Τι θα σήμαινε ένα “GRexit”

Γράφει ο Νίκος Βούστρος

Νίκος ΒούστροςΑπό την αρχή της κρίσης στη χώρα, έρχεται και ξανάρχεται κατά περιόδους στο προσκήνιο της επικαιρότητας η περιβόητη συζήτηση περί “Grexit”. Πότε με πρωτοβουλία πολιτικών παρατάξεων του εσωτερικού, πότε με πρωτοβουλία οικονομολόγων ή “οικονομολόγων” του εσωτερικού αλλά και του εξωτερικού, πότε από κάποιον από τους θεσμούς των δανειστών κ.ο.κ.

Πολλοί μάλιστα έκτισαν καριέρες πατώντας ακριβώς στην ανάγκη του πολίτη για αντικειμενική ενημέρωση γύρω από το ζήτημα, εκμεταλλευόμενοι τη …δωρεάν προβολή που προσφέρει πάντα η ενασχόληση με το θέμα “νόμισμα”.

Άλλοι πάλι, έκτισαν ολόκληρους πολιτικούς σχηματισμούς – φορείς – πρωτοβουλίες – όπως κι αν τις ονομάζουν, ακριβώς πάνω στην ανάγκη του πολίτη να βρει μια “άλλη λύση”, υποσχόμενοι κυριολεκτικά λαγούς με “πετραχήλια”, με το ακλόνητο επιχείρημα …”έτσι είναι επειδή έτσι νομίζω“, ακόμα κι αν αυτό δεν προκύπτει από πουθενά ή δεν αντέχει σε καμία σοβαρή και αμερόληπτη κριτική.

Αυτό που πρακτικά συμβαίνει, είναι ότι οι διάφορες οικονομικές ΕΙΚΑΣΙΕΣ του καθενός (και ούτε καν “θεωρίες” ή “βεβαιότητες”), χρησιμοποιούνται αποσπασματικά, με σκοπό να επιβεβαιώσουν δήθεν τις διάφορες πολιτικές προτάσεις και θέσεις.

Περισσότερα

Η δολοφονία της ελπίδας

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

epirusnewsΠρόκειται για το μεγαλύτερο έγκλημα της κυβέρνησης, το οποίο επισφραγίσθηκε ανεύθυνα από εκείνα τα κόμματα που ψήφισαν το τρίτο μνημόνιο, καταδικάζοντας την Ελλάδα στο θάνατο – στην πλήρη απώλεια της εθνικής της κυριαρχίας

Περισσότερα

Είναι λύση στο ελληνικό πρόβλημα η αλλαγή νομίσματος;

Γράφει ο Νίκος Βούστρος

Νίκος ΒούστροςΈρχεται διαρκώς στο δημόσιο διάλογο, όλο και συχνότερα, το ζήτημα του νομίσματος. Στο παρόν άρθρο θα επιχειρηθεί να καταγραφούν οι διάφορες απόψεις που σχετίζονται με το ζήτημα, αλλά και να αναλυθούν στο μέτρο του δυνατού οι πραγματικές του διαστάσεις.

Τι είναι το νόμισμα; Τι είναι το Ευρώ;

Με τη λέξη νόμισμα δεν νοείται η μορφή, αλλά το μέσο: Δεν εννοούμε το κέρμα ή χαρτονόμισμα ως φυσικό αντικείμενο, αλλά τη συναλλακτική μονάδα που χρησιμοποιείται για τις ανταλλαγές των αγαθών μέσα σε μια οικονομία.

Ουσιαστικά πρόκειται για μια μέθοδο καταγραφής αξίας ενός αγαθού, υλικού ή άϋλου και ταυτόχρονα ένα μέσο υλοποίησης συναλλαγών.

Οι κοινωνίες χρησιμοποίησαν πρώτα το σύστημα του αντιπραγματισμού για τις συναλλαγές μεταξύ των μελών τους, δηλαδή κάθε ένας ο οποίος είχε περίσσεια αγαθών, τα αντάλλασσε με άλλα, ώστε να ικανοποιήσει τις ανάγκες του. Αυτό δημιούργησε σταδιακά την εξάπλωση του εμπορίου αλλά έθεσε και τους σχετικούς περιορισμούς.

Έπρεπε να βρεθεί ένα κοινά αποδεκτό μέσο συναλλαγής. Αυτό ήταν το νόμισμα, δηλαδή κάποιο πολύτιμο είδος, σε περιορισμένη φυσικά ποσότητα (κομμάτια χρυσού π.χ.) ώστε να διατηρεί υψηλή αξία, ώστε μέσω της μετατροπής σε τεμάχια του να γίνονται οι συναλλαγές.

