Η κρίση ως εργαλείο

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

Με τη βοήθεια του συστήματος του χρέους, του χρηματοπιστωτικού κραχ του 2008, καθώς επίσης της κυλιόμενης χρεοκοπίας, στην οποία καταδικάσθηκε το ελληνικό πειραματόζωο, διενεργείται η μεγαλύτερη αναδιανομή εισοδημάτων στην παγκόσμια ιστορία – ενώ δρομολογείται η μετάβαση από τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, στο μονοπωλιακό καπιταλισμό των ελίτ.

Περισσότερα

Γιατί οι ελίτ ποντάρουν στον Αλέξη;

Του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕίναι πρόδηλο πως οι ελίτ της ΕΕ, όπως και η διαπλοκή στο εσωτερικό της Ελλάδας ποντάρουν σε αυτές τις εκλογές στον Αλέξη Τσίπρα, σε αντίθεση με τις προηγούμενες εκλογές πριν από πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Τι άλλαξε μέσα σε έξι μήνες για μια τόσο σοβαρή μεταστροφή του σύγχρονου ευρωπαϊκού και εθνικού παράγοντα ηγεμονίας; Γιατί, με μια κουβέντα, οι πακτωμένες ελίτ στο ευρωπαϊκό σύστημα και στην Ελλάδα ποντάρουν σήμερα στον Αλέξη, σε αντίθεση με τη στάση των περισσοτέρων από αυτούς κατά την προηγούμενη προεκλογική αναμέτρηση στην Ελλάδα;

Θα επιχειρήσω να απαντήσω αφάνταστα λιτά σε αυτό το κρίσιμο με όρους ηγεμονίας και προοπτικής για την Ελλάδα, ερώτημα. Διότι ποντάροντας στον Αλέξη, οι ελίτ και οι διαπλεκόμενοι έρχονται να ικανοποιήσουν μία πλειάδα στόχων.

Μέσω της στρατηγικού χαρακτήρα υποστήριξης του Αλέξη Τσίπρα, έτσι ώστε να είναι αυτός – σε αντίθεση με την περίπτωση του Γιώργου Παπανδρέου και του Αντώνη Σαμαρά – που παρά την υπογραφή του Τρίτου Μνημονίου για την Ελλάδα και την υποταγή του στη λογική και στους όρους της τρόικας για να συνεχιστεί και να επεκταθεί η δανειακή σχέση της Ελλάδας με τους εταίρους της στην ευρωζώνη, να συνεχίσει ως πρωθυπουργός και την επόμενη μέρα, επιλύεται το ζήτημα της αντιπολίτευσης και σταθεροποιείται ο μονόδρομος που χάραξε η τρόικα στην διαμόρφωση των ελληνικών πολιτικών.

Άρα, αν κερδίσει τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας, σταθεροποιείται με όρους εμπειρισμού το καθεστώς που επέβαλλε στην Ελλάδα η τρόικα και το οποίο, παρά τις απειλές και τους κλυδωνισμούς, δεν επηρέασε σοβαρά το καθεστώς διαπλοκής που ορίζει την ελληνική πολιτική και οικονομική πραγματικότητα. Εάν μετά τις εκλογές σχηματίσει κυβέρνηση ο Αλέξης Τσίπρας, ασχέτως αν συμπράξουν αναγκαστικά σε αυτήν κεντροαριστερές και κεντροδεξιές δυνάμεις, θα συνεχίσει να μην έχει αντιπολίτευση από τους «μνημονιακούς» αυτούς χώρους. Και έτσι η μοναδική αντιπολίτευση θα προέρχεται από λιγότερο ή περισσότερο συκοφαντημένους και απαξιωμένους αντιευρωπαϊστές είτε της αριστεράς, είτε της δεξιάς, οι οποίοι στο πλαίσιο του νέου κεντρικού πολιτικού αφηγήματος των Βρυξελλών, θα ταυτίζονται ως τα αντιδραστικά άκρα που από κοινού αποσκοπούν στην αποσταθεροποίηση της Ευρώπης και στην διάλυση του ενωτικού εγχειρήματος μετά την κατάρρευση του διπολισμού.

