεν είναι το θέμα μου αυτό. Στοχάσου για δύο λεπτά αναγνώστη επ’ αυτού και θα καταλάβεις πολύ καλά τι έχω στο μυαλό μου!

Η μεγάλη και πολύχρονη πλέον κρίση που διέρχεται η Ελλάδα αυτή την περίοδο είναι βασικά και ουσιαστικά κρίση της μορφής ετεροπροσδιορισμού της. Ή, με άλλα λόγια, κρίση του ετεροπροσδιορισμού του εθνικού και κοινωνικού συμφέροντος. Η γραφή μου αποτέλεσε μορφή αυτοπροσδιορισμού, ένα κάλεσμα για αυτοπροσδιορισμό. Ως δημοσιογράφος δεν θα μπορούσα να το πράξω σε καμία περίπτωση, εντός του σημερινού καθεστώτος λειτουργίας των ΜΜΕ και του πολιτικού συστήματος. Ευτυχείς είναι οι δημοσιογράφοι που έχουν αναπτύξει αντικειμενικά μια άλλη επαγγελματική πιθανότητα. Αυτό αποτελεί συνθήκη ελευθερίας και χειραφέτησης για το άτομο-δημοσιογράφο. Είναι θαυμάσιο, για να μην πω ζωτικό, για τον δημοσιογράφο να μπορεί κάποια στιγμή να στέλνει στο διάβολο το «μίασμα»! Την κοινωνική ύβρι, με την μορφή της καλλιέργειας του ετεροπροσδιορισμού μέσω της δημοσιογραφικής του δραστηριότητας.

Πολύ «διασκεδάζω» μάλιστα με όσους μαρξιστές δημοσιογράφους εγκλωβίζονται στον ετεροπροσδιορισμό, ενώ νομίζουν πως υπερασπίζονται την κοινωνική χειραφέτηση ή την λαϊκή εξουσία! Χαμπάρι δεν πήραν από τον πυρήνα της διανόησης του Μαρξ! Ολόκληρη η ζωή και το έργο αυτού το ανθρώπου υπήρξε μια επιχείρηση δόμησης μιας Ολοκληρωμένης Αφήγησης Αυτοπροσδιορισμού. Εγώ, που θα δίσταζα να ορίσω τον εαυτό μου ως μαρξιστή, χρωστάω στον Μαρξ κάτι που κανείς άλλος φιλόσοφος ή διανοητής δεν μπόρεσε να μου προσφέρει: την αίσθηση του αυτοπροσδιορισμού, ως κοινωνική ανάγκη ευημερίας και προόδου της ανθρωπότητας, καθώς και ολοκλήρωσης του κοινωνικού ατόμου. Αυτή είναι η ουσία της διαλεκτικής του Μαρξ που «έπιασαν» λίγοι δυστυχώς μεταγενέστεροι μελετητές του, όπως για παράδειγμα ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ή ακόμη κάποιοι μυστήριοι «τρίτοι» όπως ο Μισέλ Φουκώ.

Κοιτάξτε, ο δημοσιογράφος για να προσφέρει στον αυτοπροσδιορισμό της κοινωνίας, πράγμα που αποτελεί όρο δημοκρατικής εξέλιξης και ευημερίας, θα πρέπει πρώτα να βιώσει τον προσωπικό του αυτοπροσδιορισμό, πολεμώντας κάθε μορφή ετεροπροσδιορισμού (: Είμαι αυτό που δεν είμαι). Πρέπει με μια κουβέντα να γίνει στοιχείο ενός χώρου μυθικής και ταυτόχρονα πραγματικής διεκδίκησης του χώρου στον οποίον αναφέρεται (συγκεκριμένη κοινωνία). Την μορφή αυτή διαμόρφωσης συνείδησης ο Μισέλ Φουκώ ονόμασε «ετεροτοπολογία». Τί σημαίνει αυτό, όπως θαυμάσια το περιέγραψε ο ίδιος: « Υπάρχουν… τόποι που έχουν σχεδιαστεί εντός του θεσμού ακόμη και της ίδιας της κοινωνίας, και οι οποίοι αποτελούν κάποιο είδος αντι-θέσεων, είδος ουτοπιών που έχουν γίνει πράξη, εντός των οποίων οι πραγματικές θέσεις, όλες οι υπόλοιπες πραγματικές θέσεις που μπορεί κανείς να βρει στο εσωτερικό μιας κουλτούρας αντιπροσωπεύονται ταυτόχρονα, αμφισβητούνται και ανατρέπονται. Υπάρχουν είδη τόπων που βρίσκονται έξω από όλους τους τόπους, ακόμη και αν δεν είναι εύκολο να προσδιοριστεί η τοποθεσία τους. Επειδή οι τόποι αυτοί είναι τελείως διαφορετικοί από όλες τις άλλες θέσεις τις οποίες αντανακλούν και στις οποίες αναφέρονται, θα τους αποκαλώ, σε αντίθεση με τις ουτοπίες, ετεροτοπίες. Πιστεύω ότι μεταξύ των ουτοπιών και των υπολοίπων εντελώς διαφορετικών θέσεων, αυτών των ετεροτοπιών, υπάρχει προφανώς ένα είδος μεικτής, ενδιάμεσης εμπειρίας, ένα είδος καθρέφτη».