Το νόμισμα άρχισε ήδη να χρησιμοποιείται συστηματικά ως μέσο πραγματοποίησης συναλλαγών αλλά και μέσο αποτίμησης – καταγραφής αξίας, από την ελληνική αρχαιότητα. Αργότερα, έγινε η καθολική υιοθέτηση του.

Στη σύγχρονη εποχή, υιοθετήθηκαν από τις διάφορες κυβερνήσεις διάφορα νομισματικά συστήματα, άλλες φορές συνδεδεμένα με κάποιο συγκεκριμένο πολύτιμο αγαθό, άλλες όχι.

Στη χώρα μας, μέχρι την είσοδο μας στην Οικονομική & Νομισματική Ένωση, ως νόμιμο μέσο συναλλαγών και επίσημο νόμισμα είχε υιοθετηθεί η δραχμή.

Η δραχμή ήταν ένα εθνικό νόμισμα, τον έλεγχο του οποίου διατηρούσε η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση. Έτσι, η κυβέρνηση είχε ένα εργαλείο χάραξης οικονομικής πολιτικής, στην ουσία μπορούσε κατά το δοκούν να αυξάνει ή να μειώνει την ποσότητα του κυκλοφορούντος χρήματος (νομίσματος) και να επιδρά έτσι στα διάφορα οικονομικά μεγέθη και τις μεταβλητές της οικονομίας.

Περισσότερα

Από την πυρηνική απειλή του Ευρώ στα συμβατικά και δανεικά…

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΤο Ευρώ λειτουργεί σαν την ατομική βόμβα στις ευρωπαϊκές πολιτικές. Το θέλεις για να απειλείς με καταστροφή τις υπόλοιπες «πυρηνικές δυνάμεις» της ευρωζώνης, σε περίπτωση που δεχόσουν επίθεση από αυτές.

Την ίδια στιγμή το χρησιμοποιείς για να προωθείς νεοφιλελεύθερες, αντιλαϊκές, αντικοινωνικές και σαφώς αντεργατικές πολιτικές στο εσωτερικό σου. Είναι ένα όπλο για εσωτερική και εξωτερική «κατανάλωση», που υποβαθμίζει παραμορφωτικά τα συμβατικά όπλα της οικονομίας σου. Όλα αυτά υποτάσσονται στις αναγκαιότητες που προκαλεί το «πάση θυσία στο Ευρώ». Και ασφαλώς δεν φταίει το Ευρώ ως κοινό νόμισμα, αλλά η πολιτικοοικονομική τεχνολογία που συνδέεται σήμερα με αυτό.

Αν είναι έτσι και την «πυρηνική απειλή» σήμερα την λένε Ευρώ, τότε λογικό θα φαινόταν οι έλληνες κυβερνήτες να αγωνίζονταν για την παραμονή σε αυτό, όχι ασφαλώς «πάση θυσία»! Λογικό αν δεν είχες πτωχεύσει, ασφαλώς! Λογικό, αν δεν βίωνες το πυρηνικό ατύχημα, με την έκρηξη του Ευρώ μέσα στην χώρα σου, μέσα στα χέρια της οικονομίας σου, μέσα στις τράπεζές σου, μέσα στα κουρεμένα Ταμεία σου! Λογικό, αν η αποτρεπτική δύναμη του Ευρώ για υποτίμηση του νομίσματος συναλλαγών, δεν κατέληγε σε εσωτερική υποτίμηση, ακριβώς ανάλογη μιας εξωτερικής υποτίμησης, με δυσανάλογα αρνητικά αποτελέσματα μεσο-μακροπρόθεσμα στην εθνική οικονομία, στο κοινωνικό μοντέλο, στην παραγωγή και στην απασχόληση!

Λογικό θα ήταν οι συντηρητικές πολιτικές δυνάμεις να υπηρετήσουν μια μορφή σεκιουριτισμού (securitization) με όπλο την πυρηνική απειλή-Ευρώ, τόσο για τον πειθαναγκασμό των δύο τρίτων της φτωχοποιούμενης κοινωνίας στο εσωτερικό, όσο και για την διαπραγμάτευση των συμφερόντων της ελληνικής διαπλεκόμενης ελίτ στο εξωτερικό, αρκεί να μην είχες παραδώσει μετά το «πυρηνικό ατύχημα» – που εσύ ο ίδιος εγκληματικώς προκάλεσες – το όπλο σου στην τρόικα (ελεεινές αναδιαρθρώσεις του δημόσιου χρέους, μετατροπή του από ιδιωτικό σε δημόσιο και σε επίσημο μέσω της δανεικής σύμβασης, η οποία με την αναθεώρησή της επισφράγισε την απώλεια του πυρηνικού σου όπλου)! Τώρα είναι σαν να ανήκεις εικονικά στο κλαμπ των πυρηνικών δυνάμεων, δίχως να μπορείς να απειλείς την σταθερότητα του διεθνούς (οικονομικού) συστήματος, για να κερδίσεις συμφέροντες όρους προσαρμογής, μέσω της διαπραγμάτευσής σου με την ευρωπαϊκή υπερδύναμη που ελέγχει το όπλο-Ευρώ, έτσι ώστε να έχεις εκλογικά οφέλη!