Περισσότερα

Το Grexit και όχι τα μνημόνια κατασκευάζει την πραγματικότητα στην Ελλάδα, ενώ το time out την καταλύει!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Έγραψα τις προάλλες ένα τολμηρό άρθρο, υποστηρίζοντας πως «το time out του Σόιμπλε είναι η αναγκαία επιλογή της συγκυρίας» για να δω αν η κατασκευή της πραγματικότητας που αφορά στην ελληνική κρίση μπορεί να γίνει κατανοητή ως προϊόν ιστορικά καθορισμένων διαδράσεων μεταξύ των αριστερών και δεξιών ευρωπαϊστών από την μια πλευρά και αριστερών και δεξιών ευρωσκεπτικιστών από την άλλη. Για να δω, δηλαδή, αν η οντολογική οπτική του κοινωνικού κονστρουξιονισμού, έτσι όπως θαυμάσια την διαπιστώνει  ο Kenneth J. Gergen  – ως την αντίληψη της πραγματικότητας η οποία θεωρείται «προϊόν ιστορικά καθορισμένων διαδράσεων μεταξύ των ανθρώπων» και που βασίζεται σε μια διαδικασία ιστορικής και πολιτισμικής συγκρότησης πρακτικών λόγου και κατηγοριών που χρησιμοποιούμε για να κατανοήσουμε και να περιγράψουμε τον κόσμο, ή μια κατάσταση – έχει «κοινό» στην σημερινή Ελλάδα που φαίνεται να διχοτομείται από δύο τελεολογικού/πολεμικού χαρακτήρα στρατεύσεις, «πάση θυσία στο ευρώ» και «πάση θυσία στη δραχμή».

Θετική αντίδραση στο «προβοκατόρικο» αυτό άρθρο μου είχα άμεσα μόνον από τον Θεόδωρο Κατσανέβα (και έμμεσα από τον Γιάνη Βαρουφάκη), ο οποίος επιχειρηματολόγησε ουσιοκρατικώς – και όχι αντι-ουσιοκρατικώς όπως συνηθίζω εγώ – επί του «γιατί είναι καλύτερη αυτή η πρόταση του «κακού» Σόιμπλε [σε σχέση με την άλλη πρότασή-του με την μορφή του απολύτως αντικοινωνικού και αντιβιοοικονομικού τρίτου μνημονίου, την οποία επιχειρεί να εφαρμόσει η κυβέρνηση-Τσίπρα με την υποστήριξη της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και του Ποταμιού] για προσωρινό Grexit, γιατί την έκανε και γιατί απορρίφτηκε». «Ποιος εχέφρων και λογικός άνθρωπος μπορεί να απορρίψει την πρόταση για φιλικό προσωρινό Grexit με παραμονή και βοήθεια από την ΕΕ που ανοίγει το δρόμο για ορθοπόδηση της χώρας και να αποδεχτεί  τις καταστροφικές υφεσιακές ρυθμίσεις της απέραντης φτωχοποίησης και υποτέλειας που προβλέπει το τρίτο μνημόνιο; Γιατί άραγε τόση απέραντη, ατεκμηρίωτη, μαζοχιστική ευρωλαγνεία; Μήπως γιατί αυτό υπέδειξαν οι ΗΠΑ ;» Ρωτά ευλόγως ο Θ. Κατσανέβας, προσθέτοντας: «Όμως, ο Πρωθυπουργός αντί να αρπαχτεί απ’ αυτή την πρόταση και να διαπραγματευτεί για τη βελτίωσή της, προτίμησε ένα τρίτο μνημόνιο-ταφόπλακα για τη χώρα, τρισχειρότερο από τα προηγούμενα. Ένα μνημόνιο που επιφέρει καταστροφικές ρυθμίσεις για την ελληνική οικονομία και ξεπουλά τα «ασημικά» της χώρας. Το ερώτημα είναι γιατί ; Γιατί αυτή η επιμονή στον ψυχωτικό ευρωμαζοχισμό της καταστροφής;»

Περισσότερα

Ανακοίνωση Νεολαίας ΣΥΡΙΖΑ Πρέβεζας

ΣΥΡΙΖΑΤο “ΟΧΙ” σημαίνει “ΟΧΙ”!

Τις τελευταίες μέρες ολόκληρος ο πλανήτης στέκει εμβρόντητος μπροστά στο πρωτοφανές πραξικόπημα που επιτελείται σε βάρος του ελληνικού λαού. Για πρώτη φορά μετά την ίδρυσή της, η Ευρωζώνη έδειξε χθες με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο το πραγματικό της πρόσωπο και κάλεσε μια κυβέρνηση κι έναν λαό να υποταχθούν στις επιταγές της πολιτικής, οικονομικής και τραπεζικής της ολιγαρχίας!