Ο δημοσιογράφος αντί να αναδεικνύει τις ετεροτοπίες, τί πράττει; Μέσω του ετεροπροσδιορισμού αναπαράγει τις ουτοπίες, ασχέτως αν αυτές αποτελούν τόπους «κοινής λογικής» που αναπαράγουν ένα καθεστώς ηγεμονίας, ή ουτοπίες που ετεροπροσδιορίζονται εμφανιζόμενες ως διαλεκτική του αντίθεση. Ο δημοσιογράφος για να υπηρετήσει τον αυτοπροσδιορισμό μιας κοινωνίας πρέπει να βιώσει την «ετεροτοπία του», να σταθεί μπροστά στο είδωλό του στον «καθρέφτη» και να αισθανθεί την κοινωνική του θέση, ως τον τόπο που απουσιάζει από την επαγγελματική του συνείδηση, ως μη εκπεφρασμένη ελευθερία, με την έννοια πως θα μπορούσε δίχως φόβο και πάθος να πει/δείξει αυτά που δεν αντέχουν να ακούσουν και δουν όσοι συνθέτουν τις επιμέρους ουτοπίες.

Ας αφήσω ωστόσο τον Μισέλ Φουκώ να συνεχίσει επ’ αυτού: « Άλλωστε ο καθρέφτης αποτελεί μία ουτοπία, αφού είναι ένας τόπος χωρίς τόπο. Στον καθρέφτη βλέπω τον εαυτό μου εκεί όπου δεν βρίσκομαι, σε έναν χώρο μη πραγματικό που ανοίγεται με εικονικό τρόπο κάτω από την επιφάνεια. Βρίσκομαι εκεί, σε μέρος όπου δεν βρίσκομαι, ένα είδος σκιάς που μου δίνει τη δυνατότητα να βλέπω τον εαυτό μου, που μου επιτρέπει να βλέπω τον εαυτό μου εκεί απ’ όπου απουσιάζω – αυτή είναι η ουτοπία του καθρέφτη. Αλλά είναι εξίσου μια ετεροτοπία, στο βαθμό όπου ο καθρέφτης υπάρχει στην πραγματικότητα και παρουσιάζει μια αντανάκλαση της θέσης στην οποία βρίσκομαι. Χάρη στον καθρέφτη ανακαλύπτω την απουσία μου από το μέρος όπου βρίσκομαι καθώς βλέπω εκεί τον εαυτό μου. Ξεκινώντας από αυτό το βλέμμα, το οποίο με κάποιον τρόπο στρέφεται προς εμένα, από το βάθος αυτού του εικονικού χώρου στην άλλη πλευρά του γυαλιού, επιστρέφω στον εαυτό μου και ξαναρχίζω να στρέφω το βλέμμα μου σε μένα και να τοποθετώ τον εαυτό μου στο σημείο όπου βρίσκομαι. Ο καθρέφτης λειτουργεί σαν μια ετεροτοπία υπό την έννοια ότι καθιστά το μέρος όπου βρίσκομαι τη στιγμή που κοιτάζομαι στο τζάμι ταυτόχρονα απολύτως πραγματικό, συνδεδεμένο με όλο το χώρο που το περιβάλλει, και απολύτως μη πραγματικό, καθώς προκειμένου να γίνει αντιληπτό (το μέρος) είναι υποχρεωμένο να περάσει μέσα από αυτό το εικονικό σημείο που βρίσκεται εκεί».

Να, τί θα μπορούσε να πράξει ο δημοσιογράφος καί στην Ελλάδα, ή καλύτερα πρωτίστως σε αυτήν για να βγει έξω από το μαύρο πέπλο με το οποίο τον σκέπασε ένα καθεστώς που καταρρέει μέσα στον πανικό του, που προκαλείται από το πολιτικοοικονομικό αδιέξοδο που το ίδιο επέφερε με πράξεις και παραλήψεις, διαχειριζόμενο στη συνέχεια της πελατειακής του ουτοπίας, την ουτοπία που προκάλεσε ο μηχανισμός διάσωσης της τρόικας!