Ξέρεις κυβερνήτη γιατί θα κάτσεις στο εδώλιο της ιστορίας και θα βγεις μαύρος από την κάλπη; Επειδή έπαιξες άσχημα με το πυρηνικό όπλο-Ευρώ και με αλλόκοτες συμπεριφορές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ οδηγηθήκαμε πρώτα στο ατύχημα με την εσωτερική έκρηξη – που επέφερε, φυσιολογικά, λουκέτα στην αγορά και έκρηξη της ανεργίας – και στη συνέχεια σε απώλεια του χειρισμού του όπλου, το οποίο παραδόθηκε για ασφάλεια στην τρόικα! Μετά από αυτά κατέστησες το Ευρώ από δικό σου όπλο αποτρεπτικής ισχύος, σε πυροβόλο όπλο που βρίσκεται σε επαφή με τον κρόταφο της κοινωνίας! Από πυρηνικό όπλο σε συμβατικό όπλο που σκότωσε ήδη μπόλικους έλληνες και δημοκρατικούς θεσμούς, απειλώντας να σκοτώσει στη συνέχεια και πολλούς άλλους μέσω των προαπαιτούμενων για την επόμενη δόση.

Τι θα συμβεί να δεν πάρεις την «δόση»; Αφήστε την κακόγουστη πλάκα, την δόση που αναχρηματοδοτεί το χρέος θα την πάρεις και αυτό παρότι δεν διαθέτεις πια πυρηνικό όπλο. Αν «σκάει» ξανά το Ευρώ θα φταίνε άλλοι που διαχειρίζονται συνολικά το ελληνικό οπλοστάσιο … και αυτοί προσέχουν! Ως προς εσένα, ωστόσο, το πυρηνικό σου όπλο είναι πλέον ένα πιστολάκι, που φοβίζει ελάχιστους στο εξωτερικό, αλλά ακόμη αρκετούς στο εσωτερικό. Θα το χρησιμοποιήσεις λοιπόν για να φοβίσεις, αυτούς που θα μπορούσαν να φοβηθούν περισσότερο: τους δικού σου πελάτες κυβερνήτη. Έτσι, θα πας σε εκλογές, με το πιστόλι πλέον Ευρώ στον κρόταφο των δημοσίων υπαλλήλων και όσων ακόμη αμείβονται αξιοπρεπώς στον ιδιωτικό τομέα. Θα απειλήσεις τον έλληνα καταθέτη, προβάλλοντας τον κίνδυνο ΣΥΡΙΖΑ. Έναν κίνδυνο που εσύ κατασκεύασες για να διασκεδάσεις την ανικανότητά σου να εκμεταλλευτείς το πυρηνικό σου όπλο-Ευρώ, το οποίο μέσα σε μια πενταετία εξευτέλισες, εκμηδένισες και τελικά παρέδωσες στην τρόικα γα να απαλλαγείς από την ευθύνη του… «υπεύθυνε» άρχοντα!

Είσαι εσύ κετροδεξιά-κεντροαριστερά ηγεσία που αχρήστευσες την αφήγηση ασφαλείας του ελληνικού Ευρώ: την ελληνική, πυρηνική απειλή Ευρώ! Τώρα είσαι όμηρος των επιλογών σου. Αν τραβήξεις την σκανδάλη στο πιστολάκι-Ευρώ, θα είσαι εσύ που θα αυτοκτονήσεις. Αυτοκτονήσεις, δεν αυτοκτονήσεις, θα είναι οι νεώτερες και οι αμέσως επόμενες γενιές που θα υποστούν τις συνέπειες από την ραδιενέργεια μετά την συντεταγμένη έκρηξη του πυρηνικού-Ευρώ στο εσωτερικό. Και αυτό δεν το λένε, νομίζω, ατύχημα, αλλά εγκληματική τραγωδία. Η επόμενη κυβέρνηση θα κληθεί να διαχειριστεί τις κοινωνικές συνέπειες της ραδιενέργειας… και της ραδιουργίας σας ασφαλώς!