Ενώ ο λαός ήταν, για μια ακόμα φορά, έτοιμος για τη ρήξη με τα τελεσίγραφα και τα μνημόνια, η κυβέρνηση και ο πρωθυπουργός ενέδωσαν στους εκβιασμούς των τοκογλύφων, που απείλησαν άμεσα με οικονομικό στραγγαλισμό της χώρας. Έτσι, λοιπόν, η πολιτική κατεύθυνση, στη βάση της οποίας δομήθηκε η πρόταση που κατατέθηκε από την Ελλάδα στην Ευρώπη, εγκλώβισε την ομάδα διαπραγμάτευσης. Βέβαια, η κατάληξη αυτή δεν ήταν δημιούργημα της στιγμής, αλλά το φυσικό αποτέλεσμα της συνολικής πολιτικής επιλογής να μετατραπεί η θέση μας από  “καμιά θυσία για το Ευρώ, καμιά αυταπάτη για τη δραχμή” στο αδιέξοδο και δογματικό “πάση θυσία στο ευρώ”.

Μια κατάληξη, η οποία πέρα από τις βασικές αρχές και αξίες του κόμματός μας και της Αριστεράς συνολικά, ακυρώνει και τη σημαντικότερη παρακαταθήκη που έχουμε να υπερασπιστούμε. Αυτή του “ΟΧΙ”, που ο λαός μας επέλεξε να ακουστεί σε κάθε γωνιά της Ευρώπης και του πλανήτη, με το δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη! Ένα δημοψήφισμα, που αναδείχτηκε στην πρώτη μεγάλη συλλογική διαδικασία, μετά τη μεταπολίτευση, με ξεκάθαρο ταξικό πρόσημο και όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά, ακόμα κι αυτό της ρήξης! Ένα δημοψήφισμα που έθεσε, πλέον, ξεκάθαρα το ερώτημα σχετικά με το ποια είναι τα όρια της Ευρωζώνης στο σήμερα, στην ελληνική κοινωνία! Ένα δημοψήφισμα, που βρήκε σύσσωμη την υπεύθυνη Αριστερά και τους αγωνιστές της να θέτουν τις δικές τους κόκκινες γραμμές, τις κόκκινες γραμμές του λαού και των κινημάτων μας!

Περισσότερα

Ο Α. Τσίπρας και η Ελλάδα στην ολομέλεια του Ε.Κ.

Με συμμετοχή του πρωθυπουργού της Ελλάδας, Αλέξη Τσίπρα, η ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου συζήτησε το πρωί χθες 8 Ιουλίου την ελληνική κρίση σε συνέχεια και της συνόδου κορυφής της Τρίτης. Στη συζήτηση ορισμένοι επέκριναν τον κ. Τσίπρα για την έλλειψη συγκεκριμένων προτάσεων από την ελληνική πλευρά ενώ άλλοι τον συνεχάρησαν και άλλοι πάλι τον κάλεσαν να οδηγήσει την Ελλάδα έξω από τη ζώνη ευρώ.

Για “κούρσα με το χρόνο” για την ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης, μίλησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Ντόναλντ Τουσκ. “Δεν θα ασχοληθώ τώρα με το ποιος έχει δίκιο και ποιός άδικο σχετικά με το δημοψήφισμα καθώς ο καθ’ ένας έχει την άποψή του” συνέχισε, προσθέτοντας ότι “το σημαντικό τώρα είναι να προχωρήσουμε να αφήσουμε τα περασμένα, ξεχασμένα”…

“Η απάντηση στην ελληνική κρίση δεν μπορεί να είναι να εγκαταλείψουμε την περαιτέρω οικονομική και νομισματική ένωσή μας” σημείωσε από την πλευρά του, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ζαν Κλωντ Γιουνκέρ.

Στη συνέχεια το λόγο πήρε ο κ.Τσίπρας ο οποίος σημείωσε ότι η ελληνική κρίση είναι δείγμα της αδυναμίας της ευρωζώνης να βρει μόνιμη λύση. Τόνισε, ότι η οικονομική βοήθεια της ΕΕ δεν πήγε ποτέ στον ελληνικό λαό, αλλά αντ ‘αυτού χρησιμοποιήθηκε για να σώσει τις τράπεζες και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο τα προγράμματα λιτότητας δεν είχαν καμία κοινωνική αποδοχή στην Ελλάδα. “Η πλειοψηφία του ελληνικού λαού αισθάνεται ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να διεκδικήσει να απελευθερωθεί από αυτή την αδιέξοδη πορεία”, δήλωσε ο Αλέξης Τσίπρας. “Η πατρίδα μας έχει μετατραπεί σε εργαστήριο και το πείραμα δεν πέτυχε” επεσήμανε υπογραμμίζοντας την εκτίναξη της φτώχειας και του χρέους.