Βιώνοντας την ετεροτοπία (του) ο δημοσιογράφος θα μπορούσε να συνειδητοποιήσει το ουσιαστικό πολιτικό δράμα του και να αναστηθεί πολεμώντας τον ετεροπροσδιορισμό, κάθε μορφή ετεροπροσδιορισμού για τον ίδιο και την ελληνική κοινωνία. Αυτό, φίλε αναγνώστη, θα αποτελούσε μια επανάσταση στην πολιτική διάσταση της ελληνικής κοινωνίας. Την απαρχή μιας εναλλακτικής ηγεμονίας στη χώρα. Το ξεμπλοκάρισμα από τις χρεοκοπημένες ουτοπίες, και ιδιαίτερα από αυτές που προφασίζονται απόλυτο ρεαλισμό, δίχως οι εκφραστές τους να ομολογούν ή να αντιλαμβάνονται πως αυτό (αυτές) αποτελούν τον απόλυτο συντηρητισμό και σαφή κοινωνικοπολιτική οπισθοδρόμηση.

Μην είστε τόσο ηλίθιοι πρώην συνάδελφοι! Αν είχατε ψυχραιμία και βλέπατε με προσοχή στον «καθρέφτη», θα παρατηρούσατε μια κοινωνία που επιθυμεί να δραπετέψει από την καθεστωτική ουτοπία, δίχως να είναι ωστόσο διατεθειμένη (ή έτοιμη) να ακολουθήσει κάποιαν άλλη, που συνδέεται με τις «μεγάλες θεωρίες» της ανθρωπότητας. Αν κοιτάξεις στο «καθρέφτη», αγνοώντας το ετεροπροσδιορισμένο «τομάρι» σου, θα δεις πολλούς Έλληνες να διαμορφώνουν σήμερα μιας ταυτότητα μεταξύ ετεροπροσδιορισμού και αυτοπροσδιορισμού. Ένα «Είμαι» που σίγουρα προβληματοποιεί σήμερα διαφορετικά σε σχέση με το χθες το «Υπάρχω». Ίσως δεις πολλούς να διαμορφώνουν ένα διαφορετικό μοντέλο (υποκειμενικό και αναπροσδιοριζόμενο) στην αντίληψη του κόσμου και της ζωής τους. Θα παρατηρήσεις μυστήρια πράγματα: να γίνονται ασήμαντα τα μέχρι χθες σημαντικά, να είναι έτοιμοι να πράξουν αυτά που δεν τολμούσαν μέχρι χθες, να ξεπερνούν παλιές μορφές φοβίας και άγχους, να μην ενδιαφέρονται να ικανοποιήσουν την γνώμη του Άλλου για τον Εαυτό τους, να επιχειρούν να επικοινωνήσουν ξανά με την καρδία και τις αισθήσεις τους, αποκρινόμενοι από τις καταναλωτικές ψευδαισθήσεις τους!

Κραυγάζει δίχως να ακούγεται η προοδευτική ελληνική κοινωνία: επιτέλους, ας απαλλαγούμε από τον ετεροπροσδιορισμό! Δημοσιογράφε, δεν ακούς; Μόνον την αντήχηση από την δική σου φωνή ακούς; Βγες από το μαύρο πέπλο που σε σκεπάζει, αλλά μην σπάσεις τον «καθρέφτη», όπως επιχειρείς μετά το πραξικοπηματικό θάψιμο της ΕΡΤ. Όχι, ο «καθρέφτης», όπως τον απέδωσα πιο πάνω, είναι απαραίτητος, είναι πολύτιμος, είναι σχεδόν τα πάντα. Το πιο χρήσιμο εργαλείο για τον δημοσιογράφο σήμερα στην Ελλάδα. Εμπρός λοιπόν, για μια άλλη, εναλλακτική δημοσιογραφία στην Χώρα, που θα βασίζεται στον αυτοπροσδιορισμό! Αν γίνει έτσι, τότε να δεις πώς ξεπερνιέται δημιουργικά και με κοινωνικοπολιτική ωριμότητα και προοδευτισμό (η λέξη δεν είναι κακή, κακοί και άθλιοι είναι όσοι την κατέστησαν με την πολιτική και την πολιτεία τους συνώνυμο του μιάσματος) η πολυδιάστατη κρίση που μαστίζει την χώρα μας!

Περισσότερα