Σημείωση: [Αγαπητέ αναγνώστη, όπως ίσως παρατήρησες, από σήμερα αλλάζει ριζικά η διαδικτυακή μας επικοινωνία, η οποία παύει να στηρίζεται στο τρίπτυχο έρευνα (αφηγηματική και μη-αφηγηματική)-ερμηνεία-πολιτική πρόταση (θέση). Αφήνω πίσω μου μια ολόκληρη σχολή διανόησης για παραγωγή πραγματιστικής και παράλληλα κονστρουκτιβιστικής γνώσης. Σταματώ να χρησιμοποιώ στην επικοινωνία μας το μοντέλο που σε γενικές γραμμές χαρακτήρισε την αφήγηση μου την τελευταία εξαετία. Κάνω αυτή την αλλαγή, για να ενδυναμώσω τον συμβολικό χαρακτήρα της προσέγγισής μου, εις βάρος της αναλυτικής δομής. Κερδίζω εντύπωση εις βάρος της ερμηνευτικής ουσίας, κινούμενος πλέον ενσυνειδήτως μεταξύ διανόησης και λαϊκισμού. Φαντάζομαι να καταφέρω να αποφύγω τον λαϊκισμό, πράγμα που διασφάλιζε μέχρι σήμερα η εμπλοκή της ερμηνευτικής στην πολιτική μου ανάλυση, η οποία είχε ασφαλώς ένα σαφώς κοινωνικοπολιτισμικό και όχι αφηρημένα οικονομικό πλαίσιο ως αναφερόμενη δομή.

Ήρθε η ώρα να «εξομολογηθώ» πως το μοντέλο που χρησιμοποίησα μέχρι σήμερα απέκτησε οντολογικά χαρακτηριστικά στη συνείδησή μου μέσω της εξάσκησής μου στον γερμανικό Αλληλεπιδραστικό ή Αλληλοδραστικό Κονστρουκτιβισμό, στο τέλος της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές του 1980. Είναι ένα γνωστικό-ερμηνευτικό / παιδαγωγικό μοντέλο που αναπτύχτηκε μεταξύ Ρώμης-Βιέννης-Παρισιού και Βόνης την δεκαετία του ’70, επηρεασμένο σε μεγάλο βαθμό από το «κίνημα του ’68» – για να το πω απλοϊκά – και το οποίο ρίζωσε τελικά στο γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα. Αυτό οδηγεί αντικειμενικά στο πάντρεμα της κοινωνικής αλληλεγγύης με την ατομική ελευθερία. Η αλληλεγγύη προϋποθέτει κοινούς στόχους μεταξύ των επιμέρους παραγόντων της δράσης, οι οποίοι – για να είναι «κοινοί» – παραπέμπουν μακροχρονίως στην ισότητα των μερών. Και αυτό είναι μια θεμελιώδης σοσιαλιστική αρχή.

Μόνον που αυτήν την αρχή ο κονστρουκτιβισμός δεν την προσεγγίζει στο πλαίσιο ενός σκοπού που αγιάζει τα μέσα επίτευξής του, αλλά αντιδογματικά και υποκειμενικά με κριτήριο την μείωση της εντροπίας. Έτσι η ελευθερία δεν περιορίζεται από την ισότητα, αλλά θα μπορούσε να διευρύνεται διαρκώς παράλληλα με την ισότητα στο πλαίσιο της αλληλεγγύης, ως θεμελιώδους θεσμού της δημοκρατίας. Προσοχή, η αλληλεγγύη στην οποία αναφέρομαι δεν είναι (θεολογικού τύπου) φιλανθρωπία και τα ρέστα, ούτε έκφραση κάποιου ανθρωπισμού με ιδεαλιστικά χαρακτηριστικά, αλλά μάλλον η επιτομή της βιο-οικονομίας: μέσω αυτής η ροή του κεφαλαίου δεν αποσκοπεί στην δημιουργία αξίας δια της πρόκλησης τεχνητής ζήτησης αγαθών και υπηρεσιών (εντροπία), αλλά στην δημιουργία αξίας δια της αναπαραγωγής της βιόσφαιρας και της προστασίας του βιοτικού επιπέδου και του αστικού και φυσικού περιβάλλοντος του ανθρώπου.

Εδώ θέλει ιδιαίτερη προσοχή. Εάν την αλληλεγγύη την δεις μέσα από τα κλασικά οικονομικά της πολιτικής οικονομίας δεν πας παραπέρα από την σημερινή σοσιαλδημοκρατία. Είναι ένα σύστημα που διορθώνει την υπερσυσσώρευση (πόλωση) πολιτικής ισχύος και οικονομικής ισχύος, για να αποφευχθεί η κοινωνική σύγκρουση. Εγώ δεν εννοώ αυτό. Υποστηρίζω έναν ευρωπαϊσμό με πυρήνα την σοσιαλιστική αλληλεγγύη, η οποία παραπέμπει στην ριζοσπαστική αντίληψη των δημοκρατικών θεσμών, ή αν θέλετε στις σοσιαλ-δημοκρατικές αρχές που όρισαν τον φιλελεύθερο σοσιαλισμό από το 1870 περίπου έως τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και που δόμησαν τα Λαϊκά Μέτωπα, κυρίως στην Γαλλία και Ισπανία του μεσοπολέμου. Αν μελετήσετε του θεσμούς που αυτά εισήγαγαν, μέσα σε ελάχιστη μάλιστα περίοδο διακυβέρνησης, θα καταλάβετε πως δίχως αυτά θα αγνοούσαμε σήμερα ακόμη και την έννοια «κοινωνικό και ανθρώπινο δικαίωμα»! Αυτό, με σύγχρονους όρους, αποκαλώ εισαγωγή της βιο-πολιτικής στην οικονομία και αποτελεί μια οντολογική και ίσως επιστημολογική επανάσταση για την σύνταξη μιας δημοκρατικής κοινωνικής θεωρίας και πρακτικής, με πεδίο αναφοράς την μεταβιομηχανική και μετανεωτερική Ευρώπη, αναπόσπαστο κομμάτι της οποίας θεωρώ την Ελλάδα.