Οι πολιτικές ομάδες:

Περισσότερα

Να αυτομαστιγωθεί ενώπιον των 28 ο Τσίπρας και να μεταλλαχτεί το ΟΧΙ σε ΝΑΙ, είναι ο μοναδικός όρος για «b2b» μεταξύ των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΆρθρο του Δημήτρη Α. Γιαννακόπουλου

Έχω δει, ζήσει και μελετήσει άθλια ΜΜΕ, έχω ιστορική γνώση για τον αμοραλισμό και την αβελτηρία πελατειακών και επαρχιώτικων αστικών τάξεων υπό την απειλή πλήρους καταρρεύσεως, αλλά τέτοια κατάντια σαν την σημερινή στην Ελλάδα, ειλικρινά, δεν την φανατιζόμουν!

Τι απαιτούν σήμερα οι πολλαπλώς και διαρκώς ηττημένοι την τελευταία περίοδο, στο επίπεδο της ελληνικής κοινωνίας, ντερμπεντέρηδες που προκάλεσαν και διαφήμισαν – με το αζημίωτο ασφαλώς – ως ολυμπιακό άθλο της ισχυρής Ελλάδας την ελληνική «ευρωφούσκα», για να συνταχθούν στη συνέχεια πίσω από ένα απολύτως καταστροφικό – τόσο για την ελληνική κοινωνία, όσο και για την αγορά – πρόγραμμα διάσωσής τους υπό την τρόικα, το οποίο μάλιστα οι καραγκιόζηδες αυτοί δεν ντράπηκαν να παρουσιάσουν ως success story;

Ούτε λίγο, ούτε πολύ, ένα νέο σχέδιο διάσωσης της ελληνικής εθνικής οικονομίας, πολύ πιο επώδυνο για τα δύο τρίτα του λαού ασφαλώς, από το προηγούμενο του «ατομικού μηχανισμού», το οποίο σύμφωνα με όλους τους «ειδικούς» στο Ελληνικό Ζήτημα, επέφερε στο εσωτερικό τις συνέπειες μιας κανονικής πτώχευσης κράτους, με μια, ωστόσο, βήμα-βήμα διαδικασία με την μορφή της συντεταγμένης πτώχευσης που στηρίχτηκε στην εσωτερική υποτίμηση αντί της εξωτερικής και προκάλεσε μια πρωτοφανή σε διάρκεια, στα ιστορικά χρονικά, ύφεση!

Περισσότερα

(Ξε)μένουμε στην Ευρώπη!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος  

Η συμφωνία του Αλέξη Τσίπρα με τους ομολόγους του της ευρωζώνης φαίνεται να επιλύει πρόχειρα, μερικώς και καιροσκοπικά το βραχυπρόθεσμο πρόβλημα αναχρηματοδότησης, ενώ προκαλεί ένα μεγαλύτερο που αφορά στην ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας μακροπρόθεσμα.

Όχι, αγαπητέ αναγνώστη, η συμφωνία αυτή δεν αποτελεί ολοκληρωμένη αντιμετώπιση του ελληνικού ζητήματος της ευρωζώνης, όπως υποσχέθηκε ο έλληνας πρωθυπουργός, ούτε μια inclusive προσέγγιση όπως θα έπρεπε για να θεωρήσει κανείς πως πράγματι «μένουμε στην Ευρώπη». Συνεχίζει να είναι μια παράδοξη επιστημονικώς μεθοδολογική προσέγγιση, που ορίζει την προσαρμογή της χώρας μας στην ΟΝΕ με όρους exclusion και compensation (: ανταπόδοσης: μέτρα εσωτερικής υποτίμησης έναντι εξωτερικής χρηματοπιστωτικής συντήρησης του ελληνικού δημοσίου). Πρόκειται για μια πολιτική μεθοδολογία την οποία δεν διαπερνά η ιδέα του ευρωπαϊσμού και η οποία δεν διαφέρει σε τίποτε από την γενική στρατηγική της τρόικας, όπως αυτή αναπτύχθηκε την τελευταία πενταετία στην Ελλάδα με την μορφή των «προγραμμάτων διάσωσης».

Περισσότερα

Όταν είδηση γίνεται ο σκύλος που δάγκωσε άνθρωπο!…

Δ. ΓιαννακόπουλοςΕπισημαίνει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Σε περιόδους δομικής κρίσης ενός συστήματος ηγεμονίας είδηση δεν είναι ο άνθρωπος που δάγκωσε σκύλο, αλλά ο σκύλος που δάγκωσε άνθρωπο. Και στην Ελλάδα βιώνουμε πλέον μια μακρόχρονη και πολυσύνθετη κρίση: κρίση οικονομική, πολιτισμική, κοινωνική, υφολογική και κρίση διακυβέρνησης της ευρωζώνης, όπου μεταβάλλεται σε κανόνα το δάγκωμα του σκύλου από τον άνθρωπο!

Πρόκειται για την ολική ανατροπή του γνωστικού συστήματος που διαμόρφωνε τις τάξεις πραγμάτων – που όριζε την εθνική μας κανονικότητα στην Ελλάδα. Πρόκειται, αγαπητέ αναγνώστη, για την πλήρη ανατροπή της σημασίας της θεσπισμένης και άτυπης βίας, όπως και του ανταγωνισμού, στο πλαίσιο των ατομικών μηχανισμών προσαρμογής της ελληνικής κοινωνίας και αγοράς (: δανειακές συμβάσεις, μνημόνια) στην οικονομετρική φιλοσοφία της ευρωζώνης.

Περισσότερα

Από την Παλαιά Διαθήκη της ΕΕ στην απολύτως κενή διαθήκη της ελληνικής κυβέρνησης

Γράφει ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος

Δ. ΓιαννακόπουλοςΜε το βιβλίο του «Stress Test» ο τ. Υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ Τίμοθι Γκάιτνερ έρχεται όχι μόνον να επιβεβαιώσει την ύπαρξη του Σχεδίου Β της γερμανικής κυβέρνησης για την αντιμετώπιση της ελληνικής χρηματοπιστωτικής κρίσης – όπως με ευθύνη και ειλικρίνεια, δίχως υποταγή σε σκοπιμότητες, σε είχα ενημερώσει τότε αγαπητέ αναγνώστη – αλλά επιπλέον θίγει το μέγα πολιτικό ζήτημα της αφήγησης που επέβαλε ο Νεο-ηγεμονισμός στην ΕΕ με κεντρικό στοιχείο αυτή καθ΄ εαυτή την ελληνική κρίση.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ο Τίμοθι Γκάιτνερ «υπήρξαν εκκλήσεις για λιτότητα και δικαιοσύνη Παλαιάς Διαθήκης, καθώς και αποφασιστικές δεσμεύσεις να αποτραπεί ο ηθικός κίνδυνος που θα προκαλούσε μια στήριξη στην Ελλάδα». Αυτό αξίζει να κατανοήσεις, αναγνώστη μου, για να εννοήσεις την δική μου προσέγγιση καθ’ όλη αυτή την περίοδο. Στην ΕΕ με πλαίσιο αναφοράς την προβληματική Ευρωζώνη και την σταθερότητα ενός ήδη αποσταθεροποιημένου από την χρηματιστηριακή υπερθέρμανση (από τα τέλη του 2007) διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, άρχισε να κυριαρχεί μια θεοσοφικού χαρακτήρα πολιτική αφήγηση, η οποία θα μπορούσε να παραλληλιστεί , δίχως αμφιβολία, με εκείνη της Παλαιάς Διαθήκης.

Πρόκειται για μια δραματική οπισθοδρόμηση του πολιτικού λόγου στην Ευρώπη και το τέλος της ηθικής στην πολιτική, η οποία αντικαθίσταται από τον ηθικισμό του «μπερίθ», του βιβλικού όρου που αποδίδεται με το «Διαθήκη» παραπέμποντας σε συνθήκη, συμμαχία, σύμβαση ή συμφωνία, ή με σύγχρονους όρους ΜΝΗΜΟΝΙΟ. Αυτό το ιερό κείμενο του Μνημονίου ανασυντάσσει την πολιτεία και την αγορά στην οποία αναφέρεται και σώζει από την αμαρτία την κοινωνία στην οποία επιβάλλεται ως ανώτερος νόμος!