Το δυστύχημα είναι πως ο Αλληλοδραστικός Κονστρουκτιβισμός (μου) ως παιδαγωγικό μοντέλο και παραγωγός πολιτικής συνείδησης (βιο-οικονομικός πραγματισμός ή κονστρουκτιβιστικός πραγματισμός), που διαπερνά το σύγχρονο γερμανικό εκπαιδευτικό σύστημα, ελάχιστη μόνον σχέση εμφανίζεται να έχει με την σημερινή γερμανική πολιτική στην ΕΕ. Η Γερμανική κυβέρνηση κεντροδεξιών και κεντροαριστερών βιώνει μια φοβερή αντίθεση, υποτασσόμενη σε μια νεορεαλιστική, φοβική και καιροσκοπική αντίληψη, η οποία σεκιουριτοποιεί τις ευρωπαϊκές πολιτικές με όπλο το Ευρώ και στο πλαίσιο της ΟΝΕ, δίχως μάλιστα ολοκληρωμένους οικονομικούς θεσμούς για αυτόματη εξισορρόπηση της πόλωσης κεφαλαίου και των κοινωνικοοικονομικών συνεπειών που αυτή προκαλεί στις χώρες της λιγότερο ανταγωνιστικής περιφέρειας.

Αυτό είναι μάλλον αντίθετο στον Αλληλοδραστικό Κονστρουκτιβισμό που διδάσκονται οι ίδιοι οι γερμανοί και απολύτως αντίθετο σε οποιαδήποτε λογική σύγκλησης και ουσιαστικής αλληλεγγύης στο πλαίσιο της ΕΕ. Είναι μια ισχυρά εντροπική διαδικασία που υπονομεύει την επιχείρηση δημοκρατικής-πολιτικής ενοποίησης της Ευρώπης, ενώ την ίδια ώρα και διαλεκτικά θα μπορούσε να ειδωθεί σαν μια επιχείρηση που θα μπορούσε να καταστήσει την «Ομοσπονδιακή Ευρώπη» μονόδρομο! Μην απορείτε για το παράδοξο, αυτό θα μπορούσε να συμβεί στο βαθμό που επικρατήσουν αριστερές φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις σε αυτήν, εκφράζοντας δυναμικά και συντονισμένα μια στρατηγική εναλλακτικής ηγεμονίας, που θα αντιπαλεύει τον νεο-ηγεμονισμό (αντιπληθωρισμός, λιτότητα, πόλωση του κεφαλαίου, μονοπωλιακή συγκέντρωση), δια ενός ριζοσπαστικά σοσιαλδημοκρατικού πανευρωπαϊκού προγράμματος αριστερής μεταρρύθμισης. Αυτό και μόνον αυτό θα ήταν το προαπαιτούμενο για να περάσουμε από το διακυβερνητικό μοντέλο, που βασίζεται στην ρύθμιση της αγοράς και των δημοσιονομικών σύμφωνα με την συναίνεση που επιτυγχάνουν οι τραπεζίτες με την γερμανική κυβέρνηση, σε ένα αποκεντρωμένο ομοσπονδιακό μοντέλο που συμφέρει αναμφίβολα τον ελληνικό λαό].

Περισσότερα

Το παραγωγικό πρόβλημα της ελληνική οικονομίας δεν μπορεί να λύσει ο ηδονοβλεψίας της …

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΡίχνοντας μια ματιά στα αξιολογικά συμπεράσματα της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής του Ευρωκοινοβουλίου (ECON) για την λειτουργία της Τρόικας, θυμήθηκα την φράση ενός πολύπειρου φίλου, Βρετανού διπλωμάτη.