Υπάρχει όμως μια κρίσιμη διαφορά. Η Διαθήκη αυτή με την μορφή Μνημονίου, ή κάποια άλλη που ισοδυναμεί με αυτό, δεν εμφανίζεται να επιβάλλεται από το γερμανικό έθνος στο ελληνικό έθνος – στην περίπτωση μας – αλλά από τον Θεό- Ευρώ στο περιούσιο έθνος των γερμανών, το οποίο με τη σειρά του και αφού προηγουμένως την εσωτερικεύσει ως συνταγματοποιημένη ηθική για την σωτηρία των ευρωπαϊκών λαών και γενικότερα της ανθρωπότητας, την επιβάλει στα υποκείμενα της ευρωπαϊκής Νεο-ηγεμονίας, την οποία κυριαρχικά δομεί αυτή την ιστορική στιγμή στο πλαίσιο ενός win-win game με το σε σημαντικό βαθμό παγκόσμια (κεντρικά) διακυβερνώμενο χρηματοπιστωτικό σύστημα.

Άρα, δεν εμφανίζεται να είναι η γερμανική ελίτ σε συνεργασία με το κυρίαρχο χρηματοπιστωτικό κλαμπ, που επιβάλει στην Ελλάδα με την διαδικασία «σοκ και δέος» μια συγκεκριμένη μορφή πτώχευσης και φτωχοποίησης, έτσι ώστε να διασκεδαστεί η φούσκα των ομολόγων ισχυρών κρατών και χρηματοπιστωτικών οργανισμών κάθε μορφής, αλλά ο Θεός-Ευρώ – όπως τον έχω, μάλλον λεπτομερώς, ορίσει ήδη από το 2009!!! Ο «αντικειμενικός Θεός», ο παντοδύναμος Θεός που επιβάλει την θεϊκή του βούληση με οικονομικούς όρους, για να σώσει την ανθρωπότητα από πολιτικές ισότητας και ευημερίας, οι όποιες διαφθείρουν και καταστρέφουν το δημιούργημά του: το ζόμπι μίας ενιαίας, γραφειοκρατικά ελεγχόμενης και κατευθυνόμενης αγοράς!

Προφανώς αξίζει κάθε θυσία προς αυτόν τον Θεό, όπως προέτρεψαν, προπαγάνδισαν και επέβαλλαν οι κυβερνήσεις της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ μέχρι σήμερα, ενώ μόλις τώρα, λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, επιχειρούν με κωμικό πολιτικαντισμό να διασκεδάσουν, διαδίδοντας πως δήθεν η θυσία του ελληνικού λαού προς τον Θεό-Ευρώ ολοκληρώθηκε και πλέον «με την βοήθεια του Θεού» οι έλληνες σώθηκαν και η ανάπτυξη βρίσκεται προ των πυλών!!!

Εδώ πλέον δεν πρόκειται για κάποια Καινή Διαθήκη που έρχεται να συντάξει την εκπλήρωση των επαγγελιών της Παλαιάς Διαθήκης με την σύναψη μίας Νέας Διαθήκης στο πλαίσιο της ΕΕ και της ευρωζώνης και στην βάση μιας νέας ευρωπαϊκής πολιτικής ανάπτυξης, αποκέντρωσης επενδύσεων, παραγωγικής αναδιάρθρωσης και εκδημοκρατισμού των θεσμών, αλλά απλώς για την κενή διαθήκη ενός δραματικά συντηρητικού καθεστώτος στην ΕΕ και ενός αφάνταστα τυχοδιωκτικού, φοβικού, αντικοινωνικού και αμοραλιστικού στην Ελλάδα. Στην προεκλογική Ελλάδα, αναγνώστη μου, ενώ είναι διάχυτος ο λόγος της Παλαιάς Διαθήκης και η πολιτική κουλτούρα διαμορφώνεται σε κρίσιμο βαθμό από τον παιδαγωγικό ηθικισμό της, που επέβαλε την διαστροφική αντίληψη πως «όλοι μαζί τα φάγαμε», είναι που η κενή διαθήκη ενός καταρρέοντος καθεστώτος επιχειρεί να εμφανιστεί ως Καινή Διαθήκη για την μετα-πτωχευτική σωτηρία της χώρας και των επόμενων γενεών! Καινή Διαθήκη δίχως θεάνθρωπο, αλλά μόνον με Θεό (ευρώ) προφανώς δεν γίνεται, αλλά δεν έχει σημασία, καθώς «με την βοήθεια του Θεού» θα αναδειχθεί και αυτός κάποια στιγμή την επόμενη περίοδο κατά την οποία, όπως υποστηρίζει ο ελληνικός παλαιοκομματισμός και η Διαπλοκή, θα είναι ο ελληνικός λαός αντί του γερμανικού… ο περιούσιος!