Όταν πριν από δύο περίπου χρόνια κουβεντιάζαμε για την εμπλοκή της Τρόικας στα ελληνικά πράγματα, δια του «ατομικού μηχανισμού διάσωσης», είχε αναρωτηθεί ρητορικώς: θα μπορούσε ποτέ μια ομάδα ηδονοβλεψιών (peeping toms, ήταν η συγκεκριμένη έκφραση) να λύσει το σεξουαλικό πρόβλημα αυτών που παρακολουθεί να προσπαθούν να βελτιώσουν τις επιδόσεις τους στο κρεβάτι, έτσι ώστε να εμφανίσουν υψηλή παραγωγικότητα;

Δεν μπορεί, αναγνώστη μου! Και αυτό είναι το μέγα πρόβλημα του Νεο-ηγεμονισμού στην ΕΕ, που δυστυχώς δεν μοιάζει να κατανοεί η Επιτροπή Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής, που ενέκρινε με 31 ψήφους υπέρ, 10 κατά και 2 αποχές την Έκθεση σχετικά με τις δραστηριότητες της Τρόικας που συνέταξαν ευρωβουλευτές. Τουλάχιστον δεν μοιάζει να το κατανοεί ως στρουκτουραλιστικού χαρακτήρα πρόβλημα. Το προσεγγίζει λειτουργιστικά (: functionalistical view of reality) και εστιάζει στην «Ευρωομάδα», που καλείται να αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τα προγράμματα διάσωσης, καθώς αυτή είναι που λαμβάνει τις τελικές αποφάσεις σχετικά με τη χρηματοδοτική συνδρομή και τους όρους παροχής της βοήθειας. Προτείνοντας παράλληλα τα προγράμματα προσαρμογής να περιλαμβάνουν ένα «Σχέδιο Β», σε περίπτωση που αποδειχθεί ότι βασίστηκαν σε λανθασμένες υποθέσεις, ενώ τα μνημόνια συμφωνίας που στηρίζουν όλα τα προγράμματα θα πρέπει, όπως επισημαίνουν τα μέλη της ECON, να αντιμετωπίζουν το ζήτημα της απασχόλησης και να εστιάζουν με προσοχή στις κοινωνικές πτυχές της προσαρμογής.

Ασφαλώς, η αξιολόγηση των ευρωβουλευτών που υπερψηφίστηκε στην ECON καταλήγει σε μια μορφή στρουκτουραλιστικής πρότασης, επισημαίνοντας πως μεσοπρόθεσμα το θεσμικό πλαίσιο της Τρόικας είναι το πρώτο που χρήζει μεταρρύθμισης, μέσω μιας ριζικής επανεξέτασης του πλαισίου του, με συμμετοχή του ΔΝΤ μόνο «εάν είναι απολύτως απαραίτητο», με παρουσία της ΕΚΤ μόνο ως «σιωπηλού παρατηρητή» και με αντικατάσταση του ρόλου της Επιτροπής με ένα «Ευρωπαϊκό Νομισματικό Ταμείο». Με την πρόταση μάλιστα για τη σύσταση ενός Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου να προβλέπεται να κατατεθεί από την ECON μέχρι το τέλος του 2014.

Το πρόβλημα, ωστόσο, είναι καί οντολογικό καί επιστημολογικό: με λειτουργιστική μεθοδολογία καταλήγει σε μια απόπειρα άρθρωσης στρουκτουραλιστικής μεταβολής στην διάρθρωση της Τρόικας, δίχως να εστιάζει στο μέγα πρόβλημα που θέτει ο φίλος μου, διπλωμάτης που έχει εμπλακεί σε προγράμματα προσαρμογής χωρών της Κέντρο-ανατολικής Ευρώπης. Τί λέει ο άνθρωπος; Πως δεν είναι δυνατόν κάποιος να επιφέρει βαριές συνέπειες σε μια κοινωνία, μέσω ενός προγράμματος προσαρμογής στην ΟΝΕ, από την θέση του εξωτερικού παρατηρητή και αυθεντικού (εξωτερικού) κριτή, υποσχόμενος ένα καλύτερο μέλλον σε αυτούς που καταστρέφει σήμερα.

Αυτό είναι το ουσιώδες στρουκτουραλιστικό ζήτημα και εδώ εστιάζεται το πρόβλημα δημοκρατίας στην ΕΕ… και όχι απλώς στο ζήτημα της διαφάνειας και στην έλλειψη δεσμευτικών κανόνων που θα έπρεπε να διέπουν τις διαδικασίες αλληλεπίδρασης των θεσμικών οργάνων της Τρόικας, καθώς και την κατανομή των καθηκόντων τους! Δεν είναι αυτό το κεφαλαιώδες ζήτημα, αλλά πως αυτός που παρεμβαίνει για την μεταβολή μιας κοινωνικής δομής (πχ. κοινωνικοοικονομικές σχέσεις στην Ελλάδα) θα πρέπει να υφίσταται και αυτός ο ίδιος το κόστος που συνεπάγεται αυτή η μεταβολή. Δεν είναι δημοκρατικό ο Α να υφίσταται το κόστος μιας πολιτικής και οι Β, Γ, Δ, να απολαμβάνουν απλώς το προνόμιο του ρυθμιστή δίχως κόστος, που επωμίζεται αποκλειστικά ο Α!