Θέλω να πιστεύω ότι θα συγχωρήσεις την κυνικότητα των παραπάνω γραμμών, οι οποίες περιγράφουν το σύγχρονο πολιτισμικό, στην ουσία, δράμα της διακυβερνητικής δομής της ΕΕ και την κατάντια της πολιτικής ελίτ στην χώρα μας. Αυτά τα δύο συμπληρώνονται από τον ξεπεσμό της προβεβλημένης διανόησης και της κυρίαρχης δημοσιογραφίας.

Στην Ελλάδα που ο πολιτικός λόγος, υπερβαίνοντας τον οικονομισμό που τον χαρακτήριζε την προηγούμενη περίοδο, έχει καταντήσει μια αφήγηση της Παλαιάς Διαθήκης ενισχυόμενη από τον λόγο που υπαγορεύει η πολιτική σκοπιμότητα της Νεο-ηγεμονίας υπό την γερμανική ηγεσία στην ΕΕ, αποτελεί σαφή ένδειξη κοινωνικοπολιτισμικής διάλυσης. Πρόκειται, στην ουσία, για μια αφάνταστα ανήθικη με πολιτικούς όρους, αναπαράσταση της πολιτικής ως διαδικασία και των πολιτικών σχέσεων. Εδώ μέσω μιας πολιτικής αφήγησης α λα Παλαιά Διαθήκη που επιχειρώντας να μετουσιωθεί σε Καινή Διαθήκη, μεταβάλλεται τελικά σε κενή περιεχομένου διαθήκη, εκμηδενίζεται κυριολεκτικώς η κοινωνία, με μία αγορά που αδυνατεί με αντικειμενικούς όρους να την υποκαταστήσει. Αυτό μεταβάλει την Παλαιά Διαθήκη του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, σε κενή διαθήκη για τον ευρωπαϊσμό, σε μία πολιτική φούσκα που δεν μπορεί μακροχρονίως να χειριστεί η διαδικασία σεκιουριτοποίησης των ευρωπαϊκών πολιτικών, που η γραφειοκρατία των Βρυξελών και το Βερολίνο σε μία δυναμική συμφωνία με την Ουάσιγκτον, συνθέτουν.

Την «καταγγελία» αυτής της κενής διαθήκης που δομείται στην discursive βάση της Παλαιάς Διαθήκης, μόνον ένας έλληνας Karl Kraus παράλληλα με μεγάλες μορφές της ερευνητικής δημοσιογραφίας, θα μπορούσε να κάνει. Δυστυχώς, όμως, οι πολιτικοπολιτισμικές συνθήκες και η Διαπλοκή που επικρατούν στην χώρα μας, δεν επέτρεψαν την ανάδειξη ενός δημοσιογράφου-διανοητή της μορφής και του ύψους του βιεννέζου Karl Kraus, ο οποίος, όμως, ακόμα κι αν με έναν παράδοξο τρόπο ανέτειλε, ελάχιστα πράγματα θα μπορούσε να προσφέρει, μια και δεν θα υποστηριζόταν από λίγους έστω, αλλά αφοσιωμένους στο κοινωνικό τους λειτούργημα και αλτρουιστές ερευνητές-δημοσιογράφους. Ο ελληνικός λαός πληρώνει ακριβά, όχι απλώς τον τυχοδιωκτισμό της πολιτικής του ηγεσίας και τον σεχταρισμό στο πολιτικό σύστημα και την κοινωνία των πολιτών, αλλά και την έλλειψη αυτών των δύο σημαντικών παραγόντων στον δημόσιο λόγο (Kraus, δαιμόνιος ερευνητής-δημοσιογράφος, που προανέφερα), τους οποίους η ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη σήμερα, περισσότερο από ποτέ, ζώντας στην παραζάλη μιας μακρόχρονης και σύνθετης κρίσης… Θεός, δηλαδή το Ευρώ, μαζί σας έως την κάλπη!

Περισσότερα