Ξέρετε τι συμβαίνει εδώ; Κάποιοι, υπό τον μανδύα του θεσμικού παράγοντα, αναλαμβάνουν τον ρόλο της ιστορίας, εκεί όπου η ιστορία φαίνεται να αποτυγχάνει (πχ. η ιστορία της ένταξης της Ελλάδας στο ευρώ και στη συνέχεια η ιστορία της Ελλάδας εντός της ευρωζώνης, απέτυχε να καταστήσει την χώρα παραγωγικά ανταγωνιστική στην ΕΕ και οδήγησε στην πτώχευση και στην σαφώς αντιδημοκρατική και αντικοινωνική επιλογή της εσωτερικής υποτίμησης), καθιστώντας εσένα (την χώρα) πρόβλημα, αντί για τις σχέσεις που σε κατέστησαν πρόβλημα. Έτσι, ο θεσμικός παράγων, δίχως δικό του κόστος, κάνει επίλυση προβλήματος (: λειτουργιστική διαδικασία problem-solving) πάνω στην πλάτη σου και στο «κρεβάτι» σου, με αποτέλεσμα την κοινωνική και παραγωγική σου διάλυση – με την έννοια του liquidation των κοινωνικών και παραγωγικών σχέσεων! Και μετά έρχεται ο αλήτης ο έλληνας – συγχωρέστε με, αλλά αυτή τη στιγμή εκνευρίζομαι – και σου λέει: «όλοι μαζί τα φάγαμε», όλοι μαζί, λοιπόν, οι έλληνες, αποκλειστικά, να επωμιστούμε το κόστος της προσαρμογής. Τί λες κακομοίρη! Τί είδους διαστροφική αντίληψη είναι αυτή, που υπηρετήθηκε και συνεχίζει να υπηρετείται από το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τις δεξιές ή αριστερές παραφυάδες τους; Όποιος παρεμβαίνει στην διόρθωση μιας προσαρμογής του Α σε ένα μοντέλο πολιτικοοικονομικής ολοκλήρωσης – σε οποιοδήποτε μοντέλο – δεν δικαιούται να το κάνει από την θέση του μπανιστιρτζή, ο οποίος παράλληλα αυτοανακηρύσσεται σε νταβά, αλλά από τη θέση της πόρνης και του πελάτη της, ταυτόχρονα – στο βαθμό που έτσι αντιλαμβάνεται ο ίδιος τις κοινωνικές σχέσεις!

Οι ηδονοβλεψίες της ελληνικής οικονομίας και διοίκησης θα πρέπει να εγκαταλείψουν το «κιάλι» και να φύγουν από την «τρύπα» της διαλυμένης ελληνικής πολιτικής, από την οποία ανενόχλητοι και νομιμοποιημένοι από την λούμπεν-αστική ελληνική τάξη, «παίρνουν μάτι», για να αποφασίσουν κατόπιν αυτοί αυθεντικά ποια θα είναι η επόμενη «σεξουαλική στάση» των ελλήνων, προς την αύξηση της παραγωγικότητάς τους και για την μεγέθυνση της σαδομαζοχιστικού τύπου ηδονής τους, στο πλαίσιο ενός «σεξουαλικού ανταγωνισμού», όπου τους κανόνες των εραστών θέτει ο ηδονοβλεψίας, ο οποίος μάλιστα μέσα στην …[η γνωστή λέξη που ταιριάζει στον ματάκια]… θεωρεί πως είναι ο θεϊκός αντικαταστάτης μιας αποτυχημένης ιστορίας.

Ας σοβαρευτούμε, όσοι τουλάχιστον δεν είμαστε ματάκηδες και αποστρεφόμαστε την κουλτούρα και πρακτική του ηδονοβλεψία, είτε με την μορφή του σύγχρονου ιμπεριαλισμού, είτε με εκείνη του σύγχρονου γερμανισμού (: Germandom): Η αναγκαία, ριζική παραγωγική αναδιάρθρωση της Ελλάδας, είναι μια υπόθεση ελληνική και θα πρέπει για να υπάρξει να είναι καί σοσιαλιστική και πλουραλιστικά δημοκρατική. Ας φροντίσουμε να κλείσουμε την «τρύπα» από την οποία παρακολουθεί την ερωτική μας σχέση ο ηδονοβλεψίας της Τρόικας… καλώντας τον, αν θέλετε, «φιλελεύθερα», «απελευθερωμένα» και στο πλαίσιο της καλής εταιρικής μας σχέσης, αν επιθυμεί, να ανέβει και αυτός στο κρεβάτι! Να πληρώσει κι αυτός, έστω και στο πλαίσιο μια ανάρμοστης σχέσης, κάποιο κόστος, βρε αδελφέ! Αν δεν θέλει, καλύτερα να ασχοληθεί με την δημοκρατική αναδιοργάνωση της ΕΕ και την πολιτικοοικονομική Ένωση της Ευρώπης, σε μια πράγματι αλληλέγγυα έως ερωτική βάση που μόνον μια πανευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατική Ομοσπονδία θα μπορούσε να διασφαλίσει… και συγνώμη για την γλώσσα αυτού του σημειώματος!

Περισσότερα

Η Ελλάδα υπό ενισχυμένη εποπτεία για πάντα…

Γράφει ο Δημήτρης Καζάκης, οικονομολόγος – αναλυτής

Δ. ΚαζάκηςΕίναι να τρελαίνεται κανείς. Θεωρήθηκε μεγάλη είδηση η δήλωση του Όλι Ρεν ότι η Ελλάδα θα τελεί υπό «ενισχυμένη επιτήρηση» μέχρι να αποπληρώσει το 75% των δανείων. Να πώς έχει το όλο θέμα. Κατά την πρόσφατη Διακοινοβουλευτική Συνδιάσκεψη στο Βίλνιους, πρωτεύουσα της Λιθουανίας, η βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Νάντια Βαλαβάνη, έθεσε στον Όλι Ρεν το ερώτημα «για πόσα χρόνια ακόμα θα βρίσκεται η Ελλάδα υπό την επιτήρηση των Ευρωπαίων;» Στην απάντηση του, ο Ευρωπαίος επίτροπος δήλωσε ότι η Ελλάδα θα παραμείνει υπό επιτήρηση, μέχρι να αποπληρώσει το 75% του χρέους της.

Όλη η απάντηση του επιτρόπου Όλι Ρεν στην ερώτηση της κ. Νάντιας Βαλαβάνη έχει ως εξής:

«Σχετικά με την ερώτηση της Ελληνίδας συναδέλφου για την μετά το Πρόγραμμα επιτήρηση, η αναφορά σας στα γεγονότα είναι σίγουρα ορθή. Οι κανόνες για την επιτήρηση μετά το τέλος του Προγράμματος έχουν ενσωματωθεί στη Συνθήκη για τον ESM, η οποία αποτελεί Συνθήκη των Κρατών-Μελών, είναι Διακυβερνητική Συνθήκη, συνεπώς εσείς έχετε μεγαλύτερη επίδραση σ’ αυτήν απ’ ότι έχουμε εγώ ή η Κομισιόν, καθώς η Συνθήκη έχει συμφωνηθεί από τα 17 Κράτη-Μέλη της Ευρωζώνης. Αλλά θα δοκιμάσουμε σύντομα, από τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, τόσο τη Συνθήκη για το Ευρώ όσο και για τον ESM, και τότε θα ισχύει ότι εφ’ όσον το όριο του 75% δεν έχει επιτευχθεί, η επιτήρηση θα συνεχίζεται. Πόσο χρόνο ακόμα θα σημαίνει αυτό για την Ελλάδα, είναι ολοφάνερα ακόμα νωρίς και πρόωρο για να λεχθεί.»

Περισσότερα

Το ουρλιαχτό του λύκου για τη δημοκρατία στην Ελλάδα…

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΟι παρακάτω αράδες δεν αποτελούν ένα ακόμη διαδικτυακό μου άρθρο! Θεωρείστε πως είναι κάτι σαν το ουρλιαχτό ενός λύκου, ο οποίος αντιλαμβάνεται πως καθημερινά υποχωρεί στη συνείδηση των ελλήνων η αίσθηση πως η κρίση δημοκρατίας στην χώρα μας ξεπερνιέται κοινωνικά και προοδευτικά μόνον στο πλαίσιο μιας πιο ισχυρής και συνεκτικής πλουραλιστικής, φιλελεύθερης και αγωνιστικής με την σοσιαλιστική έννοια, δημοκρατίας.

Σε αυτές τις λίγες γραμμές θέλω να εκφράσω με ένα «ουρλιαχτό» σαν εκείνο το ανατριχιαστικά ευαίσθητο και συντροφικό του λύκου, ο οποίος πάντα μέσα μου αναπαριστούσε ένα σύμβολο δύναμης, ελευθερίας και συναισθηματικής νοημοσύνης, η οποία γεννιέται αποκλειστικά με την εσωτερίκευση της ομάδας από το άτομο, την αγωνία μου για την προοπτική της δημοκρατίας στον τόπο μας.

Περισσότερα